Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

13 kwietnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 9 kwietnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie uznania, że środki osiągane w związku z korzystaniem z Programu SCF+ stanowią przychody pochodzące z transakcji zbycia wierzytelności, o których mowa w art. 28j ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o CIT. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca jest spółką prawa handlowego i prowadzi działalność gospodarczą pod firmą A. Sp. z o.o. w zakresie transportu drogowego towarów (główny przedmiot działalności).

Wnioskodawca podlega w RP nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania zgodnie z treścią ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: ustawa o CIT).

Wnioskodawca korzysta z opodatkowania ryczałtem od dochodów spółek tzw. CIT estoński, o którym mowa w rozdziale 6b ustawy o CIT.

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w ramach spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Wnioskodawca spełnia warunki uprawniające do skorzystania z formy opodatkowania w postaci ryczałtu od dochodów spółek.

Ponadto do Wnioskodawcy nie znajdą zastosowania wyłączenia zawarte w art. 28k ust. 1 oraz 28I ust. 1 ustawy o CIT.

Wnioskodawca wystawia swoim kontrahentom faktury z odroczonym terminem płatności. W celu poprawy płynności finansowej w dniu 21 września 2025 r. Wnioskodawca zarejestrował się w programie finansowania łańcucha dostaw Supply Chain Finance Program SCF+ Taulia (dalej Program SCF+) polegającego na krótkoterminowym finansowaniu faktur dla dostawców.

Program SCF+ umożliwia Wnioskodawcy uzyskanie wcześniejszej zapłaty należności wynikających z wystawionych faktur, przed upływem ich pierwotnego terminu płatności. W tym celu Wnioskodawca wyraża zgodę na automatyczne przyspieszanie płatności faktur, które po ich zatwierdzeniu przez Odbiorcę tj. kontrahenta Wnioskodawcy są opłacane w terminie 2 dni od daty ich wystawienia. Wnioskodawca jest użytkownikiem Programu SCF+, który decyduje się na wcześniejsze otrzymanie zapłaty za wystawione przez niego faktury. Kontrahent Wnioskodawcy jest pierwotnym odbiorcą towarów lub usług i to on zatwierdza faktury w systemie tj. uruchamia proces automatycznej płatności.

Natomiast Operator Platformy Taulia pełni rolę platformy technologicznej, która umożliwia Supply Chain Financing (SCF) tj. finansowanie łańcucha dostaw. Wcześniejsza zapłata faktury wiąże się z naliczeniem opłaty za przyspieszenie, która stanowi koszt ponoszony przez Wnioskodawcę w zamian za uzyskanie wcześniejszego finansowania.

Opłata ta jest potrącana z kwoty należnej Wnioskodawcy z tytułu danej faktury. Wysokość opłaty za przyspieszenie ustalana jest jako iloczyn:

·    kwoty zatwierdzonej faktury,

·    stawki za przyspieszenie, oraz

·    okresu przyspieszenia.

Okres przyspieszenia oznacza liczbę dni pomiędzy datą wcześniejszej zapłaty faktury a pierwotnym terminem jej płatności.

Stawka za przyspieszenie kalkulowana jest jako suma odpowiedniej referencyjnej stopy procentowej (np. WIBOR lub LIBOR), obowiązującej na dzień wcześniejszej płatności, oraz uzgodnionego spreadu (marży). Referencyjna stopa procentowa dobierana jest odpowiednio do długości okresu przyspieszenia, tj. stosowana jest stopa właściwa dla okresu najbardziej zbliżonego do faktycznego okresu finansowania. Jednocześnie przyjmuje się, że stopy referencyjne nie mogą przyjmować wartości niższych niż zero.

Wnioskodawca nie zawiera umowy kredytu ani pożyczki, lecz korzysta z mechanizmu umożliwiającego wcześniejsze otrzymanie środków pieniężnych wynikających z wystawionych faktur.

Celem przystąpienia do Programu SCF+ jest poprawa płynności finansowej Wnioskodawcy oraz skrócenie cyklu konwersji gotówki. Służy to kontynuacji podstawowej działalności operacyjnej Wnioskodawcy, natomiast nie stanowi źródła przychodów kapitałowych czy inwestycyjnych.

Pytanie

Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, że środki osiągane w związku z korzystaniem z Programu SCF+ nie stanowią przychodów pochodzących z transakcji, o których mowa w art. 28j ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o CIT, a w konsekwencji Wnioskodawca nie będzie zobowiązany do uwzględnienia tych przychodów przy kalkulacji tzw. przychodów pasywnych w celu oceny prawa do korzystania z estońskiego CIT?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, środki osiągane w związku z korzystaniem z Programu SCF+ nie stanowią przychodów pochodzących z transakcji, o których mowa w art. 28j ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o CIT, a w konsekwencji Wnioskodawca nie będzie zobowiązany do uwzględnienia tych przychodów przy kalkulacji tzw. przychodów pasywnych w celu oceny prawa do korzystania z estońskiego CIT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie wskazać należy, że przepisy ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554, dalej: „ustawa o CIT”), ściśle określają jakie warunki zobowiązany jest spełnić podatnik, aby mógł wybrać formę opodatkowania w postaci ryczałtu od dochodu spółek, czyli tzw. estoński CIT.

