0114-KDIP2-1.4010.288.2026.2.KW

Interpretacja indywidualna - stanowisko jest prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

20 lipca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia, o wydanie interpretacji indywidualnej, dotyczący podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia:

• czy wydatki będące ceną nabycia samochodów ciężarowych będą stanowić koszty kwalifikowane nowej inwestycji, o których mowa w § 8 ust. 1 pkt 1 lit. b Rozporządzenia WNI, a co za tym idzie będą mogły wpływać na zwiększenie dostępnej pomocy publicznej w postaci zwolnienia podatkowego, a w konsekwencji także pośrednio na wysokość dochodu podlegającego zwolnieniu na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT - jest prawidłowe;
• czy Wnioskodawca w celu alokacji kosztów wspólnych do danej działalności (zwolnionej oraz opodatkowanej) może zastosować klucz alokacji inny niż klucz przychodowy wynikający z art. 15 ust. 2 ustawy o CIT, tj. klucz oparty o przebieg poszczególnych samochodów ciężarowych - jest prawidłowe.

Uzupełnił go Pan w odpowiedzi na wezwanie pismem z 1 września 2026 r. (data wpływu: 1 września 2026 r.).

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

A. jest spółką z siedzibą w (…), prowadzącą działalność produkcyjną w branży meblarskiej. Podstawowa działalność Spółki obejmuje w szczególności produkcję mebli tapicerowanych i wyrobów z drewna, a także powiązaną działalność magazynową i handlową. A. prowadzi główny zakład produkcyjny w (...), a ponadto posiada zakłady w (…) i (…). Zakład w (…) nie jest objęty zwolnieniem z zakresu podatku od osób prawnych.

W związku z realizacją nowej inwestycji na terenie (…) Specjalnej Strefy Ekonomicznej S.A. w (...) (dalej: „(…) SSE”), Spółka złożyła wniosek o wydanie DoW i otrzymała w dniu ...03.2026 r. Spółka prowadzi/prowadziła działalność na terenie (...) SSE na podstawie następujących zezwoleń:

• Zezwolenie Nr (…) z dnia 11.03.2002 r.,
• Zezwolenie Nr (…) z dnia 07.02.2013 r.,
• Zezwolenie Nr (…) z dnia 03.02.2016 r,
• Zezwolenie Nr (…) z dnia 25.08.2017 r.,
• Decyzja o Wsparciu o numerze (…) z dnia 20.09.2019 r.,
• Decyzja o Wsparciu o numerze (…) z dnia 10.12.2021 r.,
• Decyzja o Wsparciu o numerze (…) z dnia 06.03.2026 r.

- wydanych przez (…) SSE.

Spółka jest polskim rezydentem podatkowym, podlegającym obowiązkowi podatkowemu w Polsce od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania (tzw. nieograniczony obowiązek podatkowy).

Planowana nowa inwestycja obejmuje rozbudowę istniejącego zakładu w (...) (dalej: „Zakład”) i polega w szczególności na zakupie nieruchomości gruntowej wraz z istniejącym budynkiem produkcyjnym przeznaczonym do adaptacji na potrzeby produkcyjne Spółki, zakupie nieruchomości gruntowej niezabudowanej, rozbudowie hal produkcyjnych, magazynowych, wykonaniu placów manewrowych dla samochodów ciężarowych oraz dróg dojazdowych do placu składowego dłużycy, zakupie nowoczesnych, zautomatyzowanych linii produkcyjnych oraz maszyn i urządzeń produkcyjnych. Ponadto inwestycja obejmie budowę instalacji fotowoltaicznej wraz z magazynem energii oraz docelowo zakup 20 aut ciężarowych wraz z naczepami (dalej: „Inwestycja”).

Inwestycja będzie skutkowała zwiększeniem zatrudnienia oraz pozwoli na zwiększenie mocy produkcyjnych i uelastycznienie procesu produkcyjnego. Spółka rozpoczęła inwestycję ….03.2026 r. Termin jej zakończenia planowany jest na 31.12.2029 r.

Zakres działalności gospodarczej prowadzonej w ramach Inwestycji (tj. podlegającej zwolnieniu z opodatkowania) został określony we wniosku o wydanie DoW zgodnie z klasyfikacją PKWiU w ramach poniższych kodów:

• 31.00 - meble;
• 16.28 - pozostałe wyroby z drewna; wyroby z korka, słomy i materiałów w rodzaju stosowanych do wyplatania;
• 38.11.15 - pozostałe odpady inne niż niebezpieczne nadające się do recyklingu, zebrane,
• 52.10 - magazynowanie i przechowywanie towarów.

Jednym z elementów Inwestycji jest rozbudowa oraz unowocześnienie infrastruktury logistycznej i transportowej, tak aby dostosować ją do rosnącego wolumenu produkcji oraz ograniczyć zależność od dostawców i przewoźników zewnętrznych.

Spółka posiada flotę pojazdów ciężarowych oraz dokonała w ostatnim okresie zakupu dodatkowych 8 (docelowo planuje zakupić 20) nowych pojazdów ciężarowych wraz z naczepami i przyczepami. Pojazdy ciężarowe są i będą wykorzystywane do realizowania przez Spółkę dostaw swoich produktów (mebli) do klientów w Polsce oraz zagranicą, głównie w Holandii i Niemczech oraz w transporcie wewnętrznym pomiędzy zakładami produkcyjnymi. Dodatkowo na potrzeby realizacji dostaw mebli do klientów, Spółka korzysta równolegle z usług świadczonych przez przewoźników zewnętrznych.

Pojazdy ciężarowe należące do Spółki wykorzystywane są w dużej mierze w długodystansowych dostawach produktów. Dotychczasowo, po zrealizowanych dostawach do klientów, pojazdy ciężarowe Spółki w drodze powrotnej do Zakładu co do zasady nie przewoziły ładunków albo mogły być wykorzystywane do odbioru i przewozu produktów reklamowanych / zwracanych przez klientów Spółki lub do transportu surowców i materiałów wykorzystywanych przez Spółkę do produkcji mebli.

Aktualnie, Spółka rozszerzyła prowadzoną działalność o działalność niezwiązaną z dotychczasowym obszarem działania Spółki, tj. o świadczenie usług transportowych na rzecz podmiotów trzecich. Celem rozszerzenia działalności o wskazane usługi jest umożliwienie Spółce bardziej efektywnego zarządzania kosztami dotyczącymi własnych pojazdów ciężarowych wykorzystywanych do dostaw produktów i ograniczenie pustych przejazdów samochodów ciężarowych w drodze powrotnej do Zakładu. Wnioskodawca podkreśla, że świadczenie usług na rzecz podmiotów trzecich będzie stanowić wyłącznie działalność dodatkową (poboczną) Spółki. Wszelkie ewentualne zlecenia przyjmowane przez Spółkę w związku z świadczeniem usługi transportu na rzecz podmiotu trzeciego muszą być zgodne z harmonogramem zaplanowanych dostaw produktów do klientów. Priorytetem Spółki jest zapewnianie każdorazowo terminowej i bezpiecznej realizacji dostawy wyprodukowanych mebli do odbiorców, a nie świadczenie usług transportowych na rzecz podmiotów zewnętrznych. Świadczenie tych usług będzie odbywać się wyłącznie w trakcie powrotu pojazdów ciężarowych do Zakładu, po prawidłowo zrealizowanych dostawach mebli do klientów Spółki. Świadczenie usług transportowych na rzecz podmiotów trzecich będzie realizowane wyłącznie w przypadkach, gdy będzie to możliwe przy okazji wykonywania dostawy na rzecz klienta Spółki. A. nie będzie organizować odrębnych przejazdów ani ponosić dodatkowych kosztów transportu wyłącznie w celu świadczenia takich usług na rzecz podmiotów trzecich.

