0114-KDIP2-2.4010.125.2026.1.AS

Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych – jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 marca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 10 marca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków Muzeum sfinansowanych z VAT odliczonego od nabyć towarów i usług finansowanych z dotacji podmiotowych oraz celowych, które stanowią przychody wolne od podatku.

Treść wniosku jest następująca.

Opis stanu faktycznego

Muzeum (...) z siedzibą w (...) (dalej: „Wnioskodawcą”, „Muzeum” lub „(...)”) otrzymuje dotacje podmiotowe na finansowanie działalności bieżącej. Z dotacji podmiotowych finansowane są nabycia towarów i usług, od których odliczany jest podatek VAT z uwzględnieniem współczynnika oraz prewspółczynnika VAT. Po zakończeniu roku podatkowego, w którym Muzeum przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, dokonywana jest korekta kwoty podatku naliczonego odliczonej przy nabyciu, a co za tym idzie rozliczenie VAT następuje dwustopniowo. Muzeum rozlicza dotacje podmiotowe z uwzględnieniem art. 168 ustawy o finansach publicznych (uofp), uznając, że zgodnie z ust. 4 tego artykułu, ich wykorzystanie następuje przez zapłatę za zrealizowane zadania, na które dotacja była udzielona, tj. za realizację dotacji uznaje zapłatę wartości brutto zapłaconych faktur.

Uzyskane przez Muzeum odliczenie VAT od nabyć, w tym od nabyć finansowanych z dotacji podmiotowych służy rozliczeniu (finansowaniu) VAT należnego oraz finasowaniu nabyć kwalifikowanych do zapłaty ze środków własnych, a co za tym idzie, co do zasady, koszty tych nabyć są uznawane za koszty uzyskania przychodów. Za koszty uzyskania przychodów Muzeum nie uważa kosztów wymienionych w art. 16 ustawy o CIT (Muzeum stosuje wyłączenia wymienione w tym przepisie), w tym w szczególności za koszty uzyskania przychodów Muzeum nie uważa wydatków i kosztów bezpośrednio sfinansowanych z dochodów (przychodów), o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 47 (z datacji z budżetu) oraz odpisów z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 48 ustawy o CIT.

Muzeum pokrywa także wydatki z odliczonego uprzednio podatku od towarów i usług – na podstawie ustalonych na dany rok: prewspółczynnika lub proporcji. Wskutek dokonania korekt rocznych, w sytuacji zmniejszenia ustalonego wstępnie wskaźnika proporcji lub prewspółczynnika, Muzeum rozpoznaje koszty uzyskania przychodu. Tego rodzaju korekty roczne (korekty VAT „in minus") skutkują zmniejszeniem kwoty uprzednio odliczonego podatku naliczonego; na gruncie podatku dochodowego od osób prawnych są uznawane za koszt uzyskania przychodu finansowany uprzednio ze środków własnych Muzeum.

Muzeum finansuje ze środków własnych albo zwraca odliczony VAT od nabyć finansowanych z dotacji inwestycyjnych, na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 grudnia 2010 r. w sprawie szczegółowego sposobu i trybu finansowania inwestycji z budżetu państwa lub jeżeli powszechnie obowiązujące przepisy nie regulują obowiązku zwrotu wartości odliczonej, na podstawie zapisów umów o dotacje.

Muzeum gromadzi środki własne oraz środki z poszczególnych dotacji na odrębnych rachunkach bankowych, co umożliwia identyfikację źródeł zapłaty poszczególnych wydatków, jak również stosowanie przepisów wynikających z art. 48 uofp o obowiązku lokowania wolnych środków formie depozytu u Ministra Finansów oraz zakazie lokowania środków dotacji z budżetu, a identyfikacja poszczególnych wydatków następuje w wartościach brutto faktur.

Zdaniem Muzeum, powszechnie obowiązujące przepisy nie regulują obowiązku zwrotu VAT odliczonego od nabyć finansowanych z dotacji podmiotowych oraz dotacji celowych na działalność bieżącą z budżetu państwa (z wyłączeniem dotacji celowych z budżetu państwa na inwestycje oraz na programy ze środków UE), tj. przepisy nie stanowią, że za realizację dotacji należy uznać inną wartość niż zapłacona, w tym w szczególności wartość pomniejszoną o wartość odliczonego VAT. W ocenie Muzeum, sam mechanizm odliczania VAT od nabyć jest na tyle skomplikowany, że gdyby przyjąć, że za realizację dotacji uznaje się zapłatę wartości, jaką stanowią wyłącznie koszty jednostki (kwota netto), dochodziłoby do sytuacji, w których jednostki nie posiadałyby środków na zapłatę VAT odliczonego, w szczególności pod koniec roku budżetowego (przed datą umożliwiającą odliczenie VAT w deklaracjach podatkowych roku następnego). Przepisy dotyczące rozliczania wspomnianych dotacji, w sposób jednolity, musiałyby również uwzględniać fakt możliwości odliczania VAT w wyniku korekty kwoty podatku naliczonego od nabyć po zakończeniu roku, w którym dotacje są wydatkowane, dokonanej zgodnie z art. 90c i 91 ustawy o VAT (korekta kwoty podatku naliczonego), co byłoby sprzeczne z art. 168 ust. 1 uofp, w sytuacji korekty zwiększającej kwotę podatku naliczonego podlegającego odliczeniu i uznania, że był on „częścią” dotacji podmiotowej, w tym przypadku nie byłoby możliwe dokonanie zwrotu dotacji podmiotowej odpowiadającej w terminie wymienionym w art. 168 ust. 1 uofp, ponieważ odliczenie zgodnie z art. 91 ustawy o VAT następuje po terminie rozliczenia dotacji określonym w przytoczonym przepisie.

