0114-KDIP1-3.4012.494.2026.1.AMA

Interpretacja indywidualna
– stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest:

• prawidłowe w części dotyczącej uznania pojedynczych kart kolekcjonerskich opisanych w Kategorii 1, w tym kart poddanych (…), za towary używane w rozumieniu art. 120 ust. 1 pkt 4 ustawy, a w konsekwencji uznania, że ich dostawa, po nabyciu od podmiotów wymienionych w art. 120 ust. 10 ustawy, może być opodatkowana w procedurze marży zgodnie z art. 120 ust. 4 ustawy (pytanie nr 1 wniosku);
• prawidłowe w części dotyczącej uznania produktów opisanych w Kategorii 2 za towary używane w rozumieniu art. 120 ust. 1 pkt 4 ustawy oraz uznania, że ich dostawa może być opodatkowana w procedurze marży (pytanie nr 2 wniosku);
• nieprawidłowe w części dotyczącej uznania fabrycznie zafoliowanych, nieotwartych produktów kolekcjonerskich, opisanych w Kategorii 3, nabytych z rynku wtórnego od osób fizycznych, które przechowywały je w kolekcjach prywatnych, za towary używane w rozumieniu art. 120 ust. 1 pkt 4 ustawy, a w konsekwencji braku uznania, że ich dostawa przez Państwa może być opodatkowana w procedurze marży zgodnie z art. 120 ust. 4 ustawy (pytanie nr 3 wniosku);
• prawidłowe w części dotyczącej uznania, że w przypadku przyjęcia towarów opisanych w Kategoriach 1 i 2 od osób fizycznych na podstawie umowy komisu sprzedaży i ich dostawy osobie trzeciej przez Państwa jako komisanta, mogą Państwo zastosować procedurę marży, przyjmując jako kwotę nabycia w rozumieniu art. 120 ust. 1 pkt 6 ustawy łączną kwotę należną komitentowi (cenę gwarantowaną wraz z ewentualną dopłatą) (część pytania nr 4 wniosku).

W związku z rozstrzygnięciem w zakresie pytania nr 3 wniosku, bezzasadnym stało się udzielenie odpowiedzi na cześć pytania nr 4 wniosku, dotyczącą uznania, że w przypadku przyjęcia towarów opisanych w Kategorii 3 od osób fizycznych na podstawie umowy komisu sprzedaży i ich dostawy osobie trzeciej przez Państwa jako komisanta, mogą Państwo zastosować procedurę marży, przyjmując jako kwotę nabycia w rozumieniu art. 120 ust. 1 pkt 6 ustawy łączną kwotę należną komitentowi (cenę gwarantowaną wraz z ewentualną dopłatą).

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

11 lipca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 11 lipca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczący uznania produktów opisanych w Kategorii 1, 2 i 3 za towary używane w rozumieniu art. 120 ust. 1 pkt 4 ustawy oraz możliwości zastosowania opodatkowana w procedurze VAT-marża przy ich sprzedaży, a także możliwości przyjęcia jako kwotę nabycia w rozumieniu art. 120 ust. 1 pkt 6 ustawy łącznej kwoty należnej komitentowi. Uzupełnili go Państwo pismem z 11 lipca 2026 r. (przekazanym zgodnie z właściwością 13 lipca 2026 r.)

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie handlu detalicznego i hurtowego kolekcjonerskimi grami karcianymi (tzw. (…)), w tym produktami (…) i innymi, poprzez sklep stacjonarny w (…) oraz kanały e-commerce.

Wnioskodawca jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem VAT.

W ramach rozwijanej działalności Wnioskodawca zamierza nabywać od osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej (kolekcjonerów, konsumentów) - niebędących podatnikami, o których mowa w art. 15 ustawy o VAT, ani podatnikami podatku od wartości dodanej - produkty kolekcjonerskie z rynku wtórnego, w celu ich dalszej odprzedaży w ramach prowadzonej działalności.

Nabycia będą dokumentowane umowami kupna-sprzedaży (ewentualnie umowami komisu) od zbywców, nie będzie przysługiwało Wnioskodawcy prawo do odliczenia podatku naliczonego, gdyż transakcje te nie będą opodatkowane VAT po stronie zbywców.