Nabycie wskazanej floty samochodów ma pozwolić Spółce przejąć część zadań transportowych od przewoźników zewnętrznych i zapewnić większą kontrolę nad terminowością oraz jakością dostaw produktów Spółki. Brak możliwości wykorzystania przez Spółkę własnych pojazdów ciężarowych do realizacji dostaw produktów do klientów wymaga od Spółki dodatkowego angażowania przewoźników zewnętrznych, dlatego z perspektywy Spółki jest ekonomiczne nieuzasadnione priorytetowe wykorzystywanie własnych pojazdów ciężarowych do celów innych niż realizacja dostaw produktów. Ponadto brak terminowych dostaw produktów do klientów wiąże się z karami finansowymi dla Spółki z tytułu opóźnień, co stanowi dodatkowy argument dla Spółki za całkowitym podporządkowaniem świadczenia usług realizacji dostaw na rzecz podmiotów trzecich produktów do klientów.

Nabycie własnych samochodów i samodzielne prowadzenie dostaw mają na celu optymalizację kosztów związanych z transportem. Powyższe ma na celu na optymalizację tras w taki sposób, aby minimalizować puste przebiegi po stronie samochodów ciężarowych należących do Spółki oraz maksymalnie wykorzystać pojemność ładunkową tych pojazdów. Należy podkreślić, iż działalność transportowa nie jest bezpośrednio celem Inwestycji objętej wnioskiem o wydanie decyzji o wsparciu.

W związku z powyższym, Spółka poniesie koszt nabycia co najmniej 20 sztuk samochodów ciężarowych wraz z naczepami. Spółka ponadto uzyskała zezwolenie niezbędne celem prowadzenia działalności transportowej. Zakup środków transportu jest elementem infrastruktury logistycznej bezpośrednio wspierającej realizację Inwestycji.

Jak już zostało wskazane, oprócz działalności zwolnionej od podatku dochodowego od osób prawnych, Wnioskodawca prowadzi działalność, która nie została wymieniona w decyzji o wsparciu. Ustalenie kosztów uzyskania przychodów dotyczących poszczególnych rodzajów działalności odbywa się poprzez ich indywidualne przypisanie przychodom objętym zwolnieniem oraz podlegającym opodatkowaniu. Jednakże część kosztów dotyczy zarówno działalności zwolnionej, jak i opodatkowanej, a ich jednoznaczne przypisanie do któregoś z tych rodzajów działalności jest niemożliwe. W Spółce funkcjonuje Dział Transportu, który zarządza flotą firmową oraz jest odpowiedzialny za planowanie dostaw do klientów. W ramach wykonywania tych zadań będzie również zarządzać nowo nabytymi samochodami ciężarowymi oraz koordynować świadczone usługi transportowe. Oprócz nabycia samochodów, (…) będzie ponosiła koszty eksploatacyjne (m.in. paliwo, materiały eksploatacyjne, przeglądy, amortyzacja itd.) dotyczące ich użytkowania, jak również koszty wynagrodzenia kierowców. Z działalnością Działu Transportu będą również związane koszty pośrednie takie jak usługi wspierające działalność tego Działu. Wnioskodawca prowadzi wewnętrzną ewidencję przebiegu poszczególnych samochodów ciężarowych, w podziale na frachty na potrzeby wewnętrzne i zewnętrzne, z uwzględnieniem liczby przejechanych kilometrów w ramach świadczonych usług oraz związanych z wywozem produktów, a także potrzeb poszczególnych zakładów (transport międzyzakładowy).

Uzupełnienie i doprecyzowanie opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

1.  Spółka wskazuje, że zakup samochodów ciężarowych został uwzględniony w dokumentacji złożonej w celu uzyskania Decyzji o Wsparciu nr (…) z dnia 6 marca 2026 r. („Decyzja o Wsparciu”), tj. zarówno we wniosku o wydanie decyzji o wsparciu, jak również w „Szczegółowym opisie przedsięwzięcia”, stanowiącym załącznik do tego wniosku.

We wniosku o wydanie decyzji o wsparciu, w ramach opisu nowej inwestycji, wskazano, że inwestycja obejmuje m.in. zakup 20 samochodów ciężarowych wraz z naczepami. Zakup ten został również uwzględniony w harmonogramie ponoszenia kosztów kwalifikowanych inwestycji.

Również w „Szczegółowym opisie przedsięwzięcia” wskazano, że Spółka planuje zakup 20 samochodów ciężarowych wraz z naczepami w celu umożliwienia realizacji dostaw wyrobów finalnych do klientów końcowych. Pojazdy mają być wykorzystywane do obsługi zwiększonego wolumenu produkcji, przy zachowaniu kontroli nad terminowością i jakością dostaw oraz ograniczeniu ryzyk logistycznych związanych z korzystaniem z przewoźników zewnętrznych. 

Spółka wskazała również, że planuje wykorzystywanie pojazdów do wykonywania usług transportu powrotnego po zrealizowaniu dostaw mebli, co ma służyć optymalizacji kosztów transportu oraz ograniczeniu pustych przebiegów. Zakup samochodów ciężarowych został zatem przedstawiony jako element planowanej nowej inwestycji związany z obsługą logistyczną zwiększonej produkcji Spółki.

Jednocześnie, w uzasadnieniu Decyzji o Wsparciu, w opisie planowanej inwestycji, wskazano, że obejmuje ona m.in. zwiększenie floty pojazdów ciężarowych do realizacji dostaw produktów oraz wykonanie placów manewrowych dla pojazdów. W uzasadnieniu Decyzji o Wsparciu powołano się również na złożony przez Spółkę wniosek o wydanie decyzji o wsparciu oraz wskazano „Szczegółowy opis przedsięwzięcia” jako jeden z dokumentów załączonych do tego wniosku.

2.  Spółka nie otrzymała odrębnego pisemnego potwierdzenia (…) Specjalnej Strefy Ekonomicznej S.A., które wprost wskazywałoby, że wydatki związane z zakupem samochodów ciężarowych mogą zostać zaliczone do kosztów kwalifikowanych inwestycji określonej w Decyzji o Wsparciu nr (…) z dnia 6 marca 2026 r.