W przedstawionym stanie faktycznym brak jest praktyki oraz przepisów pozwalających na dofinansowywanie jednostek w inne środki, którymi mogłyby finansować różnicę pomiędzy kosztami (kwotami netto), a kwotami brutto w przypadku braku przychodów ze sprzedaży (własnych).

W myśl art. 28 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, instytucja kultury pokrywa koszty bieżącej działalności i zobowiązania z uzyskiwanych przychodów, przychodami instytucji kultury są przychody z prowadzonej działalności, w tym ze sprzedaży składników majątku ruchomego, przychody z najmu i dzierżawy składników majątkowych, dotacje podmiotowe i celowe z budżetu państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, środki otrzymane od osób fizycznych i prawnych oraz z innych źródeł.

Pytanie

Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, że wydatki Muzeum sfinansowane ze źródła, jakim jest VAT odliczony od nabyć towarów i usług finansowanych z dotacji podmiotowych oraz celowych, które stanowią przychody wolne od podatku, mogą stanowić koszty uzyskania przychodu na gruncie podatku dochodowego od osób prawnych?

Państwa stanowisko w sprawie

W pierwszej kolejności należy wskazać, że definicja „dotacji” została określona w art. 126 uofp, który stanowi, że dotacje są to podlegające szczególnym zasadom rozliczania środki z budżetu państwa, budżetu jednostek samorządu terytorialnego oraz z państwowych funduszy celowych przeznaczone na podstawie niniejszej ustawy, odrębnych ustaw lub umów międzynarodowych, na finansowanie lub dofinansowanie realizacji zadań publicznych.

Przepisy regulujące zagadnienie wykorzystania dotacji z budżetu państwa zawarte są w art. 168 ust. 4 uofp. Z regulacji tej wynika, że wykorzystanie dotacji następuje przez zapłatę za zrealizowane zadania, na które dotacja była udzielona. Przekazanie środków na rachunek beneficjenta nie oznacza wykorzystania dotacji.

Powołana ustawa w art. 168 i 169 stanowi, kiedy należy dokonać zwrotu dotacji. Zwrotu dotacji dokonuje się w wypadku jej niewykorzystania (art. 168 ust. 1), wykorzystania niezgodnie z przeznaczeniem (art. 169 ust. 1 pkt 1), a także w wypadku pobrania dotacji nienależnej lub w nadmiernej wysokości (art. 169 ust. 1 pkt 2).

Zgodnie z art. 168 ust. 1 uofp, dotacje udzielone z budżetu państwa w części niewykorzystanej do końca roku budżetowego lub w terminie określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 181 ust. 3 podlegają zwrotowi do budżetu państwa odpowiednio do dnia 31 stycznia następnego roku albo w terminie 21 dni od dnia określonego w tych przepisach, z zastrzeżeniem art. 151 ust. 2 pkt 6 oraz terminów wynikających z przepisów wydanych na podstawie art. 189 ust. 4 i 4a. Zgodnie z art. 168 ust. 4 uofp, wykorzystanie dotacji następuje przez zapłatę za zrealizowane zadania, na które dotacja była udzielona, a przekazanie środków na rachunek beneficjenta nie oznacza wykorzystania dotacji.

Jak stanowi art. 169 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, dotacje udzielone z budżetu państwa pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości podlegają zwrotowi do budżetu państwa wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia okoliczności, o których mowa w pkt 1 lub pkt 2. Dotacjami pobranymi w nadmiernej wysokości są dotacje otrzymane z budżetu państwa w wysokości wyższej niż określona w odrębnych przepisach, umowie lub wyższej niż niezbędna na dofinansowanie lub finansowanie dotowanego zadania (art. 169 ust. 2). Zwrotowi do budżetu państwa podlega ta część dotacji, która została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem, nienależnie udzielona lub pobrana w nadmiernej wysokości (art. 169 ust. 4).

W analizowanym stanie faktycznym nie można mówić o dotacji nienależnej ani o dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem.

Do rozważenia pozostaje kwestia dotacji niewykorzystanej w terminie lub pobranej w nadmiernej wysokości.

