0114-KDIP2-2.4010.144.2026.2.JM

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zaistniałego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

1 kwietnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 1 kwietnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości rozpoznania poniesionego wydatku na zakup 533 sztuk urządzeń fiskalnych jako podatkowy koszt uzyskania przychodu przez okres 60 miesięcy zgodnie z okresem na jaki została zawarta Umowa Najmu. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

A. S.A. (dalej: Wnioskodawca lub Spółka) jest polską spółką kapitałową, podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych, podatnikiem VAT czynnym. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej A. S.A. prowadzi (…). Dodatkowo prowadzi również działalność w zakresie produkcji (…) oraz magazynowania i przechowywania towarów. Spółka funkcjonuje jako przedsiębiorstwo (…) posiadających w swojej strukturze szereg komórek organizacyjnych odpowiedzialnych za procesy produkcji, magazynowania, sprzedaży i zakupu.

W związku z dynamicznie rozwijającym się otoczeniem biznesowym oraz rosnącą konkurencją Spółka chcąc sprostać oczekiwaniom klientów, dostawców, pracowników musi stale rozwijać swoją działalność, między innymi wchodząc w nowe obszary sprzedaży czy wprowadzając innowacyjne produkty na rynek. Istotną rolę odgrywają również planowane procesy inwestycyjne oraz poszukiwanie nowych źródeł osiągania przychodów poprzez rozszerzanie działalności np. o wynajem maszyn czy różnego rodzaju urządzeń zarówno będących w posiadaniu Spółki jak i nowych zakupionych z przeznaczeniem wynajmu.

W tym celu Spółka zakupiła ponad 500 urządzeń fiskalnych online, które następnie na podstawie zawartej Umowy Najmu wynajmuje jako kompletne stanowiska kasowe, w skład których wchodzi komputer typu all-in-one z ekranem dotykowym, drukarką fiskalną, skanerem kodów oraz szufladą. Umowa jest zawarta na czas określony tj. 60 miesięcy, po upływie którego Najemca (Spółka Zależna) ma prawo wykupić wynajmowany sprzęt za cenę (…) zł netto za sztukę. Wartość miesięcznego czynszu ustalona jest na podstawie (…). Najemca (Spółka Zależna) zapłaci miesięczny czynsz na podstawie wystawionej Faktury Vat, które będą wystawiane w odstępach miesięcznych przez cały okres obowiązywania Umowy Najmu tj. przez 60 miesięcy.

Najemca zgodnie z zapisami Umowy będzie wykorzystywał sprzęt w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w poszczególnych lokalizacjach, ponosząc wszelkie wydatki związane z eksploatacją i korzystaniem z przedmiotu najmu, a co najważniejsze przejmuje obowiązki wynikające z odpowiednich przepisów prawa dotyczących użytkowania kas fiskalnych, w tym Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 czerwca 2025 r. w sprawie kas rejestrujących (Dz.U.2025.845 z dnia 2025.06.27)

Zestaw kas fiskalnych został zakupiony jednorazowo w celu realizacji konkretnego z góry zaplanowanego zadania gospodarczego (pod wynajem Spółce Zależnej) i jest objęty wspólną dokumentacją zakupu, gwarancją oraz serwisem, a jego użytkowanie jest skoordynowane i powiązane z jednym procesem operacyjnym. Łączna wartość zakupionego zestawu urządzeń fiskalnych jest znacząca z zastrzeżeniem, iż wartość jednostkowa każdego urządzenia fiskalnego jest poniżej wartości limitu tj. 10 000 zł, a więc zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa podatkowego Spółka nie ma obowiązku przyjęcia danego urządzenia do ewidencji środków trwałych, konsekwencją czego byłby obowiązek dokonywania odpisów amortyzacyjnych lub jednorazowego ujęcia w kosztach. W przypadku zaliczenia do środków trwałych nie ma obowiązku a jedynie prawo dokonywania odpisów amortyzacyjnych na zasadach ogólnych tj. art. 16f ust 3 wskazuje, iż odpisów amortyzacyjnych dokonuje się zgodnie z art. 16h-16m Ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, gdy wartość początkowa środka trwałego albo wartości niematerialnej i prawnej w dniu przyjęcia do używania jest wyższa niż 10 000 zł.