Niemniej jednak, jak wskazano powyżej, zakup samochodów ciężarowych został szczegółowo opisany we wniosku o wydanie decyzji o wsparciu oraz w stanowiącym jego załącznik „Szczegółowym opisie przedsięwzięcia”. Ponadto w uzasadnieniu wydanej Decyzji o Wsparciu wskazano, że planowana inwestycja obejmuje m.in. zwiększenie floty pojazdów ciężarowych do realizacji dostaw produktów oraz wykonanie placów manewrowych dla pojazdów. W uzasadnieniu Decyzji o Wsparciu powołano się również na złożony przez Spółkę wniosek oraz dokumentację stanowiącą jego załączniki. W uzasadnieniu wskazano także, że wniosek został uznany przez Zarządzającego (…) Specjalną Strefą Ekonomiczną za kompletny oraz spełniający wymogi formalne i prawne.

W świetle przedstawionych wyjaśnień stanowisko Wnioskodawcy zawarte we wniosku nie ulega zmianie.

Pytania

1.  Czy w przedstawionym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym wydatki będące ceną nabycia samochodów ciężarowych będą stanowić koszty kwalifikowane nowej inwestycji, o których mowa w § 8 ust. 1 pkt 1 lit. b Rozporządzenia WNI, a co za tym idzie będą mogły wpływać na zwiększenie dostępnej pomocy publicznej w postaci zwolnienia podatkowego, a w konsekwencji także pośrednio na wysokość dochodu podlegającego zwolnieniu na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT?

2.  Czy w opisanym stanie faktycznym Wnioskodawca w celu alokacji kosztów wspólnych do danej działalności (zwolnionej oraz opodatkowanej) może zastosować klucz alokacji inny niż klucz przychodowy wynikający z art. 15 ust. 2 ustawy o CIT, tj. klucz oparty o przebieg poszczególnych samochodów ciężarowych?

Państwa stanowisko w sprawie

1.  Zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym wydatki będące ceną nabycia samochodów ciężarowych będą stanowić koszty kwalifikowane nowej inwestycji, o których mowa w § 8 ust. 1 pkt 1 lit. b Rozporządzenia WNI, a co za tym idzie będą mogły wpływać na zwiększenie dostępnej pomocy publicznej w postaci zwolnienia podatkowego, a w konsekwencji także pośrednio na wysokość dochodu podlegającego zwolnieniu na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT.

2.  Zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym, Wnioskodawca w celu alokacji kosztów wspólnych do danej działalności (zwolnionej oraz opodatkowanej) może zastosować klucz alokacji inny niż klucz przychodowy wynikający z art. 15 ust. 2 ustawy o CIT, tj. klucz oparty o przebieg poszczególnych samochodów ciężarowych.

IV. Uzasadnienie

Przepisy ogólne

Na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT wolne od podatku są dochody podatników, z zastrzeżeniem ust. 4-6d, z działalności gospodarczej, osiągnięte z realizacji nowej inwestycji określonej w decyzji o wsparciu, o której mowa w ustawie z dnia 10 maja 2018 r. o wspieraniu nowych inwestycji (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 469, dalej: „ustawa o WNI”) i uzyskane na terenie określonym w tej decyzji o wsparciu, przy czym wielkość pomocy publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia nie może przekroczyć wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z odrębnymi przepisami.

Jednocześnie, jak stanowi art. 17 ust. 4 ustawy o CIT, zwolnienia podatkowe, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34 i 34a, przysługują podatnikowi wyłącznie odpowiednio z tytułu dochodów uzyskanych z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie określonym w zezwoleniu lub z tytułu dochodów uzyskanych z realizacji nowej inwestycji na terenie określonym w decyzji o wsparciu.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o WNI, wsparcie na realizację nowej inwestycji jest udzielane w formie zwolnienia od podatku dochodowego, na zasadach określonych odpowiednio w przepisach o podatku dochodowym od osób prawnych albo w przepisach o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wsparcie to, jak stanowi art. 13 ust. 1 ustawy o WNI, udzielane jest przedsiębiorcy realizującemu nową inwestycję, w drodze decyzji, zwanej dalej "decyzją o wsparciu". Jak wynika z kolei z art. 14 ust. 1 ustawy o WNI, decyzję o wsparciu wydaje się na realizację nowej inwestycji, która spełnia kryteria ilościowe i jakościowe, a także w ramach działalności gospodarczej niewyłączonej zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie ust. 3 pkt 1.

Ad 1.

Zgodnie z art. 2 ust. 7 ustawy o WNI przez koszty kwalifikowane nowej inwestycji rozumie się poniesione w okresie ważności decyzji o wsparciu koszty inwestycji kwalifikujące się do objęcia pomocą publiczną z tytułu nowej inwestycji, z wyłączeniem kosztów poniesionych na samochody osobowe, środki transportu lotniczego, tabor pływający oraz inne składniki majątku służące głównie celom osobistym przedsiębiorcy, a w przypadku przedsiębiorcy będącego spółką handlową - głównie celom osobistym jej wspólnika albo akcjonariusza, pomniejszone o naliczony podatek od towarów i usług oraz o podatek akcyzowy, jeżeli możliwość ich odliczeń wynika z odrębnych przepisów.

Katalog kosztów kwalifikowanych inwestycji został określony w § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 grudnia 2022 r. w sprawie pomocy publicznej udzielanej niektórym przedsiębiorcom na realizację nowych inwestycji (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 108 z późn. zm., dalej: „Rozporządzenie WNI”). Zgodnie ze wskazanym przepisem, do kosztów kwalifikujących się do objęcia wsparciem na nowe inwestycje zalicza się koszty będące:

a)  kosztem związanym z nabyciem gruntów lub prawa ich użytkowania wieczystego,

b)  ceną nabycia albo kosztem wytworzenia we własnym zakresie środków trwałych, kompletnych i zdatnych do użytku w dniu przyjęcia do używania, pod warunkiem zaliczenia ich, zgodnie z odrębnymi przepisami, do składników majątku podatnika i zaliczenia ich do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych,

c)  kosztem rozbudowy lub modernizacji istniejących środków trwałych,

d)  ceną nabycia wartości niematerialnych i prawnych związanych z transferem technologii przez nabycie praw patentowych, licencji, know-how i nieopatentowanej wiedzy technicznej, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3,

e)  kosztem związanym z najmem lub dzierżawą gruntów, budynków i budowli - pod warunkiem, że okres najmu lub dzierżawy trwa co najmniej 5 lat, a w przypadku mikroprzedsiębiorców, małych przedsiębiorców i średnich przedsiębiorców - co najmniej 3 lata, licząc od dnia zakończenia nowej inwestycji,

f)   ceną nabycia aktywów innych niż grunty, budynki i budowle objęte najmem lub dzierżawą, w przypadku, gdy najem lub dzierżawa ma postać leasingu finansowego oraz obejmuje zobowiązanie do nabycia aktywów z dniem upływu okresu najmu lub dzierżawy

- pomniejszone o naliczony podatek od towarów i usług oraz o podatek akcyzowy, jeżeli możliwość ich odliczeń wynika z odrębnych przepisów.

