0114-KDIP2-1.4010.277.2026.1.MR1

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

15 lipca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia przychodów i kosztów wynikających ze zbiorczych faktur.

Treść wniosku jest następująca :

Opis zdarzenia przyszłego

A. sp. z o.o. (dalej: „A.” lub „Wnioskodawca”) jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Polsce, należącą do Grupy B („B.” lub „Grupa B”).

Podstawowym obszarem działalności Grupy B w Polsce jest pośrednictwo w przewozie osób, o którym mowa w art. 4 pkt 24 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1490, ze zm.); „Ustawa o transporcie drogowym”. Ponadto, Grupa B. jest aktywna na polskim rynku w branży (…).

Reorganizacja działalności B. w Polsce:

Działalność B. w Polsce związana z pośrednictwem w przewozie osób jest obecnie w trakcie reorganizacji mającej na celu m.in. lepsze targetowanie rynku oraz skuteczniejsze adresowanie jego potrzeb. Cele przedmiotowej reorganizacji mają uwzględniać w szczególności trzy kluczowe aspekty:

a)  aspekt terytorialny (tj. koncentrację na obsłudze poszczególnych obszarów geograficznych),

b)  optymalizację czynności administracyjnych, poprzez ich wydzielenie do odrębnego podmiotu,

c)  specyfikę przejazdów realizowanych dla klientów biznesowych (B2B), które różnią się od przejazdów realizowanych dla konsumentów (B2C).

Ad. a) Do końca maja 2026 r., działalność w zakresie pośrednictwa w przewozie osób, o której mowa w art. 4 pkt 24 Ustawy o transporcie drogowym skoncentrowana była w spółce C. („C.”). Jednakże, w ramach wspomnianej terytorialnej reorganizacji Grupy B. z dniem 1 czerwca 2026 r., działalność ta została przeniesiona i jest aktualnie prowadzona przez dwie inne spółki: D oraz E (dalej łącznie jako: „Spółki Operacyjne”). Celem tej części reorganizacji Grupy B. jest lepsza koncentracja na obsłudze rynku w ramach przypisanego każdej ze Spółek Operacyjnych określonego obszaru geograficznego. B. nie wyklucza powołania w przyszłości kolejnych spółek przypisanych do obsługi wyodrębnionych geograficznie obszarów.

Ten etap reorganizacji nie jest przedmiotem niniejszego wniosku o interpretację, został on opisany jedynie informacyjnie.

Ad. b) W ramach przedmiotowej reorganizacji utworzona została ponadto spółka F., która prowadzi / będzie prowadzić działalność pomocniczą, usługową względem Spółek Operacyjnych oraz spółki A. - w takich obszarach, jak:

•     administracja,

•     kadry i płace (HR),

•     relacje z niezależnymi dostawcami usług przewozu osób („Partnerzy”),

•     onboarding i bieżące wsparcie Partnerów,

•     compliance,

•     analizy biznesowe i strategie,

•     marketing i komunikacja,

•     inne drobne usługi oraz reprezentowanie Grupy B. w relacjach z organizacjami i organami administracji publicznej.

Również ten etap reorganizacji nie jest przedmiotem niniejszego wniosku o interpretację, został on opisany jedynie informacyjnie.

Ad. c) Z kolei A. została powołana w ramach wspomnianej reorganizacji działalności B. w Polsce, w celu uwzględnienia szczególnych potrzeb klientów biznesowych (zamawiających tzw. przejazdy B2B). Utworzenie A. ma odpowiadać na specyficzne potrzeby segmentu B2B, co szczegółowo wyjaśniono w dalszej części wniosku.

Niniejszy wniosek o interpretację dotyczy wyłącznie tego etapu organizacji.

Zarys modelu działalności B. w Polsce w zakresie pośrednictwa w przewozie osób:

Jak wskazano, podstawowym obszarem działalności Grupy B. w Polsce jest pośrednictwo w przewozie osób, przy czym od dnia 1 czerwca 2026 r., działalność ta prowadzona jest przez D. oraz E. Spółki Operacyjne prowadzą działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa w przewozie osób, o której mowa w art. 4 pkt 24 Ustawy o transporcie drogowym oraz posiadają licencje na pośrednictwo w przewozie osób, o której mowa w art. 5b ust. 2 pkt 2 tej ustawy.

Spółki Operacyjne prowadzą i zarządzają w Polsce platformą technologiczną, która wspiera świadczenie usług przez kierowców taksówek („Aplikacja B.”). Aplikacja B. jest częścią złożonego rozwiązania informatycznego rozwiniętego i utrzymywanego (...) przez Grupę B., przy czym na potrzeby niniejszego wniosku wszystkie zasoby informatyczne zaprojektowane i udostępnione przez Grupę B. określane są Aplikacja B.

Aplikacja B. łączy konsumentów, a także klientów prowadzących działalność gospodarczą (łącznie jako: „Pasażerowie”), z Partnerami tj. niezależnymi dostawcami usług przewozu osób w formule tzw. ridesharingu. Aplikacja B. umożliwia Pasażerom zamawianie usług transportu osobowego (przejazdów taksówką) od niezależnych dostawców tychże usług - Partnerów. Za pośrednictwem Aplikacji B., Pasażer może zamówić usługę przewozu, poznać z góry określoną, przybliżoną cenę przejazdu, śledzić w czasie rzeczywistym kurs, zapłacić za przejazd oraz otrzymać dokument fiskalny dokumentujący transakcję. Z kolei Partner świadczący usługę przewozu taksówką osobową, za pośrednictwem Aplikacji B. ma możliwość otrzymania zlecenia przewozu, nawiązania kontaktu z Pasażerem oraz rozliczenia opłaty za przejazd w formie bezgotówkowej. Przed skorzystaniem z usług przewozu, Pasażerowie oraz Partnerzy muszą pobrać Aplikację B. na swoje urządzenia mobilne (np. smartfony) i zarejestrować się na stronie internetowej lub w Aplikacji B. Spółki Operacyjne nie pobierają od Pasażerów opłat za korzystanie z Aplikacji B.

Aplikacja B. jest własnością spółki G., zaś prawo jej wykorzystania na terytorium Polski posiada spółka H. Żadna z polskich spółek B. nie posiada (i nie planuje posiadać) licencji na korzystanie z Aplikacji B. na polskim rynku. W zakresie świadczenia usług pośrednictwa w przewozie osób z wykorzystaniem Aplikacji B.na rynku polskim, każda ze Spółek Operacyjnych działa jako dystrybutor o ograniczonym ryzyku (limited risk distributor). Stroną umowy o świadczenie usług pośrednictwa w przewozie osób jest każdorazowo Partner, Spółka Operacyjna oraz spółka H. Jest to umowa trójstronna, na podstawie której Spółka Operacyjna i H. świadczą usługi przekazywania zleceń przewozu osób za pośrednictwem Aplikacji B. oraz inne usługi wspomagające, za które Partner płaci określone wynagrodzenie.