W związku z jednostkową ceną kształtującą się poniżej ustawowego limitu Spółka, zgodnie z obowiązującym prawem podatkowym, nie wprowadziła zakupionych urządzeń fiskalnych do ewidencji środków trwałych, a tym samym nie skorzystała z wyżej przytoczonych przepisów w zakresie dokonywania odpisów amortyzacyjnych. Każdy składnik wynajmowanego stanowiska kasowego stanowi odrębne urządzenie o wartości zakupu poniżej limitu 10 000 zł. Zgodnie z polską klasyfikacją środków trwałych (KŚT) nie tworzą jednego zintegrowanego środka trwałego, każdy z tych elementów może działać niezależnie od pozostałych urządzeń.

Czytając powyższy przepis w ocenie Spółki Ustawodawca używając sformułowania „mogą” daje podatnikowi wybór co do przyjętego rozwiązania. A zatem dopuszcza możliwość jednorazowego zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wartości zakupu urządzeń fiskalnych, których jednostkowa wartość nie przekracza 10 000 zł, a jednocześnie nie zabrania ujęcia kosztów podatkowych odłożonych w czasie zgodnie z przyjętym 5- letnim okresem określonym na podstawie zawartej Umowy Najmu. A więc Wnioskodawca mógł i dokonał wyboru sposobu ujęcia wydatku w kontekście podatkowym, nie zaliczając przedmiotowego wydatku do kosztu uzyskania przychodów w sposób jednorazowy, a dokonując proporcjonalnego ujęcia wydatku w podatkowych kosztach uzyskania przychodów (analogicznie do trwania okresu obowiązywania Umowy Najmu).

W przedstawionym we wniosku stanie faktycznym Spółka nie dokonała odpisów amortyzacyjnych na zasadach ogólnych ani nie ujęła jednorazowo poniesionego wydatku jako podatkowy koszt uzyskania przychodów. Spółka w tym zakresie skorzystała z prawa ujęcia kosztu podatkowego w sposób proporcjonalny, rozkładając dany wydatek przez cały okres obowiązywania umowy tj. w 5-letnim okresie. Metodyka takiego rozwiązania jest podyktowana zasadą współmierności kosztów do przychodów, której definicja nie jest wskazana wprost w przepisach Ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ale w praktyce jest wykorzystywana również w prawie podatkowym ze względu na ryzyko w przypadku przedstawionego stanu faktycznego znaczącego zawyżenia kosztów podatkowym w jednym roku, a co za tym idzie zaniżenia podstawy opodatkowania.

Koszt poniesiony na zakup urządzeń z góry założonym zamiarem wynajmu Spółce Zależnej stanowi znaczącą kwotę i w ocenie Spółki zakwalifikowanie tego wydatku w miesiącu zakup a nawet w danym roku podatkowym nie tylko zniekształci wynik finansowy, ale również co istotne z punktu widzenia rozliczeń podatkowych zniekształci wynik podatkowy, spowoduje obniżenie zobowiązania publicznoprawnego w jednym roku przy jednoczesnym rozłożenia rozpoznania przychodu w czasie z tego tytułu. W związku z powyższym Spółka zamierza analogicznie do rozpoznawania przychodów w cyklu miesięcznym rozpoznawać również koszty w cyklach miesięcznych tj. w proporcji 1/60, czyli przez cały okres obowiązywania przedmiotowej Umowy.