Mając na uwadze przytoczone powyżej przepisy, należy stwierdzić, że możliwość uznania wydatków za koszty kwalifikowane w rozumieniu Rozporządzenia WNI, uwarunkowana jest spełnieniem następujących przesłanek:

• wydatek musi pozostawać w związku z realizowaną inwestycją,
• musi być poniesiony w okresie ważności decyzji o wsparciu,
• w przypadku dużego przedsiębiorcy musi być dokonany na nabycie nowych środków trwałych,
• musi wpisywać się w katalog kosztów określonych w § 8 Rozporządzenia WNI.

Zdaniem Wnioskodawcy, opisane w stanie faktycznym nabycie samochodów ciężarowych spełnia wszystkie przesłanki dla uznania tego wydatku jako koszt kwalifikowany nowej inwestycji.

Przede wszystkim wydatki na nabycie samochodów ciężarowych stanowią jedną z kategorii kosztów kwalifikowanych, o których mowa w § 8 ust. 1 Rozporządzenia WNI, stanowiąc cenę nabycia środków trwałych oraz aktywów innych niż grunty, budynki i budowle.

Nabywane samochody ciężarowe będą służyły głównie prowadzeniu przez Wnioskodawcę działalności objętej decyzją o wsparciu - pojazdy będą bowiem wykorzystywane w prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej związanej z Inwestycją, tj. przede wszystkim do transportu produktów do klientów końcowych.

Jak zostało to wskazane w opisie stanu faktycznego / zdarzenia przyszłego samochody ciężarowe mogą być wykorzystywane do transportu produktów i surowców wytworzonych w ramach działalności objętej decyzją o wsparciu jak również sporadycznego świadczenia usług na rzecz podmiotów trzecich. Świadczenie usług transportowych na rzecz podmiotów trzecich jest działalnością uboczną mającą na celu jedynie zoptymalizowanie kosztów związanych z transportem produktów.

Należy wskazać, że czynności związane z transportem produktów wytwarzanych przez Spółkę do klientów wykonywane będą w ramach działalności zwolnionej prowadzonej w ramach otrzymanej decyzji o wsparciu i w stosunku do elementów mieszących się we wskazanych w decyzji kodach PKWiU.

Ponadto, Wnioskodawca nabędzie przedmiotowe pojazdy w okresie realizacji Inwestycji, prowadzonej zgodnie z otrzymaną decyzją o wsparciu.

Samochody zostaną również przez Wnioskodawcę wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, a Wnioskodawca utrzyma ich własność przez okres nie krótszy niż 3 lata od dnia ich wprowadzenia do ewidencji.

Końcowo Spółka wskazuje, że koszty nabycia samochodów ciężarowych nie stanowią kosztów wyłączonych z wydatków kwalifikujących się do objęcia pomocą publiczną z tytułu nowej inwestycji jako koszty samochodów osobowych, środków transportu lotniczego, taboru pływającego oraz innych składników majątku służących głównie celom osobistym przedsiębiorcy, wskazanych w art. 2 pkt 7 lit. a ustawy o WNI.

Tym samym, w ocenie Wnioskodawcy, wydatki na zakup samochodów ciężarowych spełniają wszystkie powyższe warunki zaliczenia ich do kosztów kwalifikowanych nowej inwestycji.

Na poparcie przedstawionego powyżej stanowiska, Wnioskodawca wskazuje, że możliwość zaliczenia wydatków na samochody ciężarowe do kosztów kwalifikowanych nowej inwestycji (lub kosztów kwalifikowanych inwestycji realizowanych na terenie specjalnych stref ekonomicznych) znajduje potwierdzenie w rozstrzygnięciach wydawanych przez organy podatkowe. Przykładowo, w poniższych interpretacjach indywidualnych Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej:

• z dnia 12 listopada 2020 r., znak: 0113-KDIPT2-1.4011.655.2020.2.MAP,
• z dnia 27 kwietnia 2023, znak: 0111-KDIB1-3.4010.145.2023.1.AN,
• z dnia 21 kwietnia 2022 r., znak: 0111-KDIB1-3.4010.111.2022.1.MBD.

Ad 2.

Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o CIT, jeżeli podatnik ponosi koszty uzyskania przychodów ze źródeł, z których dochody podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym oraz koszty związane z przychodami ze źródeł, z których dochody nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym lub są zwolnione z podatku dochodowego, a nie jest możliwe przypisanie danych kosztów do źródła przychodów, koszty te ustala się w takim stosunku, w jakim pozostają osiągnięte w roku podatkowym przychody z tych źródeł w ogólnej kwocie przychodów. Przepis art. 7 ust. 3 pkt 3 ustawy o CIT stosuje się odpowiednio.

Ponadto, stosownie do art. 15 ust. 2a ustawy o CIT, zasadę, o której mowa w ust. 2, stosuje się również w przypadku, gdy podatnik ponosi koszty uzyskania przychodów ze źródeł, z których część dochodów nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym albo jest zwolniona z tego opodatkowania; w takim przypadku przepis art. 7 ust. 3 pkt 3 ustawy o CIT stosuje się odpowiednio.

Jednocześnie, w ustawie o CIT nie określono innego sposobu przyporządkowania kosztów uzyskania przychodów w razie uzyskiwania dochodów z działalności opodatkowanej i zwolnionej. Klucz przychodowy, o którym mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o CIT zgodnie z wypracowanymi stanowiskami ma co do zasady charakter uniwersalny, a jego wprowadzenie miało na celu ujednolicenie sposobu ustalania wysokości kosztów uzyskania przychodu m.in. przez podatników prowadzących działalność zwolnioną z opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT.

Stosownie do przywołanych powyżej przepisów, Spółka jako podmiot prowadzący działalność na podstawie decyzji o wsparciu jest zobowiązana do przypisania do poszczególnych źródeł, przychodów podatkowych i kosztów ich uzyskania związanych z działalnością zwolnioną z opodatkowania oraz przychodów i kosztów związanych z działalnością opodatkowaną na zasadach ogólnych. Podstawową zasadą obowiązująca w tym zakresie jest możliwie najbardziej precyzyjne wydzielenie przychodów oraz kosztów związanych z działalnością zwolnioną z opodatkowania oraz działalnością opodatkowaną CIT.

Mając na uwadze powyższe, w pierwszej kolejności osiągnięte przez podatnika przychody oraz ponoszone przez niego koszty uzyskania przychodów (bezpośrednio oraz pośrednio związane z przychodami) powinny zostać przyporządkowane bezpośrednio do danego rodzaju działalności tj. działalności zwolnionej oraz opodatkowanej.

W przypadku kosztów uzyskania przychodów, których bezpośrednia alokacja nie jest możliwa, należy zastosować pośrednie metody alokacji kosztów, które w sposób najbardziej miarodajny i wiarygodny, tj. zbliżony do rzeczywistości odzwierciedlają rzeczywisty udział tych kosztów w uzyskaniu poszczególnych kategorii przychodów przy uwzględnieniu charakteru działalności Wnioskodawcy.