Usługi pośrednictwa w przewozie osób świadczone są przez Spółki Operacyjne na rzecz dwóch kategorii Partnerów. Są to:

 i.       tzw. Partnerzy indywidualni, będący kierowcami taksówek, posiadający licencję na przewóz osób taksówką, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 3 i art. 6 Ustawy o transporcie drogowym. Są to przedsiębiorcy prowadzący działalność gospodarczą w zakresie przewozów osobowych taksówką i pozyskujący klientów m. in. za pośrednictwem Aplikacji B. Partnerzy indywidualni nabywają usługi pośrednictwa w przewozie osób od danej Spółki Operacyjnej;

ii.      tzw. Partnerzy flotowi, będący podmiotami gospodarczymi, którzy także posiadają licencję na przewóz osób taksówką, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 3 i art. 6 Ustawy o transporcie drogowym. Partnerzy flotowi zatrudniają kierowców taksówek lub współpracują z kierowcami na innej podstawie prawnej. Partnerzy flotowi nabywają usługi pośrednictwa w przewozie osób bezpośrednio od danej Spółki Operacyjnej, lecz usługi przewozu są co do zasady wykonywane przez kierowców zatrudnionych przez tych Partnerów lub kierowców współpracujących z nimi na innej podstawie prawnej. Kierowcy zatrudnieni przez Partnerów flotowych lub współpracujący z Partnerami flotowymi nie nabywają usług pośrednictwa w przewozie osób od Spółki Operacyjnej, a stroną umowy pośrednictwa z daną Spółką Operacyjną są wyłącznie Partnerzy flotowi. Zatem Spółki Operacyjne świadczą usługi pośrednictwa na rzecz Partnerów (w tym, Partnerów flotowych), natomiast nie są stronami stosunku prawnego łączącego Partnera flotowego oraz poszczególnych kierowców, a także nie mają wpływu na relacje umowne zachodzące pomiędzy Partnerem flotowym i kierowcami.

Podstawę umowną współpracy danej Spółki Operacyjnej z danym Partnerem (indywidualnym lub flotowym) stanowią „Warunki dla partnerów flotowych (Przejazdy)” - po ich zaakceptowaniu przez Partnera.

Z punktu widzenia Partnerów, Spółki Operacyjne dostarczają rozwiązanie technologiczne, przy pomocy którego Partner (i jego kierowcy - w przypadku Partnerów flotowych) mogą utworzyć konto użytkownika oraz oferować usługi przewozu zainteresowanym Pasażerom, którzy zgłoszą chęć zrealizowania kursu w Aplikacji B. Na usługi świadczone przez Spółki Operacyjne na rzecz Partnerów składają się usługi pośrednictwa przy przewozie Pasażerów, polegające na przekazywaniu zleceń przewozu od Pasażerów do Partnerów (oraz ich kierowców - w przypadku Partnerów flotowych), obejmujące powiązane świadczenia, takie jak przetwarzanie płatności uiszczanych przez Pasażerów, dostawa i utrzymanie aplikacji mobilnej i platformy internetowej, obsługa klienta, zapewnienie komunikacji pomiędzy Partnerem a Pasażerem oraz inne świadczenia wspomagające usługę pośrednictwa.

Wynagrodzeniem danej Spółki Operacyjnej za usługi świadczone na rzecz Partnerów jest opłata serwisowa („Opłata Serwisowa”) uiszczana przez Partnerów. Opłata Serwisowa jest naliczana proporcjonalnie na podstawie opłaty od każdego zlecenia usługi przewozu, które zostało zrealizowane przez Partnera i jest powiększona o podatek VAT według obowiązującej stawki.

Pasażerowie nabywają usługi przewozu osób od Partnerów za pośrednictwem Aplikacji B. Aplikacja B. kojarzy Pasażerów z Partnerami (kierowcami). Po zamówieniu przez Pasażera przejazdu za pośrednictwem Aplikacji B., odpowiedni Partner otrzymuje powiadomienie o dokładnej lokalizacji Pasażera oraz celu podróży i może odpowiedzieć na tę ofertę, potwierdzając lub odrzucając przejazd za pomocą Aplikacji B.

Przejazdy zawierane za pośrednictwem Aplikacji B. mogą być i z reguły są rozliczane bezgotówkowo. Każda opłata za przejazd jest przypisana do Partnera i stanowi jego przychód podlegający opodatkowaniu. Pasażerowie są zobowiązani do wyboru metody płatności podczas logowania się do Aplikacji B. lub mogą wybrać metodę płatności na stronie internetowej Spółki Operacyjnej. Pasażerowie mogą również zdecydować się na uregulowanie należności za przejazd w gotówce (w takim przypadku usługa Spółki Operacyjnej nie obejmuje przetwarzania płatności), przy czym przejazdy bezgotówkowe stanowią większość wszystkich przejazdów realizowanych za pośrednictwem Aplikacji B.

Po każdym przejeździe "bezgotówkowym", karta kredytowa lub debetowa Pasażera jest obciążana opłatą za przejazd. Płatności za usługi transportowe dokonywane przez Pasażerów za pośrednictwem Aplikacji B. są bezpośrednio przekazywane do danej Spółki Operacyjnej przy wykorzystaniu podmiotu powiązanego (posiadającego licencję na świadczenie usług finansowych w zakresie przetwarzania płatności) lub zewnętrznego dostawcy usług przetwarzania płatności. W ramach usług zbierania i przetwarzania płatności, Spółki Operacyjne ułatwiają zbieranie opłat za przejazd od Pasażerów w imieniu Partnerów i przekazują opłatę za przejazd Partnerom po pomniejszeniu jej o swoją opłatę za usługę.

W ramach usług pośrednictwa, Spółki Operacyjne wysyłają w imieniu Partnera potwierdzenie mailowe do Pasażera po zakończeniu każdej podróży. Jednocześnie, Partner wystawia e-paragony fiskalne we współpracy z zewnętrznym usługodawcą dostarczającym rozwiązanie informatyczne do e-fiskalizacji. Z kolei dana Spółka Operacyjna, jako upoważniona osoba trzecia, wystawia faktury za przejazdy w imieniu i na rzecz Partnerów (w sytuacji, gdy usługa przejazdu powinna być udokumentowana fakturą). Dokument sprzedaży jest również dostępny dla Pasażera w Aplikacji B.

Powyższy model rozliczeń obowiązuje niezależnie od tego, czy klientami Partnerów są podmioty prowadzące działalność gospodarczą (relacja B2B), czy też konsumenci - osoby fizyczne nabywające usługi taxi bez związku z działalnością gospodarczą (relacja B2C) – z zastrzeżeniem wystawienia odpowiedniego dokumentu przejazdu (e-paragonu w przypadku przejazdów B2C i faktury w przypadku przejazdów B2B).

Nowy Model obsługi przejazdów biznesowych:

W ramach wspomnianej reorganizacji, B. planuje zmianę modelu działalności na polskim rynku w zakresie rozliczania przejazdów dla klientów biznesowych (B2B), co wiąże się z zaangażowaniem spółki A.