Koszt wynajmowanych urządzeń fiskalnych w ilości 533 Wnioskodawca jako właściciel tych urządzeń potraktował jako koszty rozliczane podatkowo na zasadzie potrącalności w czasie, ponieważ są to koszty spełniające przesłanki zasady współmierności kosztów do przychodów, która nie wynika wprost z zapisów art. 15 ust. 4d Ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ale ma podobny wydźwięk co do rozliczania kosztów dotyczących okresu przekraczającego rok, zgodnie z którą jeśli koszty inne niż bezpośrednio związane z przychodami dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie można ustalić jaka ich część dotyczy danego roku – stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu którego dotyczą. Zgodnie z doktryną zawartą w przytoczonym akcie prawnym mimo iż nie jest to sytuacja jeden do jednego odzwierciedlająca przedstawiony we wniosku stan faktyczny to w ocenie Wnioskodawcy nawet w przypadku, gdy Spółka zna przewidywany okres obowiązywania danej Umowy to tym bardziej nie powinna ująć danego wydatku jednorazowo w koszty uzyskania przychodów, tylko prawidłowym postepowaniem będzie ujęcie danego kosztu w proporcji 1/60 w korespondencji do rozliczania przychodu z tego tytułu w okresie 60 miesięcy zgodnie z zapisami podpisanej przez Spółki Umowy.

W związku z powyższym Spółka rozpoznaje koszt podatkowy analogicznie do osiąganego przychodu podatkowego proporcjonalnie w okresie 60 miesięcy, a więc na zasadzie potrącalności kosztów w czasie.

Wątpliwości Spółki powstały w obszarze prawidłowego ujęcia kosztów zakupu urządzeń w sytuacji, gdy były zakupione z góry założonym zamiarem wynajmu Spółce Zależnej przez okres 60 miesięcy, przychód będzie rozpoznawany na podstawie wystawionych miesięcznych faktur sprzedaży we wskazanym 5-letnim okresie, a więc analogicznie Spółka stoi na stanowisku, iż wydatek na zakup urządzeń fiskalnych ostrożnościowo powinien zostać rozpoznany proporcjonalnie i nie jest możliwe jednorazowe rozliczenie takiego wydatku w kosztach. Jednorazowe rozpoznanie w kosztach stanowiłoby niejako uszczuplenie budżetu Państwa poprzez znaczące zmniejszenie podstawy opodatkowania oraz zniekształcenie wyniku finansowego oraz podatkowego Spółki.

Pytanie

Czy Wnioskodawca, w świetle art. 15 Ustawy o podatku dochodowego od osób prawnych ma prawo rozpoznać poniesiony wydatek na zakup 533 sztuk urządzeń fiskalnych jako podatkowy koszt uzyskania przychodów w sposób proporcjonalny analogicznie do sposobu rozpoznawania na podstawie faktur przychodu przez okres 60 miesięcy zgodnie z okresem na jaki została zawarta Umowa Najmu?

Państwa stanowisko w sprawie

Zgodnie z art. 15 ust. 1 Ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust.1. Powyższa definicja kosztów uzyskania przychodów ma charakter ogólny, w związku z powyższym w ocenie Wnioskodawcy konieczne jest każdorazowe zbadanie, czy koszt ten pozostaje w związku przyczynowo skutkowym z osiąganymi przychodami albo służy zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów. Jako konieczne do spełnienia warunki przy kwalifikacji kosztu do kosztów uzyskania przychodów zarówno w literaturze, jak i orzecznictwie przyjmuje się, że koszt:

·      musi być poniesiony przez podatnika:

·      musi być definitywny;

·      musi pozostawać w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą;

·      musi pozostawać w związku przyczynowo skutkowym o jakim mowa w art. 15 ust. 1 Ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych lub służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów;

·      nie może być wymieniony w negatywnym katalogu z art. 16 ust.1 niniejszej Ustawy;

·      musi być właściwie udokumentowany.

Dodatkowo w zależności od stopnia powiązania kosztu z osiąganym przychodem, koszty uzyskania przychodów dzielimy na bezpośrednio i pośrednio powiązane z przychodami. Zapisy art. 15 ust. 4 wskazują, iż koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody.

Koszt zakupu urządzeń fiskalnych dotyczy świadczenia usługi najmu wykonywanej w ściśle określonym okresie 60 miesięcy. Wydatek ten jest bezpośrednio związany z możliwością realizacji tej usługi i dlatego – jako koszt dotyczący wieloletniego okresu – powinien być rozliczany proporcjonalnie do czasu trwania Umowy Najmu.