Jednocześnie, zdaniem Spółki w przypadku kosztów uzyskania przychodów, których bezpośrednia alokacja nie jest możliwa stosowanie wyłącznie klucza przychodowego, o którym mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o CIT nie jest obligatoryjnie - zgodnie bowiem z ugruntowaną linią interpretacyjną i praktyką orzeczniczą, w razie zidentyfikowania alternatywnych metod alokacji kosztów uzyskania przychodów o charakterze wspólnym do wyniku działalności zwolnionej i działalności opodatkowanej, odzwierciedlających jednocześnie w sposób bardziej adekwatny rzeczywistość gospodarczą prowadzonej działalności, podatnicy mają możliwość ich zastosowania.

Tytułem przykładu organy podatkowe akceptują następujące współczynniki alokacji kosztów wspólnych, które dotyczą równocześnie działalności zwolnionej, jak też działalności opodatkowanej:

1)  klucz podziałowy oparty na ilości zużycia surowca podstawowego w związku z tym, że specyfika działalności wnioskodawcy opierała się na produkcji wyrobów z tworzyw sztucznych, a punktem odniesienia do podziału kosztów winna być ilość zużytych materiałów produkcyjnych - interpretacja indywidualna DKIS z dnia 19 stycznia 2026 r., sygn. 0111-KDIB1-3.4010.805.2025.1.PC,

2)  klucz uwzględniający stosunek przychodów ze sprzedaży danego produktu do ogółu przychodów ze sprzedaży produktów wytwarzanych przez spółkę - interpretacja indywidualna DKIS z dnia 2 marca 2023 r., sygn. 0111-KDIB2-1.4010.11.2023.1.DD.

Mając na uwadze powyższe stanowiska organów podatkowych, dopiero wówczas, gdy nie jest możliwe przypisanie danych kosztów do źródła przychodów, alokacji kosztów należy dokonać w oparciu o klucz przychodowy z art. 15 ust. 2 ustawy o CIT. Wynika to z faktu, że przepisy podatkowe nie zobowiązują podatnika, aby w każdej sytuacji, do alokowania kosztów, których bezpośrednia alokacja do źródeł przychodu nie jest możliwa stosował klucz przychodowy, o którym mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o CIT. Przepis ten wskazuje jedynie, że w razie braku możliwości przypisania kosztów do źródła przychodów np. za pomocą innych współczynników, podatnik powinien zastosować ten sposób alokacji kosztów.

W konsekwencji, dokonywanie przyporządkowania kosztów do przychodów zwolnionych lub opodatkowanych w oparciu o klucz przychodowy, o którym mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o CIT, powinno być stosowane jedynie wtedy, gdy nie istnieje inny miarodajny sposób przypisania kosztów, który w sposób bardziej prawidłowy oddaje rzeczywisty udział danego kosztu w działalności zwolnionej i opodatkowanej, niż ma to miejsce w przypadku alokacji opartej na proporcji przychodów określonej w art. 15 ust. 2 ustawy o CIT. Przyjęcie odmiennego stanowiska, tj. obowiązku stosowania klucza przychodowego, o którym mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o CIT w każdej sytuacji, pomimo możliwości zastosowania innych bardziej rzetelnych kluczy alokacji kosztów, mogłoby nie odzwierciedlać rzeczywistego powiązania pomiędzy określonym kosztem, a danym rodzajem przychodu.

Zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku Spółki bardziej adekwatne będzie zastosowanie klucza podziałowego opartego na liczbie przejechanych kilometrów. Planowane zmiany w zakresie działalności Wnioskodawcy polegają bowiem na wykorzystywaniu samochodów ciężarowych zarówno do działalności objętej decyzją o wsparciu, jak i do działalności pozastrefowej. W związku z tym, punktem odniesienia do podziału kosztów wspólnych powinien być faktyczny stopień wykorzystania floty transportowej w poszczególnych rodzajach działalności, mierzony liczbą przejechanych kilometrów.

Klucz podziałowy oparty na liczbie przejechanych kilometrów w sposób najbardziej miarodajny i wiarygodny, tj. zbliżony do rzeczywistości gospodarczej, odzwierciedla związek kosztów wspólnych działalności transportowej z działalnością zwolnioną z opodatkowania oraz działalnością opodatkowaną, a także ich udział w generowaniu przychodów z poszczególnych źródeł. W szczególności koszty związane z wykorzystywaniem samochodów ciężarowych, takie jak koszty paliwa i innych płynów eksploatacyjnych, serwisu i napraw pojazdów, wymiany opon, ubezpieczeń, leasingu oraz amortyzacji środków transportu, pozostają w bezpośrednim związku z intensywnością wykorzystania pojazdów, którą najpełniej odzwierciedla liczba przejechanych kilometrów.

W ocenie Spółki klucz przychodowy, o którym mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o CIT powinien zostać zastosowany dopiero wówczas, kiedy po przeprowadzonej analizie, dana kategoria kosztów nie może być alokowana do działalności zwolnionej oraz opodatkowanej na zasadach ogólnych w oparciu o wypracowane przez Spółkę współczynniki podziału.

Analogiczne stanowisko zajmuje również Naczelny Sąd Administracyjny, m.in. w wyroku z 15 marca 2018 r., sygn. II FSK 610/16, w którym podkreślono: "Przyjmując takie ujęcie analizowanego przepisu, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w pełni należy podzielić (...) wywód, zgodnie z którym nadrzędną zasadą jest precyzyjne wydzielenie bezpośrednich kosztów związanych z działalnością strefową oraz pozastrefową oraz kosztów możliwych do przypisania do działalności strefowej lub pozastrefowej na podstawie rzeczywistych czynników kosztów twórczych (...). Klucz ten powinien być jednak skonstruowany w taki sposób, aby alokowane koszty w możliwie najbardziej precyzyjny (zbliżony do rzeczywistości) sposób odpowiadały podziałowi na działalność strefową oraz pozastrefową. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego jako przykład kluczy pozwalających na dostatecznie precyzyjne alokowanie kosztów można uznać, przytoczone w uzasadnieniu skargi kasacyjnej: klucz obliczony na podstawie liczby godzin przepracowanych przez pracowników przy działalności zwolnionej i opodatkowanej, klucz ilości stanowisk komputerowych w ramach działalności strefowej, klucz powierzchniowy, klucz ilościowy, klucz wartościowy. Oczywiście to rzeczą podatnika jest sporządzenie stosownej dokumentacji w taki sposób, aby zastosowanie przyjętego klucza było możliwe. Ostatecznie bowiem to organ podatkowy dokona oceny, czy ów klucz alokacji kosztów jest na tyle miarodajny aby uznać za prawidłowe określenie na jego podstawie kosztów przypadających na przychody opodatkowane i zwolnione z podatku".

