0114-KDIP1-3.4012.714.2026.1.JG

Interpretacja indywidualna
– stanowisko nieprawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

9 października 2026 r. wpłynął Pani wniosek z 1 października 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy uznania Pani za podatnika podatku VAT z tytułu wynajmu samochodu osobowego oraz wliczenia do limitu sprzedaży, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy, przychodu uzyskanego z tytułu tego wynajmu.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawczyni prowadzi pozarolniczą działalność gospodarczą pod firmą (…), posiada miejsce zamieszkania i siedzibę działalności gospodarczej w Polsce oraz podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. W ramach działalności Wnioskodawczyni świadczy usługi księgowe na rzecz mikroprzedsiębiorców oraz usługi merytoryczne i koordynacyjne na rzecz Fundacji (…). W 2024 r. Wnioskodawczyni korzystała ze zwolnienia podmiotowego od podatku od towarów i usług na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy o VAT. Wynajem pojazdów nie wchodzi w zakres działalności gospodarczej Wnioskodawczyni.

Niniejszy wniosek dotyczy wyłącznie jednorazowego oddania do używania prywatnego samochodu osobowego Wnioskodawczyni, opisanego poniżej, na przełomie 2023 i 2024 r.

Wnioskodawczyni jest wyłączną właścicielką samochodu osobowego marki (…) (dalej: „Samochód”). Przed nabyciem Samochód był użytkowany przez Wnioskodawczynię na podstawie umowy leasingu operacyjnego zawartej w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. W okresie leasingu Samochód stanowił własność finansującego, a opłaty leasingowe oraz wydatki eksploatacyjne (m.in. paliwo, serwis, przeglądy) były zaliczane do kosztów działalności gospodarczej Wnioskodawczyni. Po zakończeniu leasingu, 29 września 2023 r., Wnioskodawczyni nabyła Samochód od finansującego – (…) - do swojego majątku osobistego. Faktura dokumentująca nabycie została wystawiona na Wnioskodawczynię z podaniem jej numeru NIP, a cenę zapłacono z rachunku bankowego wykorzystywanego w działalności gospodarczej. Wydatek na nabycie Samochodu nie został jednak zaliczony do kosztów uzyskania przychodów ani w inny sposób rozliczony w działalności gospodarczej Wnioskodawczyni. Decyzja o przeznaczeniu Samochodu na cele prywatne wynikała ze zmiany charakteru pracy Wnioskodawczyni, która rzadziej odbywała podróże służbowe, oraz z jej zwiększonych potrzeb prywatnych, w tym związanych ze stanem zdrowia. Przy nabyciu Samochodu Wnioskodawczyni nie odliczała podatku naliczonego. Nie odliczała również podatku naliczonego od opłat leasingowych ani od wydatków związanych z eksploatacją Samochodu, ponieważ przez cały okres leasingu korzystała ze zwolnienia podmiotowego od VAT na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy o VAT.

Samochód nigdy nie został wprowadzony do ewidencji środków trwałych ani do majątku przedsiębiorstwa Wnioskodawczyni i od dnia nabycia nie był wykorzystywany w prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Ani wydatek na jego nabycie, ani wydatki na jego eksploatację po nabyciu nie były zaliczane do kosztów uzyskania przychodów tej działalności. Samochód służy zaspokajaniu prywatnych potrzeb Wnioskodawczyni i jest użytkowany wyłącznie przez nią.

14 grudnia 2023 r. Wnioskodawczyni zawarła w (…) ze swoim synem, A. A., prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą (…), dalej: „Najemca”, umowę zatytułowaną „Umowa najmu pojazdu krótkoterminowa (samochód zastępczy na czas naprawy serwisowej pojazdu Najemcy)”, dalej: „Umowa”. Przyczyną zawarcia Umowy była wyłącznie konieczność zapewnienia Najemcy pojazdu zastępczego na czas naprawy serwisowej samochodu marki (…), użytkowanego przez Najemcę na podstawie umowy leasingu wykorzystywanego w jego działalności gospodarczej.

Zgodnie z Umową:

a)     Samochód został wydany Najemcy w dniu zawarcia Umowy, tj. 14 grudnia 2023 r., przy stanie licznika (…) km;

b)     Umowę zawarto na czas od dnia wydania Samochodu do dnia odbioru przez Najemcę z serwisu samochodu (…), z możliwością jej rozwiązania przez każdą ze stron z zachowaniem tygodniowego okresu wypowiedzenia;

c)     czynsz ustalono w wysokości (…) zł za dobę, płatny do 10. dnia każdego miesiąca na podstawie rachunku wystawionego przez Wnioskodawczynię;

d)     Najemca ponosił koszty bieżącej eksploatacji Samochodu, a Wnioskodawczyni - koszt ubezpieczenia OC.

Umowę sporządzono z wykorzystaniem ogólnodostępnego wzoru umowy najmu pojazdu, pobranego z Internetu; jej fakultatywne postanowienia (dodatkowe obowiązki stron) pozostały niewypełnione. Pisemna forma Umowy i określenie czynszu miały na celu udokumentowanie rozliczeń między stronami.

