0114-KDIP2-1.4010.318.2026.1.PP

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

7 sierpnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 7 sierpnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych, który dotyczy ustalenia czy Wnioskodawca działający w Polsce poprzez Oddział kalkulując podatek CIT za dany rok podatkowy, ma prawo odliczyć od podatku CIT (skalkulowanego od łącznej sumy dochodów podlegających opodatkowaniu w Polsce - powstałych zarówno w Polsce i jak i w innych krajach) kwotę równą podatkowi zapłaconemu we Włoszech - potrąconemu przez Producenta od wynagrodzenia z tytułu usługi faktoringowej lub zwróconemu Producentowi przez Oddział przelewem bankowym, z tym że kwota odliczenia nie może przekroczyć tej części podatku zapłaconego we Włoszech, jaka proporcjonalnie przypada na dochód z tego źródła przypisany do Oddziału.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego

A Spółka akcyjna Oddział w Polsce (dalej: Oddział lub Wnioskodawca) jest zagranicznym oddziałem spółki prawa włoskiego B, dalej również: Spółka, Centrala, poprzez który Spółka prowadzi działalność gospodarczą w Polsce. Oddział spełnia definicję zagranicznego zakładu w rozumieniu art. 4a pkt 11 ustawy o CIT. Centrala jest rezydentem podatkowym we Włoszech i podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w tym kraju. Z kolei dochody osiągane poprzez Oddział podlegają opodatkowaniu w Polsce zgodnie z art. 3 ust. 3 pkt 1 ustawy o CIT.

Oddział jest podmiotem specjalizującym się w finansowaniu zakupu nowych i używanych pojazdów różnych marek.

Wnioskodawca współpracuje z producentem pojazdów (dalej: „Producent 1”), będącym podmiotem mającym siedzibę we Włoszech (będącym włoskim rezydentem podatkowym). Producent dokonuje sprzedaży pojazdów na rzecz dealerów zlokalizowanych w Polsce (dalej: „Dealerzy”).

W ramach przyjętego modelu biznesowego:

1.  Producent 1 sprzedaje pojazdy Dealerom, przyznając im odroczony termin płatności. Okres ten ma na celu umożliwienie Dealerom sprzedaży pojazdów odbiorcom końcowym przed uregulowaniem należności wobec Producenta 1.

2.  Wierzytelności przysługujące Producentowi 1 wobec Dealerów z tytułu sprzedaży pojazdów są następnie przenoszone (cedowane) na rzecz Oddziału na podstawie umowy faktoringu.

3.  Z tytułu świadczonych usług faktoringowych na rzecz Producenta 1 Oddział otrzymuje od Producenta 1 wynagrodzenie.

4.  Producent dokonując płatności wynagrodzenia na rzecz Oddziału, płaci we Włoszech podatek według stawki 26%, zgodnie z przepisami prawa włoskiego, które zwracane są przez Oddział (innymi słowy zamiast potrącenia podatku przy dokonaniu płatności Producent wypłaca pełną kwotę wynagrodzenia, uiszcza podatek do włoskiego Urzędu Skarbowego, podatek ten jest mu następnie zwracany przez Oddział - tym samym, to Oddział ponosi ekonomiczny koszt podatku).

Zgodnie z rozumieniem Wnioskodawcy, mając na uwadze, iż usługa faktoringowa świadczona jest przez Oddział i tym samym, wynagrodzenie wypłacane jest na rzecz Oddziału, z kolei Oddział jest zagranicznym zakładem włoskiego rezydenta podatkowego, Producent w stosunku do wypłaconego wynagrodzenia nie stosuje przepisów Umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Republiki Włoskiej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania, sporządzona w Rzymie dnia 21.06.1985 r. (dalej: Umowa polsko-włoska).

Wnioskodawca jest obecnie w procesie zawierania umowy o świadczenie usługi faktoringowej również z innym producentem będącym rezydentem podatkowym Włoch (dalej: Producent 2). Wnioskodawca nie wyklucza, iż model biznesowy będzie tożsamy z modelem biznesowym przedstawionym powyżej. Ewentualnie możliwe jest, iż w ramach umowy zawartej z Producentem 2, to Producent 2 będzie potrącał podatek z wynagrodzenia należnego Wnioskodawcy (tym samym, w przeciwieństwie do umowy z Producentem 1, w przypadku umowy z Producentem 2, Wnioskodawca nie będzie zobligowany do zwrotu podatku odrębnym przelewem, a podatek pobierany będzie przez Producenta 2 poprzez potrącenie z wynagrodzenia).

