0114-KDIP2-2.4010.112.2026.2.AS

Interpretacja indywidualna

– stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych – jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

9 marca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 9 marca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu Spółki kwoty odpowiadającej wysokości comiesięcznej składki ubezpieczeniowej Kontrahenta, opłacanej za Kontrahenta za pośrednictwem rachunku bankowego Spółki. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 26 maja 2026 r.

Treść wniosku jest następująca.

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawcą jest X Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: „Wnioskodawca” lub „Spółka”), posiadająca siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Spółka została zarejestrowana w Krajowym Rejestrze Sądowym (...) 2022 r. Wnioskodawca jest polskim rezydentem podatkowym w rozumieniu ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: „ustawa o CIT”), a także czynnym, zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług.

Spółka zawarła umowę współpracy (dalej: „Kontrahent”), w ramach której Spółka w celu wypłaty części wynagrodzenia, może finansować ubezpieczenia z funduszem (dalej: „UFK”) w ramach, których ubezpieczonym jest jej Kontrahent. Składki na UFK, stanowią świadczenia na rzecz Kontrahenta i nie są one uzależnione od wysokości należnego mu wynagrodzenia pieniężnego. Spółka ma dowolność w decyzji, czy wykupić ubezpieczenie, czy nie. W praktyce Spółka tym chce motywować Kontrahenta do jak najlepszego wykonania usług.

Na UFK o których mowa powyżej, składają się w szczególności ubezpieczenia:

1)  na życie,

2)  chorobowe,

3)  wypadkowe,

4)  z uwagi na operacje,

5)  pobyt w szpitalu,

6)  lekowe,

7)  inwestycyjne.

W celu finasowania ubezpieczeń, Wnioskodawca korzysta z pomocy agencji ubezpieczeniowej, na rzecz, której od (...) 2025 r. uiszcza systematycznie miesięczną składkę, której wysokość ustalana jest zgodnie z umową ubezpieczeniową. Składki na UFK, opłacane są za pośrednictwem rachunku bankowego Wnioskodawcy, przy czym Wnioskodawca nie stanowi strony umowy UFK

Na moment składania wniosku, Wnioskodawca finansuje UFK, jedynie na rzecz jednego kontrahenta, niemniej jednak nie wyklucza tego, że w przyszłości program ten może dotyczyć większej ilości kontrahentów, lub zleceniobiorców i pracowników.

Uzupełnienie i doprecyzowanie opisanego stanu faktycznego

Kontrahent świadczy na rzecz Wnioskodawcy usługi administracyjne i specjalistyczne.

W ramach zawartej między Wnioskodawcą, a kontrahentem, umowy współpracy kontrahent wykonuje jedynie czynności w niej wskazane – czynności wykonywane przez kontrahenta na rzecz Wnioskodawcy w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, mogą zmienić się w przyszłości, będzie to miało natomiast miejsce dopiero w momencie, w którym zmienią się jej postanowienia – czego strony nie zamierzają robić w najbliższej przyszłości.

Powodem, dla którego Wnioskodawca chce motywować kontrahenta do jak najlepszego wykonywania usług jest to, aby kontrahent wykonywał usługi na rzecz Wnioskodawcy jak najlepiej – co przekłada się na jego działalność.

Stronami umowy UFK są:

1)  Ubezpieczający: Kontrahent,

2)  Ubezpieczyciel: zakład ubezpieczeniowy, z którym zawierana jest polisa,

3)  Ubezpieczony: Kontrahent.

Wnioskodawca nie jest stroną umowy ubezpieczenia, a jedynie dokonuje na jej rzecz wpłat w ramach postanowień umowy zawartej z Kontrahentem.