Samochód został zwrócony Wnioskodawczyni 5 stycznia 2024 r., po odbiorze samochodu (…) z serwisu. Najem trwał łącznie 23 doby. Z tytułu Umowy Wnioskodawczyni otrzymała łącznie 3 220,00 zł (…). Kwota ta została udokumentowana jednym rachunkiem nr (…), z terminem płatności do 31 stycznia 2024 r. Rachunek został wystawiony w ogólnodostępnym, bezpłatnym programie do wypełniania druków, poza systemem fakturowania i ewidencji księgowej wykorzystywanym w działalności gospodarczej Wnioskodawczyni. Czynsz został zapłacony 30 stycznia 2024 r. przelewem na prywatny rachunek bankowy Wnioskodawczyni, który nie służy do obsługi jej działalności gospodarczej.

Umowa jest jedyną umową, na podstawie której Wnioskodawczyni kiedykolwiek oddała Samochód - lub jakikolwiek inny pojazd - do odpłatnego używania. Ani przed zawarciem Umowy, ani po jej wykonaniu Samochód nie był wynajmowany. Samochód nie został nabyty ani nie był utrzymywany z przeznaczeniem do oddawania go w odpłatne używanie. Wnioskodawczyni nie oferowała Samochodu do wynajęcia osobom trzecim, nie zamieszczała ogłoszeń, nie korzystała z platform internetowych ani z pośredników, nie posiada innych pojazdów przeznaczonych do wynajmu i nie podejmowała żadnych działań marketingowych ani organizacyjnych typowych dla przedsiębiorstw zajmujących się wynajmem pojazdów. Wnioskodawczyni nie zamierza podejmować takiej aktywności w przyszłości.

Przychód z Umowy Wnioskodawczyni rozliczyła jako przychód z najmu, o którym mowa w art. 10  ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tzw. najem prywatny), opodatkowany ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych według stawki 8,5%, w zeznaniu PIT-28 za 2024 r. Przychód ten nie został ujęty w podatkowej księdze przychodów i rozchodów prowadzonej dla działalności gospodarczej. Wnioskodawczyni nie uwzględniła go również w wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT.

Wartość sprzedaży z tytułu działalności gospodarczej Wnioskodawczyni, wykazana w podatkowej księdze przychodów i rozchodów za 2024 r., wyniosła (…) zł. Kwalifikacja kwoty uzyskanej z Umowy na gruncie VAT ma zatem bezpośrednie znaczenie dla ustalenia, czy wartość sprzedaży Wnioskodawczyni w 2024 r. przekroczyła kwotę 200 000 zł, o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT. Kwalifikacja części usług świadczonych przez Wnioskodawczynię w 2024 r. na rzecz Fundacji (…) na gruncie art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. c ustawy o VAT jest przedmiotem odrębnego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej i nie jest objęta niniejszym wnioskiem.

Pytanie

Czy odpłatne oddanie przez Wnioskodawczynię Samochodu do używania na podstawie opisanej Umowy, w okresie od 14 grudnia 2023 r. do 5 stycznia 2024 r., stanowiło czynność wykonaną przez Wnioskodawczynię w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy, podlegającą opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, a w konsekwencji - czy kwotę 3 220,00 zł uzyskaną z tego tytułu należy uwzględnić w wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy, za 2024 r.?

Pani stanowisko w sprawie

W ocenie Wnioskodawczyni jednorazowe, krótkotrwałe oddanie prywatnego Samochodu do używania synowi na czas naprawy jego pojazdu mieściło się w sferze zwykłego zarządu majątkiem prywatnym i nie stanowiło wykorzystywania towaru „w sposób ciągły dla celów zarobkowych” w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. W zakresie tej czynności Wnioskodawczyni nie działała w charakterze podatnika, a czynność ta nie podlegała opodatkowaniu VAT. W konsekwencji kwota 3 220,00 zł nie podlega uwzględnieniu w wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT, za 2024 r.

1. Opodatkowaniu podlega wyłącznie czynność wykonana przez podatnika działającego w takim charakterze

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega m.in. odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy o VAT podatnikami są m.in. osoby fizyczne wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. W myśl art. 15 ust. 2 ustawy o VAT działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, a także - co istotne w niniejszej sprawie - „w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych”. Przepis ten stanowi implementację art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy VAT, zgodnie z którym za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych i prawnych do celów zarobkowych.

Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu VAT, muszą być zatem łącznie spełnione dwie przesłanki: czynność musi mieścić się w katalogu czynności z art. 5 ustawy o VAT oraz musi zostać wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem działa jako podatnik. Organ interpretacyjny potwierdził tę zasadę m.in. w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 3 kwietnia 2024 r., sygn. 0112-KDIL3.4012.102.2024.2.AK, wydanej w sprawie przedsiębiorcy - podatnika VAT, który wykupił samochód osobowy z leasingu operacyjnego, przeznaczył go na cele prywatne i zbył go z majątku osobistego. Organ uznał, że czynność ta stanowiła wykonywanie prawa własności i nie podlegała opodatkowaniu.

Z kolei art. 113 ust. 1 ustawy o VAT zwalnia od podatku „sprzedaż dokonywaną przez podatników”, u których wartość sprzedaży nie przekroczyła określonego limitu. Pojęcie sprzedaży (art. 2 pkt 22 ustawy o VAT) obejmuje odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, a więc czynności wymienione w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT. Do wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT, wlicza się zatem wyłącznie czynności objęte zakresem opodatkowania VAT, wykonane przez podatnika działającego w takim charakterze. Czynności pozostające poza zakresem VAT - w tym czynności wykonywane w ramach zarządu majątkiem prywatnym - nie zwiększają wartości sprzedaży.