Jak wyjaśniono powyżej, w aktualnym modelu działalności, Spółki Operacyjne pełnią rolę pośredników we wszystkich przejazdach (B2B i B2C) realizowanych w Polsce (z uwzględnieniem swoich kompetencji terytorialnych). Spółki Operacyjne uczestniczą w tej samej formule w czynnościach związanych z organizowaniem i rozliczaniem przejazdów pomiędzy podmiotami oferującymi usługi taksówkowe (Partnerzy) a podmiotami korzystającymi z usług taksówkowych (Pasażerowie) – niezależnie od statusu Pasażerów (podmioty gospodarcze lub konsumenci).

W nowym modelu biznesowym („Nowy Model”) Spółki Operacyjne nadal będą pośredniczyć we wszystkich przejazdach (B2B i B2C) realizowanych w Polsce (z uwzględnieniem swoich kompetencji terytorialnych). Przy czym w zakresie przejazdów B2B, A. będzie dodatkowo zaangażowana w proces fakturowania / rozliczania tych przejazdów w relacji z klientami biznesowymi.

Zasadniczym celem planowanej modyfikacji sposobu fakturowania i rozliczania klientów z tytułu przejazdów B2B jest wdrożenie przez B. tzw. skonsolidowanego fakturowania klientów biznesowych, tj. takiego rozwiązania, w ramach którego wystawiane będą dla tych klientów zbiorcze faktury za wszystkie przejazdy zrealizowane w uzgodnionym okresie rozliczeniowym (np. za okresy tygodniowe lub miesięczne), w miejsce dziesiątek lub setek pojedynczych faktur dokumentujących poszczególne przejazdy. Z doświadczeń B. oraz informacji przekazywanych B. przez klientów biznesowych wynika bowiem, że fakturowanie pojedynczych przejazdów biznesowych, wskutek czego klient biznesowy otrzymuje dziesiątki lub setki faktur opiewających na niewielkie kwoty, postrzegane jest przez klientów jako istotna niedogodność i obciążenie administracyjne.

Obecnie, klienci B2B są obsługiwani przez Spółki Operacyjne w następujący sposób:

•     Klient B2B akceptuje Ogólne warunki korzystania z panelu (…) oferowanego przez H. Klient tworzy konto firmowe i uzyskuje dostęp do panelu (…). Dzięki temu, klient B2B ma dostęp do pakietu produktów B. dla przedsiębiorstw (…), takich jak (…). H. nie pobiera odrębnych opłat za te usługi, gdyż korzyścią jest stały napływ klientów B2B, którzy zamawiają przejazdy od Partnerów (co przekłada się na przychody zarówno Spółek Operacyjnych jak i H.).

•     Klienci B2B mogą mieć siedziby w różnych krajach i zazwyczaj akceptują warunki umowy na poziomie centrali. Spółki Operacyjne nie biorą udziału w oferowaniu ani akceptowaniu warunków umowy (…).

•     W odniesieniu do usług taksówkowych, klient B2B zawiera osobne umowy o świadczenie usług transportowych z poszczególnymi Partnerami dostępnymi na platformie B., a Spółki Operacyjne pełnią rolę pośredników pomiędzy stronami tych umów. Różnica w porównaniu z przejazdami B2C polega na tym, że klienci B2B mają do dyspozycji interfejs cyfrowy, bardziej dostosowany do potrzeb biznesowych (…) – przykładowo, mogą śledzić wydatki na przejazdy ponoszone przez pracowników, ustalać limity dla pracowników itp.

W Nowym Modelu nie są przewidziane żadne zmiany w zakresie umów z klientami B2B. Głównym motorem planowanej reorganizacji działalności B. i zaangażowania A. jest posiadanie w Grupie B. podmiotu umożliwiającego skonsolidowane fakturowanie klientów biznesowych.

W ogólnym ujęciu, rola A. w Nowym Modelu ma polegać na tym, że Wnioskodawca będzie „agregować” wszystkie faktury za przejazdy zrealizowane przez Partnerów w danym okresie rozliczeniowym (dalej jako: „Faktury od Partnerów”) dla każdego z klientów B2B a następnie wystawi jedną „zbiorczą” fakturę dla każdego klienta B2B za dany okres rozliczeniowy (np. tydzień, miesiąc); (dalej jako: „Zbiorcza Faktura”). Zmiana sposobu fakturowania klientów biznesowych nie wpłynie natomiast na pozostałe warunki współpracy z takim klientem. W szczególności:

•     klient B2B nadal będzie korzystać z (…) udostępnianego mu przez H. i A., zgodnie z obowiązującymi Ogólnymi warunkami korzystania z (…),

•     po zamówieniu przejazdu przez klienta B2B (tj. jego pracownika lub inną osobę fizyczną korzystającą z przejazdu taksówką w celach zawodowych lub służbowych klienta B2B), zamówienie zostanie wysłane do Partnera za pośrednictwem odpowiedniej Spółki Operacyjnej,

•     każda ze Spółek Operacyjnych, tak samo jak teraz, będzie zawierać umowy z obecnymi i nowymi Partnerami, jak również będzie w ich imieniu i na ich rzecz wystawiać faktury za przejazdy jako upoważniona osoba trzecia,

•     Rola A. będzie ograniczona do przyjmowania Faktur od Partnerów (A. będzie adresatem faktur za usługi transportowe [usługi taksówek] zakupione przez klientów biznesowych od Partnerów) i refakturowania tych usług na klientów biznesowych na podstawie Zbiorczej Faktury (zob. też poniżej),

•     Intencją B. jest, aby z perspektywy użytkownika (klienta B2B lub osoby fizycznej korzystającej z przejazdu taksówką w celach zawodowych lub służbowych klienta B2B), zamówienie przejazdu taksówką przez klienta biznesowego poprzez Aplikację B. co do zasady nie różniło się od zamówienia przejazdu indywidualnego (B2C). Rolą Wnioskodawcy ma być wyłącznie rozliczanie (dokumentowanie) przejazdów biznesowych odmienne niż przejazdów indywidualnych.

W Nowym Modelu:

•     Z prawnego punktu widzenia, A. nie będzie nabywać ani sprzedawać usług przewozu osób. Zaangażowanie A. będzie ograniczone do czynności związanych z „agregowaniem rozliczeń”, tj.:

‒    Wnioskodawca będzie „przyjmować” faktury VAT (Faktury od Partnerów) za przejazdy zrealizowane przez Partnerów na podstawie zamówień złożonych przez klientów biznesowych (będzie adresatem tych faktur, wskazanym w treści faktur jako „nabywca”); Wnioskodawca będzie zatem formalnie występować jako nabywca usług transportowych świadczonych przez Partnerów, które będzie nabywać we własnym imieniu ale na rzecz klientów biznesowych: Wnioskodawca / jego pracownicy lub inne zatrudnione przez niego osoby fizyczne nie będą korzystać z przedmiotowych usług transportowych;

‒    następnie, Wnioskodawca będzie wystawiać na poszczególnych klientów biznesowych Zbiorcze Faktury („refaktury”) obejmujące całość kosztów przejazdów zafakturowanych na Wnioskodawcę przez wszystkich Partnerów w danym okresie rozliczeniowym (np. tydzień, miesiąc) za przejazdy zrealizowane przez Partnerów na rzecz danego klienta biznesowego; refakturowanie będzie wynikać z faktu, że to klient biznesowy będzie podmiotem, który faktycznie i bezpośrednio będzie korzystającym / beneficjentem usług świadczonych przez Partnerów;

‒    Wnioskodawca będzie refakturować usługi nabyte od Partnerów w „stanie niezmienionym” – usługi te nie będą podlegać żadnej modyfikacji przez Wnioskodawcę; będą one dostępne dla klienta biznesowego w takiej samej formie i w takim samym zakresie, w jakim zostały nabyte przez Wnioskodawcę od Partnerów;

•     Poniesione przez Wnioskodawcę koszty zakupu usług od Partnerów będą przenoszone (refakturowane) na klientów biznesowych z uwzględnieniem uzgodnionego narzutu (marży). Wysokość narzutu (marży) zostanie prawdopodobnie uzależniona od wartości lub ilości faktur otrzymanych przez A. od Partnerów za przejazdy dotyczące danego klienta biznesowego w danym okresie rozliczeniowym.

•     A. opłaci kwoty wynikające z Faktur od Partnerów. Płatność zostanie prawdopodobnie dokonana na rachunek podmiotu pośredniczącego świadczącego usługi w zakresie przetwarzania płatności; podmiot pośredniczący potrąci z otrzymanej płatności kwotę Opłaty Serwisowej należnej danej Spółce Operacyjnej od Partnerów (podobnie, jak ma to miejsce obecnie) i wypłaci Partnerom pozostałą kwotę należną im za zrealizowane przejazdy.

•     Z drugiej strony, klienci biznesowi opłacą na rachunek wskazany przez A. kwoty należności wynikających ze Zbiorczych Faktur wystawionych przez A.

•     A. nie będzie zawierać z klientami biznesowymi żadnych umów o świadczenie usług transportowych. Klienci biznesowi będą korzystać z usług transportowych świadczonych przez Partnerów, natomiast Spółki Operacyjne nadal będą pełnić rolę pośredników ułatwiających świadczenie tych usług w relacji między Partnerami i klientami biznesowymi. Tym samym, również wszelka odpowiedzialność za świadczenie usług transportowych i związane z tym ryzyka pozostaną po stronie Partnerów i w żadnym momencie lub zakresie nie będą przechodzić na A.

•     Sposób rozliczania i dokumentowania przejazdów B2C nie ulegnie zmianie.

Pytanie

Czy w świetle wskazanych powyżej przepisów ustawy o CIT, Wnioskodawca postąpi prawidłowo uwzględniając kwoty netto wynikające z otrzymanych Faktur od Partnerów w kosztach uzyskania przychodów oraz uwzględniając kwoty netto wynikające z wystawionych Zbiorczych Faktur w swoich przychodach podatkowych?

Państwa stanowisko w sprawie

Wnioskodawca stoi na stanowisku, że kwoty (netto) należne Wnioskodawcy od klientów biznesowych, wynikające z wystawianych Zbiorczych Faktur, będą stanowić dla Wnioskodawcy przychód podatkowy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o CIT, natomiast kwoty (netto) należne Partnerom na podstawie Faktur od Partnerów, należy uznać za koszt uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

UZASADNIENIE STANOWISKA WNIOSKODAWCY:

Z przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego wynika, że w Nowym Modelu, spółka A. będzie prowadzić działalność polegającą na agregowaniu kosztów przejazdów / refakturowaniu tych kosztów w relacji z klientami biznesowymi (tzw. skonsolidowane fakturowanie). W ramach tego procesu, A. będzie otrzymywać Faktury od Partnerów (oraz opłacać kwoty wynikające z tych faktur), agregować te faktury za uzgodnione z klientem okresy rozliczeniowe, a następnie wystawiać Zbiorcze Faktury na klientów (i otrzymywać wynikające z nich kwoty należne od klientów). Poniesione przez Wnioskodawcę koszty zakupu usług od Partnerów będą przenoszone (refakturowane) na klientów biznesowych z uwzględnieniem uzgodnionego narzutu (marży).

W świetle obowiązujących przepisów podatkowych a także opisu sprawy należy uznać, że w powyższej sytuacji będziemy mieć do czynienia z tzw. "refakturowaniem" usług. Pojęcie refakturowania nie zostało zdefiniowane w przepisach prawa podatkowego, jednak przyjęta praktyka i orzecznictwo dopuszczają sytuację, w której koszty usług, których odbiorcą jest inny podmiot niż podmiot obciążony przez ich wykonawcę mogą być w ramach zawartych umów przenoszone na faktycznego odbiorcę poprzez wystawienie tzw. "refaktury". W konsekwencji, w procesie refakturowania występują dwa „strumienie faktur”: faktury sprzedażowe (w opisanym zdarzeniu przyszłym, są to Zbiorcze Faktury) oraz pozostające z nimi w bezpośrednim związku przyczynowo-skutkowym faktury zakupowe (tu: Faktury od Partnerów).

Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe.

Stosownie do art. 12 ust. 3 ustawy o CIT, za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, a także za przychody uzyskane z zysków kapitałowych, z wyłączeniem przychodów, o których mowa w art. 7b ust. 1 pkt 1, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont.

Wykładnia powołanych wyżej przepisów prowadzi do wniosku, że do przychodów podatkowych zalicza się takie przychody, które są podatnikowi należne, a ponadto mają charakter trwały, definitywny i bezwarunkowy. Nie będą to zatem jakiekolwiek przychody, lecz przychody, w stosunku do których podatnikowi przysługiwać będzie prawo do ich otrzymania i które stanowić będą jego trwałe przysporzenie majątkowe. Co do zasady więc, o zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów danej osoby prawnej decyduje definitywny charakter tego przysporzenia w tym sensie, że w sposób ostateczny faktycznie powiększa ono aktywa podatnika, lub pomniejsza jego pasywa. Przychodem jest każda wartość wchodząca do majątku podatnika, powiększająca jego aktywa, o ile nie została wyłączona z przychodów podatkowych na podstawie art. 12 ust. 4 ustawy o CIT.

W szczególności, zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o CIT, do przychodów nie zalicza się zwróconych innych wydatków niezaliczonych do kosztów uzyskania przychodów. Przy czym wskazuje się (tak np. interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 23 kwietnia 2021 r., znak 0111- KDIB1-2.4010.68.2021.2.BD), że przepis zawarty w art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o CIT odnosi się wyłącznie do poniesionych i zwróconych podatnikowi wydatków niezaliczonych tej ustawy do kosztów uzyskania przychodów z mocy art. 16 ust. 1 ustawy o CIT. Zatem aby dany wydatek mógł być zaliczony do kategorii "innych wydatków", o których mowa w art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o CIT, konieczne jest, by wydatek ten jednocześnie nie został zaliczony do kosztów uzyskania przychodów" w rozumieniu przepisu art. 16 ust. 1 ustawy o CIT oraz by wydatek został wcześniej przez podatnika poniesiony, a następnie mu zwrócony. Wydatek poniesiony powinien być odpowiednikiem wydatku zwróconego. Tak więc "wydatek zwrócony" to ten sam, a nie taki sam wydatek, który został poniesiony.