„Nieścisłość” wskazywana przez Organ, dotyczy tego, że takie świadczenie jest dobrowolne i stanowi element motywacyjny, jednocześnie Wnioskodawca nie jest bezpośrednio stroną umowy, bowiem umowę zawiera kontrahent, bowiem w taki sposób została uregulowana umowa pomiędzy Wnioskodawcą, a Kontrahentem. Niemniej jednak to Wnioskodawca ponosi ekonomiczny ciężar Ubezpieczenia.

Wnioskodawca nie ma wiedzy, czy finansowane przez Wnioskodawcę składki zawierają marżę agencji ubezpieczeniowej.

Pakiet ubezpieczeń obejmuje ubezpieczenia wskazane we wniosku, wraz z funduszem inwestycyjnym.

Przykładowe skany polisy wraz z OWU w załączeniu.

Tak, umowa UFK została zawarta na podstawie przepisów o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej, tj. zgodnie z ustawą z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej.

Umowy o świadczenie usług zawartej z kontrahentem oraz wewnętrznych dokumentów korporacyjnych Wnioskodawcy.

Finansowane przez Spółkę na rzecz Kontrahenta świadczenia pozapłacowe w postaci składek na UFK nie wiążą się bezpośrednio z pełnioną przez Kontrahenta funkcją w organach Spółki.

Kontrahent jest udziałowcem Wnioskodawcy, jak i pełni funkcje w jego organach od początku istnienia Wnioskodawcy. Kontrahent jest również członkiem zarządu i w ramach zarządu prowadzi działalność spółki i wykonuje czynności zarządcze.

Pytanie

Czy finansowane przez Wnioskodawcę UFK na rzecz Kontrahenta, będą stanowić dla niego koszt uzyskania przychodu?

Państwa stanowisko w sprawie

UFK na rzecz Kontrahenta finansowane przez Wnioskodawcę, będą stanowić dla niego koszt uzyskania przychodu.

UZASADNIENIE

Zgodnie z treścią art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: „Ustawa o CIT”) „Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1”.

Z powyższego wynika, że ustawodawca posługuje się szeroką i funkcjonalną definicją kosztu podatkowego, obejmującą zarówno wydatki bezpośrednio związane z konkretnym przychodem, jak i koszty pośrednie, które służą zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów. W orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie podkreślano, że dla kwalifikacji wydatku jako kosztu uzyskania przychodu wystarczające jest istnienie racjonalnego, gospodarczego związku pomiędzy jego poniesieniem a prowadzoną działalnością gospodarczą podatnika. Nie jest wymagane wykazanie bezpośredniego i natychmiastowego przełożenia danego wydatku na konkretny przychód – wystarczające jest, aby wydatek był poniesiony w sposób obiektywnie uzasadniony z punktu widzenia racjonalnie działającego przedsiębiorcy.

Wnioskodawca ponosi wydatki związane z finansowaniem UFK, których beneficjentem jest Kontrahent. Benefit w postaci finansowanego przez Spółkę UFK stanowi w pełni uznaniowy oraz nieobligatoryjny sposób pozapłacowego wynagradzania Kontrahenta, co zabezpiecza stabilność współpracy stron.

W realiach obrotu gospodarczego szczególnego znaczenia nabiera utrzymanie stabilnej i długofalowej współpracy z kluczowymi osobami realizującymi projekty Spółki. Kontrahent wykonuje na rzecz Wnioskodawcy istotne usługi, bez których realizacja bieżących projektów oraz rozwój działalności nie byłyby możliwe. Tym samym jego zaangażowanie pozostaje w bezpośrednim związku z generowaniem przez Spółkę przychodów.

Finansowanie UFK pełni w tym kontekście podwójną funkcję:

• po pierwsze – motywacyjną i stabilizującą, poprzez zwiększenie atrakcyjności współpracy i ograniczenie ryzyka jej nagłego zakończenia,
• po drugie – zabezpieczającą, poprzez ograniczenie ryzyk związanych z czasową lub trwałą niezdolnością Kontrahenta do świadczenia usług (choroba, wypadek, hospitalizacja).