Zgodnie z art. 28j ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT:

Powyższe warunki podatnik zobowiązany jest spełnić przez cały okres opodatkowania ryczałtem od dochodów spółek. Podatnik traci bowiem prawo do korzystania z tej formy opodatkowania w przypadku braku spełnienia ww. warunków.

Opodatkowanie ryczałtem oznacza dla podatnika zmianę zasad w zakresie przedmiotu opodatkowania. Ustawa o CIT wprowadza w zakresie ryczałtu nowe kategorie dochodów (przedmiotu opodatkowania) nie podlegających reżimowi dotychczasowych przepisów ustawy. Dochodów tych nie łączy się z dochodami opodatkowanymi według ogólnych zasad CIT (art. 7 ustawy o CIT) dla celów ustalenia podstawy opodatkowania.

Jak wynika z przedstawionego opisu stanu faktycznego Spółka wybrała jako formę opodatkowania ryczałt od dochodów spółek kapitałowych. Głównym przedmiotem działalności Spółki jest transport drogowy towarów.

Spółka wystawia swoim kontrahentom faktury z odroczonym terminem płatności. W celu poprawy płynności finansowej Wnioskodawca zarejestrował się w programie finansowania łańcucha dostaw Supply Chain Finance Program SCF+ Taulia polegającym na krótkoterminowym finansowaniu faktur dla dostawców.

Operator Platformy Taulia pełni rolę platformy technologicznej, która umożliwia Supply Chain Financing (SCF) tj. finansowanie łańcucha dostaw. Wcześniejsza zapłata faktury wiąże się z naliczeniem opłaty za przyspieszenie, która stanowi koszt ponoszony przez Wnioskodawcę w zamian za uzyskanie wcześniejszego finansowania. Wnioskodawca korzysta z mechanizmu umożliwiającego wcześniejsze otrzymanie środków pieniężnych wynikających z wystawionych faktur.

Celem przystąpienia do Programu SCF+ jest poprawa płynności finansowej Spółki oraz skrócenie cyklu konwersji gotówki.

Przedmiotem Państwa wątpliwości jest kwestia ustalenia, czy Spółka jest zobowiązana do rozpoznania przychodu z tytułu zbycia wierzytelności dokonywanych w ramach opisanego programu finansowania łańcucha dostaw, tj. Programu Supply Chain Finance Program SCF+ Taulia (SCF+) oraz do uwzględnienia tych przychodów przy kalkulacji tzw. przychodów pasywnych w celu oceny prawa do korzystania z estońskiego CIT.

Zdaniem Spółki środki osiągane w związku z korzystaniem z Programu SCF+ nie stanowią przychodów pochodzących z wierzytelności, o których mowa w art. 28j ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o CIT, a w konsekwencji nie będą Państwo zobowiązani do uwzględnienia tych przychodów przy kalkulacji przychodów pasywnych.

Mając na uwadze Państwa wątpliwości należy zauważyć, że w art. 28j ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT ustawodawca wykluczył możliwość skorzystania z ryczałtu od dochodów spółek przez podmioty uzyskujące więcej niż 50% przychodów m.in. z wierzytelności.

Wskazać należy, że kwestie dotyczące wierzytelności uregulowane zostały w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm., dalej: „kc”).

Wierzytelność stanowi uprawnienie wierzyciela do żądania od dłużnika spełnienia określonego działania lub zaniechania, np. zapłaty ceny za wykonaną usługę lub zapłaty ceny za sprzedany towar.

W myśl art. 509 § 1 kc.,

Jak wynika natomiast z art. 510 § 1 kc,

Przeniesienie wierzytelności dochodzi do skutku w wyniku umowy zawartej między wierzycielem a osobą trzecią, co oznacza, że zgoda dłużnika nie jest konieczna do dokonania tej czynności, chyba, że strony w pierwotnej umowie tak postanowiły. Przeniesienie wierzytelności może być dokonane odpłatnie lub nieodpłatnie.

Wierzytelność jako prawo majątkowe może stanowić przedmiot obrotu, a jej odpłatne zbycie powoduje powstanie przychodu w rozumieniu ustawy o CIT. Przychód z odpłatnego zbycia wierzytelności powstaje zarówno wtedy, gdy przedmiotem zbycia jest wierzytelność obca, to jest nabyta przez zbywcę (wierzytelności) od innego podmiotu, jak i wówczas gdy podatnik sprzedaje własną wierzytelność.

Z opisu sprawy wynika, że Spółka korzysta z krótkoterminowego programu finansowania łańcucha dostaw SCF+ Tualia. Środki otrzymane za pośrednictwem programu Taulia są traktowane jako przyspieszone uregulowanie należności (wykupienie wierzytelności).