Na potrzeby niniejszego wniosku Producent 1 i Producent 2 nazywani są dalej łącznie Producentem.

Pytanie

Czy prawidłowe jest stanowisko, iż Wnioskodawca działający w Polsce poprzez Oddział kalkulując podatek CIT za dany rok podatkowy, ma prawo odliczyć od podatku CIT (skalkulowanego od łącznej sumy dochodów podlegających opodatkowaniu w Polsce - powstałych zarówno w Polsce i jak i w innych krajach) kwotę równą podatkowi zapłaconemu we Włoszech - potrąconemu przez Producenta od wynagrodzenia z tytułu usługi faktoringowej lub zwróconemu Producentowi przez Oddział przelewem bankowym, z tym że kwota odliczenia nie może przekroczyć tej części podatku zapłaconego we Włoszech, jaka proporcjonalnie przypada na dochód z tego źródła przypisany do Oddziału?

Państwa stanowisko w sprawie

Wnioskodawca działający w Polsce poprzez Oddział kalkulując podatek CIT za dany rok podatkowy, ma prawo odliczyć od podatku CIT (skalkulowanego od łącznej sumy dochodów podlegających opodatkowaniu w Polsce - powstałych zarówno w Polsce i jak i w innych krajach) kwotę równą podatkowi zapłaconemu we Włoszech - potrąconemu przez Producenta od wynagrodzenia z tytułu usługi faktoringowej lub przekazanemu Producentowi (którego ekonomiczny koszt ponosi Oddział), z tym że kwota odliczenia nie może przekroczyć tej części podatku zapłaconego we Włoszech, jaka proporcjonalnie przypada na dochód z tego źródła przypisany do Oddziału.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy

Status prawny Oddziału

Zasady prowadzenia działalności na terytorium Polski przez przedsiębiorcę zagranicznego reguluje ustawa z dnia 6 marca 2018 r. o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2022 r. poz. 470, dalej: "PrzZagrU"). Zgodnie z art. 14 ust. 1 tej ustawy, dla wykonywania działalności gospodarczej na terytorium Polski przedsiębiorcy zagraniczni z państw członkowskich mogą tworzyć oddziały z siedzibą na terytorium Polski. Przepis art. 3 pkt 4 PrzZagrU definiuje oddział jako wyodrębnioną i samodzielną organizacyjnie część działalności gospodarczej, wykonywaną przez przedsiębiorcę poza siedzibą przedsiębiorcy lub głównym miejscem wykonywania działalności.

W świetle powyższych regulacji, oddział nie jest odrębnym podmiotem w stosunku do jednostki macierzystej, lecz stanowi jej część. Spółka zagraniczna i oddział, poprzez który prowadzi ona działalność na terytorium Polski, stanowią jeden podmiot.

Oddział nie jest także samodzielnym podmiotem na gruncie podatkowym. Zgodnie bowiem z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”), podatnik, który nie ma na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, podlega obowiązkowi podatkowemu w Polsce od dochodów, które osiąga na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W myśl natomiast art. 3 ust. ust. 3 pkt 1 ustawy o CIT za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się w szczególności dochody (przychody) z wszelkiego rodzaju działalności prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w tym poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny zakład. Zgodnie zaś z art. 4a pkt 11 ustawy o CIT, zagranicznym zakładem jest m.in. oddział.

Z powyższych przepisów wynika więc, że podatnikiem CIT, pomimo prowadzenia działalności w Polsce oraz utworzenia i funkcjonowania oddziału w Polsce, pozostaje przedsiębiorca zagraniczny (Centrala) i to na nim ciąży ograniczony obowiązek podatkowy CIT w Polsce z tytułu dochodów osiąganych przez Oddział.

Opodatkowanie dochodów osiąganych przez włoskiego rezydenta prowadzącego działalność gospodarczą za pośrednictwem oddziału w Polsce reguluje również art. 7 ust. 1 umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Republiki Włoskiej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania, sporządzonej w Rzymie dnia 21 czerwca 1985 r. (Dz. U. z 1989 r. nr 62 poz. 374 ze zm., dalej: umowy polsko-włoskiej). Zgodnie z przedmiotowym przepisem „Zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi działalność w drugim Umawiającym się Państwie przez położony tam zakład. Jeżeli przedsiębiorstwo wykonuje działalność w ten sposób, zyski przedsiębiorstwa mogą być opodatkowane w drugim Państwie, jednak tylko do takiej wysokości, w jakiej mogą być przypisane temu zakładowi.”

