0114-KDIP2-2.4010.157.2026.1.AS

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej

10 kwietnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczący ustalenia źródła przychodów z tytułu otrzymanych odsetek od sumy wekslowej.

Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem

1)  Zainteresowany będący stroną postępowania:

PGK X (...)

reprezentowana przez spółkę dominującą: X Spółka Akcyjna

(...)

2)  Zainteresowany niebędący stroną postępowania:

X Spółka Akcyjna

(...)

Treść wniosku wspólnego jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest Podatkową Grupą Kapitałową X o której mowa w art. 1a ustawy o CIT, reprezentowaną przez spółkę dominującą X S.A. (dalej jako: „X” lub „Spółka”). Spółka stanowi również spółkę dominującą w grupie kapitałowej X (dalej jako: „Grupa”).

Umowa o utworzeniu podatkowej grupy kapitałowej została zawarta (...) 2025 r. na okres trzech lat podatkowych, tj. od dnia (...) 2025 r. do 31 grudnia 2025 r., od 1 stycznia 2026 r. do 31 grudnia 2026 r., od 1 stycznia 2027 r. do 31 grudnia 2027 r. Umowa o utworzeniu podatkowej grupy kapitałowej została zarejestrowana przez właściwego naczelnika urzędu skarbowego w dniu (...) 2025 r. W skład Podatkowej Grupy Kapitałowej X wchodzą spółki z ograniczoną odpowiedzialnością oraz spółki akcyjne, w których Spółka dominująca posiada minimum 75% udziałów (akcji) w kapitale zakładowym (dalej jako „spółki zależne”) oraz Spółka.

Działalność Grupy skupia się głównie na realizacji i sprzedaży inwestycji mieszkaniowych − budynków mieszkalnych („Działalność Deweloperska”).

Spółka we własnym zakresie prowadzi działalność deweloperską w ramach segmentu mieszkaniowego, a także świadczy usługi wsparcia na rzecz spółek z Grupy (w tym spółek wchodzących w skład Podatkowej Grupy Kapitałowej X) obejmujące m.in. obsługę administracyjną, księgową oraz wsparcie w sprzedaży mieszkań. Ponadto, X udziela zwrotnego finansowania spółkom z Grupy na potrzeby ich działalności.

Obecnie z przyczyn biznesowych i prawnych Spółka rozważa udzielanie finansowania na rzecz spółek z Grupy na podstawie weksla własnego, imiennego, niezupełnego (in blanco), wystawionego przez podmiot (spółkę z Grupy), którego działalność miałaby podlegać finansowaniu, wraz z deklaracją wekslową. Spółka w zamian za otrzymanie weksla dokona przekazania odpowiedniej kwoty środków pieniężnych. Środki uzyskane na podstawie weksla własnego będą przeznaczone przez finansowany podmiot na realizację Działalności Deweloperskiej. Wystawca weksla zastrzeże oprocentowanie sumy wekslowej w wekslu, w związku z czym wystawca weksla będzie zobowiązany do uiszczenia na rzecz Spółki odsetek od sumy wekslowej w wysokości zastrzeżonej w wekslu.

Pytanie

Czy opisane w stanie faktycznym odsetki uzyskane przez Spółkę, które będą rozpoznawane w rozliczeniu Podatkowej Grupy Kapitałowej X powinny być kwalifikowane na gruncie ustawy o CIT jako przychody z zysków kapitałowych, o których mowa w art. 7b ustawy o CIT?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Zainteresowanych, odsetki uzyskane przez Spółkę, które będą rozpoznawane w rozliczeniu Podatkowej Grupy Kapitałowej X, powinny być kwalifikowane na gruncie ustawy o CIT jako przychody z zysków kapitałowych, o których mowa w art. 7b ustawy o CIT.