2. Status podatnika ocenia się w odniesieniu do konkretnej czynności

Okoliczność, że Wnioskodawczyni prowadzi działalność gospodarczą i jest podatnikiem VAT w zakresie usług księgowych i usług na rzecz Fundacji, nie przesądza o tym, że każda wykonywana przez nią odpłatna czynność podlega VAT. W orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: „TSUE”) utrwalona jest zasada, zgodnie z którą czynność podlega opodatkowaniu tylko wówczas, gdy podatnik wykonuje ją, działając w takim charakterze. W wyroku z 4 października 1995 r. w sprawie C-291/92 Dieter Armbrecht TSUE wskazał, że podatnik, który zbywa składnik majątku, którego część przeznaczył na cele prywatne, w zakresie tej części nie działa jako podatnik. Rozwijając tę myśl w wyroku z 8 marca 2001 r. w sprawie C-415/98 Laszlo Bakcsi, TSUE przyjął, że podatnik może zatrzymać składnik majątku w całości w swoim majątku prywatnym i w ten sposób całkowicie wyłączyć go z systemu VAT.

Na znaczenie tego rozróżnienia wskazał również TSUE w wyroku z 13 czerwca 2013 r. w sprawie C-62/12 Galin Kostov. Trybunał przyjął, że osoba fizyczna, która jest już podatnikiem z tytułu jednej działalności, jest podatnikiem również w odniesieniu do innej działalności wykonywanej okazjonalnie - pod warunkiem jednak, że ta inna działalność sama w sobie stanowi działalność gospodarczą w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy VAT. Sam status podatnika nie „rozciąga się” więc automatycznie na każdą odpłatną czynność osoby fizycznej. W każdym przypadku konieczne jest ustalenie, czy dana czynność - oceniana samodzielnie - spełnia definicję działalności gospodarczej.

Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. W wyroku z 12 lipca 2018 r., sygn. akt I FSK 1408/16, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że przedsiębiorca prowadzący działalność produkcyjną, który zbywa nieruchomość nabytą do majątku prywatnego jako lokatę prywatnych oszczędności, nie działa w tym zakresie jako podatnik VAT. Sąd podkreślił, że sama liczba transakcji nie pozwala odróżnić zarządu majątkiem prywatnym od działalności gospodarczej, a decydujące jest to, czy podatnik podejmuje zorganizowane działania o profesjonalnym charakterze.

Analogiczną zasadę stosuje organ interpretacyjny. W interpretacji indywidualnej z 14 marca 2025 r., sygn. 0114-KDIP1-1.4012.874.2024.4.IZ, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wskazał, że „Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika” w zakresie tych czynności. Z kolei we wspomnianej interpretacji z 3 kwietnia 2024 r., sygn. 0112-KDIL3.4012.102.2024.2.AK, organ uznał, że przedsiębiorca będący czynnym podatnikiem VAT, dokonując czynności dotyczącej samochodu wykupionego z leasingu i przeznaczonego na cele prywatne, nie działa jako podatnik.

3.    Najem stanowi działalność gospodarczą tylko wtedy, gdy jest wykorzystywaniem towaru „w sposób ciągły dla celów zarobkowych”

Kluczowe znaczenie dla oceny niniejszej sprawy ma wyrok TSUE z 26 września 1996 r. w sprawie C-230/94 Renate Enkler przeciwko Finanzamt Homburg. Sprawa ta dotyczyła wynajmu pojazdu (samochodu kempingowego), a więc - podobnie jak w niniejszej sprawie - rzeczy ruchomej, która z natury nadaje się zarówno do użytku prywatnego, jak i do wykorzystania gospodarczego. Wyrok zapadł na gruncie art. 4 ust. 2 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG, którego treść została powtórzona w art. 9 ust. 1 dyrektywy VAT, i zachowuje pełną aktualność.

W wyroku tym TSUE przyjął, że:

a) pojęcie działalności gospodarczej nie obejmuje czynności wykonywanych okazjonalnie (pkt 20 wyroku);

b) wynajem majątku rzeczowego stanowi jego „wykorzystywanie”, które jest działalnością gospodarczą tylko wtedy, gdy jest wykonywane w celu uzyskania z niego dochodu w sposób ciągły (pkt 21-22 oraz pkt 1 sentencji);

c) w przypadku rzeczy, która z natury może być wykorzystywana zarówno do celów gospodarczych, jak i prywatnych, konieczne jest zbadanie wszystkich okoliczności jej wykorzystywania (pkt 27);

d) jedną z metod tej oceny jest porównanie okoliczności, w jakich dana osoba faktycznie wykorzystuje rzecz, z okolicznościami, w jakich zwykle prowadzi się odpowiadającą jej działalność gospodarczą (pkt 28);

e) choć same rezultaty działalności nie przesądzają o jej charakterze, istotnymi czynnikami są rzeczywisty czas trwania wynajmu, liczba klientów oraz wysokość uzyskanego przychodu (pkt 29);

f) ocena, czy wynajem następuje w celu uzyskania dochodu w sposób ciągły, wymaga uwzględnienia całokształtu okoliczności danej sprawy (pkt 30 oraz pkt 2 sentencji).

Z wyroku tego wynika jednoznacznie, że wynajem rzeczy nie jest działalnością gospodarczą „z definicji”. Gdyby każdy najem - jako stosunek zobowiązaniowy o charakterze ciągłym w rozumieniu prawa cywilnego - automatycznie spełniał przesłankę ciągłości, badanie czasu trwania wynajmu, liczby klientów i wysokości przychodów, którego wymaga TSUE, byłoby bezprzedmiotowe. Przesłanka „ciągłości” z art. 15 ust. 2 ustawy o VAT i art. 9 ust. 1 dyrektywy VAT odnosi się zatem do trwałego, gospodarczego wykorzystywania rzeczy jako źródła dochodu. Nie odnosi się do cywilnoprawnej konstrukcji pojedynczej umowy.

Uzupełnieniem tych kryteriów jest wyrok TSUE z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10 Jarosław Słaby i in. Trybunał wskazał w nim, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej (pkt 36). Nawet znaczna liczba lub wartość transakcji może mieścić się w zakresie zarządu majątkiem prywatnym (pkt 37- 38). Działalnością gospodarczą jest dopiero podejmowanie aktywnych działań, angażujących środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców lub usługodawców, takich jak działania marketingowe (pkt 39-41).

4.    Zastosowanie kryteriów wyroku Enkler do stanu faktycznego

Ocena całokształtu okoliczności niniejszej sprawy prowadzi do wniosku, że Wnioskodawczyni nie wykorzystywała Samochodu w sposób ciągły dla celów zarobkowych:

a)     charakter rzeczy - Samochód jest samochodem osobowym, typowym przedmiotem użytku prywatnego, nabytym i utrzymywanym w majątku osobistym Wnioskodawczyni, od dnia nabycia niewprowadzonym do przedsiębiorstwa i niewykorzystywanym w działalności gospodarczej, użytkowanym wyłącznie przez Wnioskodawczynię do celów prywatnych. Zgodnie z pkt 27 wyroku Enkler w przypadku takiej rzeczy konieczne jest zbadanie wszystkich okoliczności, aby ustalić, czy jest ona „faktycznie wykorzystywana w celu uzyskiwania dochodu w sposób stały” (tłum, własne). Sam fakt jej odpłatnego udostępnienia nie przesądza zatem o gospodarczym charakterze czynności;

b)     porównanie z typową działalnością wynajmu pojazdów - profesjonalne przedsiębiorstwa wynajmu dysponują flotą pojazdów, kierują ofertę do nieograniczonego kręgu odbiorców, prowadzą działania marketingowe, stosują systemy rezerwacji i regulaminy oraz dążą do maksymalnego wykorzystania pojazdów. Żaden z tych elementów nie wystąpił w niniejszej sprawie. Umowę sporządzono na ogólnodostępnym wzorze pobranym z Internetu, a rachunek wystawiono w bezpłatnym programie do wypełniania druków, poza systemem fakturowania prowadzonym dla działalności gospodarczej. Samochód nie był oferowany na rynku, a Umowa została zawarta w reakcji na konkretną sytuację - naprawę serwisową pojazdu syna Wnioskodawczyni (pkt 28 wyroku Enkler);

c)     rzeczywisty czas trwania wynajmu - Samochód był udostępniony jednorazowo, przez 23 doby, na okres wyznaczony wyłącznie czasem naprawy innego pojazdu. Ani przed, ani po tym okresie nie był wynajmowany (pkt 29 wyroku Enkler);

d)     liczba klientów - jedynym kontrahentem był syn Wnioskodawczyni, a więc członek najbliższej rodziny, nie zaś klient pozyskany na rynku (pkt 29 wyroku Enkler);

e)     wysokość przychodu - łączna kwota 3 220,00 zł, uzyskana jednorazowo, nie stanowi i nie miała stanowić stałego źródła dochodu Wnioskodawczyni (pkt 29 wyroku Enkler);

f)      brak aktywnych działań rynkowych - Wnioskodawczyni nie zamieszczała ogłoszeń, nie korzystała z pośredników, nie nabywała pojazdów w celu ich wynajmu i nie tworzyła żadnej struktury organizacyjnej służącej wynajmowi (pkt 39-41 wyroku Słaby).

W ocenie Wnioskodawczyni nie zmienia tej oceny okoliczność, że Najemca prowadzi działalność gospodarczą, ani że Umowa przybrała formę pisemną z określeniem stawki dobowej i terminu płatności. Kryteria wskazane przez TSUE odnoszą się do sposobu, w jaki właściciel wykorzystuje rzecz, a nie do statusu odbiorcy świadczenia. Jak wskazano w opisie stanu faktycznego, pisemna forma Umowy i określenie czynszu miały na celu udokumentowanie rozliczeń między stronami. Z kolei postanowienie o czasie trwania Umowy „do dnia odbioru pojazdu z serwisu” oraz tytuł Umowy („krótkoterminowa - samochód zastępczy na czas naprawy serwisowej”) potwierdzają, że strony od początku zakładały jednorazowy i krótkotrwały charakter świadczenia. Postanowienie o płatności do 10 dnia miesiąca wynikało z zastosowanego wzoru umowy i nie świadczy o zamiarze długotrwałego wykorzystywania Samochodu. O kwalifikacji czynności na gruncie VAT decyduje jej rzeczywisty, ekonomiczny charakter oceniany w świetle wszystkich okoliczności (pkt 30 wyroku Enkler), a nie sama cywilnoprawna forma umowy.