Również z przedmiotowego przepisu wynika, iż dochody osiągane za pośrednictwem polskiego zakładu podlegają opodatkowaniu w Polsce.

Prawo do odliczenia podatku zapłaconego przez Oddział w innym kraju

Polski ustawodawca mając na uwadze specyficzny charakter polskiego zakładu zagranicznego przedsiębiorstwa (który zgodnie z powołanymi powyżej przepisami z jednej strony jest zagranicznym rezydentem podatkowym, z drugiej jego dochody podlegają opodatkowaniu na terytorium Polski) oraz uwzględniając fakt, iż zagraniczny przedsiębiorstwa działający przez polski zakład może osiągać również dochody na terytorium innych państw i w konsekwencji podlegać tam również opodatkowaniu, umożliwił, w celu likwidacji podwójnego opodatkowania możliwość odliczenia podatku tam zapłaconego od podatku polskiego kalkulowanego od tych samych dochodów w Polsce.

Zgodnie bowiem z art. 20 ust. 1 ustawy o CIT „Jeżeli podatnicy, o których mowa w art. 3 ust. 1, osiągają również dochody (przychody) poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i dochody te podlegają w obcym państwie opodatkowaniu, a nie zachodzą okoliczności wymienione w art. 17 ust. 1 pkt 3, w rozliczeniu za rok podatkowy dochody (przychody) te łączy się z dochodami (przychodami) osiąganymi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W tym wypadku od podatku obliczonego od łącznej sumy dochodów odlicza się kwotę równą podatkowi zapłaconemu w obcym państwie. Kwota odliczenia nie może jednak przekroczyć tej części podatku obliczonego przed dokonaniem odliczenia, która proporcjonalnie przypada na dochód uzyskany w obcym państwie”.

W myśl z kolei art. 20 ust. 2a ustawy o CIT „Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do podmiotów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania, w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, prowadzących działalność poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny zakład, o ile umowa w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zawarta między Rzecząpospolitą Polską a państwem siedziby tego podmiotu przewiduje przypisanie dochodów uzyskiwanych poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do jego zagranicznego zakładu. Kwota odliczenia nie może przekroczyć tej części podatku zapłaconego w obcym państwie, jaka proporcjonalnie przypada na dochód z tego źródła przypisany do zagranicznego zakładu.”

Z powyżej zacytowanych przepisów wynika wprost, iż polski podatnik posiadający polską rezydencję podatkową ma możliwość odliczenia podatku u źródła zapłaconego w obcym państwie w rozliczeniu rocznym od podatku skalkulowanego od łącznych (polskich i zagranicznych) dochodów. Kwota odliczenia nie może jednak przekroczyć tej części podatku obliczonego przed dokonaniem odliczenia, która proporcjonalnie przypada na dochód uzyskany w obcym państwie. Ustawodawca przewidział również możliwość odliczenia podatku zagranicznego przez polski zakład przedsiębiorstwa zagranicznego, o ile jednak spełnione są dwa warunki:

1.  Przedsiębiorstwo zagraniczne podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania, w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego

2.  umowa w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zawarta między Rzecząpospolitą Polską a państwem siedziby tego podmiotu przewiduje przypisanie dochodów uzyskiwanych poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do jego zagranicznego zakładu.

W analizowanej sytuacji oba warunki są spełnione. Po pierwsze Wnioskodawca jest rezydentem podatkowym Włoch, a więc kraju będących członkiem UE i EOG i tym samym podlega tam opodatkowaniu od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania.

Po drugie, jak wskazano powyżej zgodnie z art. 7 ust. 1 Umowy polsko-włoskiej „Zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi działalność w drugim Umawiającym się Państwie przez położony tam zakład. Jeżeli przedsiębiorstwo wykonuje działalność w ten sposób, zyski przedsiębiorstwa mogą być opodatkowane w drugim Państwie, jednak tylko do takiej wysokości, w jakiej mogą być przypisane temu zakładowi.” Z kolei zgodnie z ust. 2 Umowy polsko-włoskiej „Z zastrzeżeniem postanowień ustępu 3 niniejszego artykułu, jeżeli przedsiębiorstwo Umawiającego się Państwa wykonuje działalność w drugim Umawiającym się Państwie przez położony tam zakład, to w każdym Umawiającym się Państwie należy przypisać temu zakładowi takie zyski, które mógłby on osiągnąć, gdyby wykonywał taką samą lub podobną działalność w takich samych lub podobnych warunkach jako samodzielne przedsiębiorstwo i był całkowicie niezależny w stosunkach z przedsiębiorstwem, którego jest zakładem.”