UZASADNIENIE

W pierwszej kolejności należy wskazać, że na podstawie art. 1a ust. 1 ustawy o CIT podatnikami podatku dochodowego od osób prawnych mogą być również grupy co najmniej dwóch spółek prawa handlowego mających osobowość prawną, które pozostają w związkach kapitałowych, zwane podatkowymi grupami kapitałowymi („PGK”). Na podstawie powyższej regulacji, spółki wchodzące w skład PGK tracą status podatnika podatku dochodowego od osób prawnych, a rolę tę przejmuje utworzona PGK.

Z kolei przedmiot opodatkowania PGK uregulowany został w art. 7a ust. 1 ustawy o CIT, zgodnie z którym w podatkowych grupach kapitałowych dochodem ze źródła przychodów jest nadwyżka sumy dochodów wszystkich spółek tworzących grupę uzyskanych z danego źródła przychodów nad sumą ich strat poniesionych z tego źródła przychodów. Jeżeli za rok podatkowy suma strat poniesionych z danego źródła przychodów przez spółki wchodzące w skład podatkowej grupy kapitałowej przekracza sumę dochodów uzyskanych z tego źródła, różnica stanowi stratę podatkowej grupy kapitałowej poniesioną ze źródła przychodów. Dochody i straty spółek oblicza się zgodnie z art. 7 ust. 2 i 3.

Z powyższego przepisu wynika, że ustalenie dochodu PGK z danego źródła przychodów wymaga określenia wysokości dochodu (bądź straty) każdej z tego źródła przez każdą ze spółek wchodzących w skład PGK. Następnie konieczne jest zsumowanie tak ustalonych wyników podatkowych (tj. dochodów lub strat) z danego źródła wszystkich spółek tworzących PGK. W konsekwencji dochodem PGK z danego źródła przychodów jest nadwyżka sumy dochodów nad sumą strat z danego źródła przychodów wszystkich spółek wchodzących w skład PGK.

Nowelizacją ustawy o CIT, która weszła w życie 1 stycznia 2018 r., ustawodawca w art. 7b wprowadził nowe źródło przychodów – zyski kapitałowe. Do tego źródła zalicza się wyłącznie określone przysporzenia enumeratywnie wymienione w zamkniętym katalogu zawartym w art. 7b ustawy o CIT. Natomiast, jeżeli dane przysporzenie nie zostało wymienione w ww. katalogu przychód należy zaliczyć do innych źródeł przychodów.

Zgodnie z treścią art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. b ustawy o CIT za przychody z zysków kapitałowych uważa się przychody z papierów wartościowych i pochodnych instrumentów finansowych, z wyłączeniem pochodnych instrumentów finansowych służących zabezpieczeniu przychodów albo kosztów, niezaliczanych do zysków kapitałowych.

Ustawa o CIT nie zawiera definicji legalnej pojęcia papierów wartościowych. Mając na uwadze zasadę racjonalnego ustawodawcy, który nie wprowadził do ustawy o CIT definicji przedmiotowego pojęcia, należy przyjąć, że pojęcie papierów wartościowych należy określić na podstawie ogólnych regulacji zawartych w innych źródłach prawa, które regulują obrót papierami wartościowymi.

Powyższe podejście potwierdza orzecznictwo sądów administracyjnych, np. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 grudnia 2022 r. o sygn. akt II FSK 1013/20 wskazał, że: „skoro art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. b) u.p.d.o.p. ustawodawca odwołał się do pojęcia papierów wartościowych, bez dalszego jego dookreślania, uznać należy, że pod pojęciem tym należy rozumieć zarówno papiery wartościowe nazwane, których emisję uregulowano w przepisach szczególnych, jak i papiery wartościowe nienazwane, wyemitowane na podstawie przepisów Kodeksu cywilnego”.

