0114-KDIP2-2.4010.152.2026.1.AP

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

2 kwietnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 12 marca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie rozpoznania przychodów uzyskanych w trakcie rozruchu/testów Inwestycji oraz zaliczenia poniesionych kosztów do wartości początkowej środków trwałych.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest polskim rezydentem podatkowym oraz podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych. Wnioskodawca realizuje projekt inwestycyjny polegający na budowie oraz uruchomieniu instalacji wytwarzania energii elektrycznej z morskiej farmy wiatrowej (dalej łącznie: „Inwestycja”).

Inwestycja obejmuje powstanie (wytworzenie) szeregu środków trwałych stanowiących odrębne komponenty techniczne i funkcjonalne, które – po ich ukończeniu – będą przyjęte do używania i wprowadzone do ewidencji środków trwałych Wnioskodawcy (dalej: „Środki Trwałe/Komponenty”). Na potrzeby niniejszego wniosku należy przyjąć, że poszczególne Komponenty będą przekazywane do używania w różnych momentach (etapowo), po spełnieniu warunków technicznych i formalno‑prawnych (odbiorów, testów, uzyskania wymaganych pozwoleń/zgód).

Przed przekazaniem Komponentów do używania, Inwestycja przejdzie etap rozruchu technologicznego/testowania, obejmujący w szczególności: czynności montażowe końcowe, konfigurację i kalibrację urządzeń, próby funkcjonalne, próby napięciowe i obciążeniowe, testy automatyki, zabezpieczeń i telemechaniki, energetyzację układu oraz synchronizację z siecią. Celem rozruchu jest doprowadzenie Komponentów do stanu kompletności i zdatności do używania w rozumieniu przepisów podatkowych, a także umożliwienie dokonania odbiorów i spełnienia wymogów formalnych do rozpoczęcia normalnej eksploatacji.

W trakcie rozruchu/testów może wystąpić (i co do zasady występuje w projektach energetycznych) produkcja energii elektrycznej lub innych produktów ubocznych procesu testowania, które – z przyczyn technicznych oraz rynkowych – są sprzedawane (np. do spółki obrotu energią /na rynku energii) i fakturowane. Przychody te są osiągane przed dniem przyjęcia poszczególnych Komponentów do używania i przed rozpoczęciem ich amortyzacji podatkowej.

Na potrzeby niniejszego wniosku należy przyjąć, że Wnioskodawca nie ma możliwości „wstrzymania” powstania tych przychodów bez rezygnacji z przeprowadzenia rozruchu lub bez naruszenia wymogów technicznych (np. energię wytworzoną w trakcie testów należy wyprowadzić do sieci i rozliczyć). Przychody te nie stanowią odrębnego celu Inwestycji – celem jest uruchomienie i oddanie do używania Komponentów, które w normalnej eksploatacji będą generować zasadnicze, powtarzalne przychody.

W fazie rozruchu/testów Wnioskodawca ponosi (i będzie ponosił) szereg wydatków, w tym w szczególności:

• koszty mediów i materiałów eksploatacyjnych zużywanych w trakcie testów (energia elektryczna na potrzeby pomocnicze, paliwa/oleje, gazy techniczne, części i materiały jednorazowe),
• koszty usług obcych związanych z rozruchem (usługi serwisowe, pomiary, badania, próby, uruchomienie, usługi specjalistyczne dostawców urządzeń),
• koszty wynagrodzeń oraz świadczeń pracowniczych personelu zaangażowanego w rozruch, a także koszty delegacji, noclegów i transportu, o ile są bezpośrednio związane z rozruchem, koszty opłat i rozliczeń systemowych związanych z testową pracą instalacji i wyprowadzeniem energii (np. opłaty za dystrybucję/przesył, bilansowanie, usługi systemowe) – o ile powstają wprost w związku z energetyzacją/testami,
• koszty ubezpieczenia i zabezpieczeń wymaganych na etapie rozruchu, o ile są warunkiem przeprowadzenia testów,
• inne koszty, które – z perspektywy technicznej i organizacyjnej – są konieczne, aby Komponenty były kompletne i zdatne do używania.

Powyższe wydatki ponoszone są przed dniem oddania do używania poszczególnych Komponentów i pozostają w bezpośrednim, nierozerwalnym związku z doprowadzeniem ich do stanu gotowości do eksploatacji. W praktyce część z tych wydatków jest jednocześnie ekonomicznie „powiązana” z przychodami osiąganymi w trakcie testów (np. opłaty systemowe związane z wyprowadzeniem energii wytworzonej w testach).

Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą:

a)  czy przychody uzyskane w trakcie rozruchu/testów, przed oddaniem Komponentów do używania, stanowią przychody podatkowe rozpoznawane na bieżąco (oraz czy mogą/nie mogą wpływać na ustalenie wartości początkowej Środków Trwałych),

b)  czy wydatki ponoszone w trakcie rozruchu/testów – w tym wydatki bezpośrednio związane z osiągnięciem tych przychodów – mogą być potrącane na bieżąco jako koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, czy też powinny zwiększać wartość początkową Komponentów jako koszt wytworzenia, a więc być rozliczane poprzez odpisy amortyzacyjne po przekazaniu Komponentów do używania.

Pytania

1.  Czy przychody uzyskane przez Wnioskodawcę w trakcie rozruchu/testów Inwestycji, w szczególności przychody ze sprzedaży energii elektrycznej wytworzonej w tym okresie, osiągane przed oddaniem poszczególnych Komponentów do używania, stanowią przychody podatkowe rozpoznawane na bieżąco zgodnie z art. 12 ust. 3a-3d Ustawy CIT, a jednocześnie nie wpływają na ustalenie wartości początkowej tych Komponentów (nie pomniejszają kosztu wytworzenia/wartości początkowej)?