Tym samym, w analizowanej sytuacji wszystkie warunki umożliwiające odliczenie zostały spełnione. W tym miejscu zwrócić należy uwagę, iż dla możliwości odliczenia podatku zagranicznego nie ma znaczenia sposób zapłaty tego podatku tj. czy podatek ten samodzielnie został zapłacony, czy też pobrany przez płatnika na podstawie odpowiednich przepisów państwa źródła płatnika.

W analizowanej sytuacji podatek został pobrany przez płatnika na podstawie włoskich przepisów podatkowych według stawki obowiązującej we Włoszech od płatności na rzecz Oddziału.

Mając na uwadze fakt, iż zarówno płatnik jak i Wnioskodawca są włoskimi rezydentami podatkowymi do płatności pomiędzy podmiotami płatnik, zgodnie z rozumieniem Wnioskodawcy, nie zastosował Umowy polsko-włoskiej.

Oczywiście powołany art. 7 Umowy polsko-włoskiej ma zastosowanie do ujęcia opodatkowania na linii Wnioskodawca- jego Oddział (zakład). Niemniej z punktu widzenia Producenta wynagrodzenie wypłacane jest włoskiemu rezydentowi podatkowemu i stąd zastosowanie miały włoskie przepisy podatkowe. Co więcej, zwrócić należy uwagę, iż możliwość zastosowania przepisów umów o unikaniu podwójnego opodatkowania wynika chociażby z faktu, iż polski Oddział nie ma możliwości przedstawienia swojemu zagranicznemu kontrahentowi (Producentowi) certyfikatu rezydencji potwierdzającego rezydencję podatkową w Polsce (gdyż ta jest we Włoszech). Powyższe, znajduje potwierdzenie również w praktyce polskich organów podatkowych, które nie wydają certyfikatów rezydencji polskim zakładom przedsiębiorstw zagranicznych.

Podsumowując, skoro w analizowanej sytuacji Producent pobrał podatek i tym samym osiągnięty przez Oddział dochód podlegał opodatkowaniu na terytorium Włoch, w analizowanej sytuacji zastosowanie znajdzie powołany powyżej art. 20 ust. 2a ustawy o CIT - Wnioskodawca działający poprzez Oddział w deklaracji CIT-8 będzie miał możliwość odliczenia podatku pobranego przez Producenta (którego ekonomiczny koszt poniósł Oddział) od podatku polskiego skalkulowanego od łącznych dochodów osiągniętych przez Oddział (w tym od dochodów uzyskanych od Kontrahenta).

Co więcej, Wnioskodawca zwraca uwagę, iż nawet gdyby uznać, iż do płatności pomiędzy Wnioskodawcą a Oddziałem ma zastosowanie Umowa polsko-włoska, to sposób kwalifikacji wynagrodzenia z tytułu usługi faktoringowej na potrzeby Umowy polsko-włoskiej uzależniony jest od włoskich przepisów podatkowych, które zgodnie z wiedzą Wnioskodawcy kwalifikowane są jako odsetki. Zgodnie bowiem z art. 11 ust. 4 Umowy polsko-włoskiej określenie "odsetki", użyte w niniejszym artykule, oznacza dochód od pożyczek rządowych, obligacji lub skryptów dłużnych, zarówno zabezpieczonych, jak i nie zabezpieczonych prawem zastawu hipotecznego lub prawem uczestniczenia w zyskach, oraz wszelkiego rodzaju roszczeń, jak również innego rodzaju dochody, które według ustawodawstwa podatkowego Państwa, z którego pochodzą, zrównane są z dochodami z pożyczek. Tym samym, z przepisów Umowy polsko-włoskiej wynika wprost, iż to Państwo źródła dochodu niejako decyduje do jakiego źródła (odsetki, zyski przedsiębiorstw itp.) przychodów należy zakwalifikować uzyskane w tym kraju dochody/przychody.