Zgodnie z art. 168 ust. 4 uofp, wykorzystanie dotacji następuje przez zapłatę za zrealizowane zadania, na które dotacja była udzielona, a przekazanie środków na rachunek beneficjenta nie oznacza wykorzystania dotacji. W sytuacji gdy − jak wynika to z pierwszego spośród przywołanych powyżej przepisów − przez wykorzystanie dotacji rozumieć należy zapłatę za zadania, na które dotacja została udzielona, co wobec brzmienia tego przepisu wyklucza jakiekolwiek wyjątki od tak określonego przez samego ustawodawcę rozumienia terminu „wykorzystania dotacji”, a tym samym odstępstwa od ustanowionej w ten sposób zasady wykorzystywania dofinansowania, a dotacja jest przeznaczona na określony cel i powinna być zrealizowana w wyznaczonym terminie, co w kontekście źródła pochodzenia środków dotacyjnych, jako tzw. „środków znaczonych” (por. wyrok NSA z dnia 2 kwietnia 2014 r., sygn. akt II GSK 159/13) oznacza, że granicę upoważnienia do wykorzystania (wydatkowania) środków pochodzących z dotacji stanowi termin oraz cel, na który została ona przyznana i na który tym samym może być wykorzystana − co znajduje swoje wyraźne potwierdzenie w woli ustawodawcy, stanowiącego o wykorzystaniu dotacji przez „zapłatę za zrealizowane zadania, na które została udzielona” − to za uzasadnione uznać należy twierdzenie, że nie każda zapłata ze środków przyznanej dotacji stanowi wykorzystanie dotacji, w przedstawionym powyżej rozumieniu tego pojęcia.

Zapłata ta musi bowiem korespondować z konkretnym celem, na które środki pochodzące z dotacji zostały udzielone, a więc innymi słowy musi być przeznaczona na finansowanie zadania wspieranego środkami publicznymi oraz być dokonana w terminie, w jakim zadanie, na które dotacja została przyznana, miało zostać zrealizowane. W przeciwnym wypadku, a mianowicie dokonania zapłaty niezgodnie z celem, na który dotacja została przyznana − a więc nie na realizację konkretnego zadania finansowanego ze środków dotacyjnych − albo (oraz) dokonania zapłaty po upływie terminu realizacji konkretnego zadania, będzie uzasadniało wniosek o wykorzystaniu dotacji niezgodnie z przeznaczeniem, bo nie na finansowanie realizowanego w określonym terminie zadania, na które została ona udzielona.

Muzeum w pełni podziela pogląd WSA w Warszawie wyrażony w wyroku z dnia 6 lipca 2020 r., sygn. akt V SA/Wa 2094/19, zgodnie z którym: „Jednoznaczne brzmienie przepisu art. 168 ust. 4 u.f.p. wyklucza jakiekolwiek wyjątki od określonego przez samego ustawodawcę rozumienia terminu „wykorzystania dotacji”, a tym samym odstępstwa od ustanowionej w ten sposób zasady wykorzystywania dofinansowania. Dotacje będące przedmiotem rozpoznawanej sprawy zostały udzielone z budżetu państwa, stąd należy do nich stosować art. 168 ust. 4 ufp. Przepis ten zawiera definicję pojęcia „wykorzystania dotacji” w odniesieniu do dotacji z budżetu państwa, stanowiąc wprost, że przez wykorzystanie dotacji rozumieć należy zapłatę za zadania, na które dotacja została udzielona. Tak jednoznaczne brzmienie przepisu wyklucza jakiekolwiek wyjątki od określonego w ten sposób przez samego ustawodawcę rozumienia terminu „wykorzystania dotacji”, a tym samym odstępstwa od ustanowionej w ten sposób zasady wykorzystywania dofinansowania”.

Z kolei dotacją w nadmiernej wysokości jest dotacja otrzymana z budżetu państwa w wysokości wyższej niż określona w odrębnych przepisach, umowie lub wyższej niż niezbędna na dofinansowanie lub finansowanie dotowanego zadania. Udzielenie takiej może być rezultatem świadomego lub nieświadomego naruszenia przepisów lub warunków umowy, zarówno przez dotującego, jak i beneficjenta dotacji. Może też być skutkiem przypadkowego błędu. Kryterium ustawowej definicji pojęcia dotacji w nadmiernej wysokości jest m.in. wielkość kwoty niezbędnej na dofinansowanie lub finansowanie dotowanego zadania, ma związek z pojęciem gospodarności, o którym mowa w art. 162 pkt 3 uofp. Kwota przyznanej dotacji powinna zatem wynikać z zasad gospodarki finansowej obowiązujących podczas wykonywania budżetu państwa, czyli „w sposób celowy i oszczędny, z zachowaniem zasady uzyskiwania najlepszych efektów z danych nakładów”. Nie może być więc oszacowana nadmiernie. Ustalenie, czy w konkretnym stanie faktycznym kryterium to zostało spełnione, wymaga również przeprowadzenia analizy ekonomicznej w celu ustalenia nadwyżki przekraczającej kwotę dotacji wynikającą z przepisów, z treści umowy, a także przekraczającą kwotę niezbędną na dofinansowanie lub sfinansowanie dotowanego zadania.