W tym kontekście Wnioskodawca stoi na stanowisku, że należności wynikające ze Zbiorczych Faktur będą dotyczyć wykonanego przez Wnioskodawcę świadczenia z umowy zawartej z klientem biznesowym, a nie zwrotu poniesionych przez Wnioskodawcę wydatków.

Mając na uwadze powyższe przepisy, odnośnie do strony przychodowej należy uznać, że kwoty wynikające ze Zbiorczych Faktur, wystawianych przez A. na klientów B2B w ramach skonsolidowanego fakturowania będą stanowić dla Wnioskodawcy przychody podatkowe, o których mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o CIT. Kwoty udokumentowane Zbiorczymi Fakturami będą bowiem należne A. w sposób trwały, definitywny i bezwarunkowy. Jednocześnie, przychody te nie będą objęte wyłączeniami, o których mowa art. 12 ust. 4 ustawy o CIT.

Zgodnie natomiast z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Z przepisu tego wynika, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie (art. 16 ust. 1), są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z przychodami (tzn. wydatki takie są uzasadnione z ekonomicznego punktu widzenia, ponieważ w rezultacie ich poniesienia podatnik może oczekiwać zwiększenia swoich przychodów), w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła przychodów. Kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione nakłady i wydatki związane bezpośrednio lub pośrednio z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów lub zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodów - z wyjątkiem wydatków wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.

Właściwa i zgodna z treścią ustawowej regulacji kwalifikacja kosztów uzyskania przychodów powinna brać pod uwagę:

‒    przeznaczenie wydatku (jego celowość, zasadność dla funkcjonowania podmiotu, racjonalność i niezbędność) oraz

‒    potencjalną możliwość (analizowaną w dacie poniesienia wydatku na podstawie obiektywnych przesłanek) przyczynienia się danego wydatku do osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.

Co do zasady, podatnik ma więc możliwość ujęcia w kosztach uzyskania przychodów każdego wydatku, który spełnia następujące warunki:

‒    został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika,

‒    jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

‒    pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

‒    został poniesiony w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

‒    został właściwie udokumentowany,

‒    nie znajduje się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Odnosząc ww. wnioski do okoliczności przedstawianego zdarzenia przyszłego (po stronie kosztowej) należy uwzględnić, że:

‒    koszty wynikające z Faktur od Partnerów zostaną rzeczywiście poniesione przez A. (będą pokryte z zasobów majątkowych A.),

‒    koszty te będą definitywne (rzeczywiste) – nie zostaną zwrócone Wnioskodawcy w jakikolwiek sposób,

‒    przedmiotowe koszty pozostaną w bezpośrednim związku z prowadzoną przez A. działalnością gospodarczą,

‒    koszty te będą ponoszone w bezpośrednim związku z uzyskiwanymi przez A. przychodami i w celu uzyskania przychodów (wynikających ze Zbiorczych Faktur),

‒    koszty zostaną właściwie udokumentowane (Fakturami od Partnerów),

‒    przedmiotowe koszty nie znajdują się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

W ocenie Wnioskodawcy, spełnienie powyższych warunków oznacza, że kwoty wynikające z otrzymanych przez Wnioskodawcę Faktur od Partnerów będą stanowić dla Wnioskodawcy koszty uzyskania przychodów, o których mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

Podsumowując: prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym kwoty (netto) należne Wnioskodawcy od klientów biznesowych, wynikające z wystawianych Zbiorczych Faktur, będą stanowić dla Wnioskodawcy przychód podatkowy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o CIT; natomiast kwoty należne Partnerom na podstawie Faktur od Partnerów, należy uznać za koszt podatkowy w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r., poz. 554 ze zm., dalej: „updop”),

Stosownie do art. 12 ust. 3 updop,

Literalna wykładnia powołanych wyżej przepisów prowadzi do wniosku, że do przychodów podatkowych zalicza się tylko takie przychody, które w danym momencie są trwałe, definitywne i bezwarunkowe. W konsekwencji, do przychodów podatkowych, podatnik powinien zaliczyć tylko takie przychody, które są mu należne. Nie będą to zatem jakiekolwiek przychody, lecz przychody, w stosunku do których podatnikowi przysługiwać będzie prawo do ich otrzymania i które stanowić będą jego trwałe przysporzenie majątkowe. Co do zasady więc, o zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów danej osoby prawnej decyduje definitywny charakter tego przysporzenia w tym sensie, że w sposób ostateczny faktycznie powiększa ono aktywa podatnika, lub pomniejsza jego pasywa. Od zasady tej, w ściśle określonych przypadkach, wprowadzone zostały przez ustawodawcę wyjątki. Katalog przysporzeń, których nie zalicza się do przychodów podatkowych jest zamknięty i zawarto go w art. 12 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Wskazać przy tym należy, że przychód w prawie podatkowym nie jest definiowany wynikowo (jako strata lub zysk podmiotu), a jako jakiekolwiek trwałe przysporzenie majątkowe, uzyskane poprzez przyrost aktywów lub zmniejszenie pasywów podatnika.

Stosownie do art. 12 ust. 3c ustawy o CIT:

Zgodnie z powyższym, przepis art. 12 ust. 3c ustawy o CIT ma zastosowanie w przypadku usług o charakterze ciągłym, gdy strony uzgodnią, że regulowanie wzajemnych należności i zobowiązań między stronami będzie obejmować kolejne wyodrębnione umownie okresy świadczenia tych usług w czasie trwania umowy.

Po analizie wskazanego przepisu, należy zauważyć, że:

·       dotyczy on wszystkich usług, które strony rozliczają cyklicznie; ustawodawca w żaden sposób nie zawęził katalogu tych usług;

·       strony ustaliły, że będą one rozliczane cyklicznie;

·       wspomniana regulacja dotyczy tylko usług, nie obejmuje natomiast dostawy towarów, nawet jeżeli ma ona charakter ciągły;

·       okres rozliczeniowy może wynikać zarówno z umowy, jak i z wystawionej faktury VAT;

·       okres rozliczeniowy nie może być dłuższy niż 1 rok;

·       w przypadku usług rozliczanych w okresach cyklicznych datą powstania przychodu jest zawsze koniec okresu rozliczeniowego, nie ma natomiast wówczas znaczenia, ani data wystawienia faktury, ani data otrzymania należności.

W odniesieniu do kwestii powstania przychodów należnych w zakresie tzw. usług ciągłych należy sprecyzować zakres tego pojęcia.