Przedmiotem nabycia będą w szczególności następujące kategorie towarów:

• Kategoria 1 - pojedyncze karty kolekcjonerskie wyjęte z opakowań zbiorczych, znajdujące się wcześniej w kolekcjach prywatnych, w tym karty poddane profesjonalnej ocenie stanu (tzw. (…), np. (…)) i zamknięte w etui certyfikacyjnym; karty te były przedmiotem faktycznego korzystania przez poprzednich właścicieli (otwarcie opakowania producenta, przeglądanie, przechowywanie w kolekcji, gra, transport do firmy (…));
• Kategoria 2 - produkty otwarte lub częściowo zużyte (np. rozpoczęte zestawy, talie używane do gry, akcesoria noszące ślady użytkowania);
• Kategoria 3 - fabrycznie zafoliowane, nieotwarte produkty (np. (…), zestawy specjalne), które poprzedni właściciele nabyli jako konsumenci i przechowywali w kolekcjach prywatnych przez okres od kilku miesięcy do kilku lat, nie otwierając oryginalnego opakowania producenta. Produkty te na rynku kolekcjonerskim funkcjonują w obrocie wtórnym jako tzw. (…) - ich wartość kolekcjonerska i rynkowa wynika właśnie z zachowania nienaruszonego opakowania, a typowym sposobem korzystania z nich przez kolekcjonerów jest ich przechowywanie, eksponowanie i tezauryzacja w stanie zamkniętym, nie zaś otwarcie.

Nabyte towary Wnioskodawca będzie odprzedawał - niekiedy po upływie kilku lub kilkunastu miesięcy przechowywania - klientom detalicznym i hurtowym, dokumentując sprzedaż paragonami fiskalnymi lub fakturami. Wnioskodawca będzie prowadził ewidencję, o której mowa w art. 120 ust. 5 w zw. z art. 109 ust. 3 ustawy o VAT, pozwalającą na powiązanie kwot nabycia z kwotami sprzedaży poszczególnych towarów i ustalenie marży.

Wnioskodawca rozważa również przyjmowanie opisanych wyżej towarów od osób fizycznych na podstawie umów komisu sprzedaży (art. 765 i nast. Kodeksu cywilnego), w których Wnioskodawca występuje jako komisant, a osoba fizyczna jako komitent, z rozliczeniem komitenta według ceny gwarantowanej z częściową zaliczką wypłacaną przy przyjęciu towaru i dopłatą po dokonaniu sprzedaży osobie trzeciej.

Pytania

1.    Czy pojedyncze karty kolekcjonerskie opisane w Kategorii 1, w tym karty poddane (…), stanowią towary używane w rozumieniu art. 120 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT, a w konsekwencji czy ich dostawa przez Wnioskodawcę, po nabyciu od podmiotów wymienionych w art. 120 ust. 10 ustawy o VAT, może być opodatkowana w procedurze marży zgodnie z art. 120 ust. 4 ustawy o VAT?

2.    Czy produkty opisane w Kategorii 2 stanowią towary używane w rozumieniu art. 120 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT i czy ich dostawa może być opodatkowana w procedurze marży?

3.    Czy fabrycznie zafoliowane, nieotwarte produkty kolekcjonerskie opisane w Kategorii 3, nabyte z rynku wtórnego od osób fizycznych, które przechowywały je w kolekcjach prywatnych, stanowią towary używane w rozumieniu art. 120 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT, a w konsekwencji czy ich dostawa przez Wnioskodawcę może być opodatkowana w procedurze marży zgodnie z art. 120 ust. 4 ustawy o VAT?

4.    Czy w przypadku przyjęcia towarów opisanych w Kategoriach 1–3 od osób fizycznych na podstawie umowy komisu sprzedaży i ich dostawy osobie trzeciej przez Wnioskodawcę jako komisanta, Wnioskodawca może zastosować procedurę marży, przyjmując jako kwotę nabycia w rozumieniu art. 120 ust. 1 pkt 6 ustawy o VAT łączną kwotę należną komitentowi (cenę gwarantowaną wraz z ewentualną dopłatą)?

Państwa stanowisko w sprawie

Ad 1 i 2 (karty pojedyncze i produkty otwarte)

Zdaniem Wnioskodawcy, towary z Kategorii 1 i 2 stanowią towary używane w rozumieniu art. 120 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT.

