0114-KDIP2-2.4010.151.2026.1.PK

Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

10 kwietnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 9 kwietnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczący kosztów bieżącego funkcjonowania spółki. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca (dalej: „Spółka”) jest polskim rezydentem podatkowym i podlega w Polsce opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych od całości swoich dochodów. Głównym przedmiotem działalności gospodarczej Spółki jest świadczenie usług transportu.

W związku z generowaniem nadwyżek finansowych z bieżącej działalności (rezerwy środków pieniężnych), Spółka podjęła decyzję o ich lokowaniu w instrumenty finansowe - wyłącznie w klasyczne obligacje (papiery wartościowe). Z tego tytułu Spółka osiąga przychody, które zgodnie z art. 12 ust. 3f ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: „ustawa o CIT”), rozpoznawane są w dacie realizacji praw wynikających z tych papierów wartościowych.

Przychody te zaliczane są do źródła „zyski kapitałowe”, zgodnie z art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. b ustawy o CIT.

Spółka na początku 2026 r. zawarła transakcje zakupu obligacji. Terminy wykupu poszczególnych transzy obligacji przewidziano na miesiące maj 2026 oraz sierpień 2026 r. W związku z nabyciem i zbyciem obligacji Spółka ponosi koszty bezpośrednie w celu osiągnięcia konkretnych zysków kapitałowych, takie jak: cena nabycia papierów wartościowych, prowizje maklerskie, opłaty bankowe za prowadzenie rachunku inwestycyjnego i inne koszty rodzajowe, dla których istnieje możliwość bezpośredniego przyporządkowania.

W związku z osiąganiem przychodów z innych źródeł przychodów, tj. związanych z prowadzoną działalnością operacyjną - głównie usługami przewozowymi - Spółka ponosi szereg kosztów związanych ze świadczeniem ww. usług. Są to koszty bezpośrednio związane z organizacją przewozów oraz część kosztów pośrednich, którą można jednoznacznie przyporządkować do tych źródeł przychodów podatkowych tj. koszty związane utrzymaniem taboru i obiektów infrastrukturalnych, koszty komórek utrzymania ruchu i zaplecza technicznego itp.

Poza tym, w związku z prowadzonymi bieżącymi działaniami, Spółka ponosi szereg kosztów pośrednich tzw. kosztów bieżącego funkcjonowania, ogólnoadministracyjnych.

W ramach ponoszonych kosztów ogólnoadministracyjnych Spółka prowadzi ewidencję kosztów działalności wg klasyfikacji rodzajowej oraz z podziałem na miejsca powstawania kosztów jak np. Biuro Zarządu, Pion finansowy, Dział prawny itp. Spółka nie prowadzi ewidencji czasu pracy pracowników administracyjnych z podziałem na poszczególne zadania, przez co nie jest w stanie precyzyjnie określić czasochłonności prac związanych z obsługą inwestycji w obligacje. Tym samym, Spółka nie ma obiektywnej możliwości wyodrębnienia w sposób jednoznaczny i bezpośredni, w jakiej części wskazane koszty pośrednie (jak np. zarząd, finanse, księgowość, IT, HR, zamówienia, zakupy, marketing i reklama, prawnicy) dotyczą działalności podstawowej (transportowej), a w jakiej działalności inwestycyjnej (zyski kapitałowe). Koszty te są związane z utrzymaniem Spółki i kontynuacją jej działalności gospodarczej.

Spółka nie jest żadnym z podmiotów, o których mowa w art. 7b ust. 2 ustawy o CIT.

Pytania

1.  Czy w opisanym stanie faktycznym Wnioskodawca postąpi prawidłowo, przypisując koszty bieżącego funkcjonowania spółki (których nie da się w sposób obiektywny powiązać wyłącznie z jednym źródłem przychodów) do źródła „zyski kapitałowe" oraz do „innych źródeł przychodów" przy zastosowaniu przychodowego klucza podziałowego, o którym mowa w art. 15 ust. 2b ustawy o CIT?

2.  Czy suma powyższych pośrednich kosztów uzyskania przychodów do podziału na oba źródła przychodów w ciągu roku, zależy od daty wykupu obligacji, czy jest obliczana narastająco za cały rok podatkowy niezależnie od daty wykupu obligacji?

Państwa stanowisko w sprawie

Ad pytanie 1.