Słownikowe znaczenie słowa „ciągłość” to „łączność, nieprzerywający się związek jakichś faktów, brak luk, przerw w czasie albo w przestrzeni. To także dziejący się, odbywający się, trwający stale, nieustannie, bezustanny, ustawiczny, stale się powtarzający, stały”.

Zgodnie z definicją słownikową (vide: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN):

·       „okres” to m.in. „czas, w którym ma miejsce jakieś zjawisko cykliczne i po jego upływie powtarza się jego przebieg”,

·       „rozliczeniowy” to m.in. „dotyczący rozliczenia - uregulowania wzajemnych należności”,

·       „rozliczenie” to „uregulowanie wzajemnych należności, zobowiązań między przedsiębiorstwem i dostawcami, dłużnikami i wierzycielami, pracodawcami i pracownikami itp.”.

Tym samym pojęcie „okres rozliczeniowy” oznacza umownie zdefiniowany powtarzalny przedział czasowy, którego upłynięcie pociąga za sobą obowiązek uregulowania przez dane podmioty wzajemnych zobowiązań finansowych, np. miesiąc, kwartał, rok. Skutkiem tego o usługach ciągłych nie można mówić w przypadku stosunków umownych, które co prawda dotyczą oznaczonego przedziału czasowego, jednakże finansowe rozliczenie całości usługi następuje jednorazowo - nie dochodzi bowiem do periodycznych rozliczeń będących istotą stosowania regulacji art. 12 ust. 3c ustawy o CIT.

Zauważyć należy, że ustawodawca w analizowanym przepisie posługuje się pojęciem „okresów rozliczeniowych” w liczbie mnogiej, co oznacza, że aby dana regulacja znalazła zastosowanie musi wystąpić więcej niż jeden okres rozliczeniowy.

Usługi o charakterze ciągłym obejmują czynności polegające na stałym i powtarzalnym (trwałym) zachowaniu strony zobowiązanej do ich świadczenia. Wynikają one z zobowiązania o charakterze ciągłym, które wytwarza trwały stosunek prawny i z którego wypływają obowiązki ciągłe bądź okresowe. Istotą usług o charakterze ciągłym jest stałe i powtarzalne zachowanie się osoby zobowiązanej do ich świadczenia zgodnie z treścią umowy i w okresie, na jaki została ona zawarta.

Zatem w odniesieniu do usług rozliczanych okresowo (w okresach rozliczeniowych) - co powinno wynikać z ustaleń między stronami - za datę powstania przychodu uznaje się ostatni dzień okresu rozliczeniowego określonego w umowie lub na wystawionej fakturze.

Jak zostało już wyżej wyjaśnione, okres rozliczeniowy obejmuje okres, w którym następuje cykliczne wykonanie usługi, jednocześnie usługa ta rozliczana jest za ten okres. Innymi słowy rozliczenie między stronami umowy dotyczy okresu, w którym ma miejsce świadczenie usługi. Zatem okresem rozliczeniowym przykładowo może być kalendarzowy miesiąc, kwartał lub rok bądź inny okres trwający 30/31 dni (np. od 21 dnia danego miesiąca do 20 następnego miesiąca), 90 dni lub 365 dni.

Zgodnie natomiast z art. 15 ust. 1 updop,

Z powyższego wynika, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z przychodami (tzn. wydatki takie są uzasadnione z ekonomicznego punktu widzenia, ponieważ w rezultacie ich poniesienia podatnik może oczekiwać zwiększenia swoich przychodów), w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła przychodów. Kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione nakłady i wydatki związane bezpośrednio lub pośrednio z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów lub zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodów – z wyjątkiem wydatków wymienionych w art. 16 ust. 1 updop.

Właściwa i zgodna z treścią ustawowej regulacji kwalifikacja kosztów uzyskania przychodów powinna brać pod uwagę:

‒    przeznaczenie wydatku (jego celowość, zasadność dla funkcjonowania podmiotu, racjonalność i niezbędność) oraz

‒    potencjalną możliwość (analizowaną w dacie poniesienia wydatku na podstawie obiektywnych przesłanek) przyczynienia się danego wydatku do osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.

Co do zasady, podatnik ma więc możliwość ujęcia w kosztach uzyskania przychodów każdego wydatku, który spełnia następujące warunki:

‒    został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

‒    jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

‒    pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

-     poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

-   został właściwie udokumentowany,

-   nie znajduje się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, że są Państwo Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Polsce, należącą do Grupy B. Działalność B. w Polsce związana jest z pośrednictwem w przewozie osób. Zostali Państwo powołani w ramach reorganizacji działalności B. w Polsce, w celu uwzględnienia szczególnych potrzeb klientów biznesowych (zamawiających tzw. przejazdy B2B). B. planuje zmianę modelu działalności na polskim rynku w zakresie rozliczania przejazdów dla klientów biznesowych (B2B).

W Nowym Modelu nie są przewidziane żadne zmiany w zakresie umów z klientami B2B, przy czym, będą Państwo dodatkowo zaangażowani w proces fakturowania/rozliczania tych przejazdów w relacji z klientami biznesowymi.

Zasadniczym celem planowanej modyfikacji sposobu fakturowania i rozliczania klientów z tytułu przejazdów B2B jest wdrożenie przez B. tzw. skonsolidowanego fakturowania klientów biznesowych, tj. takiego rozwiązania, w ramach którego wystawiane będą dla tych klientów zbiorcze faktury za wszystkie przejazdy zrealizowane w uzgodnionym okresie rozliczeniowym (np. za okresy tygodniowe lub miesięczne), w miejsce dziesiątek lub setek pojedynczych faktur dokumentujących poszczególne przejazdy. Z doświadczeń B. oraz informacji przekazywanych B. przez klientów biznesowych wynika bowiem, że fakturowanie pojedynczych przejazdów biznesowych, wskutek czego klient biznesowy otrzymuje dziesiątki lub setki faktur opiewających na niewielkie kwoty, postrzegane jest przez klientów jako istotna niedogodność i obciążenie administracyjne.

Spółki Operacyjne, tj. D. oraz E., w Nowym Modelu biznesowym nadal będą m.in.:

·      pośredniczyć we wszystkich przejazdach (B2B i B2C) realizowanych w Polsce (z uwzględnieniem swoich kompetencji terytorialnych);

·      zawierać umowy z obecnymi i nowymi Partnerami,

·      prowadzić i zarządzać Aplikacją B. która łączy konsumentów, a także klientów prowadzących działalność gospodarczą (łącznie jako: „Pasażerowie”), z Partnerami, tj. niezależnymi dostawcami usług przewozu osób w formule tzw. ridesharingu;

·      świadczyć usługi pośrednictwa w przewozie osób świadczone na rzecz dwóch kategorii Partnerów, tzw. Partnerów indywidualnych, będący kierowcami taksówek oraz tzw. Partnerzy flotowi, będący podmiotami gospodarczymi, zatrudniającymi kierowców taksówek lub współpracującymi z kierowcami na innej podstawie prawnej;

·      jako upoważniona osoba trzecia, wystawiać faktury za przejazdy w imieniu i na rzecz Partnerów w sytuacji, gdy usługa przejazdu powinna być udokumentowana fakturą.