W literaturze przyjmuje się, że weksel jest papierem wartościowym wyrażającym zobowiązanie w sposób formalny i abstrakcyjny. Abstrakcyjność stosunku wekslowego, czyli brak wpływu causa na ważność zobowiązania z weksla oznacza, że dokument weksla nie jest związany z jakimikolwiek czynnościami prawnymi. Ponadto szczególną cechą weksla jest bezwarunkowość zapłaty, co oznacza samoistność zobowiązania wekslowego (Witold Bień „Weksel w praktyce”, Difin, Warszawa 2007, str. 13).

I. Heropolitańska stwierdziła, że weksel jest to papier wartościowy o określonej dokładnie przez prawo wekslowe formie, charakteryzujący się tym, że złożenie na nim podpisu stanowi podstawę i przyczynę zobowiązania wekslowego podpisującego (I. Heropolitańska, Weksel w obrocie gospodarczym, Warszawa 2002, s. 31).

Natomiast według I. Różańskiego weksel jest papierem wartościowym posiadającym części składowe ściśle przez prawo wekslowe przepisane, w którym wystawca dokumentu albo sam przyrzeka zapłatę oznaczonej sumy pieniężnej, albo poleca zapłatę osobie trzeciej, przyjmując bezwarunkową

odpowiedzialność za zapłatę i poddając się wszelkim rygorom prawa wekslowego (I. Różański, Podręcznik prawa wekslowego wraz z wzorami weksli, Warszawa 1957, s. 19).

Weksel, w tym również weksel własny jest papierem wartościowym, o którym mowa w art. 921⁶ kodeksu cywilnego. Papier wartościowy ucieleśnia (inkorporuje) określone prawo, które stwierdza, a tym samym jest nośnikiem tego prawa i zarazem wartości ekonomicznej, jaką ono przedstawia. Skutkiem tego rozporządzanie prawem z dokumentu następuje przez rozporządzenie dokumentem, w odróżnieniu od zwykłych dokumentów dowodowych (por. P. Nazaruk [w:] J. Ciszewski (red.), P. Nazaruk (red.), Kodeks cywilny. Komentarz aktualizowany, WKP 2021, komentarz do art. 921⁶, LEX/el).

Ponadto przyjmuje się, że papiery wartościowe można podzielić w oparciu o różne kryteria. Ze względu na rodzaj praw inkorporowanych w dokumencie należy wyróżnić papiery wartościowe związane ze stosunkami zobowiązaniowymi, które można podzielić na papiery inkorporujące wierzytelności pieniężne (np. weksle, czeki, obligacje uprawniające do świadczenia pieniężnego) oraz inkorporujące wierzytelności niepieniężne (np. obligacje uprawniające do świadczeń niepieniężnych, konosamenty, wcześniej też rewersy) – Ciszewski Jerzy (red.), Kodeks cywilny. Komentarz, WKP 2019.

W przypadku Zainteresowanych należy szczególnie podkreślić funkcję kredytową weksla. Przykładowo P. Nazaruk w powołanym wyżej komentarzu do art. 9216 kodeksu cywilnego, wskazał, że w literaturze przedmiotu wyróżnia się różne funkcje papierów wartościowych; jedną z nich jest funkcja kredytowa, która przejawia się możliwością pozyskiwania kapitału przez wystawienie papierów wartościowych np. w drodze wystawienie weksla własnego.

Wystawca weksla własnego zobowiązuje się sam do zapłaty, a zatem występuje w charakterze dłużnika głównego. Przy wekslu własnym nie następuje wprowadzenie trasata jako osoby, która ma zapłacić. Funkcje weksla własnego są więc bardziej ograniczone niż weksla trasowanego. Posłużenie się formą weksla własnego jest uzasadnione zwłaszcza wówczas, gdy chodzi o weksle finansowe, wystawiane przez dłużnika w związku z umową pożyczki lub udzielonym mu przez wierzyciela kredytem bankowym. Mogą one pełnić funkcję weksli gwarancyjnych lub kaucyjnych (por. A. Szpunar, Komentarz do ustawy - Prawo wekslowe, (w:) Komentarz do prawa wekslowego i czekowego, Wyd. Prawnicze 2001, komentarz do art. 101, LEX/el).