Zbieżny z powyższym pogląd został wyrażony m.in. w:

1)  wyroku NSA z dnia 13 listopada 2012 r., II GSK 1587/11:

„Z § 16 ust. 1 pkt 4 i ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 lipca 2006 r. jednoznacznie wynika, że w przypadku dotacji celowej pochodzącej z budżetu państwa na finansowanie lub dofinansowanie kosztów realizacji inwestycji, powyższa regulacja ma charakter lex specialis w stosunku do uregulowań zawartych w art. 144 ust. 1 i art. 145 ust. 1 pkt 1 i 2 i ust. 4 ustawy o finansach publicznych, albowiem ma węższy zakres zastosowanie zawartych w niej norm. Wprowadzenie szczegółowej regulacji w przypadku dotacji celowej wskazuje, że prawodawca sam stwierdził, iż regulacje zawarte w ustawie o finansach publicznych nie mogą stanowić podstawy do żądania zwrotu podatku VAT, co tym samym kwestionuje reprezentowany przez kasatora pogląd, że taka podstawa jest zawarta w art. 144 i 145 ustawy o finansach publicznych”;

2) wyroku WSA w Warszawie z dnia 29 stycznia 2010 r., V SA/Wa 1791/09:

„Konstrukcja podatku od towarów i usług jest ustalona, uregulowana stosowną ww. ustawą o tym podatku, wcześniej ustawą z 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz. U. 11 poz. 50 ze zm.) Zatem była ona znana na datę udzielenia dotacji. Jest ona regulacją odrębną od ustawy o finansach publicznych. Uprawnienia z niej wynikające nie są obowiązkami w rozumieniu działań dotyczących wykorzystania dotacji. Nie ma takiego odniesienia prawnego. Ustawodawca nie uregulował wzajemnego odniesienia między ustawami. Nie można też utożsamiać kwoty dotacji z kwotą zwróconego przez Urząd Skarbowy podatku od towarów i usług. Są to odrębne instytucje prawne.

Późniejsza okoliczność zwrotu VAT-u nie może być uznana za pojawianie się jakiejś niewydatkowanej kwoty dotacji. Musiałoby to wynikać z przepisu prawnego. Takiej podstawy prawnej Minister Kultury nie miał. Nie przewidywała jej ustawa o finansach publicznych z 26. 11. 1998 r ani wydane na jej podstawie (art. 79) rozporządzenie Rady Ministrów z 2 października 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad finansowania inwestycji z budżetu państwa (Dz. U. 133 poz. 1480). Obowiązek udzielenia informacji dotyczącej podatku od towarów i usług zapłaconego i zwróconego zgodnie z przepisami ustawy o VAT oraz obowiązek zwrotu stosownej kwoty uzyskanej tytułem zwrotu podatku od towarów i usług pojawia się w rozporządzeniu Rady Ministrów z 3 lipca 2006 r. w sprawie szczegółowego sposobu i trybu finansowania inwestycji z budżetu państwa (Dz. U. 102 poz. 831) wydanym na podstawie art. 116 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych. (...) Sam fakt wydania takich przepisów wykonawczych potwierdza tylko wcześniej podniesioną tezę, że aby móc skutecznie żądać zwrotu do budżetu państwa stosownej kwoty wynikającej ze zwrotu nadpłaconego podatku VAT w ramach rozliczenia dotacji muszą o tym przesądzać wprost przepisy prawne. Brak było takich przepisów uzasadniających wydanie przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego zaskarżonej decyzji. Ma rację skarżący, że decyzja nie może się opierać na rozszerzającej wykładni i domniemaniach przy władczym wkraczaniu w sferę praw podmiotowych”.

W ocenie Wnioskodawcy, z powołanych powyżej przepisów ustawy o finansach publicznych, stanowiska sądów administracyjnych wprost wynika, że odliczony naliczony podatek od towarów i usług nie stanowi podstawy do określenia kwoty zwrotu do budżetu państwa udzielonej dotacji niewykorzystanej do końca roku budżetowego.

W analizowanym przypadku Muzeum otrzymuje z budżetu środki finansowe (dotację podmiotową) z przeznaczeniem na swą działalność statutową. Otrzymane środki przeznacza na pokrycie kosztów prowadzenia działalności, do prowadzenia której zostało powołane, a zatem na pokrycie kosztów prowadzenia działalności wykonywanej na potrzeby własne. Dokonywane w oparciu o te środki zakupy, które są objęte podatkiem VAT uprawnia Muzeum − przy spełnieniu określonych w ustawie o VAT przesłanek − do dokonywania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego oraz ewentualnie − występowania o zwrot nadwyżki naliczonego podatku nad podatkiem należnym. Muzeum posiada prawo do odliczenia podatku naliczonego w takim zakresie, w jakim poniesione wydatki służyć będą czynnościom opodatkowanym.

Odliczony podatek naliczony w związku z zapłatą określonego wydatku środkami stanowiącymi dotację podmiotową (a także w niektórych przypadkach celową) nie może zostać uznana za dotację niewykorzystaną albo pobraną w nadmiernej wysokości. Taka kwota otrzymanej dotacji nie jest wyższa niż kwota niezbędna na dofinansowanie lub finansowanie dotowanego zadania.

Powyższe oznacza, że wydatki Muzeum − sfinansowane ze źródła, jakim jest VAT odliczony od nabyć towarów i usług finansowanych z dotacji podmiotowych oraz celowych, które stanowią przychody wolne od podatku − mogą stanowić koszty uzyskania przychodu na gruncie podatku dochodowego od osób prawnych, po spełnieniu warunków ustawowych określonych w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

Powyższe dotyczy także przypadków, w których Muzeum pokrywa także wydatki z odliczonego uprzednio podatku od towarów i usług − na podstawie ustalonych na dany rok: prewspółczynnika lub proporcji. Wskutek dokonania korekt rocznych, w sytuacji zmniejszenia ustalonego wstępnie wskaźnika proporcji lub prewspółczynnika, Muzeum rozpoznaje koszty uzyskania przychodu. Tego rodzaju korekty roczne (korekty VAT „in minus”) skutkują zmniejszeniem kwoty uprzednio odliczonego podatku naliczonego; na gruncie podatku dochodowego od osób prawnych są uznawane za koszt uzyskania przychodu finansowany uprzednio ze środków własnych Muzeum.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu.

Jak wynika ze stanowiska organów podatkowych (np. interpretacja indywidualna sygn. 0111-KDIB1- 2.4010.364.2024.1.DP z 22 sierpnia 2024 r. oraz sygn. 0111-KDIB2-1.4010.234.2024.1.BJ z 16 sierpnia 2024 r.) oraz sądów administracyjnych (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt II FSK 2474/17 z 9 lipca 2019 r., sygn. akt II FSK 2830/19 z 21 czerwca 2022 r.), aby dany wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodu muszą zostać spełnione następujące przesłanki:

a)  wydatek został definitywnie poniesiony przez podatnika (z jego zasobów majątkowych),

b)  dany wydatek pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

c)  wydatek został poniesiony w celu uzyskania lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów,

d)  wydatek został właściwie udokumentowany,

e)  wydatek nie został wymieniony w katalogu kosztów niestanowiących kosztów podatkowych, określonym w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.

W kontekście powyższego należy wskazać, że aby dany wydatek poniesiony przez podatnika mógł zostać uznany za koszt uzyskania przychodów, to między tym wydatkiem, a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowo-skutkowy, tj. poniesienie tego wydatku musi mieć wpływ na osiągnięcie przychodów lub zachowanie albo zabezpieczenie ich źródła (przy założeniu, że nie znajdują się one w negatywnym katalogu wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT) i co ważne musi być on właściwie udokumentowany.

Podsumowując, za prawidłowe należy uznać stanowisko Wnioskodawcy, że wydatki lub koszty Muzeum sfinansowane ze źródła, jakim jest VAT odliczony od nabyć towarów i usług finansowanych z dotacji podmiotowych oraz celowych, które stanowią przychody wolne od podatku, mogą stanowić koszty uzyskania przychodu na gruncie podatku dochodowego od osób prawnych.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych, jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Tytułem wprowadzenia wskazać należy, że zasady prowadzenia działalności przez muzea określa m.in. ustawa z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (t. j. Dz. U. z 2020 r. poz. 194 ze zm.) oraz ustawa z dnia 21 października 1996 r. o muzeach (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 385).

Stosownie do art. 28 ust. 1 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej:

Zgodnie z art. 28 ust. 1a cyt. ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej:

Natomiast przepis art. 28 ust. 2 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej stanowi, że:

Z kolei zgodnie z art. 2 ww. ustawy o muzeach:

Z powołanych powyżej przepisów jednoznacznie wynika, że celem muzeów jest gromadzenie i trwała ochrona dóbr naturalnego i kulturalnego dziedzictwa ludzkości o charakterze materialnym i niematerialnym, informowanie o wartościach i treściach gromadzonych zbiorów, upowszechnianie podstawowych wartości historii, nauki i kultury polskiej oraz światowej, kształtowanie wrażliwości poznawczej i estetycznej oraz umożliwianie korzystania ze zgromadzonych zbiorów.

Ponadto należy podkreślić, że podstawowym celem działań muzeum jest realizacja celów statutowych, tj. upowszechnianie kultury w szerokim tego pojęcia znaczeniu, czyli realizacja celów, do których instytucje kultury (w tym muzeum) zostają powołane. Cele te wyraźnie należy odróżnić od czynności stricte komercyjnych. Muzeum niejako realizuje misję publiczną – kształtuje odpowiednie wzorce osobowe i postawy społeczne rzeszy odbiorców, jest kreatorem kultury. W tym znaczeniu może być traktowane jako swego rodzaju dobro publiczne finansowane m.in. z publicznych dotacji. Celem muzeum, jako instytucji kultury jest bowiem przede wszystkim tworzenie, upowszechnienie i ochrona kultury, a więc realizowanie zadań nałożonych ustawą o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej.

Konkludując, muzea wykonują swoje zadania zarówno w ramach działalności gospodarczej (opodatkowanej VAT), jak i działalności innej niż działalność gospodarcza − działalności wynikającej z przepisów ww. ustawy o muzeach i statutu.

Zasadnym jest wskazanie, że na gruncie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.; dalej: „ustawa o VAT”), zgodnie z art. 86 ust. 1:

Stosownie do treści art. 86 ust. 2 ustawy o VAT:

Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego). Zasada ta wyklucza możliwość dokonania odliczenia podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi. Jednocześnie z zasady tej wynika, że odliczenie podatku naliczonego może być częściowe, tzn. w tej części, w jakiej dane towary lub usługi, z którymi związany jest podatek naliczony są wykorzystywane do realizacji czynności opodatkowanych, z pominięciem tej części podatku od tych towarów i usług, w jakiej towary te (usługi) są wykorzystywane do wykonywania czynności nieopodatkowanych podatkiem VAT.