Czytając powyższe przepisy w ocenie Spółki Ustawodawca w czytelny sposób wskazał terminy rozliczania kosztów dotyczących przyszłych okresów, a więc prawidłowe będzie postepowanie Spółki rozliczając wydatek zakupu 533 sztuk urządzeń fiskalnych w sposób proporcjonalny w okresie 5-letnim zgodnie z terminem na jaki została zawarta Umowa Najmu. Przychód podatkowy z tytułu najmu jest przez Spółkę rozpoznawany sukcesywnie na podstawie wystawianych co miesiąc faktur Vat sprzedaży, w związku z powyższych analogicznie koszty podatkowe powinny być przez Spółkę rozpoznane proporcjonalnie w okresie 60 miesięcy. Tym samym rozłożenie kosztu, na okres obowiązywania zawartej Umowy Najmu, którego dotyczy tj. w okresie 5-letnim jest wskazany w art. 15 ust. 4d Ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wskazujący, że w przypadku, gdy dotyczą okresu dłuższego niż rok, prawidłowym postępowaniem jest proporcjonalne rozliczanie kosztów.

Choć koszt zakupu urządzeń fiskalnych można kwalifikować jako koszt pośrednio związany z działalnością operacyjną, to w przedstawionym stanie faktycznym jego ekonomiczny związek dotyczy okresu, w którym świadczona jest usługa najmu, co uzasadnia jego rozliczanie proporcjonalnie w czasie, zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT.

Zdaniem Wnioskodawcy możliwe i prawidłowe jest ujęcie kosztu podatkowego w proporcji 1/60 przez cały okres obowiązywania zawartej Umowy Najmu, ponieważ jednorazowe ujęcie kosztu byłoby daleko idącym uproszczeniem, które należy uznać na nieprawidłowe w świetle przepisów Ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Jednorazowe ujęcie tego rodzaju kosztów prowadziłoby do naruszenia tej regulacji, skutkując zniekształceniem podstawy opodatkowania, a co za tym idzie pomniejszeniem wpłaty podatku dochodowego na rzecz Urzędu Skarbowego. W ocenie Spółki jednorazowe ujęcie wydatku z tytułu zakupu 533 kas przeznaczonych na wynajem przez okres 60 miesięcy wpłynie nie tylko na rzetelność prowadzenia ksiąg rachunkowych, a co więcej przyczyni się do nieprawidłowego ustalenia podstawy opodatkowania poprzez zawyżenia kosztów danego roku podatkowego. Jednorazowe ujęcie kosztów dotyczących wielu okresów byłoby również sprzeczne z zasadą rzetelnego i prawidłowego określenia wyniku podatkowego, do czego zobowiązują przepisy Ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W konsekwencji jednorazowe ujęcie takich kosztów, mimo że wydaje się prostszym rozwiązanie to w ocenie Wnioskodawcy byłoby sprzeczne z literalną treścią przepisu, a przede wszystkim prowadziłoby do zniekształcenia wyniku podatkowego Spółki.

Zdaniem Wnioskodawcy wydatek na zakup 533 urządzeń fiskalnych przeznaczonych pod wynajem przez Spółkę Zależną, Spółka ma prawo rozliczać proporcjonalnie w czasie tj. w okresie 60 miesięcy, analogicznie do uzyskiwanego przychodu na podstawie wystawianych zgodnie z zawartą umową faktur Vat sprzedaży. Wydatek ten nie pozostaje w bezpośrednim związku z konkretnym przychodem w rozumieniu przepisów prawa podatkowego, dlatego w ocenie Spółki stanowi koszt pośredni, spełniając przesłanki art. 15 ust. 4d Ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, zgodnie z którym koszty pośrednie są potrącalne w dacie poniesienia, ale jeżeli dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy i nie da się ustalić jaka część dotyczy danego roku to rozlicza się proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.

Wydatki z tego tytułu stanowią koszt, który jest poniesiony wyłącznie w celu uzyskiwania przychodu z najmu, a na podkreślenie zasługuje fakt, że:

·      przychód powstaje co miesiąc,

·      sprzęt jest zakupiony specjalnie w celu najmu,

·      bez zakupu nie powstałaby w ogóle usługa najmu.