Powyższe stanowisko znajduje również potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych DKIS w tym przykładowo z dnia 4 października 2022 r., znak: 0111-KDIB1-3.4010.512.2022.2.PC, w której organ stwierdził: „Stosownie do powyższego, gdy jest to możliwe, Wnioskodawca za pomocą systemu ewidencjonowania dokonuje przyporządkowania kosztów odpowiednio do przychodów zwolnionych oraz opodatkowanych, zaś w pozostałych przypadkach - za pomocą klucza przychodowego, o którym mowa w art. 15 ust. 2 i 2a u.p.d.o.p. W świetle przedstawionego zdarzenia przyszłego, zgodzić się należy z Wnioskodawcą, że z uwagi na brak możliwości przypisania ww. Kosztów wspólnych do działalności zwolnionej i opodatkowanej, będzie miał obowiązek przypisać je na podstawie tzw. klucza przychodowego opartego na proporcji przychodu z danego rodzaju działalności do przychodów ogółem.”

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz.U. z 2026 r., poz. 554 ze zm., dalej: „updop”):

Wielkość pomocy publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia nie może przekroczyć wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z odrębnymi przepisami.

Na podstawie art. 17 ust. 4 updop:

Na podstawie ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o wspieraniu nowych inwestycji (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 469 ze zm., dalej: „ustawa o WNI”), został wprowadzony mechanizm wsparcia dla przedsiębiorców w postaci zwolnienia z podatku dochodowego z tytułu nowej inwestycji.

Zgodnie z art. 2 pkt 1 ustawy o WNI:

Zgodnie z art. 3 ustawy o WNI,

W myśl art. 4 ustawy o WNI,

Wsparcie udzielane jest przedsiębiorcy realizującemu nową inwestycję w drodze decyzji, zwaną dalej „decyzją o wsparciu” (art. 13 ust. 1 ustawy o WNI).

Przedmiotem decyzji o wsparciu - w myśl art. 14 ust. 1 pkt 2 ustawy o WNI - jest nowa inwestycja podatnika, realizowana w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, która nie została wyłączona stosownymi regulacjami, wydanymi na podstawie ust. 3 pkt 1 tego przepisu.

Treść decyzji o wsparciu została wskazana w art. 15 ustawy o WNI i określa okres obowiązywania decyzji, przedmiot działalności gospodarczej oraz warunki, które przedsiębiorca jest obowiązany spełnić, wymienione w punktach od 1 do 6.

Ad 1

Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia czy wydatki będące ceną nabycia samochodów ciężarowych będą stanowić koszty kwalifikowane nowej inwestycji, o których mowa w § 8 ust. 1 pkt 1 lit. b Rozporządzenia WNI, a co za tym idzie będą mogły wpływać na zwiększenie dostępnej pomocy publicznej w postaci zwolnienia podatkowego, a w konsekwencji także pośrednio na wysokość dochodu podlegającego zwolnieniu na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT.

Zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 sierpnia 2018 r. w sprawie pomocy publicznej udzielanej niektórym przedsiębiorcom na realizację nowych inwestycji (Dz. U. z 2025 r. poz. 108 ze zm.):

Stosownie do § 8 ust. 1 ww. rozporządzenia, do kosztów kwalifikujących się do objęcia wsparciem na nowe inwestycje zalicza się koszty będące:

W myśl § 8 ust. 5 rozporządzenia:

Środki trwałe, o których mowa w ust. 1 pkt 2, muszą być nowe, z wyjątkiem aktywów nabywanych przez mikroprzedsiębiorców, małych przedsiębiorców i średnich przedsiębiorców i z wyjątkiem realizacji nowej inwestycji w rozumieniu art. 2 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o wspieraniu nowych inwestycji (§ 8 ust. 5 ww. rozporządzenia).

Należy podkreślić, że aby wydatek mógł być uznany za koszt kwalifikowany, powinien mieć ścisły związek z realizacją inwestycji z której dochód podlega zwolnieniu z podatku dochodowego od osób prawnych na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34a updop.

Norma wynikająca z art. 17 ust. 1 pkt 34a i art. 17 ust. 4 updop, stanowi formę ulgi podatkowej, która jest wyjątkiem od zasady równości i powszechności opodatkowania. Tym samym, powinna być interpretowana w sposób precyzyjny i ścisły. Niedopuszczalne jest stosowanie wykładni rozszerzającej. Z powołanych powyżej przepisów wynika, że ulgą może zostać objęty wyłącznie dochód uzyskany z działalności gospodarczej prowadzonej w ramach inwestycji objętej decyzją o wsparciu.

Zgodnie z art. 13 ust. 8 ustawy o WNI:

Stosownie do art. 2 pkt 7 lit. a ustawy o WNI, użyte w ustawie koszty kwalifikowane nowej inwestycji - poniesione w okresie ważności decyzji o wsparciu oznacza koszty inwestycji kwalifikujące się do objęcia pomocą publiczną z tytułu nowej inwestycji, z wyłączeniem kosztów poniesionych na samochody osobowe, środki transportu lotniczego, tabor pływający oraz inne składniki majątku służące głównie celom osobistym przedsiębiorcy, a w przypadku przedsiębiorcy będącego spółką handlową - głównie celom osobistym jej wspólnika albo akcjonariusza, pomniejszone o naliczony podatek od towarów i usług oraz o podatek akcyzowy, jeżeli możliwość ich odliczeń wynika z odrębnych przepisów,

Dokonując oceny stanowiska Wnioskodawcy, należy odnieść się do przedstawionego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, zgodnie z którym, w dniu 6 marca 2026 r. Zarząd Specjalnej Strefy Ekonomicznej wydał na rzecz Spółki Decyzję o wsparciu o nr (…).

Jednym z elementów Inwestycji jest rozbudowa oraz unowocześnienie infrastruktury logistycznej i transportowej, tak aby dostosować ją do rosnącego wolumenu produkcji oraz ograniczyć zależność od dostawców i przewoźników zewnętrznych. Spółka posiada flotę pojazdów ciężarowych oraz dokonała w ostatnim okresie zakupu dodatkowych 8 (docelowo planuje zakupić 20) nowych pojazdów ciężarowych wraz z naczepami i przyczepami. Pojazdy ciężarowe są i będą wykorzystywane do realizowania przez Spółkę dostaw swoich produktów (mebli) do klientów w Polsce oraz zagranicą, głównie w Holandii i Niemczech oraz w transporcie wewnętrznym pomiędzy zakładami produkcyjnymi. Pojazdy ciężarowe należące do Spółki wykorzystywane są w dużej mierze w długodystansowych dostawach produktów. Dotychczasowo, po zrealizowanych dostawach do klientów, pojazdy ciężarowe Spółki w drodze powrotnej do Zakładu co do zasady nie przewoziły ładunków albo mogły być wykorzystywane do odbioru i przewozu produktów reklamowanych / zwracanych przez klientów Spółki lub do transportu surowców i materiałów wykorzystywanych przez Spółkę do produkcji mebli.