Zauważyć należy, że finansowanie łańcucha dostaw, o którym mowa w Państwa wniosku(Supply Chain Finance) to zestaw narzędzi i rozwiązań finansowych, które mają na celu poprawę płynności finansowej firm uczestniczących w łańcuchu dostaw. Głównym celem SCF jest skrócenie cyklu płatności pomiędzy dostawcami, producentami i odbiorcami.

Supply Chain Finance obejmuje różne instrumenty finansowe, które pomagają firmom wydłużyć terminy płatności dla kupujących i jednocześnie zapewnić wcześniejszą zapłatę dostawcom.

Proces finansowania łańcucha dostaw rozpoczyna się od dostawcy, który wysyła towar do kupującego i wystawia fakturę. Następnie kupujący zatwierdza fakturę, ale ustala termin płatności, który może wynosić np. 60-90 dni. W tym czasie instytucja finansowa, wypłaca dostawcy środki wcześniej, pomniejszone o niewielką prowizję. Kupujący spłaca swoje zobowiązanie zgodnie z pierwotnym terminem płatności. Dzięki temu rozwiązaniu dostawca otrzymuje zapłatę szybciej, a kupujący może wydłużyć termin spłaty bez negatywnego wpływu na relacje biznesowe.

W analizowanej sprawie w miejsce podmiotu, który dokonał sprzedaży towarów i usług i uzyskał w związku z tym roszczenie wobec dłużnika o zapłatę ceny za sprzedany towar lub usługę, roszczenie wobec dłużnika o zapłatę tej ceny przechodzi na instytucję finansującą. Nie zmienia to jednak faktu, że w wyniku ww. umowy (przystąpienie do programu finansowania łańcucha dostaw Supply Chain Finance Program SCF+ Taulia), Spółka otrzymuje od instytucji finansującej środki finansowe, które odpowiadają kwocie przenoszonych wierzytelności, przed terminem ich płatności. Celem takiego działania jest uzyskanie w miarę szybko kwoty pieniężnej, na jaką opiewa wierzytelność. Spółka, przelewając swoją wierzytelność, uzyskuje bowiem od instytucji finansującej, wcześniej kwotę odpowiadającą jej wysokości pomniejszoną jedynie o opłatę. Wcześniejsza zapłata faktury wiąże się z naliczeniem opłaty za przyspieszenie, która stanowi koszt ponoszony przez Spółkę w zamian za uzyskanie wcześniejszego finansowania.

Z punktu widzenia Spółki korzystającej z finansowania, zawarcie umowy, tj. przystąpienie do ww. programu ma więc na celu poprawę płynności finansowej wierzyciela poprzez możliwość wcześniejszego dysponowania środkami finansowymi należnymi takiemu wierzycielowi od dłużnika. Dzięki temu podatnik uzyskuje środki finansowe w terminie dwóch dni po wystawieniu faktury, niezależnie od wskazanego terminu jej płatności.

W związku z powyższym stwierdzić należy, że dokonują Państwo sprzedaży na rzecz instytucji finansującej wierzytelności własnych. Zauważyć też trzeba, że sprzedaż wierzytelności własnych jest zdarzeniem, w wyniku którego powstał przychód od sprzedaży produktów /usług/towarów kontrahentom.

Przedstawiony we wniosku schemat działań, niezależnie od źródła finansowania w naszej ocenie prowadzi do przelewu wierzytelności, a mianowicie:

·      otrzymują Państwo od instytucji finansującej środki finansowe, które odpowiadają kwocie przenoszonych wierzytelności, przed terminem ich płatności (przelew wierzytelności);

·      instytucja finansująca nabywa określone wierzytelności przysługujące Państwu z tytułu sprzedaży, dostawy lub usługi w zamian za określoną kwotę odpowiadającą wierzytelności powiększoną o prowizję (tzw. opłaty za przyspieszenie).

Zatem w istocie uzyskują Państwo przychody ze sprzedaży wierzytelności, co oznacza, że do wartości przychodów, o których mowa w art. 28j ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT powinni Państwo wliczać wartość przychodów z tytułu zbycia wierzytelności własnych.

Tym samym nie można zgodzić się z Państwa stanowiskiem, że środki osiągane w związku z korzystaniem z Programu SCF+ nie stanowią przychodów pochodzących z transakcji, o których mowa w art. 28j ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o CIT, a w konsekwencji nie będą Państwo zobowiązani do uwzględnienia tych przychodów przy kalkulacji tzw. przychodów pasywnych w celu oceny prawa do korzystania z estońskiego CIT.

Biorąc pod uwagę przytoczone przepisy prawa oraz okoliczności przedstawione w opisie sprawy należy stwierdzić, że środki osiągane przez Spółkę w związku z korzystaniem z Programu SCF+ stanowią przychody pochodzące z transakcji, o których mowa w art. 28j ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o CIT, a w konsekwencji Spółka będzie zobowiązana do uwzględnienia tych przychodów przy kalkulacji tzw. przychodów pasywnych.

Wobec powyższego Państwa stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo wnieść skargę na tę interpretację indywidualną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622).