Ponadto ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno tzw. przesłanek pozytywnych oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy o VAT. Ten ostatni przepis określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Wyrażoną w cytowanym powyżej art. 86 ust. 1 ustawy o VAT generalną zasadę uprawniającą do odliczenia podatku naliczonego, uzupełniają regulacje zawarte w art. 86 ust. 2a i następne ustawy o VAT.

Na mocy art. 86 ust. 2a ustawy o VAT:

Według art. 86 ust. 2b ustawy o VAT:

Jak stanowi art. 86 ust. 2d ustawy o VAT:

Zgodnie z art. 86 ust. 2h ustawy o VAT:

Sposób określenia prewspółczynnika lub proporcji na potrzeby odliczenia VAT od nabyć, w tym od nabyć sfinansowanych z dotacji powinien najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć. Zapewni to dokonanie odliczenia podatku naliczonego wyłącznie w części przypadającej na działalność gospodarczą i w efekcie obiektywnie odzwierciedli część wydatków przypadających na działalność gospodarczą oraz cele inne.

Z tego względu Muzeum zobowiązane jest do wyodrębnienia takiej części podatku naliczonego, którą można przypisać prowadzonej działalności gospodarczej. Brak jest bowiem prawa do odliczenia podatku VAT w odniesieniu do czynności pozostających poza sferą opodatkowania tym podatkiem.

Obowiązek wydzielenia podatku naliczonego przy zastosowaniu ww. prewspółczynnika dotyczy grupy podatników, którzy poza działalnością gospodarczą w rozumieniu ustawy o VAT wykonują również działalność nieobjętą systemem VAT (np. w ramach działalności statutowej) i nie jest możliwe bezpośrednie przyporządkowanie podatku naliczonego do każdego z tych typów działalności. Zapewnia to realizację zasady neutralności podatku VAT, która uniemożliwia odliczanie podatku w związku z działalnością nieobjętą systemem VAT.

Warto nadmienić, że zastosowane przez Państwa metody czy też sposoby, na podstawie których dokonują Państwo wydzielenia odpowiedniej kwoty podatku naliczonego, muszą odpowiadać wartościom faktycznym i rzeczywistym. Ciężar rzetelnego ustalenia, jaka część podatku naliczonego związana jest z prowadzoną działalnością gospodarczą Muzeum, a jaka część wykorzystywana jest dla potrzeb innych niż prowadzona działalność gospodarcza, tj. na Państwa cele statutowe, spoczywa zawsze na podatniku.

Jak wynika z opisanego przez Państwa stanu faktycznego są Państwo instytucją kultury i jako Muzeum otrzymują Państwo dotacje podmiotowe na finansowanie działalności bieżącej. Z dotacji podmiotowych finansują Państwo nabycia towarów i usług, od których odliczany jest podatek VAT z uwzględnieniem współczynnika oraz prewspółczynnika VAT.

Po zakończeniu roku podatkowego, w którym Muzeum przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, dokonują Państwo korekty kwoty podatku naliczonego odliczonej przy nabyciu. Rozliczenie VAT następuje zatem dwustopniowo.

Wyjaśnili Państwo, że rozliczają dotacje podmiotowe z uwzględnieniem art. 168 ustawy o finansach publicznych (uofp), uznając, że zgodnie z ust. 4 tego artykułu, ich wykorzystanie następuje przez zapłatę za zrealizowane zadania, na które dotacja była udzielona, tj. za realizację dotacji uznaje zapłatę wartości brutto zapłaconych faktur.

Uzyskane przez Państwa odliczenie VAT od nabyć, w tym od nabyć finansowanych z dotacji podmiotowych służy rozliczeniu (finansowaniu) VAT należnego oraz finasowaniu nabyć kwalifikowanych do zapłaty ze środków własnych,

W konsekwencji, koszty tych nabyć − co do zasady − są uznawane za koszty uzyskania przychodów.

Za koszty uzyskania przychodów Muzeum nie uważa kosztów wymienionych w art. 16 ustawy o CIT. Zaznaczyli Państwo, że stosują wyłączenia wymienione w tym przepisie, w tym w szczególności za koszty uzyskania przychodów Muzeum nie uważa wydatków i kosztów bezpośrednio sfinansowanych z dochodów (przychodów), o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 47 (z datacji z budżetu) oraz odpisów z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 48 ustawy o CIT.

Muzeum pokrywa także wydatki z odliczonego uprzednio podatku od towarów i usług – na podstawie ustalonych na dany rok: prewspółczynnika lub proporcji.

Wskutek dokonania korekt rocznych, w sytuacji zmniejszenia ustalonego wstępnie wskaźnika proporcji lub prewspółczynnika, Muzeum rozpoznaje koszty uzyskania przychodu.

Tego rodzaju korekty roczne (korekty VAT „in minus") skutkują zmniejszeniem kwoty uprzednio odliczonego podatku naliczonego; na gruncie podatku dochodowego od osób prawnych są uznawane za koszt uzyskania przychodu finansowany uprzednio ze środków własnych Muzeum.

Muzeum finansuje ze środków własnych albo zwraca odliczony VAT od nabyć finansowanych z dotacji inwestycyjnych, na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 grudnia 2010 r. w sprawie szczegółowego sposobu i trybu finansowania inwestycji z budżetu państwa lub jeżeli powszechnie obowiązujące przepisy nie regulują obowiązku zwrotu wartości odliczonej, na podstawie zapisów umów o dotacje.