Aktualnie, Spółka rozszerzyła prowadzoną działalność o działalność niezwiązaną z dotychczasowym obszarem działania Spółki, tj. o świadczenie usług transportowych na rzecz podmiotów trzecich. Celem rozszerzenia działalności o wskazane usługi jest umożliwienie Spółce bardziej efektywnego zarządzania kosztami dotyczącymi własnych pojazdów ciężarowych wykorzystywanych do dostaw produktów i ograniczenie pustych przejazdów samochodów ciężarowych w drodze powrotnej do Zakładu. Wnioskodawca podkreśla, że świadczenie usług na rzecz podmiotów trzecich będzie stanowić wyłącznie działalność dodatkową (poboczną) Spółki. Wszelkie ewentualne zlecenia przyjmowane przez Spółkę w związku z świadczeniem usługi transportu na rzecz podmiotu trzeciego muszą być zgodne z harmonogramem zaplanowanych dostaw produktów do klientów. Priorytetem Spółki jest zapewnianie każdorazowo terminowej i bezpiecznej realizacji dostawy wyprodukowanych mebli do odbiorców, a nie świadczenie usług transportowych na rzecz podmiotów zewnętrznych. Świadczenie tych usług będzie odbywać się wyłącznie w trakcie powrotu pojazdów ciężarowych do Zakładu, po prawidłowo zrealizowanych dostawach mebli do klientów Spółki. Świadczenie usług transportowych na rzecz podmiotów trzecich będzie realizowane wyłącznie w przypadkach, gdy będzie to możliwe przy okazji wykonywania dostawy na rzecz klienta Spółki.

Nabycie własnych samochodów i samodzielne prowadzenie dostaw mają na celu optymalizację kosztów związanych z transportem. Powyższe ma na celu na optymalizację tras w taki sposób, aby minimalizować puste przebiegi po stronie samochodów ciężarowych należących do Spółki oraz maksymalnie wykorzystać pojemność ładunkową tych pojazdów. Należy podkreślić, iż działalność transportowa nie jest bezpośrednio celem Inwestycji objętej wnioskiem o wydanie decyzji o wsparciu.

W związku z powyższym, Spółka poniesie koszt nabycia co najmniej 20 sztuk samochodów ciężarowych wraz z naczepami. Spółka ponadto uzyskała zezwolenie niezbędne celem prowadzenia działalności transportowej. Zakup środków transportu jest elementem infrastruktury logistycznej bezpośrednio wspierającej realizację Inwestycji.

Oprócz nabycia samochodów, A. będzie ponosiła koszty eksploatacyjne (m.in. paliwo, materiały eksploatacyjne, przeglądy, amortyzacja itd.) dotyczące ich użytkowania, jak również koszty wynagrodzenia kierowców. Z działalnością Działu Transportu będą również związane koszty pośrednie takie jak usługi wspierające działalność tego Działu. Wnioskodawca prowadzi wewnętrzną ewidencję przebiegu poszczególnych samochodów ciężarowych, w podziale na frachty na potrzeby wewnętrzne i zewnętrzne, z uwzględnieniem liczby przejechanych kilometrów w ramach świadczonych usług oraz związanych z wywozem produktów, a także potrzeb poszczególnych zakładów (transport międzyzakładowy).

Należy podkreślić, że wskazane powyżej regulacje dają przedsiębiorcom możliwość poniesienia nakładów inwestycyjnych w tzw. ruchome środki trwałe, np. samochody ciężarowe.

Jak wskazano w uzupełnieniu wniosku, zakup samochodów ciężarowych został uwzględniony w dokumentacji złożonej w celu uzyskania Decyzji o Wsparciu nr (…) z dnia 6 marca 2026 r., tj. zarówno we wniosku o wydanie decyzji o wsparciu, jak również w „Szczegółowym opisie przedsięwzięcia”, stanowiącym załącznik do tego wniosku.

We wniosku o wydanie decyzji o wsparciu, w ramach opisu nowej inwestycji, wskazano, że inwestycja obejmuje m.in. zakup 20 samochodów ciężarowych wraz z naczepami. Zakup ten został również uwzględniony w harmonogramie ponoszenia kosztów kwalifikowanych inwestycji.

Również w „Szczegółowym opisie przedsięwzięcia” wskazano, że Spółka planuje zakup 20 samochodów ciężarowych wraz z naczepami w celu umożliwienia realizacji dostaw wyrobów finalnych do klientów końcowych. Pojazdy mają być wykorzystywane do obsługi zwiększonego wolumenu produkcji, przy zachowaniu kontroli nad terminowością i jakością dostaw oraz ograniczeniu ryzyk logistycznych związanych z korzystaniem z przewoźników zewnętrznych. 

Spółka wskazała również, że planuje wykorzystywanie pojazdów do wykonywania usług transportu powrotnego po zrealizowaniu dostaw mebli, co ma służyć optymalizacji kosztów transportu oraz ograniczeniu pustych przebiegów. Zakup samochodów ciężarowych został zatem przedstawiony jako element planowanej nowej inwestycji związany z obsługą logistyczną zwiększonej produkcji Spółki.

Jednocześnie, w uzasadnieniu Decyzji o Wsparciu, w opisie planowanej inwestycji, wskazano, że obejmuje ona m.in. zwiększenie floty pojazdów ciężarowych do realizacji dostaw produktów oraz wykonanie placów manewrowych dla pojazdów. W uzasadnieniu Decyzji o Wsparciu powołano się również na złożony przez Spółkę wniosek o wydanie decyzji o wsparciu oraz wskazano „Szczegółowy opis przedsięwzięcia” jako jeden z dokumentów załączonych do tego wniosku.

Zatem, jeżeli w ramach nowej inwestycji Spółka nabędzie samochody ciężarowe, które będą wykorzystywane w działalności gospodarczej prowadzonej w ramach otrzymanej Decyzji o wsparciu, które w szczególności będą przeznaczone do transportu wyrobów, wyprodukowanych przez Spółkę w ramach nowej inwestycji, Wnioskodawca będzie uprawniony do zaliczenia do kosztów kwalifikujących się do objęcia wsparciem, wydatków będących kosztami nabycia Samochodów będących środkiem trwałym.

Należy podkreślić, że aby wydatek mógł być uznany za koszt kwalifikowany, powinien mieć ścisły związek z realizacją inwestycji z której dochód podlega zwolnieniu z podatku dochodowego od osób prawnych na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34a updop.

W związku z powyższym, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 dotyczące ustalenia, czy wydatki będące ceną nabycia samochodów ciężarowych będą stanowić koszty kwalifikowane nowej inwestycji, o których mowa w § 8 ust. 1 pkt 1 lit. b Rozporządzenia WNI, a co za tym idzie będą mogły wpływać na zwiększenie dostępnej pomocy publicznej w postaci zwolnienia podatkowego, a w konsekwencji także pośrednio na wysokość dochodu podlegającego zwolnieniu na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT, należy uznać za prawidłowe.

Ad 2

Państwa wątpliwości dotyczą również ustalenia czy w celu alokacji kosztów wspólnych do danej działalności (zwolnionej oraz opodatkowanej) Spółka może zastosować klucz alokacji inny niż klucz przychodowy wynikający z art. 15 ust. 2 ustawy o CIT, tj. klucz oparty o przebieg poszczególnych samochodów ciężarowych.