Głównym motorem planowanej reorganizacji działalności B. i zaangażowania A. jest posiadanie w Grupie B. podmiotu umożliwiającego skonsolidowane fakturowanie klientów biznesowych, czyli Państwa.

W ogólnym ujęciu, Państwa rola w Nowym Modelu ma polegać na tym, że będą Państwo „agregować” wszystkie faktury za przejazdy zrealizowane przez Partnerów w danym okresie rozliczeniowym (dalej jako: „Faktury od Partnerów”) dla każdego z klientów B2B a następnie wystawią Państwo jedną „zbiorczą” fakturę dla każdego klienta B2B za dany okres rozliczeniowy (np. tydzień, miesiąc); (dalej jako: „Zbiorcza Faktura”).

Zmiana sposobu fakturowania klientów biznesowych nie wpłynie natomiast na pozostałe warunki współpracy z takim klientem. Państwa rola będzie ograniczona do przyjmowania Faktur od Partnerów (będą Państwo adresatem faktur za usługi transportowe (usługi taksówek) zakupione przez klientów biznesowych od Partnerów) i refakturowania tych usług na klientów biznesowych na podstawie Zbiorczej Faktury.

Intencją B. jest, aby z perspektywy użytkownika (klienta B2B lub osoby fizycznej korzystającej z przejazdu taksówką w celach zawodowych lub służbowych klienta B2B), zamówienie przejazdu taksówką przez klienta biznesowego poprzez Aplikację B. co do zasady nie różniło się od zamówienia przejazdu indywidualnego (B2C). Państwa rolą ma być wyłącznie rozliczanie (dokumentowanie) przejazdów biznesowych odmienne niż przejazdów indywidualnych.

Jak Państwo wskazali, w Nowym Modelu, z prawnego punktu widzenia, nie będą Państwo nabywać ani sprzedawać usług przewozu osób. Państwa zaangażowanie będzie ograniczone do czynności związanych z „agregowaniem rozliczeń”, tj.:

·      będą Państwo „przyjmować” faktury VAT (Faktury od Partnerów) za przejazdy zrealizowane przez Partnerów na podstawie zamówień złożonych przez klientów biznesowych (będą Państwo adresatem tych faktur, wskazanym w treści faktur jako „nabywca”); będą Państwo zatem formalnie występować jako nabywca usług transportowych na ww. fakturach. Państwo/Państwa pracownicy lub inne zatrudnione przez Państwa osoby fizyczne nie będą korzystać z przedmiotowych usług transportowych;

·      następnie, będą Państwo wystawiać na poszczególnych klientów biznesowych Zbiorcze Faktury obejmujące całość kosztów przejazdów zafakturowanych na Państwa przez wszystkich Partnerów w danym okresie rozliczeniowym (np. tydzień, miesiąc) za przejazdy zrealizowane przez Partnerów na rzecz danego klienta biznesowego; refakturowanie będzie wynikać z faktu, że to klient biznesowy będzie podmiotem, który faktycznie i bezpośrednio będzie korzystającym/beneficjentem usług świadczonych przez Partnerów;

·      usługi nabyte przez Państwa od Partnerów nie będą podlegać żadnemu przetworzeniu lub modyfikacji przez Państwa; będą one dostępne dla klienta biznesowego w takiej samej formie i w takim samym zakresie, w jakim zostały nabyte od Partnerów.

Poniesione przez Państwa koszty zakupu usług od Partnerów będą przenoszone na klientów biznesowych z uwzględnieniem uzgodnionego narzutu (marży). Wysokość narzutu (marży) zostanie prawdopodobnie uzależniona od wartości lub ilości faktur otrzymanych przez Państwa od Partnerów za przejazdy dotyczące danego klienta biznesowego w danym okresie rozliczeniowym.

Opłacą Państwo kwoty wynikające z Faktur od Partnerów. Płatność zostanie prawdopodobnie dokonana na rachunek podmiotu pośredniczącego świadczącego usługi w zakresie przetwarzania płatności; podmiot pośredniczący potrąci z otrzymanej płatności kwotę Opłaty Serwisowej należnej danej Spółce Operacyjnej od Partnerów (podobnie, jak ma to miejsce obecnie) i wypłaci Partnerom pozostałą kwotę należną im za zrealizowane przejazdy. Z drugiej strony, klienci biznesowi opłacą, na rachunek wskazany przez Państwa, kwoty należności wynikających ze Zbiorczych Faktur wystawionych przez Państwa.

Nie będą Państwo zawierać z klientami biznesowymi żadnych umów o świadczenie usług transportowych. Wszelka odpowiedzialność za świadczenie usług transportowych i związane z tym ryzyka pozostaną po stronie Partnerów i w żadnym momencie lub zakresie nie będą przechodzić na Państwa.

Państwa wątpliwości dotyczą uwzględnienia kwot netto wynikających z otrzymanych Faktur od Partnerów w kosztach uzyskania przychodów oraz uwzględnienia kwot netto wynikających z wystawionych Zbiorczych Faktur w swoich przychodach podatkowych.