Poprzez finansowanie UFK Spółka w sposób rzeczywisty zabezpiecza swoje źródło przychodów, bowiem realizowanie projektów, jak i jej bieżąca działalność nie może być efektywnie realizowana bez udziału Kontrahenta. Zapewnienie mu dodatkowej ochrony ubezpieczeniowej przekłada się na zwiększenie stabilności organizacyjnej Spółki, redukcję ryzyk operacyjnych oraz poprawę ciągłości świadczenia usług.

Co istotne, fakt że świadczenie ma charakter uznaniowy i nie jest uzależnione od wysokości wynagrodzenia podstawowego, nie wyklucza jego kwalifikacji jako kosztu uzyskania przychodu. Ustawa o CIT nie wprowadza wymogu obligatoryjności świadczenia jako przesłanki jego podatkowej kwalifikacji. Kluczowe znaczenie ma cel gospodarczy poniesienia wydatku oraz jego związek z działalnością podatnika.

W interpretacji Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej DKIS) z dnia 23 maja 2025 r. sygn. 0111-KDIB1-1.4010.125.2025.2.KM, w której to podatnik zadał pytanie odnośnie tego, czy finansowane przez niego pozapłacowe dodatki dla kontrahentów B2B (w tym ubezpieczenia), mogą stanowić koszt uzyskania przychodu wskazał, że „Jak wynika z wniosku, oferowane benefity nie mają na celu tworzenia pozytywnego wizerunku Spółki, gdyż w obecnych czasach przyznawanie tego rodzaju świadczeń stanowi już standard niemal w każdej firmie. Od rodzaju benefitu, który zaoferuje Spółka i udostępni potencjalnemu Zleceniobiorcy zależy często nawiązanie współpracy z danym specjalistą, co jest kluczowe do realizacji przyjętych przez Spółkę projektów, wykonania ich swoim klientom, a co za tym idzie otrzymania za to wynagrodzenia.

Ponadto, celem benefitów jest dodatkowa motywacja do współpracy ze Spółką oraz utrzymania jej ciągłości, co przekłada się na prowadzenie działalności gospodarczej przez Spółkę. Dbają Państwo również o zwiększenie kompetencji Kontraktorów. Dzięki temu Spółka może pozyskiwać i realizować bardziej zaawansowane projekty, szybciej reagować na zmiany technologiczne i biznesowe, a tym samym sprawniej realizować dotychczasowe i pozyskiwać nowe projekty biznesowe, których wykonanie generuje bezpośrednie przychody. Dodatkowo, upatrują Państwo korzyści w dbaniu przez Kontraktorów o zdrowie i prowadzenie aktywnego trybu życia, dzięki czemu powinni oni móc świadczyć usługi w sposób niezakłócony, efektywny i ciągły.

Mając na uwadze powyższe, zgodzić należy się z Państwa stanowiskiem, zgodnie z którym, ponoszone przez Spółkę koszty na benefity oferowane obecnie, jak również te oferowane w przyszłości i przekazywane Kontraktorom współpracującym ze Spółką na podstawie kontraktów B2B jako pozapłacowe dodatki, stanowią dla Spółki koszt uzyskania przychodu w podatku dochodowym od osób prawnych. Tym samym Państwa stanowisko jest prawidłowe”.

Powyższa interpretacja znajduje bezpośrednie zastosowanie do niniejszego stanu faktycznego. Finansowanie UFK stanowi analogiczny benefit pozapłacowy dla kontrahenta B2B, którego celem jest zwiększenie motywacji, stabilności współpracy oraz zapewnienie ciągłości realizacji projektów generujących przychody.

Wnioskodawca w pełni podziela wyrażone powyżej stanowisko DKIS oraz podatnika, bowiem pomiędzy finansowaniem UFK a osiągnięciem lub zabezpieczeniem źródła przychodu zachodzi w niniejszym stanie faktycznym wyraźny związek przyczynowo-skutkowy.