2.  Czy koszty ponoszone przez Wnioskodawcę w fazie rozruchu/testów, w tym koszty bezpośrednio związane z osiągnięciem przychodów, o których mowa w pytaniu 1, poniesione do dnia oddania poszczególnych Komponentów do używania, stanowią element kosztu wytworzenia tych Komponentów w rozumieniu art. 16g ust. 4 Ustawy CIT, zwiększając ich wartość początkową, i jako takie mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów wyłącznie poprzez odpisy amortyzacyjne dokonywane po przekazaniu Komponentów do używania (art. 15 ust. 6 Ustawy CIT)?

Państwa stanowisko w sprawie

ad 1

Przychody uzyskane w trakcie rozruchu/testów (w tym ze sprzedaży energii elektrycznej) stanowią przychody podatkowe rozpoznawane na bieżąco, zgodnie z zasadami ogólnymi wynikającymi z art. 12 ust. 1 i 3 oraz art. 12 ust. 3a–3d Ustawy CIT (w zależności od modelu rozliczeń – w szczególności z uwzględnieniem okresów rozliczeniowych). Przychody te nie pomniejszają wartości początkowej Komponentów – brak jest bowiem przepisów podatkowych, które pozwalałyby na zmniejszenie kosztu wytworzenia/wartości początkowej środków trwałych z uwagi na osiągnięcie przychodów przed oddaniem ich do używania.

ad 2

Koszty ponoszone w fazie rozruchu/testów – w tym koszty, które ekonomicznie można łączyć z przychodami uzyskanymi w tym okresie – stanowią integralną część kosztu wytworzenia Komponentów (Środków Trwałych) w rozumieniu art. 16g ust. 4 Ustawy CIT. W konsekwencji koszty te zwiększają wartość początkową Komponentów i nie mogą zostać zaliczone bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów w okresie rozruchu/testów; podlegają rozliczeniu podatkowemu poprzez odpisy amortyzacyjne, dokonywane po oddaniu Komponentów do używania (art. 15 ust. 6 Ustawy CIT). Incydentalny charakter przychodów uzyskiwanych w trakcie rozruchu nie zmienia powyższej kwalifikacji kosztów.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy

Uwagi ogólne – relacja między przychodami, kosztami a inwestycją w środki trwałe

Ustawa CIT przewiduje zasadę, zgodnie z którą przedmiotem opodatkowania jest co do zasady dochód, tj. nadwyżka sumy przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym (z uwzględnieniem szczególnych regulacji). Z perspektywy niniejszego wniosku kluczowe znaczenie mają trzy grupy przepisów:

• przepisy określające, kiedy powstaje przychód podatkowy (art. 12 Ustawy CIT),
• przepisy definiujące koszty uzyskania przychodów oraz moment ich potrącalności (art. 15 Ustawy CIT),
• przepisy regulujące sposób rozliczania wydatków ponoszonych na nabycie lub wytworzenie środków trwałych, w szczególności poprzez ustalenie wartości początkowej i amortyzację (art. 16a, art. 16g, art. 16h Ustawy CIT).

Zgodnie z art. 15 ust. 1 Ustawy CIT kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Jednocześnie ustawodawca wprowadza rozwiązania, które modyfikują „bieżące” ujmowanie niektórych wydatków – w szczególności wydatków o charakterze inwestycyjnym, których efekt ekonomiczny rozkłada się na wiele okresów.

W przypadku środków trwałych zasada ta przejawia się w tym, że wydatki ponoszone na ich nabycie lub wytworzenie co do zasady nie stanowią jednorazowo kosztów uzyskania przychodów w dacie poniesienia. Zamiast tego są one „kapitalizowane” w wartości początkowej środka trwałego, a do kosztów podatkowych trafiają stopniowo – poprzez odpisy amortyzacyjne (art. 15 ust. 6 w zw. z art. 16a i nast. Ustawy CIT). Mechanizm ten odzwierciedla fakt, że środek trwały jest składnikiem majątku wykorzystywanym w działalności przez okres dłuższy niż rok i w tym czasie generuje (lub ma generować) przychody.

Dla oceny, czy dane wydatki powinny być potrącane „na bieżąco”, czy też zwiększać wartość początkową środka trwałego, fundamentalne znaczenie ma to, czy wydatek został poniesiony przed przekazaniem środka trwałego do używania oraz czy pozostaje w związku z doprowadzeniem go do stanu kompletności i zdatności do używania. W praktyce gospodarczej, w tym w projektach energetycznych, etap rozruchu technologicznego jest etapem niezbędnym do osiągnięcia tego stanu.

Podatkowe ujęcie przychodów uzyskiwanych w fazie rozruchu/testów

W ocenie Wnioskodawcy przychody uzyskane w trakcie rozruchu/testów (w tym ze sprzedaży energii elektrycznej) stanowią przychody podatkowe, które należy rozpoznać na bieżąco, zgodnie z art. 12 Ustawy CIT. Ustawa CIT nie przewiduje bowiem regulacji, które pozwalałyby traktować takie przychody jako element kalkulacji wartości początkowej środków trwałych, tj. aby „pomniejszały” koszt wytworzenia Komponentów. Tym samym w fazie rozruchu/testów powstaje niezależne zdarzenie gospodarcze w postaci sprzedaży energii/świadczenia usługi, które podlega zasadom ogólnym rozpoznawania przychodów.

Zgodnie z art. 12 ust. 3a Ustawy CIT – co do zasady – za datę powstania przychodu uważa się dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi (albo częściowego wykonania usługi), nie później niż dzień wystawienia faktury albo uregulowania należności. Jednocześnie art. 12 ust. 3c-3d Ustawy CIT przewiduje szczególne zasady dla świadczeń rozliczanych w okresach rozliczeniowych (typowych m.in. dla sprzedaży energii), gdzie momentem powstania przychodu jest co do zasady ostatni dzień okresu rozliczeniowego wskazanego w umowie lub na fakturze.

W konsekwencji, niezależnie od tego, że sprzedaż energii ma miejsce w okresie poprzedzającym przyjęcie Komponentów do używania, przychód powinien zostać rozpoznany w okresie, w którym – zgodnie z ww. przepisami – dochodzi do wykonania świadczenia/dostawy i spełnienia przesłanek powstania przychodu podatkowego. Powyższe podejście znajduje odzwierciedlenie także w praktyce interpretacyjnej organów podatkowych, które wskazują, że przychody uzyskane ze sprzedaży energii powstałej w czasie próbnego rozruchu podlegają opodatkowaniu na zasadach art. 12 ust. 3c-3d Ustawy CIT.

Co równie istotne, w przepisach dotyczących ustalania wartości początkowej środków trwałych brak jest normy, która dawałaby podstawę do „netowania” (kompensowania) kosztu wytworzenia o przychody osiągnięte przed oddaniem środka trwałego do używania. Ustawa CIT przewiduje enumeratywnie określone przypadki korekt wartości początkowej, przy czym – jak wynika wprost z art. 16g ust. 5 Ustawy CIT – korekta in minus może wystąpić m.in. w związku z różnicami kursowymi. Brak jest natomiast przepisu, który pozwalałby na zmniejszenie wartości początkowej z uwagi na osiągnięcie przychodów na etapie rozruchu/testów. W konsekwencji, przychody te stanowią przychód podatkowy bieżącego okresu.

Ustalenie wartości początkowej Komponentów i definicja kosztu wytworzenia

Wnioskodawca będzie ustalał wartość początkową Komponentów zgodnie z art. 16g Ustawy CIT. W szczególności, w razie wytworzenia środka trwałego we własnym zakresie, za jego wartość początkową uważa się koszt wytworzenia (art. 16g ust. 1 pkt 2 Ustawy CIT). Ustawa CIT definiuje koszt wytworzenia w art. 16g ust. 4, wskazując, że obejmuje on m.in. wartość w cenie nabycia zużytych do wytworzenia środków trwałych rzeczowych składników majątku i wykorzystanych usług obcych, koszty wynagrodzeń za pracę wraz z pochodnymi oraz inne koszty dające się zaliczyć do wartości wytworzonych środków trwałych.

Jednocześnie ustawodawca w art. 16g ust. 4 Ustawy CIT wyłącza z kosztu wytworzenia koszty ogólne zarządu, koszty sprzedaży oraz pozostałe koszty operacyjne i koszty operacji finansowych, z wyjątkiem odsetek i prowizji naliczonych do dnia przekazania środka trwałego do używania. Powyższe oznacza, że ustawowa definicja kosztu wytworzenia ma charakter mieszany:

• z jednej strony wskazuje podstawowe kategorie kosztów (materiały/usługi, wynagrodzenia),
• z drugiej – poprzez zwrot „inne koszty dające się zaliczyć” – pozostawia katalog otwarty, wymagający każdorazowo oceny związku danego wydatku z wytworzeniem i doprowadzeniem środka trwałego do używania,
• równocześnie wprowadza negatywny katalog kosztów, które nie zwiększają wartości początkowej.

Na tle powyższych regulacji w praktyce powstaje pytanie, czy koszty rozruchu technologicznego/testów, ponoszone przed oddaniem środka trwałego do używania, należy traktować jako koszty wytworzenia. Zdaniem Wnioskodawcy odpowiedź jest twierdząca – rozruch technologiczny stanowi bowiem element procesu inwestycyjnego, niezbędny do doprowadzenia Komponentów do stanu kompletności i zdatności do używania.

Koszty rozruchu/testów jako element kosztu wytworzenia Komponentów

Wnioskodawca wskazuje, że w realiach projektów energetycznych rozruch technologiczny/testy (w tym energetyzacja) są etapem koniecznym, aby Komponenty mogły zostać uznane za kompletne i zdatne do używania. Obejmuje on czynności, bez których nie jest możliwe prawidłowe uruchomienie instalacji, wykonanie odbiorów technicznych oraz spełnienie wymogów formalno‑prawnych. Rozruch nie jest zatem „bieżącą eksploatacją” środka trwałego, lecz etapem jego wytwarzania/uruchomienia – poprzedzającym rozpoczęcie normalnego, komercyjnego używania.

Pogląd, zgodnie z którym wydatki ponoszone w fazie rozruchu próbnego/energetyzacji zwiększają koszt wytworzenia, jest dominujący w praktyce interpretacyjnej Dyrektora KIS. Przykładowo w interpretacji z dnia 23 czerwca 2020 r., sygn. 0111‑KDIB1‑1.4010.166.2020.1.BK, organ wskazał, że do elementów wartości początkowej należy zaliczać te koszty, które:

• są powiązane z inwestycją, której efektem jest wytworzenie amortyzowanych środków trwałych,
• stanowią element procesu wytwarzania składników majątku podatnika,
• mają wpływ na koszt wytworzenia,
• bez ich poniesienia środki trwałe nie byłyby kompletne i zdatne do użytku,
• zostały poniesione do dnia oddania środków trwałych do używania,
• nie stanowią kosztów ogólnych zarządu, sprzedaży ani pozostałych kosztów operacyjnych/finansowych w rozumieniu art. 16g ust. 4.