Są to ruchome dobra materialne nadające się do dalszego użytku w ich aktualnym stanie, które były przedmiotem faktycznego korzystania przez poprzednich właścicieli - konsumentów. Zostały wyjęte z opakowań producenta, były przechowywane w kolekcjach, przeglądane, wykorzystywane do gry lub poddane procesowi (…), co przesądza o ich „użyciu” w potocznym i prawnym rozumieniu tego pojęcia.

Nabycie następuje od podmiotów wymienionych w art. 120 ust. 10 pkt 1 ustawy o VAT, w celu odprzedaży, w ramach działalności Wnioskodawcy.

Spełnione są zatem wszystkie przesłanki zastosowania art. 120 ust. 4 ustawy o VAT.

Ad 3 (produkty zafoliowane - (…))

Zdaniem Wnioskodawcy, również towary z Kategorii 3 stanowią towary używane w rozumieniu art. 120 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT.

Za takim stanowiskiem przemawiają następujące argumenty:

• Po pierwsze, definicja ustawowa („ruchome dobra materialne nadające się do dalszego użytku w ich aktualnym stanie lub po naprawie”) nie zawiera przesłanki fizycznego zużycia ani otwarcia opakowania. Kryterium „dalszego użytku” jest spełnione — towary nadają się do dalszego wykorzystania zgodnie z przeznaczeniem.
• Po drugie, cel procedury marży (art. 311 i nast. Dyrektywy 2006/112/WE) polega na wyeliminowaniu podwójnego opodatkowania towarów powracających do obrotu gospodarczego z rynku konsumenckiego, w cenie których tkwi już nieodliczalny VAT zapłacony przez pierwszego nabywcę-konsumenta. Dokładnie taka sytuacja zachodzi, według Wnioskodawcy, w niniejszej sprawie: produkt został nabyty przez konsumenta z pełnym VAT, wszedł do jego majątku prywatnego, a następnie powraca do obrotu profesjonalnego. Opodatkowanie pełnej ceny odsprzedaży prowadziłoby do skumulowania podatku i naruszenia zasady neutralności VAT - niezależnie od tego, czy konsument zdjął folię z opakowania.
• Po trzecie, specyfika rynku kolekcjonerskiego: dla produktów typu (…) normalnym, zgodnym z przeznaczeniem sposobem korzystania przez kolekcjonera jest przechowywanie, eksponowanie i tezauryzacja produktu w stanie nienaruszonym. Poprzedni właściciele faktycznie korzystali z tych towarów w ten właśnie sposób - realizowali funkcję kolekcjonerską produktu. Utożsamianie „użycia” wyłącznie z otwarciem opakowania pomijałoby rzeczywisty, rynkowo utrwalony sposób korzystania z tej kategorii dóbr i prowadziłoby do rezultatów absurdalnych (otwarcie opakowania - niszczące zasadniczą część wartości towaru - warunkowałoby dostęp do procedury marży).
• Po czwarte, orzecznictwo TSUE (m.in. wyrok z 18 stycznia 2017 r., C-471/15 Sjelle Autogenbrug, oraz z 17 maja 2023 r., C-365/22 IT) nakazuje szeroką, celowościową wykładnię pojęcia towarów używanych i procedury marży, tak aby uniknąć podwójnego opodatkowania w obrocie wtórnym; TSUE akcentuje ekonomiczny łańcuch obrotu (towar z powrotem wprowadzony do obrotu po fazie konsumenckiej), a nie fizyczne ślady zużycia.

Wnioskodawca ma świadomość, że w części interpretacji indywidualnych organ przyjmował, iż towary bez śladów użytkowania, w oryginalnych opakowaniach, nie stanowią towarów używanych.

Zdaniem Wnioskodawcy, stanowisko to nie uwzględnia jednak specyfiki produktów kolekcjonerskich typu (…), dla których stan zamknięty jest immanentnym sposobem korzystania, oraz prounijnej wykładni art. 120 ustawy o VAT.

Ad 4 (komis)

Zdaniem Wnioskodawcy, procedura marży znajduje zastosowanie również do dostaw dokonywanych przez Wnioskodawcę jako komisanta.