W tym miejscu wskazać należy, że w opisanym przez Państwa Nowym Modelu nie dochodzi do odsprzedaży usług. Przede wszystkim należy zauważyć, że opisany Model został przez Państwa stworzony na potrzeby związane z „agregowaniem rozliczeń” w odniesieniu do klienta biznesowego. W Nowym Modelu nie zmienią się warunki świadczenia usług taksówek m.in. sposób zamawiania transportu przez Klienta Biznesowego. Nie będą Państwo mieli uzgodnionych żadnych nowych warunków, z których wynikałoby, że zakupując usługę transportu działacie Państwo we własnym imieniu, ale na rzecz osób trzecich. Zmiana jaką Państwo chcą przeprowadzić dotyczy jedynie sposobu fakturowania klientów biznesowych, w konsekwencji rozliczeń pieniężnych. Państwa rola będzie ograniczona jedynie do przyjmowania Faktur od Partnerów (będą Państwo adresatem faktur za usługi transportowe (usługi taksówek) zakupione przez klientów biznesowych od Partnerów, następnie zamierzacie Państwo wystawiać fakturę „zbiorczą” na rzecz klientów biznesowych, która będzie obejmować całość kosztów przejazdów zafakturowanych na Spółkę przez wszystkich Partnerów w danym okresie czasu na rzecz danego klienta biznesowego. Należy zatem wskazać, że sam sposób zmiany fakturowania nie dowodzi, że w opisanym modelu dojdzie do odsprzedaży tych samych usług. Przede wszystkim faktury wystawione przez Parterów na Państwa rzecz, będą dokumentować pojedynczą usługę przejazdu dokonaną przez konkretnego Partnera na rzecz konkretnego klienta biznesowego. Państwo natomiast, w celu ułatwienia Klientom biznesowym księgowań faktur za przejazdy, zamierzają wystawiać na ich rzecz jedną fakturę za dany okres rozliczeniowy, która będzie obejmować usługi wykonane w tym okresie przez wszystkich Partnerów na rzecz konkretnego klienta biznesowego. Tym samym, w tak opisanym modelu nie dochodzi do odsprzedaży tej samej usługi w „nieprzetworzonej” postaci. Faktura, którą Państwo wystawią będzie obejmowała usługi wykonane przez dany okres przez wszystkich Partnerów. Zatem nie będzie ona odnosić się do faktycznie zrealizowanej konkretnej usługi, na którą Państwo otrzymali fakturę i która została faktycznie zrealizowana. Poza tym, w tej sytuacji, nie można również zgodzić się z Państwem, że będą Państwo wystawiać fakturę zbiorczą dokumentującą odsprzedaż usług transportowych wykonywanych przez Parterów. Prawidłowo wystawiona faktura zbiorcza powinna dokumentować wiele odrębnych świadczeń np. usług, zrealizowanych na rzecz jednego kontrahenta w ustalonym okresie rozliczeniowym przez jednego sprzedawcę tych usług. Zamiast wystawiać oddzielną fakturę dla każdej pojedynczej transakcji, usługodawca może skonsolidować (zagregować) wszystkie te operacje gospodarcze w jednym dokumencie. Jest to rozwiązanie usprawniające proces fakturowania, szczególnie w przypadku regularnej współpracy i częstych transakcji między tymi samymi podmiotami. Jednakże, w niniejszej sprawie, wystawiona przez Państwa faktura nie będzie dokumentowała odsprzedaży usług świadczonych przez jednego Partnera na rzecz danego klienta. Jak już wyżej zostało wskazane, zamierzają Państwo wystawiać na rzecz jednego nabywcy – klienta biznesowego - fakturę „zbiorczą”, która będzie agregowała w sobie transakcje nabyte od różnych usługodawców, będzie więc zawierała zbiór usług zrealizowanych w uzgodnionym okresie przez wielu różnych Partnerów. Tym samym wystawione przez Państwa faktury nie będą odzwierciedlały zdarzenia gospodarczego, które miało miejsce w relacji Partner-Klient biznesowy.

Dodatkowo wskazać należy, że pojęcie refakturowania nie zostało zdefiniowane w przepisach prawa podatkowego. Jednak przyjęta praktyka i orzecznictwo dopuszczają sytuację, w której koszty usług, których odbiorcą jest inny podmiot niż podmiot obciążony przez ich wykonawcę mogą być w ramach zawartych umów przenoszone na faktycznego odbiorcę poprzez wystawienie tzw. „refaktury”. Refakturowanie usług jest dopuszczalne wówczas, gdy strony zawarły umowę przewidującą taką możliwość. Jeżeli natomiast w umowie pomiędzy podmiotami świadczącymi usługi nie zawarto rozwiązania przewidującego wprost odrębnego refakturowania określonych tytułów, bardziej zasadne jest traktowanie kosztów przenoszonych na rzecz podmiotów jako elementów np. usługi.

Dodatkowo, refakturowana cena musi odpowiadać cenie wynikającej z faktury wystawionej przez usługodawcę. Dotyczy to również przypadków częściowego refakturowania. Należy przy tym zaznaczyć, że każda pozycja kosztów musi być dokładnie określona pod względem ilości i ceny, gdyż obciążenie ostatecznego odbiorcy na innych zasadach uniemożliwia wystawienie faktury.

W przypadku wystawienia refaktury, podatnik nie może doliczać żadnej marży, a jedynie dokonuje technicznego podziału danej należności na rzecz swoich kontrahentów z zastosowaniem stawki podatku VAT właściwej dla danej usługi (takiej jak w przypadku stawki podatku wynikającej z faktury otrzymanej przez podatnika od odpowiedniego zakładu/przedsiębiorcy).

W świetle przedstawionego zdarzenia przyszłego oraz wcześniejszych wyjaśnień, z których jednoznacznie wynika, że w tzw. Nowym Modelu nie dochodzi do odsprzedaży usług transportowych (Spółka nie nabywa usług we własnym imieniu w celu ich dalszej odsprzedaży, a jedynie technicznie agreguje rozliczenia), nie można zgodzić się z Państwa argumentacją dotyczącą sposobu rozpoznawania kosztów uzyskania przychodów oraz przychodów podatkowych.

Zgodnie z powołanym wyżej art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięciu przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.

W analizowanym modelu kwoty netto wynikające z faktur wystawianych przez Partnerów na rzecz Spółki nie wykazują bezpośredniego związku z przychodami uzyskiwanymi przez Spółkę z tytułu wystawiania tzw. "Faktur Zbiorczych". Ponieważ Spółka nie jest faktycznym sprzedawcą usług transportowych, koszty te nie są ponoszone w celu wygenerowania przychodu z odsprzedaży. Wydatki te stanowią element technicznego i finansowego rozliczenia, a nie koszt własny zakupionego i dalej odsprzedawanego świadczenia.

Nie można uznać za prawidłowe stanowiska, według którego przychód podatkowy po stronie Spółki miałby powstawać na podstawie zbiorczego dokumentu rozliczeniowego w okresach w nim wskazanych.

Skoro Spółka agreguje pojedyncze transakcje, które uprzednio zostały już zrealizowane przez konkretnych Partnerów na rzecz konkretnych klientów biznesowych, to przychód podatkowy powinien być rozpoznawany w okresach rozliczeniowych wynikających z faktycznie zrealizowanych usług, na zasadzie „1 do 1”.

Zasadę tę należy rozumieć w ten sposób, że prawidłowo wystawiona faktura zbiorcza powinna bowiem dokumentować wiele odrębnych usług zrealizowanych na rzecz jednego kontrahenta (klienta biznesowego) w ustalonym okresie rozliczeniowym, ale wyłącznie przez jednego i tego samego sprzedawcę tych usług.

Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że w tak opisanym zdarzeniu, nie dojdzie do odsprzedaży tych samych usług. W tej sprawie, nie nastąpi przeniesienie przez Państwa kosztu usług transportowych, jakie Państwo nabędą wyłącznie od jednego Partnera w celu ich odsprzedaży na rzecz jednego klienta biznesowego. Nie będą więc Państwo w tym przypadku zbywcą tych samych usług (usług transportowych) przy planowanym sposobie odsprzedaży w Nowym Modelu biznesowym.

Tym samym Państwa stanowisko przyjmujące, że kwoty (netto) należne Spółce od klientów biznesowych, wynikające z wystawionych Zbiorczych Faktur, będą stanowić dla Spółki przychód podatkowy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o CIT, natomiast kwoty (netto) należne Partnerom na podstawie Faktur od Partnerów, należy uznać za koszt uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT – jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Jednocześnie wskazać należy, że wydana interpretacja odnosi się ściśle do przedmiotu pytań. Inne kwestie wynikające z własnego stanowiska, które nie zostały objęte pytaniami nie mogą być zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji Podatkowej – rozpatrzone.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.