Muzeum gromadzi środki własne oraz środki z poszczególnych dotacji na odrębnych rachunkach bankowych, co umożliwia identyfikację źródeł zapłaty poszczególnych wydatków, jak również stosowanie przepisów wynikających z art. 48 uofp o obowiązku lokowania wolnych środków formie depozytu u Ministra Finansów oraz zakazie lokowania środków dotacji z budżetu, a identyfikacja poszczególnych wydatków następuje w wartościach brutto faktur.

Państwa wątpliwości na gruncie podatku dochodowego od osób prawnych dotyczą możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków Muzeum sfinansowanych z VAT odliczonego od nabyć towarów i usług finansowanych z dotacji podmiotowych oraz celowych, które stanowią przychody wolne od podatku.

Na wstępie należy zaznaczyć, że z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego nie wynika, że finansowanie wydatków Muzeum ze źródła, jakim jest VAT odliczony od nabyć towarów i usług finansowanych z dotacji podmiotowych oraz celowych, miałoby wpływać na wysokość otrzymanych dotacji. Z wniosku nie wynika, że w opisanej w pytaniu sytuacji otrzymany zwrot VAT np. dodatkowo zwiększa lub zmniejsza środki dotacji. Nie przedstawiono powodów, które miałyby uzasadniać takie działanie.

Należy zauważyć, że Dyrektor KIS nie jest właściwy w zakresie oceny dotyczącej sposobu rozliczania środków dotacji. W tym zakresie kompetentny jest organ dotacyjny.

W związku z powyższym na tle przedstawionego opisu stanu faktycznego przyjmujemy, że przedstawiony we wniosku sposób rozliczania dotacji w wartościach brutto zapłaconych faktur, jest możliwy, a uzyskany zwrot VAT nie staje się ponownie dotacją i nie jest również zwracany do podmiotu dotującego.

Wskazać należy, że na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 4f i 4g ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r., poz. 554, dalej: „ustawa o CIT”):

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT:

Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu ze źródła przychodu lub realną szansą powstania przychodu podatkowego, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła jego uzyskiwania.

Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.

Zarówno w literaturze, jak i orzecznictwie przyjmuje się, że aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, musi spełnić następujące warunki:

• został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),
• jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
• pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
• poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
• został właściwie udokumentowany,
• nie może znajdować się w grupie wydatków, których nie uważa się za koszty uzyskania przychodów zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.

Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu enumeratywnie wymienionych w stosownych przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, mogą stanowić koszt uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiągniętymi przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła przychodów.

Należy przy tym zauważyć, że definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach, należy zaś zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania. Podatnik oceniając związek wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą winien zakładać, że dany koszt może obiektywnie przyczynić się do osiągnięcia przychodów.

Ponadto, należy mieć na względzie, że podatnik uznając wydatek za koszt uzyskania przychodów odnosi ewidentne korzyści, albowiem o ten koszt zmniejsza podstawę opodatkowania. Na podatniku spoczywa więc ciężar udowodnienia, że określony wydatek jest kosztem uzyskania przychodów.

W tym miejscu należy zauważyć, że ustawodawca nie definiuje, co należy rozumieć pod pojęciami: „w celu” osiągnięcia przychodu, jak i „zachowanie” lub „zabezpieczenie” źródła przychodów.

Zgodnie z definicjami zawartymi w Słowniku języka polskiego PWN, pojęcie:

a)  „celowość” oznacza: „przydatność do jakichś potrzeb”, „świadome zmierzanie do celu”, „taki przebieg zjawisk, zdarzeń, działań ludzkich, jakby w swym rozwoju zmierzały one do określonego celu”,

b)  „zabezpieczyć” oznacza: „zapewnienie ochrony przed czymś niebezpiecznym lub szkodliwym”, „uczynienie bezpiecznym”, „zapewnienie utrzymania czegoś w dotychczasowym stanie”, „zapewnienie komuś środków do życia”, „zapewnienie zaspokojenia roszczenia lub wykonanie kary”, natomiast

c)  „zachować” oznacza: „pozostać w posiadaniu czegoś”, „dochować coś w niezmienionym stanie mimo upływu czasu lub niesprzyjających okoliczności”, „uchronić przed zapomnieniem”.

Można więc przyjąć, że koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów to takie koszty, które są poniesione w trakcie dążenia do uzyskania przychodów. Określony cel musi być widoczny w momencie ponoszenia kosztu. Ponadto, poniesione koszty winny omawiany cel realizować lub co najmniej zakładać jego realność. Koszty poniesione na zachowanie źródła przychodu to takie koszty, które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła przychodów w dalszym ciągu występowały w nienaruszonym stanie oraz aby takie źródło w ogóle dalej istniało. Natomiast jako zabezpieczenie źródła przychodów powinno się przyjmować koszty poniesione na ochronienie istniejącego źródła przychodów, w taki sposób, aby to źródło funkcjonowało w bezpieczny sposób.

Podsumowując, wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu zaistnieje związek przyczynowy i koszt nie będzie objęty dyspozycją art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.