Wnioskodawca ponosi wydatki związane z bieżącym funkcjonowaniem Spółki, uznawane za koszty pośrednie. Zdaniem Wnioskodawcy, w opisanym stanie faktycznym Spółka planuje postąpić prawidłowo, stosując do podziału kosztów pośrednich (ogólnoadministracyjnych) tzw. klucz przychodowy wynikający z art. 15 ust. 2, 2a i 2b ustawy o CIT.

Według art. 15 ust. 2b ustawy o CIT, w przypadku gdy podatnik uzyskuje przychody z zysków kapitałowych oraz przychody z innych źródeł przychodów, do przypisywania do każdego z tych źródeł kosztów, innych niż bezpośrednio związane z przychodami, stosuje się przepisy ust. 2 i 2a.

Bezpośrednie odesłanie do treści art. 15 ust. 2 i 2a ustawy o CIT, oznacza, że wynikającą z tych przepisów metodologię ustalania proporcji kosztów pośrednich alokowanych do poszczególnych źródeł przychodów należy stosować również do alokacji kosztów pośrednich do przychodów kapitałowych oraz przychodów z innych źródeł.

Warunkiem niezbędnym do ustalenia wysokości kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 2b ustawy o CIT, jest łączne spełnienie następujących przesłanek:

• faktyczne poniesienie wydatków zaliczanych do kosztów innych niż bezpośrednio związanych z uzyskaniem przychodów zarówno z zysków kapitałowych jak i przychodów z innych źródeł przychodów,
• brak możliwości przyporządkowania wydatków zaliczanych do kosztów innych niż bezpośrednio związanych z uzyskaniem przychodów z zysków kapitałowych oraz przychodów z innych źródeł przychodów do danego źródła przychodów.

Zatem, jeśli chodzi o koszty związane z prowadzoną działalnością, to ich klasyfikacja do kosztów uzyskania przychodów winna nastąpić w pierwszej kolejności według kryteriów określonych w art. 16 w zw. z art. 16 ustawy o CIT. Następnie koszty powinny zostać przyporządkowane do przychodów z zysków kapitałowych i do przychodów z innych źródeł przychodów. Zakwalifikowanie kosztu do odpowiedniego źródła przychodów, powinno być uzależnione od faktycznego związku przyczynowo-skutkowego między tym kosztem oraz przychodami z danego źródła. Jeżeli nie jest możliwe dokładne przyporządkowanie kosztu do poszczególnych źródeł przychodów, winno to nastąpić na podstawie wskazanych przepisów art. 15 ust. 2-2b ustawy o CIT. Koszty pośrednie, w stosunku do których możliwa jest identyfikacja, którego źródła przychodów dotyczą, powinny być odpowiednio alokowane bezpośrednio (tj. bez wykorzystania przychodowych kluczy alokacji) pomiędzy źródło przychodów z zysków kapitałowych oraz przychodów z innych źródeł. Natomiast, w odniesieniu do kosztów pośrednich, w stosunku do których taka identyfikacja nie będzie możliwa, konieczne jest zastosowanie przychodowego klucza alokacji na podstawie art. 15 ust. 2b ustawy o CIT.

W sytuacji Spółki występują dwa strumienie przychodów: z działalności operacyjnej (transport) oraz zyski kapitałowe (realizacja praw z obligacji).

Do kosztów pośrednich, które można bezpośrednio przyporządkować do przychodów z działalności podstawowej (przychodów z innych źródeł, niż zyski kapitałowe) są koszty wydziałowe i pomocnicze działalności transportowej, koszty obsługi pasażera, kontroli biletowej, windykacji, koszty utrzymania infrastruktury.

Koszty ogólnego funkcjonowania Spółki - jak np. koszty zarządu, księgowości i finansów, działów HR, prawnego, wydatki na utrzymanie obiektów itp. służą całokształtowi działalności. Brak szczegółowej ewidencji czasu pracy uniemożliwia bezpośrednią alokację ułamka wynagrodzenia, czy kosztów biurowych do obsługi obligacji. Członkowie Zarządu Spółki oraz pracownicy administracji:

• równolegle wykonują czynności, których efektem może być uzyskanie w przyszłości przychodów ze źródła zyski kapitałowe i przychodów z innych źródeł,
• wykonują czynności, w przypadku których nie wiadomo, czy zostanie uzyskany przychód, a jeżeli tak to z jakiego źródła przychodów.