Na gruncie tego rozumowania Dyrektor KIS uznał w ww. interpretacji, że koszty energetyzacji (rozruch próbny) inwestycji stanowią koszt wytworzenia środka trwałego i powinny zwiększać jego wartość początkową. Wnioskodawca uważa, że analogiczne podejście należy zastosować w niniejszej sprawie, ponieważ koszty ponoszone w fazie rozruchu/testów spełniają wskazane kryteria.

W szczególności, koszty takie jak zużycie mediów i materiałów, koszty usług obcych, wynagrodzenia personelu rozruchowego, a także opłaty systemowe powstające wskutek energetyzacji/testowej pracy instalacji, są ponoszone po to, aby doprowadzić Komponenty do stanu, w którym mogą zostać oddane do używania. Bez przeprowadzenia rozruchu Komponenty nie mogłyby zostać przyjęte do używania, a zatem wydatki te należy uznać za „inne koszty dające się zaliczyć do wartości wytworzonych środków trwałych” w rozumieniu art. 16g ust. 4 Ustawy CIT.

Incydentalny charakter przychodów rozruchowych a kwalifikacja kosztów

Wnioskodawca podkreśla, że fakt uzyskania przychodów w trakcie rozruchu/testów nie przesądza o tym, iż koszty rozruchu należy kwalifikować jako koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z tymi przychodami. Kluczowe jest bowiem ustalenie rzeczywistego celu i funkcji ponoszonych wydatków. W przedmiotowej sprawie celem poniesienia kosztów jest uruchomienie Komponentów i doprowadzenie ich do używania, a nie wygenerowanie krótkoterminowego przychodu powstającego ubocznie w toku testów. Z punktu widzenia konstrukcji Ustawy CIT, wydatki stanowiące koszt wytworzenia środka trwałego są rozliczane w czasie poprzez amortyzację. Gdyby uznać, że koszty rozruchu są „kosztami bezpośrednimi” przychodów rozruchowych, prowadziłoby to do sytuacji, w której ten sam rodzaj kosztu byłby różnie kwalifikowany w zależności od tego, czy w trakcie rozruchu powstał i został zafakturowany przychód. Taka zależność byłaby sprzeczna z funkcją art. 16g ust. 4 Ustawy CIT, który nakazuje kapitalizować koszty niezbędne do wytworzenia i uruchomienia środka trwałego do momentu jego oddania do używania.

Stanowisko organów podatkowych potwierdza powyższe. Przykładowo w interpretacji z dnia 1 października 2024 r., sygn. 0111‑KDIB2‑1.4010.411.2024.1.AR, Dyrektor KIS wskazał, że stanowisko podatnika, zgodnie z którym koszty rozruchu próbnego należy zaliczać do kosztów podatkowych bezpośrednio związanych z przychodami uzyskanymi ze sprzedaży produktów wytworzonych w trakcie rozruchu (a zatem koszty te nie zwiększają wartości początkowej środka trwałego), jest nieprawidłowe. Interpretacja ta pokazuje, że dla oceny charakteru kosztów rozruchu decydujące jest ich powiązanie z doprowadzeniem inwestycji do używania, a nie incydentalna sprzedaż wytworzonego produktu/energii.

Powyższe podejście znajduje odzwierciedlenie również w orzecznictwie sądów administracyjnych. W wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 6 czerwca 2024 r., sygn. I SA/Rz 148/24, sąd podzielił stanowisko Dyrektora KIS, zgodnie z którym wydatki ponoszone na zakup paliwa gazowego zużytego w związku z przeprowadzeniem rozruchu próbnego instalacji powinny zostać zaliczone do kosztów wytworzenia środka trwałego i rozliczone poprzez odpisy amortyzacyjne, gdyż pozostają w bezpośrednim, nierozerwalnym związku z wytworzeniem zdatnego do użytkowania środka trwałego.

Skutki praktyczne i sposób ujęcia kosztów w wartości początkowej

Mając na uwadze powyższe, Wnioskodawca uważa za właściwy i zgodny z Ustawą o CIT następujący model rozliczeń podatkowych:

1.  przychody uzyskiwane w fazie rozruchu/testów są rozpoznawane jako przychody podatkowe bieżącego okresu, zgodnie z art. 12 Ustawy CIT;

2. koszty ponoszone w fazie rozruchu/testów, które są bezpośrednio związane z doprowadzeniem Komponentów do stanu kompletności i zdatności do używania (w tym koszty, które ekonomicznie „towarzyszą” przychodom rozruchowym), zwiększają wartość początkową Komponentów jako koszt wytworzenia;

3. koszty te są zaliczane do kosztów uzyskania przychodów wyłącznie pośrednio – poprzez odpisy amortyzacyjne dokonywane po przyjęciu Komponentów do używania.

Wnioskodawca jest świadomy, że konsekwencją przyjęcia powyższego modelu może być przejściowe rozpoznanie przychodu podatkowego w okresie rozruchu bez równoczesnego ujęcia odpowiadających mu kosztów (ze względu na ich kapitalizację). Zdaniem Wnioskodawcy jest to jednak wynik konstrukcji przepisów o wartości początkowej i amortyzacji, a brak jest normy prawnej pozwalającej na inne rozliczenie (np. pomniejszenie wartości początkowej o przychody).

Jednocześnie Wnioskodawca wskazuje, że w zakresie, w jakim koszty rozruchu/testów dotyczą konkretnych Komponentów, będą one przypisywane bezpośrednio do tych Komponentów i ujmowane w ich wartości początkowej. Natomiast koszty wspólne, odnoszące się do kilku Komponentów lub do Inwestycji jako całości, zostaną alokowane do poszczególnych Komponentów według racjonalnego i obiektywnie uzasadnionego klucza (proporcjonalnie do wartości kosztu wytworzenia Komponentów).