Związek ten przejawia się w szczególności w tym, że:

• Kontrahent realizuje zadania kluczowe dla funkcjonowania Spółki,
• jego nieobecność lub rezygnacja ze współpracy mogłaby prowadzić do opóźnień w realizacji projektów, utraty klientów lub konieczności poniesienia dodatkowych kosztów rekrutacyjnych i wdrożeniowych,
• zapewnienie mu kompleksowego zabezpieczenia ubezpieczeniowego ogranicza ryzyko destabilizacji działalności operacyjnej.

Należy również podkreślić, że wydatki na finansowanie UFK nie mają charakteru reprezentacyjnego ani osobistego. Ich celem nie jest kreowanie wizerunku Spółki, lecz zapewnienie realnej ochrony interesów gospodarczych Wnioskodawcy. Nie stanowią one darowizny ani świadczenia o charakterze prywatnym – są elementem polityki wynagradzania i zarządzania ryzykiem w przedsiębiorstwie.

W następnej kolejności należy również zwrócić uwagę na to, że wydatki związane z finansowaniem UFK na rzecz Kontrahenta nie mieszczą się w katalogu wyłączeń od kosztów uzyskania przychodów wskazanym w art. 16 ust. 1 Ustawy o CIT. W szczególności nie są to:

• wydatki na reprezentację,
• darowizny,
• świadczenia niezwiązane z działalnością gospodarczą,
• ani inne wydatki wskazane wprost jako wyłączone z kosztów podatkowych.

Skoro ustawodawca nie przewidział wyłączenia tego rodzaju świadczeń, a ich gospodarczy cel jest jednoznacznie związany z zabezpieczeniem i zachowaniem źródła przychodów, to brak jest podstaw do odmowy ich kwalifikacji jako kosztów uzyskania przychodów.

Podsumowując, finansowanie przez Wnioskodawcę składek na UFK na rzecz Kontrahenta stanowi racjonalny, ekonomicznie uzasadniony wydatek ponoszony w celu zachowania i zabezpieczenia źródła przychodów. Wydatki te pozostają w adekwatnym związku z prowadzoną działalnością gospodarczą i nie podlegają wyłączeniu na podstawie art. 16 ust. 1 Ustawy o CIT, wobec czego powinny zostać uznane za koszty uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 tej ustawy.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych, jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r., poz. 554, dalej: „ustawa o CIT”):

Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu ze źródła przychodu lub realną szansą powstania przychodu podatkowego, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła jego uzyskiwania.

Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.

Jako konieczne do spełnienia warunki przy kwalifikacji kosztu do kosztów uzyskania przychodów zarówno w literaturze, jak i orzecznictwie przyjmuje się, że aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, musi spełnić następujące warunki:

• został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),
• jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
• pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
• poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
• został właściwie udokumentowany,
• nie może znajdować się w grupie wydatków, których nie uważa się za koszty uzyskania przychodów zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.

Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu enumeratywnie wymienionych w stosownych przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, mogą stanowić koszt uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiągniętymi przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła przychodów.

Podatnik oceniając związek wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą winien zakładać, że dany koszt może obiektywnie przyczynić się do osiągnięcia przychodów.

Ponadto, należy mieć na względzie, że podatnik uznając wydatek za koszt uzyskania przychodów odnosi ewidentne korzyści, albowiem o ten koszt zmniejsza podstawę opodatkowania. Na podatniku spoczywa więc ciężar udowodnienia, że określony wydatek jest kosztem uzyskania przychodów.

W tym miejscu należy zauważyć, że ustawodawca nie definiuje, co należy rozumieć pod pojęciami: „w celu” osiągnięcia przychodu, jak i „zachowanie” lub „zabezpieczenie” źródła przychodów.

Zgodnie z definicjami zawartymi w Słowniku języka polskiego PWN, pojęcie:

a)  „celowość” oznacza: „przydatność do jakichś potrzeb”, „świadome zmierzanie do celu”, „taki przebieg zjawisk, zdarzeń, działań ludzkich, jakby w swym rozwoju zmierzały one do określonego celu”,

b)  „zabezpieczyć” oznacza: „zapewnienie ochrony przed czymś niebezpiecznym lub szkodliwym”, „uczynienie bezpiecznym”, „zapewnienie utrzymania czegoś w dotychczasowym stanie”, „zapewnienie komuś środków do życia”, „zapewnienie zaspokojenia roszczenia lub wykonanie kary”, natomiast

c)  „zachować” oznacza: „pozostać w posiadaniu czegoś”, „dochować coś w niezmienionym stanie mimo upływu czasu lub niesprzyjających okoliczności”, „uchronić przed zapomnieniem”.

Można więc przyjąć, że koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów to takie koszty, które są poniesione w trakcie dążenia do uzyskania przychodów. Określony cel musi być widoczny w momencie ponoszenia kosztu. Ponadto, poniesione koszty winny omawiany cel realizować lub co najmniej zakładać jego realność. Koszty poniesione na zachowanie źródła przychodu to takie koszty, które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła przychodów w dalszym ciągu występowały w nienaruszonym stanie oraz aby takie źródło w ogóle dalej istniało. Zgodnie z wykładnią sądową „celowy” wydatek to przede wszystkim taki, który racjonalnie przyczynia się do osiągnięcia przychodu, ewentualnie zachowania lub zabezpieczenia jego źródła. Działania podatnika muszą mieć zatem charakter pozytywny, wpływający na przychód podatkowy w ten sposób, że zostanie on zwiększony lub zabezpieczony przed uszczupleniem.

Natomiast jako zabezpieczenie źródła przychodów powinno się przyjmować koszty poniesione na ochronienie istniejącego źródła przychodów, w taki sposób, aby to źródło funkcjonowało w bezpieczny sposób.

Podsumowując, wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu zaistnieje związek przyczynowy i koszt nie będzie objęty dyspozycją art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.

Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że zawarli Państwo z Kontrahentem, który jest jednocześnie Państwa członkiem zarządu i jedynym wspólnikiem umowę o świadczenie usług administracyjnych i specjalistycznych. Wskazali Państwo, że w celu wypłaty części wynagrodzenia, mogą finansować ubezpieczenia z funduszem (dalej: „UFK”) w ramach, których ubezpieczonym jest jej Kontrahent. Składki na UFK stanowią świadczenia na rzecz Kontrahenta i nie są one uzależnione od wysokości należnego mu wynagrodzenia pieniężnego. Spółka ma dowolność w decyzji, czy wykupić ubezpieczenie, czy nie. W praktyce Spółka tym chce motywować Kontrahenta do, jak najlepszego wykonania usług.

Na „UFK” składają się w szczególności ubezpieczenia:

1)  na życie,

2)  chorobowe,

3)  wypadkowe,

4)  z uwagi na operacje,

5)  pobyt w szpitalu,

6)  lekowe,

7)  inwestycyjne.

W celu finasowania ubezpieczeń, korzystają Państwo z pomocy agencji ubezpieczeniowej, na rzecz, której od (...) 2025 r. uiszczają Państwo systematycznie miesięczną składkę, której wysokość ustalana jest zgodnie z umową ubezpieczeniową. Nie mają Państwo przy tym wiedzy, czy finansowane przez Państwa składki zawierają marżę agencji ubezpieczeniowej.

Składki na UFK, opłacane są za pośrednictwem rachunku bankowego Spółki.

Stronami umowy UFK są:

1)  Ubezpieczający: Kontrahent,

2)  Ubezpieczyciel: zakład ubezpieczeniowy, z którym zawierana jest polisa,

3)  Ubezpieczony: Kontrahent.

Tym samym, to nie Państwo są stroną umowy ubezpieczenia, a jedynie dokonują Państwo na rzecz wpłat w ramach postanowień umowy zawartej z Kontrahentem.

Powodem, dla którego Wnioskodawca chce motywować kontrahenta do jak najlepszego wykonywania usług jest to, aby kontrahent wykonywał usługi na rzecz Wnioskodawcy jak najlepiej – co przekłada się na jego działalność.

Państwa wątpliwości dotyczą możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu Spółki kwoty odpowiadającej wysokości comiesięcznej składki Ubezpieczeniowej Kontrahenta, opłacanej za Kontrahenta za pośrednictwem rachunku bankowego Spółki.

Odnosząc się do Państwa wątpliwości należy mieć na względzie, że aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodów, między tym kosztem, a przychodem musi istnieć związek przyczynowo-skutkowy. Chodzi tu o związek tego typu, że poniesienie kosztu ma wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodu.

W opisanej sytuacji, gdy na podstawie Umowy o świadczenie usług administracyjnych i specjalistycznych oraz w oparciu o wewnętrzne dokumenty korporacyjne Spółki, stworzyli Państwo możliwość dobrowolnego ze swej strony opłacania kosztów składki Kontrahenta na pakiet ubezpieczeń określonych łącznie jako „UFK” w celu pozapłacowego rozliczania się z Kontrahentem za pośrednictwem swojego rachunku bankowego, to nie można twierdzić, że Państwo w ramach tego typu uzgodnień umownych i technicznych rozliczeń ponoszą koszt ubezpieczenia w znaczeniu podatkowym.

Jak wynika z opisanej przez Państwa sprawy, to nie Państwo są stroną umowy ubezpieczenia, a jedynie dokonują Państwo w ramach postanowień umowy zawartej z Kontrahentem wpłat w imieniu osoby trzeciej, ponosząc „koszt za kogoś”.

Fakt, że zgodzili się Państwo na pokrywanie finansowego ciężaru kosztu comiesięcznych składek na rzecz osoby trzeciej, nie służy w żaden sposób bezpośrednio przychodom Spółki, a jedynie chroni Kontrahenta.

Z uwagi na fakt, że w ramach wykupionych przez Kontrahenta ubezpieczeń:

1) na życie,

2) chorobowe,

3) wypadkowe,

4) z uwagi na operacje,

5) pobyt w szpitalu,

6) lekowe,

7) inwestycyjne,

zabezpieczony został faktycznie interes osobisty Kontrahenta. Ubezpieczenia tego typu ryzyk osobowych chronią Kontrahenta przed ewentualnymi zdarzeniami losowymi oraz zabezpieczają finanse osobiste Kontrahenta.

Podkreślenia wymaga, że koszty poniesione na zachowanie źródła przychodu to koszty, które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła przychodów w dalszym ciągu występowały w nienaruszonym stanie oraz aby takie źródło w ogóle dalej istniało. Natomiast za koszty poniesione na zabezpieczenie źródła przychodów powinno się przyjmować koszty poniesione na ochronienie istniejącego źródła przychodów tak, aby to źródło funkcjonowało w bezpieczny sposób.

Ponadto, z uwagi na fakt, że Kontrahent jest jednocześnie Państwa członkiem zarządu i jedynym wspólnikiem Spółki, nie mogę zgodzić się z Państwa twierdzeniem, że płacenie za kogoś ma być narzędziem motywującym do działania na rzecz Spółki w sytuacji, gdy taki interes faktycznie istnieje niezależnie od zawartego przez Kontrahenta pakietu ubezpieczeń „UFK”.

Zgodnie z art. 201 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 18 ze zm.):

Oznacza to, że zarząd prowadzi sprawy spółki we wszystkich obszarach niezastrzeżonych wyraźnie do kompetencji innych organów spółki oraz reprezentuje spółkę. Prowadzenie spraw spółki dotyczy sfery wewnętrznej funkcjonowania spółki (podejmowania decyzji organizacyjnych i gospodarczych w spółce), natomiast reprezentacja odnosi się do relacji zewnętrznych (składania oświadczeń woli wobec innych niż spółka uczestników obrotu prawnego).

Trudno zatem dowodzić w tak istniejącej konstrukcji ustrojowej Spółki i obowiązującej strukturze organów, że dobrowolny z Państwa strony „benefit pozapłacowy” w postaci pokrywania comiesięcznej składki ubezpieczeniowej za Kontrahenta, który jest jednocześnie Państwa członkiem zarządu i jedynym wspólnikiem Spółki, w jakiś sposób ma jeszcze polepszyć zaangażowanie tej samej przecież osoby w wykonywanie usług na rzecz Spółki, tj. na swoją własną rzecz.

Zasadą jest, że benefity pozapłacowe stanowią dodatkową formę wynagrodzenia oferowaną przez pracodawcę, która nie jest wypłacana bezpośrednio w gotówce. Tego typu narzędziem motywującym do wytężonej pracy może być opłacanie za kogoś jego składek ubezpieczeniowych. Niemniej jednak na gruncie podatkowym taki wydatek jako „koszt ponoszony za kogoś” nie spełnia dyspozycji art. 15 ust. 1 ust. 1 ustawy o CIT

W tych okolicznościach nie mogę się z Państwem zgodzić, że opłacana za Kontrahenta za pośrednictwem Państwa rachunku bankowego kwota comiesięcznej składki Ubezpieczeniowej Kontrahenta na „UFK” stanowi wydatek w celu zachowania bądź zabezpieczenia Państwa źródła przychodów. Taki comiesięczny wydatek pomniejsza w rzeczywistości Państwa źródła przychodów i w efekcie zmniejsza finalnie wypracowany zysk przysługujący jedynemu wspólnikowi.

Dodatkowo nie mogę uznać za właściwe udokumentowanie wydatku na pokrycie kosztów polisy zapisów w umowie o świadczenie usług oraz w Państwa wewnętrznych dokumentach korporacyjnych. Cywilistyczna zasada swobody kreowania umów nie może bowiem wpływać na ustawowe kryteria kwalifikacji do kosztów podatkowych z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT i modyfikować ich w ten sposób, że ustalenia pomiędzy stronami burzą ustawowe warunki podatkowe. Koszt ubezpieczenia musi być udokumentowany fakturą lub polisą wystawioną na podmiot, który dokonuje odliczenia. Jeśli polisa jest wystawiona na Kontrahenta, Spółka nie może jej zaksięgować.

Należy zauważyć, że treść wykupionych przez Kontrahenta polis „UFK” potwierdza zasadność poniesienie tego wydatku przez Kontrahenta, a nie przez Państwa. Z tego względu warunek właściwego udokumentowania nie zostanie spełniony.

Cywilistyczna zasada swobody kreowania umów nie może wpływać na ustawowe kryteria kwalifikacji do kosztów podatkowych z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT i modyfikować je w taki sposób, że ustalenia umowne pomiędzy stronami modyfikują warunki podatkowe. Swoboda w dobrowolności przy zawieraniu umowy o świadczenie usług nie może być automatycznie utożsamiana z dobrowolnym kształtowaniem stosunków obligacyjnych w celu obniżenia podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym. Dobrowolność w ekonomicznym pokrywaniu przez Państwa kwoty odpowiadającej wysokości comiesięcznej składki Ubezpieczeniowej Kontrahenta, opłacanej za Kontrahenta za pośrednictwem rachunku bankowego Spółki nie jest bowiem swobodą stanowienia kosztów uzyskania przychodów. Wprawdzie to Państwo decydują o tym, jaki wydatek jest celowy z punktu widzenia prowadzonej przez Państwa działalności gospodarczej, ale to nie pozbawia w toku postępowania interpretacyjnego prawa do oceny, czy na gruncie podatkowym wydatek ten wypełnia dyspozycję art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

Przy interpretacji art. 15 ust. 1 ustawy o CIT nie można tracić z pola widzenia jego treści normatywnej, a także całego kontekstu ustawy podatkowej.

Uznanie za koszt uzyskania przychodu wydatków Kontrahenta, o których mowa we wniosku, a opłacanych przez Państwa z rachunku bankowego Spółki za Kontrahenta w oparciu o zapisy umowy o świadczenie usług oraz wewnętrznych dokumentów korporacyjnych Spółki, sprzeczne jest z analizowanym przepisem art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, jego brzmieniem, jak i wyraźnie i jasno sprecyzowanym celem prawodawcy.

W sytuacji, gdy na mocy zawartej z Kontrahentem, który jednocześnie jest Państwa członkiem zarządu i jedynym wspólnikiem Umowy o świadczenie usług administracyjnych i specjalistycznych oraz w oparciu o wewnętrzne dokumenty korporacyjne Spółki, stworzyli Państwo możliwość dobrowolnego ze swej strony opłacania kosztów składki Kontrahenta na pakiet ubezpieczeń określonych łącznie jako „UFK” w celu pozapłacowego rozliczania się z Kontrahentem za pośrednictwem swojego rachunku bankowego, to nie można twierdzić, że Państwo w ramach tego typu uzgodnień umownych i technicznych rozliczeń ponoszą koszt ubezpieczenia w znaczeniu podatkowym. Fakt, że dobrowolnie ponoszą Państwo ciężar ekonomiczny tego wydatku w związku z dokonywaniem płatności z rachunku bankowego Spółki, nie czyni tego wydatku Państwa kosztem.

Nie ulega wątpliwości, że ratio legis art. 15 ust. 1 ustawy o CIT nie obejmuje przenoszenia na Skarb Państwa konsekwencji, które z tego tytułu zarówno w sferze faktów gospodarczych, jak i skutków prawnych wynikają dla podatnika.

Jak zaznaczył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 6 lipca 2022 r. w sprawie sygn. akt II FSK 3063/19:

Przerzucanie na Budżet Państwa skutków finansowych własnych decyzji biznesowych, gdy przeciwko temu świadczą przepisy podatkowe, jest w mojej ocenie nieuprawnione (por. wyrok NSA z 12 marca 1999 r. sygn. akt I SA/Po 1362/98, wyrok NSA z 30 listopada 2006 r. sygn. akt II FSK 1388/05, wyrok NSA w Krakowie z 18 maja 1995 r. sygn. akt I SA/Kr 1768/94).

Konkludując, nie każdy wydatek ponoszony w związku z prowadzoną działalnością stanowić może koszt uzyskania przychodów i jako taki podlegać odliczeniu od podstawy opodatkowania. Takimi kosztami, tj. nie spełniającymi kryteriów kosztów podatkowych, są w istocie pokrywane przez Państwa koszty comiesięcznej składki Ubezpieczeniowej Kontrahenta.

Tym samym Państwa stanowisko w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu Spółki kwoty odpowiadającej wysokości comiesięcznej składki Ubezpieczeniowej Kontrahenta, opłacanej za Kontrahenta za pośrednictwem rachunku bankowego Spółki, należało uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe wyłącznie wobec Państwa i tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Odnosząc się do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych muszę wskazać, że interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach będących przedmiotem rozstrzygnięcia, ale dotyczą konkretnych stanów faktycznych i nie mają mocy prawa powszechnie obowiązującego co oznacza, że nie mogą być stosowane jako gotowe rozwiązania w innych sprawach. Organ interpretacyjny, mimo że w ocenie spraw podatników posiłkuje się orzecznictwem sądów administracyjnych i rozstrzygnięciami innych organów, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią one materialnego prawa podatkowego. Każda sprawa rozpatrywana jest indywidualnie.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·    Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·    Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·     Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·     w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·     w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.