Nie jest więc możliwe wydzielenie czasu poświęconego na wykonywanie czynności dotyczących każdego z tych rodzajów źródeł przychodów. W odniesieniu do kosztów pośrednich, w stosunku do których nie będzie możliwa bezpośrednia alokacja do właściwego źródła przychodów, konieczne jest zastosowanie przychodowego klucza alokacji na podstawie art. 15 ust. 2b ustawy o CIT.

Zastosowanie klucza przychodowego w takiej sytuacji nie jest jedynie uprawnieniem podatnika, lecz jego obowiązkiem, co potwierdza ugruntowana linia interpretacyjna organów podatkowych. Stanowisko to znajduje pełne potwierdzenie w aktualnych interpretacjach Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej. Tytułem przykładu należy wskazać:

• Interpretację indywidualną z dnia 8 kwietnia 2024 r. (sygn. 0111-KDIB1-3.4010.83.2024.2.MBD),
• Interpretację indywidualną z dnia 15 października 2024 r. (sygn. 0111-KDIB1-3.4010.408.2024.2.DW),
• Interpretację indywidualną z dnia 22 marca 2024 r. (sygn. 0111-KDIB1-1.4010.37.2024.1.RH).

Mając na uwadze powyższe przepisy oraz jednorodne stanowisko organów podatkowych, stanowisko Spółki należy uznać za w pełni prawidłowe.

Ad Pytanie 2.

Do pośrednich kosztów uzyskania przychodów zalicza się wydatki, które nie mają bezpośredniego odzwierciedlenia w osiąganych przychodach, a więc takie, którym nie można przypisać konkretnego przychodu, jakkolwiek ich ponoszenie warunkuje ich uzyskanie, np. koszty ogólnego zarządu, koszty administracyjne, wydatki na utrzymanie obiektów, obsługę prawną i inne tzw. koszty ogólnoadministracyjne.

Tego rodzaju koszty, chociaż niewątpliwie związane są z osiąganymi przychodami, nie pozostają w jednoznacznym związku z konkretnymi przychodami. Tym samym nie jest możliwe ustalenie, w którym okresie bądź roku podatkowym wystąpi przychód uzasadniający potrącenie takich kosztów.

Zgodnie z art. 15 ust. 4d oraz 4e ustawy o CIT koszty pośrednie ujmuje się do kosztów uzyskania przychodów w momencie ujęcia kosztu w księgach rachunkowych.

W związku z powyższym suma kosztów pośrednich przeznaczonych do podziału na oba źródła przychodów w ciągu roku nie zależy od daty wykupu obligacji w trakcie roku, oraz powinna być obliczana narastająco za cały rok podatkowy niezależnie od daty wykupu obligacji. Analogicznie, do wyliczenia dla celów deklaracji CIT-8 proporcji podziału przychodów na oba źródła przychodów Spółka weźmie przychody podatkowe narastająco za cały rok podatkowy. Przy obliczaniu miesięcznych zaliczek na podatek dochodowy (CIT), proporcję kosztów pośrednich przypadających na poszczególne źródła przychodów ustalać należy w oparciu o przychody osiągnięte od początku roku podatkowego do końca miesiąca, za który obliczana jest zaliczka. Podatek CIT jest podatkiem kalkulowanym za okresy roczne, dlatego też proporcja stosowana w trakcie roku ma charakter tymczasowy. Ostatecznego rozliczenia i ustalenia faktycznego klucza przychodowego Spółka dokona po zakończeniu całego roku podatkowego, bazując na sumie przychodów z całego roku.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r., poz. 554 ze zm.; dalej „ustawa CIT”):

Zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy CIT:

Należy zauważyć, że w ustawie o CIT przychody podatników tego podatku zostały rozdzielone na źródła:

• z zysków kapitałowych oraz
• z innych źródeł.

Wydzielając źródło przychodów z zysków kapitałowych na gruncie ustawy o CIT, ustawodawca zamieścił w ustawie katalog, w którym określił listę przychodów alokowanych do tego źródła. Katalog ten został zawarty w art. 7b ust. 1 ustawy o CIT i zawiera zamkniętą definicję zysków kapitałowych, wymieniając pełny katalog przysporzeń zaliczanych do tego źródła. Pozostałe przychody kwalifikowane są do innych źródeł.

Zasady kwalifikowania wydatków do kosztów uzyskania przychodów określają przepisy art. 15 i 16 ustawy CIT. I tak zgodnie art. 15 ust. 1 ustawy CIT:

Powyższe oznacza, że podatnik ma prawo do odliczenia dla celów podatkowych wszelkich wydatków pod warunkiem, że nie zostały one wymienione w art. 16 ust. 1 ustawy CIT, oraz, że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością, a ich poczynienie ma lub może mieć wpływ na możliwość powstania przychodu (w tym zachowania lub zabezpieczenia przychodów). Przepis ten konstytuuje więc zasadę, stosownie do której pomiędzy wydatkiem oraz przychodami podatnika musi wystąpić związek przyczynowo-skutkowy.

Kosztem uzyskania przychodów będzie zatem taki wydatek, który spełnia łącznie następujące warunki:

• został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika,
• jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
• pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
• poniesiony został w celu uzyskania przychodów, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów,
• został właściwie udokumentowany,
• nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów. Z powyższego wynika zatem, że aby wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów należy oceniać jego związek z prowadzoną działalnością gospodarczą podmiotu.

Zauważyć przy tym należy, że definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach, należy zaś zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania. Należy przy tym podkreślić, że obowiązek jednoznacznego wykazania związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy poniesionym wydatkiem a przychodem uzyskanym z działalności, zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła tego przychodu każdorazowo spoczywa na podatniku. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczyniać się do osiągnięcia przychodu, bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów, w okresie ponoszenia kosztów lub w przyszłości.

Art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, zawiera enumeratywną listę wyłączeń z kosztów uzyskania przychodów, co oznacza, że każdy koszt dający się zakwalifikować do którejkolwiek z pozycji wymienionej na tej liście nie będzie mógł być zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, nawet jeśli był poniesiony w celu osiągnięcia przychodów.

Z wyżej wymienionych przepisów wynika obowiązek przyporządkowania powstałych w Spółce kosztów do odpowiedniego źródła przychodów, ponieważ, aby móc uznać dany wydatek za koszt podatkowy, wymagane jest istnienie związku tego kosztu z przychodem lub źródłem przychodów, a w przypadku braku możliwości bezpośredniego przypisania - zasady proporcjonalnego rozliczenia wynikają z art. 15 ust. 2 i 2a ustawy CIT.

Zgodnie bowiem z art. 15 ust. 2-2b ustawy CIT:

Z wniosku wynika, że Spółka podjęła decyzję o lokowaniu nadwyżek finansowych w instrumenty finansowe - w klasyczne obligacje (papiery wartościowe). Spółka osiąga przychody, które, zgodnie z art. 12 ust. 3f ustawy CIT, rozpoznawane są w dacie realizacji praw wynikających z tych papierów wartościowych. Przychody te, zgodnie z art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. b ustawy CIT, zaliczają Państwo do źródła „zyski kapitałowe”. W związku z nabyciem i zbyciem obligacji Spółka ponosi koszty bezpośrednie w celu osiągnięcia konkretnych zysków kapitałowych (takie jak: cena nabycia papierów wartościowych, prowizje maklerskie, opłaty bankowe za prowadzenie rachunku inwestycyjnego i inne koszty rodzajowe, dla których istnieje możliwość bezpośredniego przyporządkowania).

Spółka osiąga także przychody z innych źródeł przychodów, tj. związane z prowadzoną działalnością operacyjną - usługami przewozowymi. Spółka ponosi też szereg kosztów związanych ze świadczeniem tych usług, np. koszty związane utrzymaniem taboru i obiektów infrastrukturalnych.

Spółka ponosi szereg kosztów pośrednich tzw. kosztów bieżącego funkcjonowania, ogólnoadministracyjnych.

W ramach ponoszonych kosztów ogólnoadministracyjnych Spółka prowadzi ewidencję kosztów działalności wg klasyfikacji rodzajowej oraz z podziałem na miejsca powstawania kosztów jak np. Biuro Zarządu, Pion finansowy, Dział prawny itp. Spółka nie prowadzi ewidencji czasu pracy pracowników administracyjnych z podziałem na poszczególne zadania, przez co nie jest w stanie precyzyjnie określić czasochłonności prac związanych z obsługą inwestycji w obligacje. Tym samym, Spółka nie ma obiektywnej możliwości wyodrębnienia w sposób jednoznaczny, w jakiej części wskazane koszty pośrednie, jak np. zarząd, finanse, księgowość, IT, HR, zamówienia, zakupy, marketing i reklama, prawnicy, dotyczą działalności podstawowej (transportowej), a w jakiej działalności inwestycyjnej (zyski kapitałowe).

Państwa wątpliwości dotyczą tego, czy prawidłowe jest, przypisywanie kosztów bieżącego funkcjonowania spółki do źródła „zyski kapitałowe" oraz do „innych źródeł przychodów" przy zastosowaniu przychodowego klucza podziałowego, o którym mowa w art. 15 ust. 2b ustawy CIT.

Państwa zdaniem Spółka postępuje prawidłowo, stosując do podziału kosztów pośrednich (ogólnoadministracyjnych) tzw. klucz przychodowy wynikający z art. 15 ust. 2, 2a i 2b ustawy CIT.

W sytuacji, gdy ponoszone przez podatnika koszty mają charakter pośredni i dotyczą więcej niż jednego źródła przychodów, a ich jednoznaczne przypisanie do konkretnego źródła nie jest możliwe, zastosowanie znajduje tzw. przychodowy klucz alokacji. Metoda ta polega na proporcjonalnym przyporządkowaniu kosztów do poszczególnych źródeł przychodów według udziału tych przychodów w ogólnej kwocie przychodów podatnika. Takie podejście zapewnia zachowanie wymaganej przez art. 15 ust. 1 ustawy CIT relacji pomiędzy kosztem a przychodem lub źródłem przychodów, a jednocześnie odpowiada regulacjom art. 15 ust. 2 i 2a tej ustawy, które wprost przewidują proporcjonalne rozliczenie kosztów w przypadku braku możliwości ich bezpośredniego przypisania.

W konsekwencji, w Państwa sprawie przychodowy klucz alokacji stanowi prawidłową metodę przypisywania kosztów pośrednich do właściwych źródeł przychodów, wskazaną wprost w przepisach ustawy CIT.

Państwa wątpliwości dotyczą również tego, czy suma powyższych pośrednich kosztów uzyskania przychodów podzielona na oba źródła przychodów w ciągu roku, zależy od daty wykupu obligacji, czy jest obliczana narastająco za cały rok podatkowy niezależnie od daty wykupu obligacji.

Państwa zdaniem jako że mowa tu o wydatkach, które nie mają bezpośredniego odzwierciedlenia w osiąganych przychodach, a więc takie, którym nie można przypisać konkretnego przychodu, a te, zgodnie z art. 15 ust. 4d oraz 4e ustawy CIT ujmuje się w kosztach uzyskania przychodów w momencie ich ujęcia w księgach rachunkowych, to suma kosztów pośrednich przeznaczonych do podziału na oba źródła przychodów w ciągu roku nie zależy od daty wykupu obligacji w trakcie roku, oraz powinna być obliczana narastająco za cały rok podatkowy niezależnie od daty wykupu obligacji.

Zgodnie ze wspomnianym wyżej art. 12 ust. 3f ustawy CIT:

Jednak Państwa wątpliwości dotyczą wydatków ogólnoadministracyjnych, które stanowią koszty uzyskania przychodów inne niż bezpośrednio związane z przychodem. Wydatków tych nie można bezpośrednio przypisać do konkretnego przychodu, lecz pozostają one w związku z ogólną działalnością podatnika i służą osiąganiu przychodów z różnych źródeł.

I tak zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy CIT:

Tak więc, podział tzw. kosztów pośrednich pomiędzy źródła przychodów z zastosowaniem przychodowego klucza alokacji dokonywany jest narastająco w skali całego roku podatkowego i pozostaje niezależny od momentu wykupu obligacji, który wpływa jedynie na moment rozpoznania przychodu oraz jego uwzględnienie w proporcji przychodów danego roku.

Podsumowując, proporcja podziału tzw. kosztów pośrednich ma charakter roczny i nie jest determinowana momentem powstania konkretnego przychodu.

Wobec powyższego Państwa stanowisko należało w całości uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. Wydana interpretacja dotyczy więc tylko sprawy będącej przedmiotem Państwa zapytania. Inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniem nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.

Wskazać należy, że powołane we wniosku interpretacje indywidualne zostały wydane w indywidualnych sprawach innych podmiotów i nie wiążą organu w sprawie będącej przedmiotem wniosku.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 662 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.