Stanowisko to przyjmowane jest również powszechnie w judykaturze sądów powszechnych. Przykładowo Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 2 lutego 2006 r. o sygn. akt II CK 394/05 uznał, że:

„(…) weksel jako papier wartościowy jest wyłącznym i wystarczającym dowodem istnienia inkorporowanej w nim wierzytelności”.

Podobne stanowisko zostało zaprezentowane również m.in. w:

‒    uchwale Sądu Najwyższego z dnia 21 marca 2007 r. o sygn. akt I KZP 2/07:

„Przyjąć zatem należy, że dokument jest papierem wartościowym, jeżeli przepis prawa uznaje go za taki. Nie ma przy tym znaczenia, czy konkretny akt prawny nazywa określone postaci dokumentów papierami wartościowymi (por. uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 30 września 1998 r., I KZP 3/98, OSNKW 1998, z. 9-10, poz. 41 oraz uchwała Sądu Najwyższego z dnia 13 grudnia 2000 r., I KZP 41/00, OSNKW 2001, z. 1-2, poz. 6).

W literaturze wymienia się różne rodzaje papierów wartościowych, przy czym w zasadzie kryterium podziału następuje według przedmiotu uprawnień inkorporowanych w papierach (podział ze względu na funkcje prawne), albo regulacji prawnej obrotu (podział ze względu na obrót). Według pierwszego kryterium wyróżnia się: papiery, które opiewają na wierzytelności pieniężne (weksle, czeki, obligacje, losy, bony pieniężne, morskie polisy ubezpieczeniowe itp.) (…) Weksel in blanco, stanowiąc papier wartościowy, dający podstawę do otrzymania sumy pieniężnej, może być dokumentem uprawniającym do otrzymania sumy pieniężnej, o którym mowa w art. 310 § 1 k.k.”.

‒    wyroku Sądu Najwyższego z dnia 14 lutego 2019 r. o sygn. akt IV CSK 569/17:

„Zarówno weksel trasowany, jak i weksel własny są, poza przypadkami, gdy zawierają klauzulę „nie na zlecenie” (art. 11 ust. 2 ustawy z 1936 r. Prawo wekslowe), z mocy ustawy papierami wartościowymi na zlecenie, czyli zbywalnymi w drodze indosu (art. 11 ust. 11 ust. 1 ustawy z 1936 r. Prawo wekslowe). Zamieszczana w praktyce rutynowo w wekslach w nawiązaniu do sformułowania art. 1 pkt 6 i art. 110 pkt 5 ustawy z 1936 r. Prawo wekslowe klauzula „na zlecenie”, choć więc zbędna, wyraża tylko tę wskazaną wyżej właściwość weksla, zarówno trasowanego jak i własnego – że jest on papierem wartościowym na zlecenie, czyli zbywalnym w drodze indosu”.

Tożsame stanowisko prezentuje również orzecznictwo sądów administracyjnych, przykładowo w wyrokach:

‒    NSA z dnia 20 lipca 2021 r. o sygn. akt II FSK 3783/18:

„Weksel, w tym również weksel własny jest papierem wartościowym, o którym mowa w art. 921⁶ k.c. Papier wartościowy ucieleśnia (inkorporuje) określone prawo, które stwierdza, a tym samym jest nośnikiem tego prawa i zarazem wartości ekonomicznej, jaką ono przedstawia”.