W art. 16 ust. 1 pkt 46 ustawy o CIT ustawodawca wyłączył co do zasady z kosztów uzyskania przychodów podatku od towarów i usług. Z tym, że jest kosztem uzyskania przychodów podatek naliczony − w tej części, w której zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty lub zwrot różnicy podatku od towarów i usług – jeżeli naliczony podatek od towarów i usług nie powiększa wartości środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, stosownie do art. 16 ust. 1 pkt 46 lit. a ustawy o CIT.

Z kolei stosownie do art. 16 ust. 1 pkt 58 ustawy o CIT:

Przepis ten w ww. wyłączeniu m. in. wskazuje w art. 17 ust. 1 pkt 47 ustawy o CIT na dotacje otrzymane z budżetu państwa lub budżetu jednostki samorządu terytorialnego. Zgodnie z tym przepisem:

Natomiast z art. 168 ust. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1483 ze zm.) wynika, że:

Mając więc na uwadze powyższe przepisy oraz przedstawiony we wniosku opis stanu faktycznego, z którego wynika, że Muzeum rozlicza dotacje podmiotowe z uwzględnieniem ww. art. 168 ust. 4 ustawy o finansach publicznych i za realizację dotacji uznaje zapłatę wartości brutto zapłaconych faktur, w mojej ocenie Państwa stanowisko w odniesieniu do sformułowanego pytania można ocenić jako prawidłowe.

Wydatkowanie środków dotacji poprzez zapłatę za realizowane zadania wnioskodawcy stanowi etap bezpośredniego finansowania wydatków i kosztów, które zgodnie z ww. art. 16 ust. 1 pkt 58 ustawy CIT nie stanowią kosztów uzyskania przychodów. Natomiast odliczenie podatku VAT od nabyć finansowanych z dotacji zgodnie z przepisami ustawy VAT należy traktować jako inny etap rozliczeń wynikający z systematyki tej ustawy. Skoro z wniosku nie wynika, aby zwrócony VAT był traktowany jako dotacja, to wydatki sfinansowane z takiego zwrotu VAT o ile spełniają ogólne przesłanki zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy CIT oraz nie są wymienione w art. 16 ustawy CIT, mogą stanowić koszty uzyskania przychodów.

Odnosząc się do Państwa wątpliwości należy mieć na względzie, że VAT odliczony od zakupów finansowanych z dotacji (podmiotowej lub celowej) nie zwiększa wartości dotacji. W sytuacji, gdy Muzeum jest uprawnione do odzyskania VAT od urzędu skarbowego, to odzyskane środki finansowe mogą zostać przeznaczone na pokrycie bieżących kosztów działalności. Z uwagi na fakt, że są to odrębne od dotacji środki finansowe, to stanowią dodatkową dostępną pulę finansową Muzeum.

Tym samym należy stwierdzić, że w analizowanej sprawie wydatki lub koszty Muzeum sfinansowane ze źródła, jakim jest VAT odliczony od nabyć towarów i usług finansowanych z dotacji podmiotowych oraz celowych, które stanowią przychody wolne od podatku – spełniające kryteria z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT i nie wymienione w art. 16 ustawy o CIT jako wyłączone z kosztów uzyskania przychodów − mogą stanowić Państwa koszty uzyskania przychodu na gruncie podatku dochodowego od osób prawnych.

Podsumowując, Państwa wydatki sfinansowane z odliczonego podatku VAT (stanowiące środki własne Muzeum) mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, po spełnieniu ogólnej definicji kosztów uzyskania przychodów z art. 15 ust. 1 CIT i gdy nie są wprost wyłączone z kosztów w art. 16 ustawy o CIT.

Co zostało wykazane powyżej, wydatki Muzeum sfinansowane ze źródła, jakim jest VAT odliczony od nabyć towarów i usług finansowanych z dotacji podmiotowych oraz celowych, które stanowią przychody wolne od podatku, mogą stanowić koszty uzyskania przychodu na gruncie podatku dochodowego od osób prawnych (przy spełnieniu przesłanek z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT i uwzględnieniu art. 16 ustawy o CIT).

Tym samym Państwa stanowisko w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków Muzeum sfinansowanych z VAT odliczonego od nabyć towarów i usług finansowanych z dotacji podmiotowych oraz celowych, które stanowią przychody wolne od podatku, należało uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe wyłącznie wobec Państwa i tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Odnosząc się do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych muszę wskazać, że interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach będących przedmiotem rozstrzygnięcia, ale dotyczą konkretnych stanów faktycznych i nie mają mocy prawa powszechnie obowiązującego co oznacza, że nie mogą być stosowane jako gotowe rozwiązania w innych sprawach.

Odnosząc się z kolei do przywołanych przez Państwa wyroków sądów administracyjnych wskazać należy, że wyroki te wydane zostały w konkretnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnej innej sprawy. Należy pamiętać, że orzeczenia sądowe mają charakter indywidualny i nie wiążą organów podatkowych. Orzecznictwo sądowe nie ma prawotwórczego charakteru. Może być ono rozpatrywane w kategoriach stosowania prawa, a nie jego tworzenia.

Organ interpretacyjny, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje się orzecznictwem sądów administracyjnych i rozstrzygnięciami innych organów, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią one materialnego prawa podatkowego.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.