Wydanie towaru przez komitenta komisantowi oraz wydanie towaru przez komisanta osobie trzeciej stanowią dostawy towarów (art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT).

Nabycie następuje od osoby fizycznej niebędącej podatnikiem (art. 120 ust. 10 pkt 1 ustawy o VAT).

Kwotą nabycia, o której mowa w art. 120 ust. 1 pkt 6 ustawy o VAT, są wszystkie składniki wynagrodzenia należnego komitentowi - to jest cena gwarantowana wraz z ewentualną dopłatą wynikającą z rozliczenia końcowego.

Marżę stanowi różnica między całkowitą kwotą zapłaconą przez nabywcę finalnego a tak ustaloną kwotą należną komitentowi, pomniejszona o kwotę podatku.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe (pytania nr 1, nr 2 i części pytania nr 3, dotycząca towarów opisanych w Kategorii 1 i 2) oraz w części nieprawidłowe (pytanie nr 3 wniosku).

Jednocześnie nie udziela się odpowiedzi na część pytania nr 3 wniosku (dotyczącą towarów opisanych w Kategorii 3), które stało się bezzasadne w związku z rozstrzygnięciem w zakresie pytania nr 3 wniosku.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Jak stanowi art. 2 pkt 6 ustawy:

Stosownie do treści art. 29a ust. 1 ustawy:

W myśl art. 120 ust. 4 ustawy:

Definicję towarów, w stosunku do których mają zastosowanie szczególne procedury VAT-marża, a także rozumienie kwoty sprzedaży i kwoty nabycia dla potrzeb tej procedury, zawiera art. 120 ust. 1 ustawy.

Zgodnie z art. 120 ust. 1 pkt 4, pkt 5 i pkt 6 ustawy:

Ponadto, zgodnie z art. 120 ust. 10 ustawy:

Przepisy ustawy przewidują zatem stosowanie szczególnej procedury opodatkowania dostawy m.in. towarów używanych, polegającej na opodatkowaniu marży. Jest to szczególna forma opodatkowania, w której podstawą opodatkowania jest marża stanowiąca różnicę między kwotą sprzedaży, a kwotą nabycia, pomniejszona o kwotę podatku. Taka procedura opodatkowania może być stosowana w przypadku dostawy towarów używanych nabytych wcześniej przez podatnika w ramach prowadzonej działalności w celu odsprzedaży.

Zaznaczyć należy, że dla opodatkowania dostawy towarów używanych w procedurze marży ważny jest zarówno rodzaj towaru, który może zostać objęty tą procedurą, jak też to, od kogo ten towar został kupiony. Zastosowanie tej procedury wymaga, aby towary używane były nabyte od podmiotów wymienionych w powołanym wyżej art. 120 ust. 10 ustawy.

Wspólną cechą wszystkich przedstawionych w ww. przepisie przypadków, warunkujących zastosowanie szczególnej procedury opodatkowania marży, jest to, że podmiot sprzedający używany towar pozbawiony był prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego przy jego nabyciu. Ponadto, jak wynika z przepisu art. 120 ust. 4 ustawy, warunkiem niezbędnym do zastosowania tej procedury jest określenie, że towar został jednak nabyty w celu odsprzedaży. Jednocześnie zauważyć należy, że wymagane jest od podatnika prowadzenie rzetelnej ewidencji zawierającej w szczególności kwoty nabycia towarów niezbędne do określenia kwoty marży, o której mowa w powołanych wyżej przepisach.

Ad 1, 2 i 3

Państwa wątpliwości dotyczą kwestii uznania przedmiotów opisanych w Kategorii 1, 2 i 3 za towary używane w rozumieniu art. 120 ust. 1 pkt 4 ustawy, a w konsekwencji możliwości opodatkowania ich dostawy w procedurze marży zgodnie z art. 120 ust. 4 ustawy.

Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług przewidują stosowanie szczególnej procedury opodatkowania dostawy m.in. towarów używanych, polegającej na opodatkowaniu marży. Podatek VAT jest, co do zasady, wykazywany wyłącznie przez czynnych zarejestrowanych podatników tego podatku. Procedura szczególna w zakresie dostawy m.in. towarów używanych, o której mowa w art. 120 ustawy, wskazuje jedynie na możliwość opodatkowania dostawy tego typu towarów na zasadzie tzw. marży. Polega ona na tym, że podstawą opodatkowania jest różnica pomiędzy kwotą należności, jaką ma zapłacić nabywca towarów, a ceną nabycia, pomniejszoną o kwotę podatku.

Jednocześnie zauważyć należy, że wymagane jest od podatnika prowadzenie rzetelnej ewidencji zawierającej w szczególności kwoty nabycia towarów niezbędne do określenia kwoty marży, o której mowa w powołanych wyżej przepisach. Obowiązkiem sprzedawcy jest zatem naliczenie i odprowadzenie podatku VAT tylko od marży, jaką naliczył, sprzedając towar, co stanowi odstępstwo od zasady ogólnej, o której mowa w art. 29a ust. 1 ustawy.

Odnosząc się do Państwa wątpliwości należy wskazać, że ww. szczególna procedura dotyczy tylko dostawy towarów używanych, które podatnik nabył od określonej kategorii podmiotów i w celu ich odsprzedaży.

Jak wynika z opisu sprawy, są Państwo zarejestrowanym, czynnym podatnikiem VAT i prowadzą Państwo działalność gospodarczą w zakresie handlu detalicznego i hurtowego kolekcjonerskimi grami karcianymi (tzw. (…)), w tym produktami (…), (…) i innymi, poprzez sklep stacjonarny w (…) oraz kanały e-commerce. W ramach rozwijanej działalności, zamierzają Państwo nabywać od osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej (kolekcjonerów, konsumentów) - niebędących podatnikami, o których mowa w art. 15 ustawy, ani podatnikami podatku od wartości dodanej - produkty kolekcjonerskie z rynku wtórnego, w celu ich dalszej odprzedaży w ramach prowadzonej działalności. Nabycia będą dokumentowane umowami kupna-sprzedaży (ewentualnie umowami komisu); od zbywców nie będzie przysługiwało Państwu prawo do odliczenia podatku naliczonego, gdyż transakcje te nie będą opodatkowane VAT po stronie zbywców. Nabyte towary będą Państwo odprzedawali - niekiedy po upływie kilku lub kilkunastu miesięcy przechowywania - klientom detalicznym i hurtowym.

W tej sprawie w pierwszej kolejności należy dokonać analizy, czy będą Państwo dokonywali zakupu produktów o wartości kolekcjonerskiej, które będą spełniały definicję towarów używanych, o których mowa w art. 120 ust. 1 pkt 4 ustawy.

Przedmiotem nabycia będą w szczególności następujące kategorie towarów:

• Kategoria 1 - pojedyncze karty kolekcjonerskie wyjęte z opakowań zbiorczych, znajdujące się wcześniej w kolekcjach prywatnych, w tym karty poddane profesjonalnej ocenie stanu (tzw. (…), np. (…)) i zamknięte w etui certyfikacyjnym;
• Kategoria 2 - produkty otwarte lub częściowo zużyte (np. rozpoczęte zestawy, talie używane do gry, akcesoria noszące ślady użytkowania);
• Kategoria 3 - fabrycznie zafoliowane, nieotwarte produkty (np. (…), zestawy specjalne). Produkty te na rynku kolekcjonerskim funkcjonują w obrocie wtórnym jako tzw. (…) - ich wartość kolekcjonerska i rynkowa wynika właśnie z zachowania nienaruszonego opakowania, a typowym sposobem korzystania z nich przez kolekcjonerów jest ich przechowywanie, eksponowanie i tezauryzacja w stanie zamkniętym, nie zaś otwarcie.

W tym miejscu wyjaśnienia wymaga określenie, wynikające z art. 120 ust. 1 pkt 4 ustawy, tj. dla „towaru używanego”, które wskazuje jednoznacznie, że nie dotyczy ono towarów nowych, lecz takich, z których faktycznie korzystano, użytkowano je. Również zawarte w ww. przepisie określenie „nadające się do dalszego użytku” wskazuje, że towary te przed dokonaniem dostawy były wcześniej używane.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 11 stycznia 2019 r., sygn. akt I FSK 305/17:

Nie jest zatem prawnie możliwe stosowanie procedury VAT-marża do dostawy towarów nowych. Procedura VAT-marża może być stosowana tylko wówczas, gdy kupiono „towar używany” i zakup nie był opodatkowany VAT przez dostawcę.

Tym samym, produkty z Kategorii 1, czyli karty, które były/będą przedmiotem faktycznego korzystania przez poprzednich właścicieli, tj. będą przeglądane i wykorzystywane do gry, jak również otwarte lub częściowo zużyte produkty z Kategorii 2 (tj. rozpoczęte zestawy, talie używane do gry, akcesoria noszące ślady użytkowania), będą stanowiły towary używane w rozumieniu art. 120 ust. 1 pkt 4 ustawy. Towary z tych dwóch Kategorii będą faktycznie użytkowane tu w celu gry, nastąpi faktyczne korzystanie z nich przed ich odsprzedażą.

Z przedstawionego opisu sprawy wynika także, że będą Państwo nabywali różnego rodzaju Kategorie towarów od podmiotów wymienionych w art. 120 ust. 10 pkt 1 ustawy, które będą podlegały dalszej odsprzedaży jako towar handlowy w prowadzonej działalności gospodarczej. Jednocześnie, będą Państwo prowadzili ewidencję, o której mowa w art. 120 ust. 5 w zw. z art. 109 ust. 3 ustawy, pozwalającą na powiązanie kwot nabycia z kwotami sprzedaży poszczególnych towarów i ustalenie marży.

Stwierdzić więc należy, że w przypadku produktów z Kategorii 1 i 2, które będą stanowiły towary używane w rozumieniu art. 120 ust. 1 pkt 4 ustawy, przy ich odsprzedaży, będą Państwo uprawnieni do stosowania szczególnej procedury opodatkowania VAT-marża.

Państwa stanowisko w zakresie pytań nr 1 i nr 2 wniosku uznaję za prawidłowe.

Jednakże, produkty z Kategorii 3, karty fabrycznie zafoliowane, które poprzedni właściciele nabyli jako konsumenci i przechowywali w kolekcjach prywatnych przez okres od kilku miesięcy do kilku lat, niekiedy przechowywane również przez Państwa przez kilka lub kilkanaście miesięcy (po ich nabyciu, a przed ich odsprzedażą), których oryginalne opakowania producenta nabytego nowego towaru nie zostaną otwarte, a towary te zostały zakupione jedyne w celach kolekcjonerskich, nie będą stanowiły towarów używanych w rozumieniu art. 120 ust. 1 pkt 4 ustawy.

Nie sposób w tym przypadku uznać, że towary z Kategorii 3, przed ich odsprzedażą, będą uprzednio używane, ponieważ ich przechowywanie, gromadzenie, eksponowanie czy tezauryzacja w stanie zamkniętym i nienaruszonym, nie spowoduje, że zostaną one w jakimkolwiek stopniu użytkowane, nie nastąpi ich faktyczne użytkowanie. Towar ten, po dokonaniu ww. czynności, nie utraci swojego pierwotnego charakteru jako towar nowy, ponieważ nie będzie on faktycznie użytkowany zgodne z jego przeznaczeniem.

Bez znaczenia dla uznania danego towaru za „towar używany” w rozumieniu art. 120 ust. 1 pkt 4 ustawy, jest posiadanie przez niego wartości czy funkcji kolekcjonerskich oraz konieczność lub chęć ich zagwarantowania i zabezpieczenia przez jego właściciela, a przy tym specyfika rynku kolekcjonerskiego dla produktów typu (…).

Wyjaśniam również, że wskazane przez Państwa w uzasadnieniu własnego stanowiska wyroki Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (wyrok z 18 stycznia 2017 r., C-471/15 Sjelle Autogenbrug, oraz z 17 maja 2023 r., C-365/22 IT), nakazujące szeroką, celowościową wykładnię pojęcia towarów używanych i procedury marży, dotyczą zastosowania procedury VAT-marża dla dostawy części samochodowych, pochodzących z pojazdów samochodowych wycofanych definitywnie z eksploatacji i przeznaczonych do sprzedaży „na części”, a nie towarów nowych, faktycznie nieużywanych.

Jak wyżej wskazano, pojęcie „towar używany”, o którym mowa w tym przepisie, nie odnosi się do towarów nowych. W przypadku więc produktów z Kategorii 3, które nie będą stanowiły towarów używanych w rozumieniu art. 120 ust. 1 pkt 4 ustawy, przy ich odsprzedaży, nie będą Państwo uprawnieni do stosowania szczególnej procedury opodatkowania VAT-marża.

W konsekwencji powyższego stwierdzenia, bezzasadną w tym przypadku stała się analiza spełnienia pozostałych przesłanek dających możliwość zastosowania szczególnej procedury VAT-marża zawartej w art. 120 ust. 4 ustawy dla sprzedaży towarów z Kategorii 3.

Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 3 wniosku uznaję za nieprawidłowe.

W konsekwencji powyższego, rozstrzygnięcie kwestii możliwości zastosowania procedury marży, przyjmując jako kwotę nabycia w rozumieniu art. 120 ust. 1 pkt 6 ustawy łącznej kwoty należnej komitentowi (ceny gwarantowanej wraz z ewentualną dopłatą) w przypadku przyjęcia towarów opisanych w Kategorii 3 od osób fizycznych na podstawie umowy komisu sprzedaży i ich dostawy osobie trzeciej przez Państwa jako komisanta, wynikającego z części pytania nr 4 wniosku, nie znajduje uzasadnienia.

Ad 4 (część pytania dotycząca towarów z Kategorii 1 i 2)

Państwa wątpliwości dotyczą także kwestii czy w przypadku przyjęcia towarów opisanych w Kategoriach 1 i 2 od osób fizycznych na podstawie umowy komisu sprzedaży i ich dostawy osobie trzeciej przez Państwa jako komisanta, mogą Państwo zastosować procedurę marży, przyjmując jako kwotę nabycia w rozumieniu art. 120 ust. 1 pkt 6 ustawy łączną kwotę należną komitentowi (cenę gwarantowaną wraz z ewentualną dopłatą).

W tym miejscu wskazać należy, że umowa komisu jest umową nazwaną, uregulowaną w przepisach ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795).

Zgodnie z art. 765 ww. Kodeksu cywilnego:

Definicja ta oznacza, że w przypadku komisu mamy do czynienia z dwoma odrębnymi umowami - na podstawie jednej komisant zobowiązuje się do podjęcia określonych działań w imieniu własnym, ale na rzecz komitenta, natomiast druga jest typową umową sprzedaży rzeczy ruchomej stanowiącej przedmiot umowy.

Istotą umowy komisu jest to, że pomiędzy kupującym i sprzedającym pośredniczy komisant, który przyjmuje od zleceniodawcy towar w celu jego sprzedaży finalnemu nabywcy. Sprzedaż następuje za ustalonym w umowie wynagrodzeniem w formie prowizji. Towar przyjęty przez komisanta pozostaje własnością komitenta aż do momentu sprzedaży osobie trzeciej. Komis dotyczyć może nie tylko sprzedaży, ale również kupna określonej rzeczy w imieniu własnym, na rachunek komitenta.

Na gruncie przepisów dotyczących podatku od towarów i usług, umowa komisu kwalifikowana jest jako dwie odrębne czynności, gdzie każda z nich stanowi dostawę towarów.

Dostawę towarów stanowi zarówno wydanie towarów w komis przez komitenta komisantowi (podmiotowi prowadzącemu komis), jak i wydanie towarów przez komisanta ostatecznemu klientowi. Powyższe wynika z brzmienia art. 7 ust. 1 pkt 3 i pkt 4 ustawy, ponieważ w świetle tych przepisów, dostawą towarów jest przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel, w tym również wydanie towarów na podstawie umowy komisu między komitentem a komisantem, komisantem i komitentem, jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej.

W konsekwencji w każdym przypadku komisu (sprzedaży i zakupu) mamy zatem do czynienia z dwiema kolejno po sobie następującymi dostawami towarów. Przy komisie zakupu są to dostawy między podmiotem trzecim (sprzedającym towar) a komisantem oraz między komisantem a komitentem. Przy komisie sprzedaży są to dostawy między komitentem a komisantem i między komisantem a podmiotem trzecim (końcowym nabywcą towaru).