• NSA z dnia 20 lutego 2024 r. o sygn. akt II FSK 704/21:

„Papiery wartościowe, o których mowa w art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. b u.p.d.o.p., obejmują swoim zakresem znaczeniowym, nie tylko papiery wartościowe zdefiniowane na gruncie u.o.i.f., ale także pozostałe papiery wartościowe unormowane w innych ustawach, w tym także w prawie wekslowym (…) Weksel jest instytucją prawną szczegółowo określoną w przepisach ustawy Prawo wekslowe. Dokument ten, o czym mowa również w skardze kasacyjnej, może pełnić różne funkcje. Okoliczność, że jak wskazuje Spółka w okolicznościach opisanego przez nią we wniosku stanu faktycznego weksel trzeci (określeniem takim ustawa Prawo wekslowe się nie posługuje) pełni tylko jedną z tych funkcji, nie oznacza, jak niezasadnie argumentuje Spółka, że w takim przypadku weksel taki nie może być zaklasyfikowany jako papier wartościowy, o którym mowa w ustawie Prawo wekslowe”.

• NSA z dnia 8 stycznia 2025 r. o sygn. akt II FSK 437/22:

„Z regulacji prawnych obowiązujących od 1 stycznia 2018 r. (art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. b updop) wynika, że weksel mieści się w pojęciu „papiery wartościowe”, a przez to przychody z obrotu wekslami należy zaliczyć do przychodów z zysków kapitałowych”.

• WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 6 lutego 2020 r. o sygn. akt I SA/Go 169/18:

„Weksel jest papierem wartościowym sporządzanym w ściśle określonej przepisami prawa wekslowego formie, zawierającym bezwarunkowe przyrzeczenie wystawcy zapłacenia określonej sumy pieniężnej we wskazanym miejscu i czasie określonej osobie”.

Co istotne, tożsame stanowisko prezentuje również Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacjach indywidualnych dotyczących wykładni art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. b ustawy o CIT.

Przykładowo w interpretacji indywidualnej z dnia 25 marca 2020 r. o sygn. 0114-KDIP2- 2.4010.571.2019.2.AG Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej dokonując wykładni art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. b ustawy o CIT oraz przepisów Prawa wekslowego wskazał, że: „mając na uwadze literalną wykładnię omawianych przepisów, a także powyższe wyjaśnienia należy więc stwierdzić, że opisane powyżej cechy weksla pozwalają na ich zaklasyfikowanie do szerokiej kategorii pojęcia papierów wartościowych.

Powyższego nie zmienia fakt, że do weksli nie stosuje się – w przeciwieństwie do innych rodzajów papierów wartościowych – przepisów ustawy o obrocie instrumentami finansowymi. Obrót wekslami, będącymi szczególną formą papierów wartościowych, uregulowany jest bowiem w odrębnych przepisach prawnych, tj. we wspomnianej wyżej ustawie - Prawo wekslowe. Podkreślenia wymaga również, że w u.p.d.o.p. ustawodawca nie zawarł szczególnej definicji pojęcia „papiery wartościowe”.

Należy zatem uznać, że art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. b u.p.d.o.p., nakazujący zaliczenie przychodów z papierów wartościowych do tzw. zysków kapitałowych, będzie obejmował swoją dyspozycją również przychody z weksli.

W związku z tym, mając na uwadze to, że weksle są jednym z rodzajów papierów wartościowych, przychody powstałe w związku z obrotem wekslami powinny być kwalifikowane do źródła „zyski kapitałowe”, na co wskazuje wprost treść art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. b u.p.d.o.p.”.

Takie stanowisko zostało zaprezentowane również m.in. w:

• Interpretacji indywidualnej z dnia 30 lipca 2025 r. sygn. 0111-KDWB.4010.48.2025.2.KP:

„Mając na uwadze literalną wykładnię omawianych przepisów, a także powyższe wyjaśnienia należy więc stwierdzić, że opisane powyżej cechy weksli pozwalają na ich zaklasyfikowanie do szerokiej kategorii pojęcia papierów wartościowych”.