Podkreślenia wymaga fakt, że prowadzenie działalności gospodarczej na terenie określonym w Decyzji o wsparciu i wynikające stąd zwolnienie dochodów pochodzących z tej działalności jest wyjątkiem od zasady równości i sprawiedliwości opodatkowania, w związku z tym przepisy dotyczące zwolnień muszą być interpretowane ściśle, zgodnie z ich wykładnią językową.

Wskazane powyżej zwolnienie, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34a updop, wynikające z decyzji o wsparciu, nie ma charakteru podmiotowego. Nie obejmuje ono zatem wszystkich dochodów podmiotu gospodarczego prowadzącego działalność gospodarczą lecz jedynie te dochody, które prowadzone są na terenie określonym w Decyzji i dodatkowo wyłącznie te dochody, których zakres został określony w tej decyzji o wsparciu.

Na podstawie art. 7 ust. 1 updop:

W myśl art. 7 ust. 2 updop:

Zgodnie z art. 7 ust. 3 pkt 1 i pkt 3 updop:

Zgodnie z art. 9 ust. 1 updop,

Odrębnymi przepisami, do których odsyła przytoczony wyżej art. 9 ust. 1 updop, są przepisy ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t. j. Dz. U. z 2026 r., poz. 522 ze zm.).

W związku z powyższym, konieczne jest prowadzenie ksiąg rachunkowych w taki sposób, aby możliwe było precyzyjne rozdzielenie przychodów i kosztów uzyskania przychodów związanych z działalnością prowadzoną w ramach nowej inwestycji na terenie określonym w decyzji o wsparciu na podstawie decyzji oraz pozostałą działalnością.

Stosownie do art. 15 ust. 1 updop,

Zatem za koszty uzyskania przychodów należy uznać wszelkie wydatki - po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, tj. wymienionych w negatywnym katalogu wydatków nie uznawanych za koszty uzyskania przychodów - o ile pozostają w związku przyczynowo - skutkowym z przychodami. Mowa tu zarówno o kosztach bezpośrednio związanych z uzyskiwanym przychodem, jak i o kosztach dotyczących całokształtu działalności podatnika lub z zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów, czyli związanych z funkcjonowaniem firmy.

Wyjątkowo w odniesieniu do kosztów, co do których podatnik nie jest w stanie dokonać takiego podziału, bowiem są to koszty wspólne, zgodnie z art. 15 ust. 2 i 2a updop, można zastosować zasadę proporcjonalnego ich rozliczenia.

W myśl art. 15 ust. 2 updop,

W myśl art. 15 ust. 2a updop,

Z powyższego wynika, że w sytuacji braku możliwości przypisania danych kosztów do poszczególnych źródeł przychodów, aby ustalić jaka część kosztów powinna obniżać dochód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym, podatnik powinien zastosować proporcję przychodów z tych źródeł do ogólnej sumy osiągniętych w danym roku przychodów.

Warunkiem zastosowania tego przepisu jest, by podatnik ponosił wydatki zaliczone do kosztów uzyskania przychodów związane z dochodami ze źródeł, które w części podlegają opodatkowaniu oraz w części nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych lub są z niego zwolnione.

Wprowadzony przez ustawodawcę tzw. klucz przychodowy ma charakter uniwersalny i obligatoryjny w sytuacji, gdy nie jest możliwe ustalenie kosztów uzyskania przypadających na poszczególne źródła.

W tym miejscu należy również podkreślić, że ustawodawca nie określił innego sposobu przyporządkowania kosztów w sytuacji uzyskiwania dochodów z działalności opodatkowanej i nieopodatkowanej. Brak możliwości takiego przyporządkowania obliguje podatnika do zastosowania metody przypisania wysokości kosztów określonej w ww. przepisie. Wprowadzony przez ustawodawcę tzw. klucz przychodowy ma charakter uniwersalny i obligatoryjny w sytuacji, gdy nie jest możliwe ustalenie kosztów uzyskania przypadających na poszczególne źródła.

O zaliczeniu określonych wydatków do kosztów związanych z uzyskaniem przychodów ze źródeł, z których dochód podlega opodatkowaniu oraz innych źródeł decyduje podatnik. Podatnik również ustala zasady ewidencjonowania, podziału oraz rozliczenia kosztów, pozwalające na prawidłowe ustalenie kosztów uzyskania przychodów odnoszących się do dochodów podlegających opodatkowaniu oraz zwolnionych od podatku.

Biorąc pod uwagę przedstawiony we wniosku stan faktyczny i zdarzenie przyszłe należy podkreślić, że oprócz nabycia samochodów, A. będzie ponosiła koszty eksploatacyjne (m.in. paliwo, materiały eksploatacyjne, przeglądy, amortyzacja itd.) dotyczące ich użytkowania, jak również koszty wynagrodzenia kierowców. Z działalnością Działu Transportu będą również związane koszty pośrednie takie jak usługi wspierające działalność tego Działu. Wnioskodawca prowadzi wewnętrzną ewidencję przebiegu poszczególnych samochodów ciężarowych, w podziale na frachty na potrzeby wewnętrzne i zewnętrzne, z uwzględnieniem liczby przejechanych kilometrów w ramach świadczonych usług oraz związanych z wywozem produktów, a także potrzeb poszczególnych zakładów (transport międzyzakładowy).

Jak Państwo wskazują, najbardziej adekwatne będzie zastosowanie klucza podziałowego z uwzględnieniem liczby przejechanych kilometrów w ramach świadczonych usług oraz związanych z wywozem produktów, a także potrzeb poszczególnych zakładów (transport międzyzakładowy). Specyfika działalności Wnioskodawcy opiera się bowiem na produkcji wyrobów w branży meblarskiej.

Także zdaniem organu, jeżeli w istocie wskazane przez Spółkę zasady podziału kosztów zmierzają do przypisania w sposób możliwie najbardziej zbliżony do rzeczywistości tych kosztów do działalności zwolnionej i opodatkowanej, to należy je uznać za prawidłowe.

Zgadzamy się, że klucz podziałowy z uwzględnieniem liczby przejechanych kilometrów w ramach świadczonych usług oraz związanych z wywozem produktów, a także potrzeb poszczególnych zakładów (transport międzyzakładowy) w sposób najbardziej miarodajny i wiarygodny tj. zbliżony do rzeczywistości, odzwierciedli związek wspólnych kosztów z działalnością zwolnioną z opodatkowania lub opodatkowaną oraz ich udział w poszczególnych źródłach przychodów.

Niemniej jednak każdy opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego winien być rozpatrywany przez Spółkę indywidualnie.

Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy:

• stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego obowiązującego w dniu zaistnienia zdarzenia;
• zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwa we wniosku oraz stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Powołane przez Państwa interpretacje indywidualne, dotyczą konkretnych, indywidualnych sprawy podatnika. Zostały wydane w określonym stanie faktycznym i w tych sprawach rozstrzygnięcia w nich zawarte są wiążące. Nie mogą one zatem przesądzać o niniejszym rozstrzygnięciu. Każdą sprawę Organ jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (...), ul. (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.