Dodatkowo jednorazowe odpisanie w koszty poszczególnych urządzeń fiskalnych w dacie zakupu nie tylko znacząco zniekształciłby wynik finansowy Spółki, ale dodatkowo obniżyłby wynik podatkowy Spółki a co za tym idzie zmniejszył zobowiązanie Wnioskodawcy wobec Urzędu Skarbowego z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych. Cena jednostkowa urządzenia fiskalnego nie przekracza 10 000 zł, jednak sumarycznie kwota ta jest znacząca, jeśli chodzi o jednorazowe ujęcie wydatku w koszty w dacie zakupu wszystkich urządzeń. W związku z powyższym Spółka stoi na stanowisku, iż ujęcie wydatku na zakup wynajmowanych urządzeń fiskalnych powinno być rozliczane w czasie obowiązywania Umowy Najmu tj. proporcjonalnie przez okres 60 miesięcy.

W przedstawionym stanie faktycznym rozliczenie kosztów w sposób proporcjonalny zdaniem Spółki wynika bezpośrednio z obowiązujących przepisów Ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, jest zgodne z wydawanymi interpretacjami i orzecznictwem, odzwierciedla ekonomiczny charakter wydatków, zapewnia rzetelne ustalenia podstawy opodatkowania a dodatkowo minimalizuje ryzyko zawyżenia kosztów w jednym roku podatkowym, czego konsekwencją może być zakwestionowanie zeznań podatkowych przez organy podatkowe.

Reasumując, skutkiem prawno-podatkowym wynikającym z wydania Interpretacji Indywidualnej wynikających z przytoczonych przepisów prawa podatkowego będzie potwierdzenie prawidłowości postępowania Spółki w zakresie skorzystania z przysługującego:

- prawa do ujęcia wydatku z tytułu zakupu 533 urządzeń fiskalnych przeznaczonych pod wynajem w podatkowych kosztach uzyskania przychodów w sposób proporcjonalny, analogicznie do sposobu rozliczania przychodu z przedmiotowym zakresie.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”),

W myśl tego przepisu, podatnik ma możliwość odliczenia dla celów podatkowych wszelkich wydatków, pod tym jednak warunkiem, że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu. W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

·      został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

·      jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

·      pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

·      poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

·      został właściwie udokumentowany,

·      nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów. Aby zatem wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów należy oceniać jego związek z prowadzoną działalnością gospodarczą. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczyniać się do osiągnięcia przychodu, bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów – w okresie ponoszenia kosztów lub w przyszłości.

Należy jednak mieć na uwadze zamknięty katalog wydatków zawarty w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, które nie podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, pomimo, że pozostają w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością i zostały przez niego poniesione w celu uzyskania przychodu.

Zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o CIT:

Na podstawie art. 16a ust. 1 ustawy o CIT:

Oznacza to, że wymienione w pkt 1-3 powyższej regulacji środki trwałe będą podlegały amortyzacji po spełnieniu następujących warunków:

·      zostały nabyte lub wytworzone we własnym zakresie,

·      stanowią własność lub współwłasność podatnika - amortyzacji podatkowej podlegają wyłącznie środki trwałe, do których przysługuje podatnikowi prawo własności, z wyjątkiem środków używanych przez leasingobiorcę na podstawie umowy leasingu finansowego oraz tych wymienionych w art. 16a ust. 2 ustawy o CIT,

·      są kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania - ustawodawca nie określił bliżej tych warunków, jednakże należy stwierdzić, że warunki te spełnia składnik majątku, który jest wyposażony we wszystkie elementy konstrukcyjne pozwalające na jego funkcjonowanie zgodnie z przeznaczeniem, ponadto sprawne technicznie i zalegalizowane prawnie w formie stosownych uprawnień, homologacji i pozwoleń na użytkowanie,

·      przewidywany okres ich używania jest dłuższy niż rok - to podatnik samodzielnie decyduje o tym, jak długo będzie używany dany składnik,

·      są wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy leasingu,

·      nie są wymienione w katalogu środków trwałych wymienionych w art. 16c ustawy o CIT.

Jak już wyżej zostało wskazane, środek trwały podlega amortyzacji w sytuacji, gdy w dniu przyjęcia do używania jest kompletny i zdatny do użytku. Składnik majątku spełnia kryterium kompletności, jeżeli jest wyposażony we wszystkie elementy konstrukcyjne umożliwiające jego funkcjonowanie, zgodnie z przeznaczeniem. Poprzez sformułowanie „zdatny do użytku” należy rozumieć możliwość faktycznego oraz prawnego użytkowania.

Stosownie do art. 16d ust. 1 ustawy o CIT:

W myśl art. 16d ust. 2 ustawy o CIT:

Zgodnie z art. 16f ust. 1 ustawy o CIT:

Na podstawie art. 16f ust. 3 ustawy o CIT:

Jak wskazuje art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:

Zgodnie z art. 16k ust. 1 ustawy o CIT:

Stosownie do treści art. 16i ust. 1 ustawy o CIT:

Z powyższych przepisów wynika, że amortyzacja podatkowa stanowi formę rozłożonego w czasie obniżenia kosztów podatkowych wartością używanych w prowadzonej działalności gospodarczej przedmiotów, które zużywają się w okresie dłuższym niż 1 rok (środków trwałych). Okres amortyzacji jest zwykle zbliżony do standardowego okresu użytkowania danego rodzaju środków trwałych, co znajduje odzwierciedlenie w wysokości stawek amortyzacyjnych wskazanych w Wykazie rocznych stawek amortyzacyjnych, stanowiących załącznik nr 1 do ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Aby dany składnik majątku mógł zostać zaliczony do środków trwałych, musi stanowić własność lub współwłasność podatnika.

Wykaz rocznych stawek amortyzacyjnych stanowi Załącznik nr 1 do ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Stawki amortyzacyjne przyporządkowane są do środków trwałych oznaczonych symbolami. Ich rozwinięcie znajduje się w Klasyfikacji Środków Trwałych, którą określa Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 3 października 2016 r. w sprawie klasyfikacji środków trwałych (t. j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1864), będące rozporządzeniem wykonawczym do ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1799 ze zm.).

Biorąc pod uwagę opis sprawy oraz obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa podatkowego należy wskazać, że podstawowym kryterium stanowiącym o klasyfikacji danego urządzenia (nabytego lub wytworzonego przez podatnika) jako odrębnego środka trwałego jest kwestia jego kompletności i zdatności do używania.

Przepisy prawa podatkowego nie wyjaśniają co należy rozumieć pod pojęciem „kompletny i zdatny do użytkowania”. Zgodnie z regułą wykładni językowej, w myśl której w sytuacji, gdy ustawodawca nie nadał danemu terminowi szczególnego znaczenia, stosując definicję ustawową, należy przyjąć takie jego znaczenie, jakie funkcjonuje w języku powszechnym.

W języku powszechnym - jak wynika z definicji zawartej w Słowniku języka polskiego Wydawnictwa Naukowego PWN (www.sjp.pwn.pl) - pojęcie „używać” jest synonimem pojęcia „użyć” i oznacza, m.in. „zastosować coś jako środek, narzędzie” oraz „zrobić z czegoś użytek”. Z powyższego należy wywieść, że oddanie środka trwałego „do używania” jest ściśle związane z włączeniem go do wykorzystywania w prowadzonej działalności gospodarczej, po uprzednim stwierdzeniu, że jest on kompletny i zdatny do użytku. Składnik majątku spełnia kryterium kompletności, jeżeli jest wyposażony we wszystkie elementy konstrukcyjne umożliwiające jego funkcjonowanie, zgodnie z przeznaczeniem. Poprzez sformułowanie „zdatny do użytku” należy rozumieć możliwość faktycznego oraz prawnego użytkowania - po uzyskaniu stosownych pozwoleń i koncesji. Oznacza to, że w dniu przyjęcia do używania środki trwałe powinny być obiektywnie gotowe do wykorzystywania ich przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą.