• Interpretacji indywidualnej z dnia 27 sierpnia 2021 r. sygn. 0111-KDIB1-2.4010.223.2021.2.BD:

„Przepis art. 7b ust. 1 zawiera zamknięty katalog przychodów, które należy zakwalifikować do przychodów z zysków kapitałowych. Wskazane zostały w nim konkretne transakcje gospodarcze kreujące przychód podatkowy z zysków kapitałowych co oznacza, że wszelkie inne przychody niewymienione w tym przepisie nie będą zaliczane do tej kategorii przychodów.

Odnosząc się do powyższego zauważyć należy, że jak wcześniej wskazano, weksle są jednym z rodzajów papierów wartościowych.

Należy zatem uznać, że art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. b ustawy o CIT nakazujący zaliczenie przychodów z papierów wartościowych do tzw. zysków kapitałowych, będzie obejmował swoją dyspozycją również przychody z weksli. W myśl bowiem art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. b ustawy o CIT za przychody z zysków kapitałowych uważa się przychody z papierów wartościowych i pochodnych instrumentów finansowych, z wyłączeniem pochodnych instrumentów finansowych służących zabezpieczeniu przychodów lub kosztów, niezaliczonych do zysków kapitałowych.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że wszelkie przysporzenia z obrotu wekslami stanowią zatem przychody z zysków kapitałowych”.

Wobec tego, w ocenie Zainteresowanych, odsetki uzyskane przez Spółkę, które będą rozpoznawane w rozliczeniu Podatkowej Grupy Kapitałowej X, powinny być kwalifikowane na gruncie ustawy o CIT jako przychody z zysków kapitałowych w świetle art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. b ustawy o CIT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku wspólnym w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie zauważyć należy, że zgodnie z art. 1a ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554; dalej: „ustawa o CIT”):

Na podstawie art. 1a ust. 7 ustawy o CIT:

Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy o CIT:

Zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy o CIT:

W rozpatrywanej sprawie wskazać przy tym należy, że w myśl art. 7a ust. 1 ustawy o CIT:

W ustawie o CIT przychody podatników zostały zatem rozdzielone na źródła:

‒    z zysków kapitałowych oraz

‒    z innych źródeł.

Wydzielając źródło przychodów z zysków kapitałowych na gruncie ustawy o CIT, ustawodawca zamieścił w ustawie katalog, w którym określił listę przychodów alokowanych do tego źródła. Katalog ten został zawarty w art. 7b ust. 1 ustawy o CIT i zawiera zamkniętą definicję zysków kapitałowych, wymieniając pełny rodzaj przysporzeń zaliczanych do tego źródła. Pozostałe przychody kwalifikowane są do innych źródeł.

Zgodnie z art. 7b ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o CIT:

Jak wynika z art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. b ustawy o CIT, do przychodów z zysków kapitałowych zalicza się m.in. przychody z papierów wartościowych.

Zarówno w orzecznictwie podatkowym, jak i w doktrynie prawa podatkowego przyjmuje się jednolicie, że wykładnia językowa przepisu stanowi podstawę i zakreśla zakres możliwych interpretacji prawa podatkowego. Jednocześnie, jedną z nadrzędnych zasad wykładni jest zasada racjonalnego ustawodawcy. Potwierdza to m.in. wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2015 r., sygn. akt II FSK 3352/13.

Pojęcie „papierów wartościowych” nie zostało zdefiniowane w ustawie o CIT. Mając na uwadze zasadę racjonalnego ustawodawcy należy przyjąć, że pojęcie papierów wartościowych należy określić na podstawie ogólnych regulacji zawartych w innych źródłach prawa, które regulują obrót tymi papierami wartościowymi.

Zgodnie z art. 921⁶ ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2025 r., poz. 1071 ze zm.; dalej: „KC”):

Na podstawie art. 921⁷ KC:

Papiery wartościowe można podzielić w oparciu o różne kryteria. Ze względu na rodzaj praw inkorporowanych w dokumencie należy wyróżnić papiery wartościowe związane ze stosunkami zobowiązaniowymi, które można podzielić na papiery inkorporujące wierzytelności pieniężne (np. weksle, czeki, obligacje uprawniające do świadczenia pieniężnego) oraz inkorporujące wierzytelności niepieniężne (np. obligacje uprawniające do świadczeń niepieniężnych, konosamenty, wcześniej też rewersy) (Ciszewski Jerzy (red.), Nazaruk Piotr (red.), Kodeks cywilny. Komentarz, WKP 2019).

W myśl art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 722 ze zm.)

Jak stanowi art. 3 pkt 1 ww. ustawy:

Zauważyć przy tym trzeba, że zgodnie z art. 1 ust. 2 tej ustawy:

Instytucja weksla została uregulowana w ustawie z dnia 28 kwietnia 1936 r. Prawo wekslowe (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 282). Weksel emitowany na podstawie przepisów tej ustawy jest papierem wartościowym, którego funkcją jest uregulowanie lub zabezpieczenie zobowiązania pieniężnego.

Jak wynika z art. 101 ww. ustawy:

W przyjętym w Polsce modelu prawa wekslowego „stosunki wekslowe oraz stosunki poza wekslowe funkcjonują niejako w dwóch różnych płaszczyznach” (Jacek Jastrzębski. Maciej Kaliński „Prawo wekslowe i czekowe. Komentarz”. LexisNexis, Warszawa 2012, str. 23 i n.). Z analizy stosunków wekslowych wypływa wniosek, że w modelu prawa wekslowego funkcjonującego w polskim systemie prawa, „zobowiązanie wekslowe jest niezależne od stosunku prawnego, który był gospodarczą przyczyną jego zaciągnięcia (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 20 sierpnia 2008 r. sygn. akt I ACa 521/08, Lex nr 466426: „Jeżeli posiadaczem weksla jest remitent czyli pierwszy wierzyciel, to przysługują mu dwa roszczenia: ze stosunku podstawowego (kauzalnego) oraz z weksla”, por. również postanowienie Sądu Najwyższego z 13 lutego 2009 r. sygn. akt II CSK 452/08, Lex nr 599754: „Posiadaczowi takiego weksla, będącemu pierwszym wierzycielem, przysługuje, w odniesieniu do wystawcy, zarówno roszczenie ze stosunku podstawowego, jak i z weksla, z tym, że tylko raz może on uzyskać zaspokojenie swej wierzytelności i do niego należy wybór roszczenia”.

Weksel jest papierem wartościowym wyrażającym zobowiązanie w sposób formalny i abstrakcyjny. Abstrakcyjność stosunku wekslowego, czyli brak wpływu causa na ważność zobowiązania z weksla oznacza, że dokument weksla nie jest związany z jakimikolwiek czynnościami prawnymi. Ponadto szczególną cechą weksla jest bezwarunkowość zapłaty, co oznacza samoistność zobowiązania wekslowego. „Jest ono zatem oderwane od przyczyny, która spowodowała powstanie zobowiązania wekslowego. Każdy dłużnik podpisany na wekslu może być zmuszony do jego wykupienia, nawet wtedy, gdyby zgłaszał wobec wierzyciela merytoryczne zarzuty, dotyczące świadczenia, za które wręczył ten dokument. Zobowiązanie wekslowe jest bowiem bezwarunkowe i powstaje samoistnie przez złożenie podpisu na wekslu i wręczenie tego dokumentu wierzycielowi (beneficjentowi)” (Witold Bień „Weksel w praktyce”, Difin, Warszawa 2007, str. 13).

Mając na uwadze literalną wykładnię omawianych przepisów, a także powyższe wyjaśnienia należy więc stwierdzić, że opisane powyżej cechy weksli pozwalają na ich zaklasyfikowanie do szerokiej kategorii pojęcia papierów wartościowych.

Powyższego nie zmienia fakt, że do weksli nie stosuje się − w przeciwieństwie do innych rodzajów papierów wartościowych − przepisów ustawy o obrocie instrumentami finansowymi. Obrót wekslami, będącymi szczególną formą papierów wartościowych, uregulowany jest bowiem w odrębnych przepisach prawnych, tj. we wspomnianej ustawie - Prawo wekslowe.

Jak wynika z opisanego przez Państwa zdarzenia przyszłego są Państwo Podatkową Grupą Kapitałową, reprezentowaną przez spółkę dominującą X S.A. (dalej jako: „X” lub „Spółka”). Spółka stanowi również spółkę dominującą w grupie kapitałowej X (dalej jako: „Grupa”). Działalność Grupy skupia się głównie na realizacji i sprzedaży inwestycji mieszkaniowych − budynków mieszkalnych („Działalność Deweloperska”). Spółka we własnym zakresie prowadzi działalność deweloperską w ramach segmentu mieszkaniowego, a także świadczy usługi wsparcia na rzecz spółek z Grupy (w tym spółek wchodzących w skład Podatkowej Grupy Kapitałowej X) obejmujące m.in. obsługę administracyjną, księgową oraz wsparcie w sprzedaży mieszkań. Ponadto, X udziela zwrotnego finansowania spółkom z Grupy na potrzeby ich działalności. Z przyczyn biznesowych i prawnych Spółka rozważa udzielanie finansowania na rzecz spółek z Grupy na podstawie weksla własnego, imiennego, niezupełnego (in blanco), wystawionego przez podmiot (spółkę z Grupy), którego działalność miałaby podlegać finansowaniu, wraz z deklaracją wekslową. Spółka w zamian za otrzymanie weksla dokona przekazania odpowiedniej kwoty środków pieniężnych. Środki uzyskane na podstawie weksla własnego będą przeznaczone przez finansowany podmiot na realizację Działalności Deweloperskiej. Wystawca weksla zastrzeże oprocentowanie sumy wekslowej w wekslu, w związku z czym wystawca weksla będzie zobowiązany do uiszczenia na rzecz Spółki odsetek od sumy wekslowej w wysokości zastrzeżonej w wekslu.

Państwa wątpliwości dotyczą kwestii przyporządkowania do źródła przychodów z tytułu otrzymanych przez Spółkę odsetek od sumy wekslowej, które będą rozpoznawane w rozliczeniu Podatkowej Grupy Kapitałowej jako przychody z zysków kapitałowych, o których mowa w art. 7b ustawy o CIT.

Biorąc pod uwagę opisane we wniosku zdarzenie przyszłe oraz przywołane przepisy prawa należy uznać, że art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. b ustawy o CIT, nakazujący zaliczenie przychodów z papierów wartościowych do tzw. zysków kapitałowych, będzie obejmował swoją dyspozycją również przychody z weksli. Tym samym przychód z tytułu spłaty odsetek od sumy wekslowej należy zakwalifikować do źródła zyski kapitałowe.

Podsumowując, należy zgodzić się z Państwa stanowiskiem, że odsetki uzyskane przez Spółkę, które będą rozpoznawane w rozliczeniu Podatkowej Grupy Kapitałowej powinny być kwalifikowane na gruncie ustawy o CIT jako przychody z zysków kapitałowych, o których mowa w art. 7b ustawy o CIT.

W związku z powyższym, Państwa stanowisko w zakresie ustalenia źródła przychodów z tytułu otrzymanych odsetek od sumy wekslowej, należało uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego. Odnosząc się natomiast do przywołanych przez Państwa wyroków sądów administracyjnych należy zaznaczyć, że orzeczenia sądowe są wiążące jedynie w sprawach, w których zapadły. Organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią one materialnego prawa podatkowego.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację przez Zainteresowanego, który jest stroną postępowania

Podatkowa Grupa Kapitałowa X − reprezentowana przez spółkę dominującą: X S.A. (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r Ordynacji podatkowej.