Możliwość odliczenia podatku zapłaconego w obcym kraju przez polski zakład zagranicznego kontrahenta została potwierdzona przykładowo w interpretacji Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 4 września 2015 r. nr IPPB5/4510-529/15-4/MK, w której organ podatkowy zgodził się z następującym stanowiskiem wnioskodawcy: „Zdaniem Wnioskodawcy, na podstawie art. 20 ust. 2a ustawy o CIT Wnioskodawca uprawniony będzie do odliczenia zapłaconego podatku u źródła (pobranego przez spółki z grupy A. z siedzibą w Brazylii, Chinach, Japonii, USA, Meksyku i Indiach) od podatku dochodowego od osób prawnych uiszczanego w Polsce za dany rok podatkowy. W rozważanej sprawie spełnione będą bowiem wszystkie przesłanki wyszczególnione w art. 20 ust. 2a ustawy o CIT, tj.:

·      Wnioskodawca podlega opodatkowaniu od całości swoich dochodów w Niemczech, a więc innym niż Polska kraju Unii Europejskiej;

·      Wnioskodawca będzie prowadzić na terenie Polski działalność gospodarczą poprzez zakład. Jak wskazano w części dotyczącej stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1, spółka komandytowa będzie zakładem Wnioskodawcy;

·      w art. 7 ust. 1 UPO, przewidziano możliwość opodatkowania zysków przypisanych zakładowi, w państwie położenia zakładu.

Kwota odliczenia, do której uprawniony będzie Wnioskodawca nie będzie mogła przekroczyć tej części podatku zapłaconego w obcym państwie, jaka proporcjonalnie przypada na dochód z tego źródła przypisany do zakładu Wnioskodawcy.

Reasumując, zdaniem Wnioskodawcy, w rozliczeniu podatku dochodowego od osób prawnych za dany rok podatkowy Wnioskodawca będzie mógł uwzględnić podatek u źródła pobrany w związku z sublicencją Licencji przez spółki z grupy A. z siedzibą w Brazylii, Chinach, Japonii, USA, Meksyku i Indiach, w sytuacji, gdy stwierdzone zostanie, że do zysków z i wynagrodzenia uiszczanego przez spółki z grupy A. na rzecz spółki komandytowej, w części przypadającej Wnioskodawcy, nie będą miały zastosowania przepisy umów o unikaniu podwójnego opodatkowania zawarte pomiędzy Rzecząpospolitą Polską a wyszczególnionymi powyżej państwami.”

Prawo do odliczenia pełnej kwoty podatku (z uwzględnieniem proporcji, do której odwołuje się art. 20 ust. 1 ustawy o CIT) zostało potwierdzone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2023 r. (sygn. akt II FSK 1171/22).

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie ustalenia czy Wnioskodawca działający w Polsce poprzez Oddział kalkulując podatek CIT za dany rok podatkowy, ma prawo odliczyć od podatku CIT (skalkulowanego od łącznej sumy dochodów podlegających opodatkowaniu w Polsce - powstałych zarówno w Polsce i jak i w innych krajach) kwotę równą podatkowi zapłaconemu we Włoszech - potrąconemu przez Producenta od wynagrodzenia z tytułu usługi faktoringowej lub zwróconemu Producentowi przez Oddział przelewem bankowym, z tym że kwota odliczenia nie może przekroczyć tej części podatku zapłaconego we Włoszech, jaka proporcjonalnie przypada na dochód z tego źródła przypisany do Oddziału jest prawidłowe.

Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia, oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym/zdarzeniem przyszłym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z tym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu opisu sprawy przedstawionego we wniosku, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Zaznaczyć należy, że tę interpretację wydano w oparciu o opis sprawy przedstawiony we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego, stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. Jeżeli w toku ewentualnego postępowania organ uzna, że zdarzenie opisane we wniosku różni się od zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie Państwa chroniła.

W odniesieniu do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych wskazać należy, że rozstrzygnięcia w nich zawarte nie są wiążące dla organu. Interpretacje organów podatkowych dotyczą tylko konkretnych, indywidualnych spraw podatników, osadzonych w określonym stanie faktycznym lub zdarzeniu przyszłym i tylko w tych sprawach rozstrzygnięcia w każdej z nich zawarte są wiążące. Każdą sprawę Organ jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie.

Odnosząc się natomiast do przywołanych przez Państwa wyroków należy zaznaczyć, że orzeczenia sądowe są wiążące jedynie w sprawach, w których zapadły. Natomiast organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej.