0114-KDIP2-1.4010.320.2026.1.KW

Interpretacja indywidualna - stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych w zakresie ustalenia:

• czy w świetle art. 16i ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych - Spółce przysługuje prawo do obniżenia wstecz przyjętych dla środków trwałych stawek amortyzacyjnych, tj. od daty rozpoczęcia amortyzacji oraz dla każdego roku podatkowego, który poprzedza rok podatkowy, w którym Wnioskodawca podjął decyzje o obniżeniu stawki amortyzacji (pytanie nr 1) - jest nieprawidłowe;
• czy w świetle art. 16i ust. 1 w zw. z art. 16i ust. 4-5 ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych Wnioskodawca ma prawo do okresowej weryfikacji i zmiany przyjętych stawek amortyzacji zarówno ich dalszego obniżenia, jak i podwyższenia do wysokości określonych w Załączniku nr 1 - „Wykaz rocznych stawek amortyzacyjnych” do ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych (pytanie nr 3) - jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17 sierpnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia, o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie obniżenia i podwyższenia stawek amortyzacyjnych.

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

A. Sp. z o.o. z siedzibą w (...) (dalej: „Wnioskodawca”, „Spółka”) jest spółką prawa kapitałowego, której przedmiotem działalności jest wytwarzanie energii elektrycznej (35.11.Z) pochodzącej z odnawialnych źródeł energii (farma fotowoltaiczna).

Wnioskodawca posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczony obowiązek podatkowy w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: „ustawa o CIT”).

Jednocześnie dochody osiągane przez Wnioskodawcę w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą nie korzystały ani nie korzystają ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem CIT.

Jak zostało wskazane powyżej, przedmiotem prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności jest wytwarzanie energii elektrycznej. Energia elektryczna pochodzi z własnych źródeł wytwórczych, tj. farm fotowoltaicznych zlokalizowanych w miejscowościach (…) (gm. (…), pow. (…), woj. (…)) oraz (…) (gm. (…), pow. (…), woj. (…)). Spółka zakończyła budowę farm fotowoltaicznych zlokalizowanych w wyżej wskazanych lokalizacjach. W dalszej części niniejszego wniosku farmy fotowoltaiczne będą określane łącznie jako „Inwestycja” lub „Farmy PV” a oddzielnie jako „Farma PV”.

Do środków trwałych składających się na Inwestycje należą przede wszystkim:

• moduły fotowoltaiczne wraz z konstrukcją wsporczą,
• przyłącza kablowe,
• stacje transformatorowe,
• systemy wsparcia,
• drogi dojazdowe i utwardzenia terenu.

Jednocześnie wraz z zakończeniem budowy każdej z Farm Spółka określiła wartość początkową środków trwałych składających się na poszczególne elementy Inwestycji, a następnie po określeniu właściwej stawki amortyzacji zgodnie z Załącznikiem nr 1 - „Wykaz rocznych stawek amortyzacyjnych” do ustawy o CIT rozpoczęła ich amortyzację.

Odpisy amortyzacyjne od Inwestycji są jedną z głównych kategorii kosztów uzyskania przychodu Spółki obok kosztów finansowania dłużnego oraz kosztów usług związanych z podstawową obsługą finansowo-księgową oraz prawną Wnioskodawcy. Pomimo osiągania przychodów związanych ze sprzedażą energii elektrycznej oraz gwarancji pochodzenia energii elektrycznej Spółka nie osiąga dochodów z prowadzonej działalności. Wysokość kosztów uzyskania przychodu Wnioskodawcy przekracza wysokość przychodów. Spółka nie osiąga więc dochodu podatkowego.

Powyższe wynika przede wszystkim z niższej niż zakładana pierwotnie możliwości generowania przychodu:

• w chwili rozpoczęcia procesu inwestycyjnego rentowność źródeł wytwórczych OZE była określana na wyższym poziomie, co wynikało z niższej podaży energii, a konsekwentnie jej wyższych cen,
• w związku z ukończeniem wielu inwestycji w odnawialne źródła energii (farm fotowoltaicznych oraz wiatrowych) na rynku zaczęła okresowo występować jej nadpodaż,
• reagując na nadprodukcję energii elektrycznej, operator systemu przesyłowego elektroenergetycznego może zarządzić czasowe wyłączenie źródeł wytwarzania energii elektrycznej w instalacjach OZE,
• w konsekwencji nadpodaży energii elektrycznej, Spółka nie jest w stanie uzyskać przy jej sprzedaży cen takich, jakie były zakładane przy rozpoczęciu budowy Farm,
• jednocześnie ze względu na to, że większość nadwyżek energii elektrycznej wytwarzana jest w instalacjach OZE będących farmami fotowoltaicznym, po stronie Spółki mogą również występować sytuacje, w której w danej jednostce czasu ilość wolumenu sprzedanej energii elektrycznej jest niższa niż planowana.

W związku z powyższym wydatki związane z budową Farm PV (zaliczane do kosztów uzyskania przychodu poprzez odpisy amortyzacyjne) oraz koszty finansowania dłużnego (finansowania pozyskanego w celu finansowania Inwestycji) wbrew pierwotnym założeniom są wyższe od jej przychodów. Na tle powyższego, po stronie Wnioskodawcy pojawiły się wątpliwości, co do poprawnego sposobu modyfikacji stawek amortyzacji na podstawie art. 16i ustawy o CIT.

Pytania

1.  Czy Wnioskodawcy - w świetle art. 16i ust. 5 ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych - przysługuje prawo do obniżenia wstecz przyjętych dla środków trwałych stawek amortyzacyjnych, tj. od daty rozpoczęcia amortyzacji oraz dla każdego roku podatkowego, który poprzedza rok podatkowy, w którym Wnioskodawca podjął decyzje o obniżeniu stawki amortyzacji?

2.  W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze - czy w świetle art. 16i ust. 5 ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych Wnioskodawca ma obowiązek przyjęcia jednolitej stawki za cały okres amortyzacji czy też ma prawo przyjąć odrębną stawkę dla każdego roku podatkowego, w którym amortyzacja była dokonywana oraz dla każdego z następnych lat podatkowych?

3.  Czy w świetle art. 16i ust. 1 w zw. z art. 16i ust. 4-5 ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych Wnioskodawca ma prawo do okresowej weryfikacji i zmiany przyjętych stawek amortyzacji zarówno ich dalszego obniżenia, jak i podwyższenia do wysokości określonych w Załączniku nr 1 - „Wykaz rocznych stawek amortyzacyjnych” do ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych?

Państwa stanowisko w sprawie

Ad. 1)

Zdaniem Wnioskodawcy - w świetle przywołanych powyżej przepisów, a w szczególności art. 16i ust. 5 ustawy o CIT - przysługuje mu prawo do obniżenia wstecz przyjętych dla środków trwałych stawek amortyzacyjnych, tj. od daty rozpoczęcia amortyzacji oraz dla każdego roku podatkowego, który poprzedza rok podatkowy, w którym Wnioskodawca podjął decyzje o obniżeniu stawki amortyzacji.

Ad. 2)

Zdaniem Wnioskodawcy zgodnie z art. 16i ust. 5 ustawy o CIT, Wnioskodawca ma prawo przyjąć odrębną stawkę dla każdego roku podatkowego, w którym amortyzacja była dokonywana oraz dla każdego z następnych lat podatkowych.

Ad. 3)

Zdaniem Wnioskodawcy w świetle art. 16i ust. 1 w zw. z art. 16i ust. 4-5 ustawy o CIT Wnioskodawca ma prawo do okresowej weryfikacji i zmiany przyjętych stawek amortyzacji zarówno ich dalszego obniżenia, jak i podwyższenia do wysokości określonych w Załączniku nr 1 - „Wykaz rocznych stawek amortyzacyjnych” ustawy o CIT.

Podstawy prawne:

Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o CIT, ustawa reguluje opodatkowanie podatkiem dochodowym dochodów osób prawnych i spółek kapitałowych w organizacji (dalej: „podatek CIT”).

Zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 ustawy o CIT przedmiotem opodatkowania podatkiem CIT jest dochód stanowiący sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu osiągniętego z innych źródeł przychodów.

Natomiast jak wskazano w art. 7 ust. 2 ustawy o CIT dochodem ze źródła przychodów jest nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Art. 15 ust. 6 ustawy o CIT stanowi, że kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z art. 16a-16m ustawy o CIT.

Natomiast w art. 16a ust. 1 ustawy o CIT wskazano, że amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,

2) maszyny, urządzenia i środki transportu,

3) inne przedmioty - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1 ustawy o CIT, zwane środkami trwałymi.

Zgodnie z art. 16f ustawy o CIT podatnicy, z wyjątkiem tych, którzy ze względu na ogłoszoną upadłość nie prowadzą działalności gospodarczej, dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.

Art. 16g ustawy o CIT określa zaś sposób ustalania wartości początkowej środków trwałych, a art. 16i ustawy o CIT wskazuje kluczowe dla niniejszego wniosku zasady określenia wartości stawek amortyzacyjnych.

Zgodnie z podstawową zasadą wyrażoną w art. 16i ust. 1 ustawy o CIT odpisów amortyzacyjnych dokonuje się z zastosowaniem stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych (Załącznik nr 1 do ustawy o CIT) i zasad, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt ustawy o CIT.

Przy czym jednocześnie zgodnie z art. 16i ust. 2-6 ustawy o CIT podatnicy mogą stawki amortyzacyjne - przy zachowaniu określonych warunków - zarówno obniżać, jak i podwyższać.

Zgodnie z art. 16i ust. 5 ustawy o CIT podatnicy mogą obniżać podane w Wykazie stawek amortyzacyjnych stawki dla poszczególnych środków trwałych. Zmiany stawki dokonuje się począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji albo od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego.

Jednocześnie - zgodnie z art. 81 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa, jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, podatnicy, płatnicy i inkasenci mogą skorygować uprzednio złożoną deklarację.

Ad. 1)

Zdaniem Wnioskodawcy - w świetle przywołanych powyżej przepisów, a w szczególności art. 16i ust. 5 ustawy o CIT - przysługuje mu prawo do obniżenia wstecz przyjętych dla środków trwałych stawek amortyzacyjnych, tj. od daty rozpoczęcia amortyzacji oraz dla każdego roku podatkowego, który poprzedza rok podatkowy, w którym Wnioskodawca podjął decyzje o obniżeniu stawki amortyzacji. Ustawodawca, wprowadzając do polskiego systemu prawnego zasady obniżania stawek amortyzacji określone w art. 16i ust. 5 ustawy o CIT nie wprowadził ograniczeń, które zabraniałby wstecznej (poprzez korektę deklaracji CIT) zmiany stawek amortyzacji.

Podkreślić należy, że z językowej wykładni art. 16i ust. 5 ustawy o CIT wynika wprost, że podatnicy mogą zmienić (podwyższyć lub obniżyć) stosowane stawki zaczynając od danego miesiąca (rozliczenia za ten miesiąc), rozumianego jako punkt w czasie, w którym środki trwałe zostały wprowadzone do ich ewidencji (tj. "na bieżąco" i "wstecz") albo od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego. Brzmienie powyższego przepisu, a w szczególności jego zdania drugiego nie zawiera jakichkolwiek przesłanek ograniczania podatnikom - w tym Wnioskodawcy - możliwości wstecznej zmiany stawek amortyzacji środków trwałych, począwszy od okresu, w którym zostały one wprowadzone do ewidencji.

Stosując zasady wykładni językowej, zdanie drugie art. 16i ust. 5 ustawy o CIT należy podzielić na dwie części, z których:

- pierwsza jego część, tj. „począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji" - odnosi się do przeszłości oraz teraźniejszości,

- druga jego część tj. „od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego” -odnosi się do przyszłości. Ograniczenia związane ze wsteczną zmianą stosowanych stawek amortyzacji nie wynikają z tego przepisu, a z ogólnych zasad prawa podatkowego (a w szczególności ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa) dotyczących przedawnienia zobowiązań podatkowych.

Stanowisko Wnioskodawcy znajduje potwierdzenie także w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdzie gwoli przykładu wskazać należy wyrok z dnia 24 września 2025 roku (sygn. akt II FSK 593/25), w którego uzasadnieniu wprost wskazano, że „w art. 16i ust. 5 updop nie uregulowano wprost ani zakazu dokonywania korekty deklaracji podatkowej (z uwagi na zmianę stawki amortyzacji dokonaną "wstecz"), ani bezpośredniego zakazu dokonywania zmian stawek amortyzacji za lata wcześniejsze.” Stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt II FSK 593/25 jest jednocześnie częścią utrwalonej linii orzeczniczej tegoż Sądu, która znajduje potwierdzenie również we wcześniejszych orzeczeniach.

W wyroku z dnia 7 maja 2025 roku (sygn. akt II FSK 1028/22), wskazane zostało wprost przez Naczelny Sąd Administracyjny, że: „Brzmienie art. 16i ust. 5 u.p.d.o.p. pozwala podatnikom podatku dochodowego na zmianę stawek amortyzacyjnych w odniesieniu zarówno do przyszłych, jak i przeszłych rozliczeń podatkowych.”

W wyroku z dnia 19 marca 2025 roku (sygn. akt II FSK 856/22) Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że: „Osiągnięcie celu regulacji art. 16i ust. 5 updop możliwe jest niejednokrotnie jedynie w drodze zmiany stawki amortyzacji wstecz i korekty deklaracji podatkowej. Brak jest w konsekwencji podstaw prawnych uzasadniających wniosek, że wykładany przepis uniemożliwia dokonanie zmiany stawki amortyzacyjnej w trakcie danego roku podatkowego, z zastrzeżeniem dotyczącym konieczności zastosowania tej samej stawki amortyzacyjnej za wszystkie okresy rozliczeniowe danego roku podatkowego. Podatnik może zaplanować obniżenie lub podwyższenie stawek w sposób dla niego korzystny (tj. na przyszłość, jak i wstecz).”

Natomiast w wyroku z dnia 16 lutego 2024 roku (sygn. akt II FSK 708/21) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że podatnik „uprawniony do dokonania zmiany stawek amortyzacyjnych z mocą wsteczną za poprzednie lata podatkowe ze skutkiem od pierwszego miesiąca danego roku podatkowego. Ograniczenie możliwości wstecznego modyfikowania wysokości dokonywanych odpisów amortyzacyjnych (kosztów uzyskania przychodów), a przez to również podstawy opodatkowania, związane jest tylko z terminem przedawnienia zobowiązania podatkowego”.

Reasumując Wnioskodawca, stoi na stanowisku, iż przysługuje mu prawo do obniżenia wstecz przyjętych dla środków trwałych stawek amortyzacyjnych, tj. od daty rozpoczęcia amortyzacji oraz dla każdego roku podatkowego, który poprzedza rok podatkowy, w którym Wnioskodawca podjął decyzje o obniżeniu stawki amortyzacji.

Ad. 2)

Zdaniem Wnioskodawcy zgodnie z art. 16i ust. 5 ustawy o CIT, Wnioskodawca ma prawo przyjąć odrębną stawkę dla każdego roku podatkowego, w którym amortyzacja była dokonywana oraz dla każdego z następnych lat podatkowych.

Jak zostało wskazane w stanowisku Wnioskodawcy dotyczącym pytania pierwszego, Ustawodawca nie wprowadził ograniczeń, co do zasad ustalania stawek amortyzacji przez podatników, w tym w szczególności ich obniżania.

Ograniczenia związane ze stawkami amortyzacji dotyczą ich maksymalnych wysokości oraz okresów przedawnienia. Ustawodawca nie wprowadził natomiast w art. 16i ust. 5 ustawy o CIT ograniczeń dotyczących stosowania odmiennych stawek amortyzacji dla różnych lat podatkowych.

Zgodnie ze zdaniem drugim wskazanego art. 16i ust. 5 ustawy o CIT zmiany stawki dokonuje się począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji albo od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego.

Powyższa norma prawna nakłada zatem na podatników stosowania określonej (obniżonej) stawki amortyzacji począwszy od pierwszego dnia roku podatkowego, a jeżeli środek dopiero został wprowadzony do ewidencji - od tego dnia.

Przepis ten nie zakazuje stosowania różnych stawek amortyzacji dla różnych lat, co wynika również a contrario z uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 marca 2025 roku (sygn. akt II FSK 856/22), w którym wskazano, że: „Brak jest w konsekwencji podstaw prawnych uzasadniających wniosek, że wykładany przepis uniemożliwia dokonanie zmiany stawki amortyzacyjnej w trakcie danego roku podatkowego, z zastrzeżeniem dotyczącym konieczności zastosowania tej samej stawki amortyzacyjnej za wszystkie okresy rozliczeniowe danego roku podatkowego.

Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu tego samego wyroku wskazał, że: „ograniczenia w stosowaniu wykładanego przepisu [art. 16i ust. 5 ustawy o CIT - przyp. pełnomocnika] dotyczą zatem okresu początkowego, którym jest miesiąc ujawnienia środka trwałego w ewidencji, a także konieczność stosowania jednej stawki w rozliczeniu za dany rok podatkowy.”. Innymi słowy, jak zostało już wskazane powyżej - Wnioskodawca obowiązany jest do jednolitego stosowania stawki amortyzacji dla danego środka trwałego - ale wyłącznie w obrębie danego roku podatkowego.

Art. 16i ust. 5 ustawy o CIT nie nakłada przy tym na podatników obowiązku stosowania tej samej stawki amortyzacji przez cały okres trwania amortyzacji środka trwałego.

Reasumując, zdaniem Wnioskodawcy zgodnie z art. 16i ust. 5 ustawy o CIT, Wnioskodawca ma prawo przyjąć odrębną stawkę dla każdego roku podatkowego, w którym amortyzacja była dokonywana oraz dla każdego z następnych lat podatkowych.

Ad. 3)

Zdaniem Wnioskodawcy w świetle art. 16i ust. 1 w zw. z art. 16i ust. 4-5 ustawy o CIT Wnioskodawca ma prawo do okresowej weryfikacji i zmiany przyjętych stawek amortyzacji zarówno ich dalszego obniżenia, jak i podwyższenia do wysokości określonych w Załączniku nr 1 - „Wykaz rocznych stawek amortyzacyjnych” ustawy o CIT.

W pierwszej kolejności zwrócić należy uwagę, że zgodnie z utrwaloną - i przytoczoną w uzasadnieniu stanowiska dotyczącego pierwszego pytania przedstawionego we Wniosku - linią orzeczniczą, Ustawodawca dał podatnikom swobodę kształtowania (ich obniżania i podwyższania) stawek amortyzacyjnych przy zachowaniu następujących warunków:

• stawka amortyzacji musi być jednolita dla wszystkich okresów w danym roku podatkowym,
• stawka amortyzacji - z zastrzeżeniem wyjątków określonych w art. 16i ust. 2-4 ustawy o CIT - nie może być wyższa niż określona w Wykazie stawek amortyzacyjnych,
• wsteczna zmiana stawki amortyzacji nie może naruszać przepisów dotyczących przedawnienia zobowiązań podatkowych.

Wyraz powyższemu stanowisku dał również sam Ustawodawca, który w uzasadnieniu projektu zmiany ustawy o CIT (druk sejmowy nr 411 z dnia 17 kwietnia 2022 roku) wskazał, że "podatnicy będą mogli w okresie ponoszenia strat podatkowych zaplanować maksymalnie obniżone stawki amortyzacyjne i powrócić do stawek, tj. wyższych kosztów podatkowych, w okresie osiągania dochodów, a tym samym odpowiednio wpływać na wysokość straty podatkowej i dochodu do opodatkowania.".

Przytoczona treść druku sejmowego, wskazuje nie tylko na fakt, że Ustawodawca dopuszcza zmianę stawek amortyzacji zarówno poprzez ich obniżenie, jak ich podwyższenie, ale również na to, iż podatnikom przysługuje - w odniesieniu do tego samego środka trwałego - wielokrotne zmienianie stawki amortyzacji.

Odnosząc się do treści uzasadnienia nowelizacji ustawy o CIT, Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 września 2025 roku (sygn. akt II FSK 594/25) wskazał jednocześnie, że „Nie zawsze jest możliwe oszacowanie ewentualnej wysokości straty podatkowej, zwłaszcza straty osiąganej na przestrzeni kilku lat.

W konsekwencji, osiągnięcie celu regulacji art. 16i ust. 5 updop, o którym mowa w uzasadnieniu projektu nowelizacji updop, możliwe jest niejednokrotnie jedynie w drodze zmiany stawki amortyzacji wstecz i korekty deklaracji podatkowej.”

Reasumując, zdaniem Wnioskodawcy w świetle art. 16i ust. 1 w zw. z art. 16i ust. 4-5 ustawy o CIT Wnioskodawca ma prawo do okresowej weryfikacji i zmiany przyjętych stawek amortyzacji zarówno ich dalszego obniżenia, jak i podwyższenia do wysokości określonych w Załączniku nr 1 - „Wykaz rocznych stawek amortyzacyjnych” ustawy o CIT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Państwa zapytania). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniem, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.

Ad 1, Ad 3

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554 ze zm.; dalej: „ustawa o CIT”):

Warunkiem uznania wydatku za koszt uzyskania przychodu jest istnienie pomiędzy nim, a osiągnięciem przychodu związku przyczynowo-skutkowego, czyli wykazanie, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodu, jego zabezpieczenie lub zachowanie.

Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy o CIT:

Zasady dotyczące dokonywania odpisów z tytułu zużycia środków trwałych (odpisów amortyzacyjnych) zawarte zostały w art. 16a-16m ww. ustawy.

Zgodnie z art. 16a ust. 1 ustawy o CIT:

Treść powołanych przepisów oznacza, że amortyzacja podatkowa stanowi formę rozłożonego w czasie, obniżenia kosztów podatkowych wartością używanych w prowadzonej działalności gospodarczej przedmiotów, które zużywają się w dłuższym okresie. Okres amortyzacji jest zwykle zbliżony do standardowego okresu użytkowania danego rodzaju środków trwałych, co znajduje odzwierciedlenie w wysokości stawek amortyzacyjnych wskazanych w Wykazie stawek amortyzacyjnych.

Jak stanowi art. 16f ust. 1 ustawy o CIT:

W myśl art. 16f ust. 3 ustawy o CIT:

Stosownie do art. 16h ust. 2 ustawy o CIT:

Dodatkowo zauważyć należy, że zgodnie z art. 16h ust. 4 ustawy o CIT:

Jak stanowi art. 16i ust. 1 ustawy o CIT:

W myśl art. 16i ust. 4 ustawy o CIT:

Stosownie do art. 16i ust. 5 ustawy o CIT:

Przy czym zgodnie z art. 16i ust. 8 ustawy o CIT:

Powołane przepisy art. 16i ust. 4 i ust. 5 ustawy o CIT, nie zabraniają odpowiednio podwyższenia czy obniżenia stawki amortyzacyjnej danego środka trwałego nawet kilka razy. Podatnik może zatem dokonać zmiany stawki, tj. jej zwiększenia/zmniejszenia począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji albo jej zwiększenia/zmniejszenia począwszy od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego. Podatnik ma więc możliwość stosowania różnych stawek amortyzacyjnych dla środków trwałych na każdy rok podatkowy, z tym tylko zastrzeżeniem, aby stawki te nie były wyższe od stawek określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych.

Zmiana stawek amortyzacyjnych przewidziana w art. 16i ust. 4 i ust. 5 ustawy o CIT, pomimo, że nie została ograniczona przez Ustawodawcę żadnym limitem, powinna być dokonywana z uwzględnieniem pozostałych przepisów ustawy. Zatem, ww. przepisy umożliwiły podatnikom podwyższenie/obniżenie stawek amortyzacyjnych, nie określając przy tym szczegółowych zasad tego procesu, za wyjątkiem określenia terminów, w których może do tych zmian dojść (czyli począwszy od miesiąca wprowadzenia do ewidencji lub od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego) oraz w przypadku stosowania dla tych środków trwałych odpisów amortyzacyjnych metodą liniową.

Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że w art. 16i ust. 4 i ust. 5 ustawy o CIT, ustawodawca jasno określił, kiedy może nastąpić modyfikacja stawki z Wykazu, stwierdzając, że zmiany stawki w odniesieniu do:

a)  Środków trwałych wprowadzonych po raz pierwszy do ewidencji - dokonuje się począwszy od miesiąca, w którym środek trwały został wprowadzony do ewidencji;

b)  Środków pozostających już w ewidencji - dokonuje się począwszy od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego.

Zasady zawarte w art. 16i ust. 4 i ust. 5 ustawy o CIT nie oznaczają, że zmiany stawki amortyzacji można dokonać „wstecz”. Wyrażenie „następny”, zdaniem Organu, oznacza każdy następny rok podatkowy po obecnym. Tak więc podwyższenia/obniżenia stawek amortyzacji środków trwałych, które zostały wprowadzone do ewidencji we wcześniejszym okresie można dokonać tylko na początku każdego roku po bieżącym.

Z treści wniosku wynika, że przedmiotem prowadzonej przez Spółkę działalności jest wytwarzanie energii elektrycznej. Energia elektryczna pochodzi z własnych źródeł wytwórczych. Spółka zakończyła budowę farm fotowoltaicznych zlokalizowanych w wyżej wskazanych lokalizacjach. Jednocześnie wraz z zakończeniem budowy każdej z Farm Spółka określiła wartość początkową środków trwałych składających się na poszczególne elementy Inwestycji, a następnie po określeniu właściwej stawki amortyzacji zgodnie z Załącznikiem nr 1 - „Wykaz rocznych stawek amortyzacyjnych” do ustawy o CIT rozpoczęła ich amortyzację. Wydatki związane z budową Farm PV (zaliczane do kosztów uzyskania przychodu poprzez odpisy amortyzacyjne) oraz koszty finansowania dłużnego (finansowania pozyskanego w celu finansowania Inwestycji) wbrew pierwotnym założeniom są wyższe od jej przychodów. Na tle powyższego, po stronie Wnioskodawcy pojawiły się wątpliwości, co do poprawnego sposobu modyfikacji stawek amortyzacji na podstawie art. 16i ustawy o CIT.

Państwa wątpliwości w zakresie pytania nr 1 i nr 3 dotyczą ustalenia:

• czy w świetle art. 16i ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych - Spółce przysługuje prawo do obniżenia wstecz przyjętych dla środków trwałych stawek amortyzacyjnych, tj. od daty rozpoczęcia amortyzacji oraz dla każdego roku podatkowego, który poprzedza rok podatkowy, w którym Wnioskodawca podjął decyzje o obniżeniu stawki amortyzacji;
• czy w świetle art. 16i ust. 1 w zw. z art. 16i ust. 4-5 ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych Wnioskodawca ma prawo do okresowej weryfikacji i zmiany przyjętych stawek amortyzacji zarówno ich dalszego obniżenia, jak i podwyższenia do wysokości określonych w Załączniku nr 1 - „Wykaz rocznych stawek amortyzacyjnych” do ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych.

Należy zauważyć, że ustawodawca umożliwił podatnikom - w okresie ponoszenia strat podatkowych - zaplanować maksymalnie obniżone stawki amortyzacyjne i powrócić do stawek, tj. wyższych kosztów podatkowych, w okresie osiągania dochodów, a tym samym odpowiednio wpływać na wysokość straty podatkowej i dochodu do opodatkowania.

Nie można jednak uznać, że zmiana stawek amortyzacyjnych za zamknięte lata podatkowe (de facto korekta stawek), jest „planowaniem” stawek amortyzacyjnych, zważywszy, że celem ustawodawcy było stworzenie instrumentu polityki podatkowej (narzędzia kształtowania bieżącej i przyszłej sytuacji podatkowej podmiotu) prowadzonej przez podatników, tj. możliwości wpływania na wysokość straty podatkowej i dochodu do opodatkowania w okresie ponoszenia strat podatkowych.

Podatnicy nie są uprawnieni do modyfikowania kosztów uzyskania przychodów w dowolnym dla siebie momencie i za dowolny okres w przeszłości według własnego uznania, bez wyraźnej przyczyny powodującej korektę. Taką przyczyną może być m.in. błąd rachunkowy, oczywista omyłka czy też błędnie stosowane stawki amortyzacji.

Wskazać należy również na art. 32 ust. 3 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 522 ze zm.)

Przepis ten dodatkowo potwierdza zasadę niedokonywania zmian wstecz, a wręcz przeciwnie, wskazuje na konieczność bieżącej aktualizacji parametrów amortyzacji w kolejnych latach obrotowych, a nie retroaktywnie, co jest spójne z intencją ustawodawcy wyrażoną w art. 16i ustawy o CIT. Takie podejście chroni przed ryzykiem manipulacji wynikiem podatkowym poprzez wprowadzanie zmian wstecz, a jednocześnie daje podatnikom elastyczność w dostosowaniu amortyzacji do zmieniających się warunków gospodarczych w przyszłych okresach.

Zatem, literalna wykładnia przepisu art. 16i ust. 4 i ust. 5 ustawy o CIT, nie daje podstaw do dokonania modyfikacji stawki amortyzacyjnej, a więc podjęcia przez podatnika decyzji w tym zakresie, w miesiącu innym niż pierwszy miesiąc każdego roku podatkowego.

W związku z powyższym, mając na uwadze przedstawiony opis sprawy, zmiany stawek amortyzacyjnych środków trwałych wprowadzonych do Ewidencji, mogą Państwo dokonać/dokonywać począwszy od pierwszego miesiąca następnego roku podatkowego, przy czym przez słowo „następny” należy rozumieć każdy następny po obecnym (bieżącym) roku podatkowym. Nie mogą Państwo natomiast w trakcie lub po zakończeniu roku podatkowego podjąć decyzji dotyczącej modyfikacji stawki amortyzacyjnej ze skutkiem wstecz, dokonując korekty uprzednio dokonywanych odpisów amortyzacyjnych. Jak wynika z wyżej powołanego przepisu art. 16i ust. 5 ustawy o CIT, podatnik może dokonać zmiany od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego. Kolejne obniżenie/podwyższenie stawki amortyzacyjnej dla tych konkretnych środków trwałych będzie możliwe jak wynika z przepisu art. 16i ust. 5 ustawy o CIT, od pierwszego miesiąca następnego roku podatkowego.

W świetle powyższego, nie można zgodzić się z Państwa stanowiskiem w zakresie pytania nr 1, że w świetle przywołanych powyżej przepisów, a w szczególności art. 16i ust. 5 ustawy o CIT - przysługuje Spółce prawo do obniżenia wstecz przyjętych dla środków trwałych stawek amortyzacyjnych, tj. od daty rozpoczęcia amortyzacji oraz dla każdego roku podatkowego, który poprzedza rok podatkowy, w którym Spółka podjęła decyzję o obniżeniu stawki amortyzacji.

Zatem, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 należało uznać za nieprawidłowe.

Z kolei, mając na uwadze Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 3 oraz powołane wyżej regulacje należy wskazać, że mają Państwo prawo w świetle art. 16i ust. 1 w zw. z art. 16i ust. 4-5 ustawy o CIT do okresowej weryfikacji i zmiany przyjętych stawek amortyzacji zarówno ich dalszego obniżenia, jak i podwyższenia do wysokości określonych w Załączniku nr 1 - „Wykaz rocznych stawek amortyzacyjnych” ustawy o CIT. Jednakże, jak już zostało wyżej wskazane, zmiany stawek amortyzacyjnych środków trwałych wprowadzonych do Ewidencji, mogą Państwo dokonać/dokonywać począwszy od pierwszego miesiąca następnego roku podatkowego, przy czym przez słowo „następny” należy rozumieć każdy następny po obecnym (bieżącym) roku podatkowym. Nie mogą Państwo natomiast w trakcie lub po zakończeniu roku podatkowego podjąć decyzji dotyczącej modyfikacji stawki amortyzacyjnej ze skutkiem wstecz, dokonując korekty uprzednio dokonywanych odpisów amortyzacyjnych.

Państwa stanowisko, w zakresie pytania nr 3 jest więc w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.

Ad. 2

Należy wskazać, że odpowiedzi na pytanie nr 2 oczekują Państwo, w sytuacji udzielenia przez Organ twierdzącej odpowiedzi na Państwa pytanie nr 1.

Wobec uznania Państwa stanowiska w zakresie pytania nr 1 za nieprawidłowe, odpowiedź na pytania nr 2 stała się nie zasadna.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze zdarzeniem przyszłym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Odnosząc się natomiast do przywołanych przez Państwa wyroków należy zaznaczyć, że orzeczenia sądowe są wiążące jedynie w sprawach, w których zapadły. Natomiast Organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego. Każdą sprawę Organ jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.