Wnioskodawca podkreśla również, że niniejszy wniosek dotyczy wyłącznie kosztów poniesionych do dnia oddania Komponentów do używania. Koszty ponoszone po tej dacie, co do zasady, nie zwiększają wartości początkowej (chyba że stanowią ulepszenie w rozumieniu art. 16g ust. 13 Ustawy CIT), lecz są rozliczane na zasadach ogólnych.

Podsumowanie

Reasumując, w świetle brzmienia art. 12, art. 15 oraz art. 16g Ustawy CIT, a także utrwalonej praktyki interpretacyjnej i orzecznictwa, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że:

• przychody powstałe w trakcie rozruchu/testów stanowią przychody podatkowe bieżącego okresu,
• koszty rozruchu/testów poniesione do dnia oddania Komponentów do używania zwiększają ich wartość początkową jako koszt wytworzenia,
• koszty te nie mogą być potrącane bezpośrednio w okresie rozruchu/testów, lecz są rozliczane poprzez amortyzację po oddaniu Komponentów do używania.

W ocenie Wnioskodawcy, takie podejście najpełniej realizuje cel regulacji dotyczących amortyzacji i wartości początkowej oraz zapewnia spójność z interpretacjami Dyrektora KIS dotyczącymi kosztów rozruchu technologicznego.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

ad 1

Zgodnie z przedstawionym opisem sprawy realizują Państwo projekt inwestycyjny polegający na budowie oraz uruchomieniu instalacji wytwarzania energii elektrycznej z morskiej farmy wiatrowej. Inwestycja obejmuje powstanie (wytworzenie) szeregu środków trwałych stanowiących odrębne komponenty techniczne i funkcjonalne, które – po ich ukończeniu – będą przyjęte do używania i wprowadzone do ewidencji środków trwałych. Przed przekazaniem Komponentów do używania, Inwestycja przejdzie etap rozruchu technologicznego/testowania. W trakcie rozruchu/testów może wystąpić (i co do zasady występuje w projektach energetycznych) produkcja energii elektrycznej lub innych produktów ubocznych procesu testowania, które – z przyczyn technicznych oraz rynkowych – są sprzedawane (np. do spółki obrotu energią /na rynku energii) i fakturowane. Przychody te są osiągane przed dniem przyjęcia poszczególnych Komponentów do używania i przed rozpoczęciem ich amortyzacji podatkowej. Na potrzeby niniejszego wniosku należy przyjąć, że Wnioskodawca nie ma możliwości „wstrzymania” powstania tych przychodów bez rezygnacji z przeprowadzenia rozruchu lub bez naruszenia wymogów technicznych (np. energię wytworzoną w trakcie testów należy wyprowadzić do sieci i rozliczyć). Przychody te nie stanowią odrębnego celu Inwestycji – celem jest uruchomienie i oddanie do używania Komponentów, które w normalnej eksploatacji będą generować zasadnicze, powtarzalne przychody.

W związku z powyższym, powzięli Państwo wątpliwość, czy przychody uzyskane w trakcie rozruchu/testów Inwestycji, w szczególności przychody ze sprzedaży energii elektrycznej wytworzonej w tym okresie, osiągane przed oddaniem poszczególnych Komponentów do używania, stanowią przychody podatkowe rozpoznawane na bieżąco zgodnie z art. 12 ust. 3a–3d Ustawy CIT, a jednocześnie nie wpływają na ustalenie wartości początkowej tych Komponentów (nie pomniejszają kosztu wytworzenia/wartości początkowej).

Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”), nie zawiera legalnej definicji przychodu podatkowego. Ustawodawca ograniczył się w tym zakresie do wskazania w art. 12 ust. 1 przykładowych przysporzeń, zaliczanych do tej kategorii.

Stosownie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:

Przepis ten wskazuje, że przychód podatkowy u podatnika rozpoznawany jest wg zasady kasowej, tj. w momencie faktycznego otrzymania.

Jednocześnie, jak wynika z art. 12 ust. 3 ustawy o CIT:

Przepis ten nakazuje ujmować dla celów podatkowych przychody, które są należne podatnikowi, tj. stanowią przedmiot wymagalnych świadczeń, nawet jeśli nie zostały przez niego jeszcze otrzymane. Swoim zakresem zastosowania obejmuje przy tym wyłącznie przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej.

Przychody należne to wszelkiego rodzaju przychody, co do których przysługuje podatnikowi uprawnienie do ich dochodzenia, czyli takie, które wynikają z konkretnego stosunku prawnego. „Należność” wynika z treści stosunku prawnego, a odnosi się zarówno do możliwości dochodzenia konkretnego świadczenia oraz do powinności jego spełnienia. Oznacza to, że powstanie przychodów należnych związane jest z powstaniem wierzytelności. Ponieważ wierzytelność to termin wywodzący się z prawa cywilnego, to przychodami należnymi są przychody wymagalne w rozumieniu prawa cywilnego, tj. możliwe do prawnie skutecznego ich dochodzenia.

Biorąc pod uwagę powyższe należy zgodzić się ze stanowiskiem, że przychody uzyskane ze sprzedaży energii elektrycznej powstałej w trakcie rozruchu/testów są opodatkowane podatkiem dochodowym od osób prawnych.

Odnosząc się natomiast do momentu zaliczenia uzyskanych z działalności gospodarczej przysporzeń do przychodów, należy wskazać na przepisy art. 12 ust. 3a, 3c i 3d ustawy o CIT.