5.    Samochód pozostawał w sferze prywatnej Wnioskodawczyni

Wnioskodawczyni konsekwentnie utrzymywała Samochód w swoim majątku prywatnym.

Nie odliczała podatku naliczonego przy jego nabyciu, nie ujęła go w ewidencji środków trwałych, od dnia nabycia nie zaliczała wydatków na jego eksploatację do kosztów działalności i nie wykorzystywała go w działalności gospodarczej. Zgodnie z wyrokiem TSUE w sprawie C-415/98 Bakcsi taki składnik majątku pozostaje w całości poza systemem VAT. Czynność dotycząca tego składnika może podlegać opodatkowaniu wyłącznie wtedy, gdy sama w sobie stanowi działalność gospodarczą. Jak wykazano w pkt 4, w niniejszej sprawie przesłanka ta nie jest spełniona.

Oceny tej nie zmienia okoliczność, że przed nabyciem Samochód był użytkowany przez Wnioskodawczynię w działalności gospodarczej na podstawie umowy leasingu operacyjnego. W tym okresie Samochód nie był własnością Wnioskodawczyni, lecz finansującego. O przynależności Samochodu do majątku prywatnego albo do majątku przedsiębiorstwa Wnioskodawczyni mogła zdecydować dopiero z chwilą jego nabycia. Wybrała wówczas majątek prywatny: nie wprowadziła Samochodu do ewidencji środków trwałych, nie zaliczyła wydatku na jego nabycie do kosztów działalności i od tego dnia używa go wyłącznie do celów prywatnych. Jest to wybór, o którym mowa w wyroku TSUE w sprawie C-415/98 Bakcsi. Bez znaczenia pozostaje przy tym, że faktura dokumentująca nabycie zawiera numer NIP Wnioskodawczyni, a cenę zapłacono z rachunku bankowego wykorzystywanego w działalności. Wynika to z tego, że stroną umowy leasingu była Wnioskodawczyni jako przedsiębiorca, a prawo nabycia przedmiotu leasingu przysługiwało jej jako korzystającej. Osoba fizyczna prowadząca jednoosobową działalność gospodarczą pozostaje jednym podmiotem, a jej majątek prywatny i majątek wykorzystywany w działalności nie są od siebie prawnie wyodrębnione. O przynależności danego składnika do sfery prywatnej albo gospodarczej decyduje zatem jego rzeczywiste przeznaczenie i sposób ujęcia w ewidencjach prowadzonych dla działalności, a nie dane nabywcy na fakturze czy rachunek, z którego dokonano zapłaty. W analogicznym stanie faktycznym - wykupu samochodu osobowego z leasingu operacyjnego do majątku prywatnego przedsiębiorcy - organ interpretacyjny uznał, że późniejsze zbycie takiego samochodu stanowiło wykonywanie prawa własności i nie podlegało opodatkowaniu VAT (interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 3 kwietnia 2024 r., sygn. 0112-KDIL3.4012.102.2024.2.AK).

Pomocniczo należy wskazać, że również ustawodawca odróżnia pojazdy, których oddawanie w odpłatne używanie stanowi przedmiot działalności podatnika, od pozostałych pojazdów. Zgodnie z art. 86a ust. 5 pkt 1 lit. c ustawy o VAT szczególne zasady dotyczą pojazdów samochodowych przeznaczonych wyłącznie do oddania w odpłatne używanie na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze - „jeżeli (...) oddanie w odpłatne używanie tych pojazdów stanowi przedmiot działalności podatnika”. Przepis ten dotyczy wprawdzie zasad odliczania podatku naliczonego i nie rozstrzyga samodzielnie o zakresie opodatkowania. Wskazuje jednak, że ustawodawca wiąże szczególny reżim pojazdów przeznaczonych do najmu z sytuacją, w której najem pojazdów stanowi przedmiot działalności podatnika, a nie z każdym jednorazowym oddaniem pojazdu do używania. Samochód Wnioskodawczyni nie był przeznaczony do oddawania w odpłatne używanie, a wynajem pojazdów nie stanowi przedmiotu jej działalności.

Za przynależnością opisanej czynności do sfery prywatnej przemawia także sposób rozliczenia Umowy. Rachunek za najem wystawiono poza systemem fakturowania i ewidencji księgowej prowadzonym dla działalności gospodarczej, a czynsz wpłynął na prywatny rachunek bankowy Wnioskodawczyni, który nie służy do obsługi tej działalności.

Odrębność sfery prywatnej Wnioskodawczyni potwierdza również sposób rozliczenia przychodu na gruncie podatku dochodowego - jako przychodu z tzw. najmu prywatnego (art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o PIT), a nie z pozarolniczej działalności gospodarczej. Wnioskodawczyni ma świadomość, że kwalifikacja na gruncie podatku dochodowego nie jest wiążąca dla VAT. Należy jednak zauważyć, że w uchwale składu siedmiu sędziów z 24 maja 2021 r., sygn. akt II FPS 1/21, Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że przychody z najmu składników majątku niezwiązanych z działalnością gospodarczą należą do źródła przychodów z tzw. najmu prywatnego (art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o PIT), a o kwalifikacji decyduje przede wszystkim powiązanie danego składnika z działalnością gospodarczą. Również organ interpretacyjny potwierdzał, że przychody z okazjonalnego wynajmu prywatnego samochodu przez osobę fizyczną, bez rejestracji działalności gospodarczej, mogą być opodatkowane jako przychody z najmu prywatnego (interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 11 lipca 2023 r., sygn. 0115-KDIT1.4011.330.2023.1.MN). Świadczy to o tym, że system podatkowy dopuszcza istnienie sfery prywatnej osoby prowadzącej działalność gospodarczą, obejmującej również odpłatne udostępnianie składników majątku osobistego.

6.    Odniesienie do praktyki interpretacyjnej dotyczącej najmu nieruchomości

Wnioskodawczyni ma świadomość, że w praktyce interpretacyjnej najem nieruchomości stanowiących majątek prywatny jest co do zasady kwalifikowany jako działalność gospodarcza, a przychody z niego wliczane do limitu z art. 113 ust. 1 ustawy o VAT (np. interpretacje indywidualne Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 16 października 2023 r„ sygn. 0113-KDIPT1-2.4012.586.2023.1.KT, oraz z 3 listopada 2023 r., sygn. 0114-KDIP1-3.4012.470.2023.2.AMA). Interpretacje te dotyczyły jednak najmu lokali, który z natury jest nastawiony na uzyskiwanie regularnego dochodu przez dłuższy czas i odpowiada modelowi wykorzystywania rzeczy „w sposób ciągły”. Niniejsza sprawa dotyczy rzeczy ruchomej o typowo prywatnym przeznaczeniu, udostępnionej jednorazowo, na 23 doby, członkowi najbliższej rodziny w związku z naprawą jego pojazdu. Na tak różne stany faktyczne wskazuje wyrok Enkler, wymagając indywidualnej oceny wszystkich okoliczności w przypadku rzeczy o podwójnym (prywatnym i gospodarczym) potencjale wykorzystania.

7.    Podsumowanie

Jednorazowe, trwające 23 doby oddanie prywatnego Samochodu do używania synowi na czas naprawy jego pojazdu, bez jakichkolwiek działań rynkowych i bez zamiaru powtarzania takich czynności, stanowiło zwykłe wykonywanie prawa własności w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Nie było wykorzystywaniem towaru „w sposób ciągły dla celów zarobkowych” w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT i art. 9 ust. 1 dyrektywy VAT. W zakresie tej czynności Wnioskodawczyni nie działała w charakterze podatnika, a czynność ta nie podlegała opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT.

Wnioskodawczyni podkreśla, że wniosek dotyczy wyłącznie opisanej, jednorazowej czynności. Nie obejmuje sytuacji, w której właściciel nabywa pojazdy z przeznaczeniem do wynajmu, oferuje je na rynku lub w sposób powtarzalny oddaje je w odpłatne używanie. W takich okolicznościach ocena na gruncie art. 15 ust. 2 i art. 113 ust. 1 ustawy o VAT mogłaby być odmienna.

W konsekwencji kwota 3 220,00 zł uzyskana z Umowy nie stanowi sprzedaży dokonanej przez podatnika i nie podlega uwzględnieniu w wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT, za 2024 r. Nawet gdyby uznać, że kwalifikacja opisanej czynności budzi wątpliwości, powinny one zostać rozstrzygnięte na korzyść Wnioskodawczyni zgodnie z art. 2a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, w myśl którego niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego rozstrzyga się na korzyść podatnika.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku, jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:

W oparciu o art. 8 ust. 1 ustawy:

Z tak szeroko sformułowanej definicji wynika, że przez świadczenie usług należy przede wszystkim rozumieć określone zachowanie podatnika na rzecz odrębnego podmiotu, które zasadniczo wynika z dwustronnego stosunku zobowiązaniowego, zakładającego istnienie podmiotu będącego odbiorcą (nabywcą usługi) jak również podmiotu świadczącego usługę.

Z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług, co do zasady, podlegają opodatkowaniu VAT wówczas, gdy czynności te są wykonywane odpłatnie.

Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę.

Z treści art. 15 ust. 1 ustawy wynika, że:

Na mocy art. 15 ust. 2 ustawy:

Zatem definicja działalności gospodarczej ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określaną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Przy tym, z art. 15 ust. 2 ustawy jednoznacznie wynika, iż pod pojęciem działalności gospodarczej należy rozumieć także czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. W tym przypadku decydujące znaczenie ma ciągłość wykorzystywania majątku. Wykorzystywanie towarów lub wartości niematerialnych i prawnych ma miejsce przede wszystkim poprzez oddanie ich w stosunki obligacyjne, np. w najem, dzierżawę itp. Przy czym przez ciągłość wykorzystywania składników majątku rozumieć należy także wykorzystanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania.

Na podstawie art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE:

Z przytoczonych regulacji prawa wspólnotowego wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym czynności te powinny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie.

Należy zauważyć również, że ustawodawca przewiduje zwolnienie od podatku VAT dla określonej grupy podatników. Regulacje w tym zakresie zawarte zostały w art. 113 ustawy.

Stosownie do art. 113 ust. 1 ustawy w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2025 r.:

Natomiast w myśl art. 113 ust. 1 ustawy w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2026 r.:

Na podstawie art. 113 ust. 2 ustawy:

W myśl art. 113 ust. 4 ustawy:

Zgodnie z art. 113 ust. 5 ustawy:

Podatnik może korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie i według zasad określonych przepisami art. 113 ust. 1-12 ustawy pod warunkiem, że nie wykonuje czynności, o których mowa w art. 113 ust. 13 ustawy.

Zgodnie z art. 113 ust. 13 ustawy:

Należy wskazać, że umowa najmu jest cywilnoprawną umową nakładającą na strony – zarówno wynajmującego, jak i najemcę – określone przepisami obowiązki.

Na podstawie art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071):

Najem jest więc umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną. Odpowiednikiem świadczenia wynajmującego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest świadczenie najemcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu. Z powyższego wynika, że umówiony między stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z cudzej rzeczy i stanowi świadczenie wzajemne należne za używanie lokalu przez jego najemcę. Należy wskazać, że umowa najmu jest umową cywilnoprawną, nakładającą na strony – zarówno wynajmującego, jak i najemcę – określone przepisami obowiązki.

Charakter usług najmu wyczerpuje znamiona działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy, podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług bez względu na to, czy najem jest prowadzony w ramach działalności gospodarczej, czy jako odrębne źródło przychodu w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych. Sam charakter stosunku prawnego, jaki kształtuje umowa najmu, wskazuje, że ma ona długotrwały charakter, a uzyskiwane korzyści z tego tytułu są w zasadzie stałe.

W konsekwencji na potrzeby ustawy o podatku od towarów i usług najem towarów, należy uznać każdorazowo za świadczony w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, nawet jeżeli towary należą do majątku osobistego. Tym samym, najem to odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy, podlegające opodatkowaniu tym podatkiem na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Wobec tego, podmiot świadczący usługę najmu będzie podatnikiem podatku od towarów i usług wówczas, gdy najem będzie wykonywał we własnym imieniu i na własny rachunek.

Z wniosku wynika, że prowadzi Pani działalność gospodarczą w zakresie świadczenia usług księgowych oraz usług merytorycznych i koordynacyjnych. Korzystała Pani ze zwolnienia podmiotowego od podatku od towarów i usług na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy. Jest Pani właścicielką Samochodu osobowego. Przed nabyciem Samochód był użytkowany przez Panią na podstawie umowy leasingu operacyjnego zawartej w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. W okresie leasingu opłaty leasingowe oraz wydatki eksploatacyjne były zaliczane do kosztów Pani działalności gospodarczej. Po zakończeniu leasingu 29 września 2023 r., nabyła Pani Samochód do swojego majątku osobistego. Samochód nigdy nie został wprowadzony do ewidencji środków trwałych i od dnia nabycia nie był wykorzystywany w prowadzonej działalności gospodarczej. 14 grudnia 2023 r. zawarła Pani ze swoim synem odpłatną umowę najmu samochodu. Samochód został Pani zwrócony 5 stycznia 2024 r. Z tytułu umowy najmu otrzymała Pani 3 220,00 zł. Czynsz został zapłacony 30 stycznia 2024 r. Ww. czynszu nie uwzględniła Pani w wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy.

Pani wątpliwości dotyczą kwestii, czy odpłatne oddanie Samochodu do używania, w okresie od 14 grudnia 2023 r. do 5 stycznia 2024 r., stanowiło czynność wykonaną przez Panią w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy, podlegającą opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, a w konsekwencji - czy kwotę 3 220,00 zł uzyskaną z tego tytułu należy uwzględnić w wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy, za 2024 r.

W świetle przytoczonych wyżej przepisów zauważyć należy, że status podatnika podatku od towarów i usług, wynika z okoliczności dokonania czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem.

W okolicznościach analizowanej sprawy należy stwierdzić, że czynność udostępnienia przez Panią Samochodu osobowego, na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług wypełnia definicję działalności gospodarczej określoną w art. 15 ust. 2 ustawy.

Bez znaczenia, dla uznania Pani za podatnika podatku od towarów i usług prowadzącego działalność gospodarczą w rozumieniu podatku VAT z tytułu najmu Samochodu osobowego, pozostaje okoliczność jego wynajmu jednorazowego w ramach tzw. „najmu prywatnego”. We wniosku wskazała Pani, że Samochód po wykupie z leasingu nie był wykorzystywany w działalności gospodarczej oraz nie był wprowadzony do ewidencji środków trwałych. Jednakże należy wskazać, że na gruncie przepisów ustawy o VAT, działalność gospodarcza obejmuje czynności polegające na wykorzystywaniu towarów (w tym przypadku samochodu osobowego) w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Tym samym, na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług świadcząc usługę najmu prowadziła Pani działalność gospodarczą w rozumieniu tej ustawy i ma Pani status podatnika podatku VAT.

Ponadto, pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92, które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r. sygn. akt C 25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny, to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.

Ze wskazanych powyżej orzeczeń wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej rzeczy wykazywać zamiar wykorzystywania nieruchomości w ramach majątku osobistego.

Skoro zatem Samochód osobowy, był przez Panią wynajmowany, to Samochód ten na gruncie podatku od towarów i usług nie stanowił Pani majątku prywatnego. Stanowił bowiem majątek wykorzystywany w prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej. Nawet jeśli Samochód znajdował się w majątku osobistym po wykupie z leasingu operacyjnego, jego odpłatne udostępnienie (umowa najmu) stanowi odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju (art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy).

Tym samym, skoro świadczyła Pani usługi najmu Samochodu osobowego za wynagrodzeniem, to w kontekście powołanych przepisów ustawy, najem ten stanowi, zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy, odpłatne świadczenie usług w ramach prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. W konsekwencji była Pani podatnikiem podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, z tytułu ww. najmu.

Jak już wyżej wskazano, w opisanych okolicznościach, pomimo tego, że nie zarejestrowała Pani działalności gospodarczej w zakresie wynajmu samochodów, należy uznać, że dla celów podatku VAT najem Samochodu był realizowany w ramach Pani działalności gospodarczej, o której mowa w
art. 15 ust. 2 ustawy, ponieważ spełnione zostały wszystkie warunki wynikające z tego przepisu – wykorzystywała Pani Samochód do celów zarobkowych w sposób ciągły (przez pewien czas). W konsekwencji, wartość Pani usług najmu na kwotę 3220,00 zł w tym zakresie należało wliczyć do limitu sprzedaży, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy.

W efekcie, odpowiadając na Pani pytanie stwierdzam, że odpłatne oddanie Samochodu do używania na podstawie opisanej Umowy, w okresie od 14 grudnia 2023 r. do 5 stycznia 2024 r., stanowiło czynność wykonaną przez Panią w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy, podlegającą opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, a w konsekwencji - kwotę 3 220,00 zł uzyskaną z tego tytułu należało uwzględnić w wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy, za 2024 r.

W związku z powyższym Pani stanowisko uznaję za nieprawidłowe.

Odnośnie powołanych przez Panią interpretacji indywidualnych wskazuję, że w ramach „postępowania interpretacyjnego” Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej „orzeka” w oparciu o stan faktyczny/zdarzenie przyszłe mając na względzie pytanie Wnioskodawcy oraz ocenę jego stanowiska. Zatem odnosząc się do Pani argumentu, że prezentowane stanowisko znajduje poparcie w powołanych interpretacjach indywidualnych, zauważam, że każda sprawa będąca przedmiotem rozpatrywania pod kątem skutków prawnopodatkowych w VAT jest rozpatrywana indywidualnie, z uwzględnieniem wszystkich okoliczności mogących mieć wpływ na tę ocenę. Wstępna analiza stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego w interpretacji indywidualnej mogła prowadzić do wniosku o jej tożsamości, jednakże wnikliwa i dogłębna analiza poszczególnych elementów stanu faktycznych/zdarzenia przyszłego - sam sposób jego przedstawienia - może prowadzić do zgoła odmiennej oceny, co ostatecznie wpływa na przyjęte przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej rozstrzygnięcia.

I tak np.: interpretacja indywidualna z 3 kwietnia 2024 r. nr 0112-KDIL3.4012.102.2024.2.AK, dotyczy opodatkowania sprzedaży samochodu osobowego.

Interpretacja indywidualna z 14 marca 2025 r. nr 0114-KDIP1-1.4012.874.2024.4.IZ, dotyczy uznania, czy z tytułu sprzedaży działki nr 1 i działki nr 2 Wnioskodawca będzie występował w charakterze podatnika podatku od towarów i usług.

Interpretacja indywidualna z 11 lipca 2023 r. nr 0115-KDIT1.4011.330.2023.1.MN, dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zastosowania prawidłowej stawki ryczałtu w stosunku do osiąganych przychodów z tytułu najmu samochodu osobowego.

Interpretacje indywidualne: z 16 października 2023 r. nr 0113-KDIPT1-2.4012.586.2023.1.KT, oraz z 3 listopada 2023 r., nr 0114-KDIP1-3.4012.470.2023.2.AMA, dotyczą opodatkowania podatkiem VAT najmu lokalu.

W odniesieniu do powołanych przez Panią wyroków Organ wskazuje, że rozstrzygnięcia te zapadły w indywidualnych sprawach osadzonych w odmiennym stanie faktycznym i wiążący charakter mają w tychże sprawach, w których zapadły. Każdy indywidualny opis sprawy wymaga każdorazowo zbadania wielu występujących okoliczności.

I tak np. wyrok TSUE z 4 października 1995 r. w sprawie C-291/92, dotyczy opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży majątku, który był wykorzystywany zarówno do celów prywatnych, jak i w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

Wyrok TSUE z 8 marca 2001 r. w sprawie C-415/98, dotyczy rozgraniczenia majątku prywatnego i firmowego na gruncie podatku VAT w przypadku towarów wykorzystywanych do celów mieszanych (zarówno w działalności gospodarczej, jak i prywatnie).

Wyrok TSUE z 13 czerwca 2023 r. w sprawie C-62/12, dotyczy kluczowej dla prawa podatkowego zasady, zgodnie z którą osoba fizyczna będąca już podatnikiem VAT z tytułu swojej głównej działalności gospodarczej, staje się podatnikiem VAT również dla każdej innej działalności, nawet jeśli wykonuje ją w sposób okazjonalny.

Wyrok TSUE z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10, dotyczy opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży gruntów przez osoby prywatne (w tym rolników).

Wyrok NSA z 12 lipca 2018 r., sygn. akt I FSK 1408/16, dotyczy kwestii rozróżnienia pomiędzy zbyciem majątku prywatnego a prowadzeniem działalności gospodarczej na gruncie podatku VAT z tytułu sprzedaży działek.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·         Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a i art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.