Takie rozumienie kryteriów „kompletności” i „zdatności do użytku” prezentowane jest szeroko w doktrynie prawa podatkowego:

• „kompletne i zdatne do użytku są takie składniki majątku trwałego, które zawierają wszystkie elementy konstrukcyjne niezbędne do prawidłowego funkcjonowania zgodnie z ich przeznaczeniem, bez narażenia życia lub zdrowia osób z nich korzystających, które ponadto posiadają stosowne atesty i homologacje oraz dopuszczone są do używania przez właściwe organy administracji państwowej” (J. Marciniuk, Podatek dochodowy od osób prawnych, Komentarz, C.H. Beck, Warszawa 2009, s. 518-519);
• „składnik majątku spełnia przesłanki kompletności i zdatności do użytku, jeżeli jest on wyposażony we wszystkie elementy konstrukcyjne umożliwiające jego funkcjonowanie zgodnie z przeznaczeniem, ponadto są sprawne technicznie i zalegalizowane prawnie w formie stosownych uprawnień, homologacji i pozwoleń na użytkowanie” (E. Mazur, Komentarz do art. 16(a) ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, 2009, LEX);
• „zdatność do użytku w wielu sytuacjach faktycznych oznaczać będzie konieczność spełnienia szeregu wymogów formalnoprawnych nakładanych na przedsiębiorcę przez odrębne przepisy” (M. Wilk, Komentarz do art. 16(a) ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, 2014, LEX);
• „kompletność oraz zdatność do użytku w dniu przyjęcia do używania oznacza też, że środek trwały zawiera wymagane elementy konstrukcyjne pozwalające na jego funkcjonowanie zgodnie z przeznaczeniem, jest sprawny technicznie, a jeśli istnieją wymogi formalne, to także one są spełnione” (M. Ślifirczyk, F. Świtała, R. Krasnodębski, G. Dźwigała, P. Karwat, Z. Huszcz, Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych. Komentarz, Lexis Nexis, Warszawa 2009).

W świetle powyższego należy podkreślić, że składnik majątku spełnia kryterium kompletności, jeżeli jest wyposażony we wszystkie elementy umożliwiające jego funkcjonowanie, zgodnie z przeznaczeniem. Natomiast, sformułowanie „zdatny do użytku” należy rozumieć jako „możliwość faktycznego oraz prawnego użytkowania”.

Wątpliwości zgłoszone w niniejszej sprawie skupiają się wokół problemu, czy Wnioskodawca, w świetle art. 15 Ustawy o podatku dochodowego od osób prawnych ma prawo rozpoznać poniesiony wydatek na zakup 533 sztuk urządzeń fiskalnych jako podatkowy koszt uzyskania przychodów w sposób proporcjonalny analogicznie do sposobu rozpoznawania na podstawie faktur przychodu przez okres 60 miesięcy zgodnie z okresem na jaki została zawarta Umowa Najmu.

Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że w ramach prowadzonej działalności gospodarczej Spółka prowadzi (…). Dodatkowo prowadzi również działalność w zakresie produkcji (…) oraz magazynowania i przechowywania towarów. Spółka funkcjonuje jako przedsiębiorstwo (…) posiadających w swojej strukturze szereg komórek organizacyjnych odpowiedzialnych za procesy produkcji, magazynowania, sprzedaży i zakupu.

Spółka planuje rozszerzenie działalności o wynajem maszyn czy różnego rodzaju urządzeń zarówno będących w posiadaniu Spółki jak i nowych zakupionych z przeznaczeniem wynajmu. W tym celu Spółka zakupiła ponad 500 urządzeń fiskalnych online, które następnie na podstawie zawartej Umowy Najmu wynajmuje jako kompletne stanowiska kasowe. Umowa jest zawarta na czas określony 60 miesięcy. Po jego upływie Najemca ma prawo wykupić wynajmowany sprzęt za (…) zł netto za sztukę. Wartość miesięcznego czynszu ustalona jest na podstawie (…). Najemca zapłaci miesięczny czynsz na podstawie wystawianych faktur VAT w odstępach miesięcznych przez cały okres trwania Umowy Najmu. Wartość jednostkowa każdego urządzenia fiskalnego jest poniżej wartości 10 000 zł. Wobec powyższego Spółka nie wprowadziła zakupionych urządzeń fiskalnych do ewidencji środków trwałych i nie skorzystała z przepisów w zakresie dokonywania odpisów amortyzacyjnych, ani nie ujęła jednorazowo poniesionego wydatku jako podatkowy koszt uzyskania przychodów. Wobec powyższego Spółka skorzystała z prawa z ujęcia kosztu podatkowego w sposób proporcjonalny, rozkładając dany wydatek przez cały okres obowiązywania umowy.