W myśl art. 12 ust. 3a ustawy o CIT:

Ustawodawca przewidział także szczególną sytuację, gdy strony ustalą, że usługa jest rozliczana w okresach rozliczeniowych. Zastosowanie ma wówczas przepis art. 12 ust. 3c ustawy o CIT, zgodnie z którym:

Ponadto, zgodnie z art. 12 ust. 3d ustawy o CIT:

W tym miejscu należy podkreślić, że przepisy podatkowe nie definiują pojęcia usług ciągłych. Do usług o charakterze ciągłym można bowiem zaliczyć wszelkie usługi świadczone stale, nieprzerwanie i w dłuższym okresie czasu albo bezterminowo, rozliczane okresowo, nie rzadziej niż raz w roku.

Przepis ten ma zastosowanie w przypadku usług o charakterze ciągłym, gdy strony uzgodnią, że regulowanie wzajemnych należności i zobowiązań między stronami będzie obejmować kolejne wyodrębnione umownie okresy świadczenia tych usług w czasie trwania umowy.

Analizując przepis art. 12 ust. 3c ustawy o CIT, należy zauważyć, że:

• dotyczy on wszystkich usług, które strony rozliczają cyklicznie; ustawodawca w żaden sposób nie zawęził katalogu tych usług;
• strony ustaliły, że będą one rozliczane cyklicznie;
• wspomniana regulacja dotyczy tylko usług, nie obejmuje natomiast dostawy towarów, nawet jeżeli ma ona charakter ciągły;
• okres rozliczeniowy może wynikać zarówno z umowy, jak i z wystawionej faktury VAT;
• okres rozliczeniowy nie może być dłuższy niż 1 rok;
• w przypadku usług rozliczanych w okresach cyklicznych datą powstania przychodu jest zawsze koniec okresu rozliczeniowego, nie ma natomiast wówczas znaczenia, ani data wystawienia faktury, ani data otrzymania należności.

W odniesieniu do kwestii powstania przychodów należnych w zakresie tzw. usług ciągłych należy sprecyzować zakres tego pojęcia.

Słownikowe znaczenie słowa „ciągłość” to „łączność, nieprzerywający się związek jakichś faktów, brak luk, przerw w czasie albo w przestrzeni”. To także „dziejący się, odbywający się, trwający stale, nieustannie, bezustanny, ustawiczny, stale się powtarzający, stały”.

Zgodnie z definicją słownikową (vide: Słownik Języka Polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN):

• „okres” to m.in. „czas, w którym ma miejsce jakieś zjawisko cykliczne i po jego upływie powtarza się jego przebieg”;
• „rozliczeniowy” to m.in. „dotyczący rozliczenia – uregulowania wzajemnych należności”;
• „rozliczenie” to „uregulowanie wzajemnych należności, zobowiązań między przedsiębiorstwem i dostawcami, dłużnikami i wierzycielami, pracodawcami i pracownikami itp.”

Tym samym, pojęcie „okres rozliczeniowy” oznacza umownie zdefiniowany powtarzalny przedział czasowy, którego upłynięcie pociąga za sobą obowiązek uregulowania przez dane podmioty wzajemnych zobowiązań finansowych, np. miesiąc, kwartał, rok.

Usługi o charakterze ciągłym obejmują czynności polegające na stałym i powtarzalnym (trwałym) zachowaniu strony zobowiązanej do ich świadczenia. Wynikają one ze zobowiązania o charakterze ciągłym, które wytwarza trwały stosunek prawny i z którego wypływają obowiązki ciągłe bądź okresowe. Istotą usług o charakterze ciągłym jest stałe i powtarzalne zachowanie się osoby zobowiązanej do ich świadczenia zgodnie z treścią umowy i w okresie, na jaki została ona zawarta.

Zatem, w odniesieniu do usług rozliczanych okresowo (w okresach rozliczeniowych) – co powinno wynikać z ustaleń między stronami – za datę powstania przychodu uznaje się ostatni dzień okresu rozliczeniowego określonego w umowie lub na wystawionej fakturze.

Gramatyczna wykładnia powyższych przepisów prowadzi do wniosku, że w przypadku, gdy umowa czy ogólne warunki na dostawę energii elektrycznej lub wystawiona faktura zawiera postanowienia wskazujące okres rozliczeniowy, zasadą jest, że za datę powstania przychodu uznaje się ostatni dzień okresu rozliczeniowego.

Ponadto, podkreślić należy, że przepis ust. 3c stosuje się odpowiednio do dostawy energii elektrycznej, cieplnej oraz gazu przewodowego (art. 12 ust. 3d ustawy o CIT).

Należy zatem zgodzić się z Państwa stanowiskiem w zakresie pytania nr 1, zgodnie z którym przychody uzyskane w trakcie rozruchu/testów (w tym ze sprzedaży energii elektrycznej) stanowią przychody podatkowe rozpoznawane na bieżąco, zgodnie z zasadami ogólnymi wynikającymi z art. 12 ust. 1 i 3 oraz art. 12 ust. 3a-3d Ustawy CIT (w zależności od modelu rozliczeń – w szczególności z uwzględnieniem okresów rozliczeniowych). Przychody te nie pomniejszają wartości początkowej Komponentów.

Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.

ad 2

Odnosząc się do Państwa wątpliwości w zakresie pytania nr 2, w pierwszej kolejności należy odwołać się do treści art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, zgodnie z którym:

Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.

Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.

Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, podatnik ma możliwość odliczenia dla celów podatkowych wszelkich wydatków, pod tym jednak warunkiem, że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu.

W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

• został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu, podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),
• jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
• pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
• poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
• został właściwie udokumentowany,
• nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu enumeratywnie wymienionych w przywołanym art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, mogą stanowić koszt uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiągniętymi przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła przychodu.

Zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o CIT:

W tym miejscu należy wskazać, że w myśl art. 16a ust. 1 ustawy o CIT:

Oznacza to, że wymienione w pkt 1-3 powyższej regulacji środki trwałe będą podlegały amortyzacji po spełnieniu następujących warunków:

• zostały nabyte lub wytworzone we własnym zakresie,
• stanowią własność lub współwłasność podatnika – amortyzacji podatkowej podlegają wyłącznie środki trwałe, do których przysługuje podatnikowi prawo własności, z wyjątkiem środków używanych przez leasingobiorcę na podstawie umowy leasingu finansowego oraz tych wymienionych w art. 16a ust. 2 ustawy o CIT,
• są kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania – ustawodawca nie określił bliżej tych warunków, jednakże należy stwierdzić, że warunki te spełnia składnik majątku, który jest wyposażony we wszystkie elementy konstrukcyjne pozwalające na jego funkcjonowanie zgodnie z przeznaczeniem, ponadto sprawne technicznie i zalegalizowane prawnie w formie stosownych uprawnień, homologacji i pozwoleń na użytkowanie,
• przewidywany okres ich używania jest dłuższy niż rok – to podatnik samodzielnie decyduje o tym, jak długo będzie używany dany składnik,
• są wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy leasingu,
• nie są wymienione w katalogu środków trwałych wymienionych w art. 16c ustawy o CIT.

Składnik majątku spełnia kryterium kompletności, jeżeli jest wyposażony we wszystkie elementy konstrukcyjne, umożliwiające jego funkcjonowanie zgodnie z przeznaczeniem. Poprzez sformułowanie „zdatny do użytku” należy rozumieć możliwość faktycznego oraz prawnego użytkowania.

W myśl art. 16g ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT:

Stosownie do art. 16g ust. 4 ustawy o CIT:

Z powyższych regulacji wynika, że – co do zasady – wszystkie wydatki, które mają związek z wytworzeniem środka trwałego, a więc poniesione od momentu rozpoczęcia inwestycji aż do momentu przekazania środka trwałego do używania, za wyjątkiem kosztów wyłączonych na podstawie ustawy, powinny być zaliczone do kosztów wytworzenia środka trwałego poprzez odpisy amortyzacyjne od jego wartości początkowej. Warunkiem jest także, że koszty te nie mieszczą się w negatywnym katalogu z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.

Ustawodawca wskazuje ponadto, że do kosztów wytworzenia środka trwałego zalicza się również „inne koszty dające się zaliczyć do wartości wytworzonych środków trwałych”. Pozwala to na stwierdzenie, że katalog wydatków poniesionych w związku z wytworzeniem środka trwałego jest otwarty i zawiera także inne, niewymienione wprost w ustawie koszty, które mają wpływ na ustalenie wartości początkowej danego składnika majątku.

Nakład inwestycyjny w myśl regulacji art. 16g ust. 4 ustawy o CIT, oznacza więc wszystkie koszty poniesione celem realizacji inwestycji, w tym także związane z działaniami wstępnymi, przygotowującymi proces inwestycyjny i warunkującymi jego rozpoczęcie, prowadzenie i zakończenie. Czynnikiem decydującym o przypisaniu danego kosztu do wartości początkowej wytwarzanego środka trwałego jest jego związek z konkretnym przedsięwzięciem, w efekcie którego będzie możliwe wytworzenie określonych środków trwałych.

Powyższe oznacza, że do elementów wartości początkowej środków trwałych należy zaliczyć koszty spełniające następujące przesłanki. Po pierwsze, w wartości początkowej środka trwałego należy uwzględnić koszty powiązane z prowadzoną przez podatnika inwestycją. Po drugie, na wartość początkową wpływają koszty stanowiące element procesu wytworzenia składników majątku przez podatnika. Po trzecie, zaliczeniu podlegają koszty towarzyszące poszczególnym etapom wytworzenia środków trwałych. Po czwarte, chodzi o koszty, bez poniesienia których środki trwałe w ogóle by nie powstały, a gdyby nie decyzja o ich wytworzeniu, wydatków tych Spółka w ogóle by nie ponosiła. Po piąte, do wartości początkowej należy zaliczyć te koszty, których poniesienie pozwala na uznanie środka trwałego za kompletny i zdatny do użytku.

W opisie sprawy wskazano, że przed przekazaniem Komponentów do używania, Inwestycja przejdzie etap rozruchu technologicznego/testowania, obejmujący w szczególności: czynności montażowe końcowe, konfigurację i kalibrację urządzeń, próby funkcjonalne, próby napięciowe i obciążeniowe, testy automatyki, zabezpieczeń i telemechaniki, energetyzację układu oraz synchronizację z siecią. Celem rozruchu jest doprowadzenie Komponentów do stanu kompletności i zdatności do używania w rozumieniu przepisów podatkowych, a także umożliwienie dokonania odbiorów i spełnienia wymogów formalnych do rozpoczęcia normalnej eksploatacji.

W fazie rozruchu/testów Wnioskodawca ponosi (i będzie ponosił) szereg wydatków, w tym w szczególności:

• koszty mediów i materiałów eksploatacyjnych zużywanych w trakcie testów (energia elektryczna na potrzeby pomocnicze, paliwa/oleje, gazy techniczne, części i materiały jednorazowe),
• koszty usług obcych związanych z rozruchem (usługi serwisowe, pomiary, badania, próby, uruchomienie, usługi specjalistyczne dostawców urządzeń),
• koszty wynagrodzeń oraz świadczeń pracowniczych personelu zaangażowanego w rozruch, a także koszty delegacji, noclegów i transportu, o ile są bezpośrednio związane z rozruchem, koszty opłat i rozliczeń systemowych związanych z testową pracą instalacji i wyprowadzeniem energii (np. opłaty za dystrybucję/przesył, bilansowanie, usługi systemowe) – o ile powstają wprost w związku z energetyzacją/testami,
• koszty ubezpieczenia i zabezpieczeń wymaganych na etapie rozruchu, o ile są warunkiem przeprowadzenia testów,
• inne koszty, które – z perspektywy technicznej i organizacyjnej – są konieczne, aby Komponenty były kompletne i zdatne do używania.

W związku z powyższym, powzięli Państwo wątpliwość, czy koszty ponoszone przez Wnioskodawcę w fazie rozruchu/testów, w tym koszty bezpośrednio związane z osiągnięciem przychodów, o których mowa w pytaniu 1, poniesione do dnia oddania poszczególnych Komponentów do używania, stanowią element kosztu wytworzenia tych Komponentów w rozumieniu art. 16g ust. 4 Ustawy CIT, zwiększając ich wartość początkową, i jako takie mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów wyłącznie poprzez odpisy amortyzacyjne dokonywane po przekazaniu Komponentów do używania.

Przenosząc cytowane wyżej przepisy na grunt niniejszej sprawy należy zgodzić się z Państwa stanowiskiem, że koszty ponoszone w fazie rozruchu/testów – w tym koszty, które ekonomicznie można łączyć z przychodami uzyskanymi w tym okresie – stanowią integralną część kosztu wytworzenia Komponentów (Środków Trwałych) w rozumieniu art. 16g ust. 4 Ustawy CIT. W konsekwencji koszty te zwiększają wartość początkową Komponentów i nie mogą zostać zaliczone bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów w okresie rozruchu/testów; podlegają rozliczeniu podatkowemu poprzez odpisy amortyzacyjne, dokonywane po oddaniu Komponentów do używania (art. 15 ust. 6 Ustawy CIT). Incydentalny charakter przychodów uzyskiwanych w trakcie rozruchu nie zmienia powyższej kwalifikacji kosztów.

Przeprowadzany przez Spółkę rozruch technologiczny/testowanie spełnia wszystkie przesłanki dotyczące elementów wartości początkowej środków trwałych. Poniesione wydatki w fazie rozruchu/testów są niezbędne, by doprowadzić Komponenty do stanu gotowości do eksploatacji. Nie sposób ich pominąć, ponieważ – jak wskazali Państwo we wniosku – celem rozruchu jest doprowadzenie Komponentów do stanu kompletności i zdatności do używania w rozumieniu przepisów podatkowych, a także umożliwienie dokonania odbiorów i spełnienia wymogów formalnych do rozpoczęcia normalnej eksploatacji.

Należy zauważyć, że celem poniesienia wydatków w fazie rozruchu/testów było wyłącznie zakończenie procesu realizacji Inwestycji w postaci budowy oraz uruchomienia instalacji wytwarzania energii elektrycznej z morskiej farmy wiatrowej, a nie wytworzenie energii elektrycznej (nawet w sytuacji, w której wytworzona w trakcie rozruchu energia elektryczna zostanie wykorzystana przez Spółkę jako standardowy produkt sprzedany odbiorcom). Wydatki ponoszone w fazie rozruchu/testów Spółka powinna zatem zaliczyć do kosztów wytworzenia środków trwałych. Skoro bowiem wydatki zostały poniesione w związku z przeprowadzeniem rozruchu/testów i w celu zakończenia Inwestycji, która po rozpoczęciu używania będzie generowała przychody, racjonalnym jest zaliczenie tych wydatków do wartości początkowej środków trwałych i rozliczenie ich w formie odpisów amortyzacyjnych, zaliczanych do kosztów uzyskania przychodów.

Należy także zauważyć, że ustawodawca nie wymienia w art. 16g ust. 4 ustawy o CIT, wydatków związanych z procesem rozruchu technologicznego/testowania środka trwałego (który jest etapem poprzedzającym moment wprowadzenia środka trwałego do ewidencji i przekazania go do używania), jako niestanowiących kosztu wytworzenia środka trwałego. Poniesione wydatki związane z przeprowadzeniem rozruchu technologicznego/testowania pozostają w bezpośrednim, nierozerwalnym związku z wytworzeniem zdatnych do użytkowania środków trwałych, a tym samym powinny zostać uwzględnione w ich wartości początkowej.

Podsumowując, wydatki poniesione w fazie rozruchu/testów spełniają poniższe przesłanki:

• są nierozerwalnie związane z wytworzeniem Inwestycji – bez rozruchu technologicznego/testowania nie byłoby możliwe przyjęcie Komponentów do eksploatacji;
• wpłynęły/wpłyną zarówno na możliwość uruchomienia Komponentów, jak i ich wartość użytkową i funkcjonalność;
• nie wystąpiłyby, gdyby Spółka nie wytwarzała środków trwałych;
• zostały poniesione przed dniem przekazania środków trwałych do używania;
• nie zostały wymienione w art. 16g ust. 4 ustawy o CIT, jako niestanowiące kosztu wytworzenia środka trwałego.

W związku z powyższym, koszty poniesione w fazie rozruchu/testów stanowią koszt wytworzenia środków trwałych, w rozumieniu art. 16g ust. 4 ustawy o CIT i w efekcie należy uwzględnić je w wartości początkowej tych środków trwałych.

Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy:

• stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia;
• zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego. Odnosząc się natomiast do przywołanego przez Państwa wyroku należy zaznaczyć, że orzeczenia sądowe są wiążące jedynie w sprawach, w których zapadły. Natomiast organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.