Jak wynika z cytowanych powyżej przepisów, dla celów podatkowych za środki trwałe podlegające amortyzacji uznaje się nabyte lub wytworzone we własnym zakresie:

·      budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,

·      maszyny, urządzenia i środki transportu,

·      inne przedmioty,

gdy wymienione składniki majątku spełniają równocześnie następujące warunki:

·      stanowią własność lub współwłasność podatnika,

·      są kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania,

·      przewidywany przez podatnika okres ich używania jest dłuższy niż rok,

·      wykorzystywane są przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy leasingu,

·      posiadają jednostkową wartość początkową powyżej 10.000 zł.

Wskazać należy, że jednorazowy zakup ponad 500 urządzeń fiskalnych online w celu realizacji konkretnego zadania gospodarczego, który będzie objęty wspólną dokumentacją zakupu, gwarancją oraz serwisem, a jego użytkowanie będzie skoordynowane i powiązane z jednym procesem operacyjnym w świetle przepisów ustawy nie kreuje jednego środka trwałego oraz nie zmienia jego ustawowej definicji.

W Państwa przypadku każde urządzenie fiskalne stanowiące przedmiot umowy najmu stanowi odrębny składnik majątku od pozostałych urządzeń i może być wykorzystywane indywidualnie.

Jednostkowe egzemplarze urządzeń fiskalnych stanowią zatem odrębne środki trwałe spełniające ww. warunki kompletności i zdatności do użytku. Każdy egzemplarz urządzeń fiskalnych spełnia bowiem definicję środka trwałego. Należy tym samym wskazać, iż w przypadku nabycia składników majątku – poszczególnych egzemplarzy urządzeń fiskalnych – spełniających definicję środków trwałych, których jednostkowa cena nabycia jest niższa lub równa 10.000 zł, Spółka ma możliwość wyboru jednego ze sposobów rozpoznania kosztów uznania przychodów, tj.:

·      może nie dokonywać odpisów amortyzacyjnych i wydatki poniesione na ich nabycie uznać za koszty uzyskania przychodów w miesiącu oddania ich do używania, lub

·      może dokonywać odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 16h-16m albo jednorazowo w miesiącu oddania do używania środka trwałego albo w miesiącu następnym i wówczas nie wliczać wydatków poniesionych na ich nabycie do kosztów uzyskania przychodu.

Podsumowując, każde urządzenie fiskalne stanowi odrębny środek trwały o wartości początkowej powyżej 10 000 zł. Dlatego też wydatki na nabycie urządzeń fiskalnych mogą Państwo rozliczyć poprzez rozpoznanie kosztów jednorazowo w miesiącu oddania ich do używania lub przez wybór dokonywania odpisów amortyzacyjnych.

Tym samym Państwa stanowisko w zakresie możliwości rozpoznania poniesionego wydatku na zakup 533 sztuk urządzeń fiskalnych jako podatkowy koszt uzyskania przychodów w sposób proporcjonalny analogicznie do sposobu rozpoznawania na podstawie faktur przychodu przez okres 60 miesięcy zgodnie z okresem na jaki została zawarta Umowa Najmu należało uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Interpretacja indywidualne wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Wskazać należy, że powołane we wniosku interpretacje indywidualne zostały wydane w indywidualnych sprawach innych podmiotów i nie wiążą organu w sprawie będącej przedmiotem wniosku.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.