Stanowisko powyższe znajduje potwierdzenie w treści Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”.

Na podstawie przepisu art. 14 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE:

Na mocy art. 14 ust. 2 pkt c) Dyrektywy 2006/112/WE:

Należy zauważyć, że dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, rozumiana jest przez ustawodawcę, jako przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. W określeniu „jak właściciel” zawiera się możliwość uznania za dostawę faktycznego przeniesienia władztwa nad rzeczą. W rozumieniu ustawy „dostawa” oznacza wszelkiego rodzaju rozporządzanie towarem (sprzedaż, zamiana, darowizna, oraz każdą inną transakcję, która w aspekcie ekonomicznym będzie prowadziła do podobnego rezultatu).

Co należy rozumieć przez „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel”, określił Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-320/88. W orzeczeniu tym stwierdza się, że dla uznania danej czynności za opodatkowaną dostawę towarów, nie ma znaczenia to, czy dochodzi do przeniesienia własności według prawa właściwego dla danego kraju. Regulacja ta ma zastosowanie do każdego przeniesienia prawa do rozporządzania towarem na inny podmiot, które to przeniesienie skutkuje tym, że strona ta uzyskuje de facto możliwość korzystania z rzeczy tak jak właściciel, nawet jeżeli nie wiąże się to z przeniesieniem własności. W tym orzeczeniu, odnosząc się do dostawy towarów, Trybunał posłużył się terminem przeniesienia „własności w sensie ekonomicznym”, podkreślając tym samym uniezależnienie opodatkowania od przeniesienia własności towarów. Oznacza to więc, że na gruncie przedmiotowego przepisu, kluczowym elementem jest przeniesienie, w istocie rzeczy, praktycznej kontroli nad rzeczą i możliwości dysponowania nią.

Innymi słowy pojęcie „przeniesienie prawa do rozporządzania jak właściciel” dotyczy tego rodzaju czynności, która daje otrzymującemu towar prawo do postępowania z nim jak właściciel. Chodzi tutaj przede wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w sensie prawnym. Istotą dostawy towarów nie jest bowiem przeniesienie prawa własności, zatem zwrotu „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można interpretować jako „prawa własności”.

Rozważają Państwo przyjmowanie opisanych wyżej towarów od osób fizycznych na podstawie umów komisu sprzedaży (art. 765 i nast. Kodeksu cywilnego), w których będą Państwo występowali jako komisant, a osoba fizyczna jako komitent. Będą więc Państwo zawierali umowę komisu z właścicielami kart z Kategorii 1 i 2 - komitentów, będących osobami fizycznymi i na tej podstawie będą Państwo rozporządzali tymi towarami poprzez zaoferowanie ich osobom trzecim. Tym samym, będą Państwo działali we własnym imieniu i na rzecz komitentów.

Przedstawione okoliczności sprawy wskazują więc, że w wyniku realizacji umowy komisu będą Państwo rozporządzali towarami używanymi w rozumieniu art. 120 ust. 1 pkt 4 ustawy (karty z Kategorii 1 i 2 – zgodnie z uzasadnianiem do pytania nr 1 i nr 2 wniosku), nabytymi od osób fizycznych niebędących podatnikami VAT, wskazanych w art. 120 ust. 10 pkt 1 ustawy, które będą podlegały dalszej odsprzedaży osobom trzecim. Jednocześnie, będą Państwo prowadzili ewidencję sprzedaży, zgodnie z art. 109 ust. 3 ustawy, zawierająca niezbędne dane.

Tym samym, będą Państwo uprawnieni do zastosowania marży jako podstawy opodatkowania w przypadku sprzedaży towarów używanych w postaci używanych produktów z Kategorii 1 i 2, przyjętych w komis od osób fizycznych niebędących podatnikami podatku od towarów i usług.

Należy zauważyć, że formułując w art. 120 ustawy szczególne procedury w zakresie dostawy m.in. towarów używanych, ustawodawca, określając w ust. 4 tego artykułu podstawę opodatkowania, posłużył się sformułowaniami „kwota nabycia”, której określenie jest niezbędne w celu prawidłowego ustalenia marży (podstawy opodatkowania) w ww. szczególnej procedurze.

Powyższe regulacje wskazują, że dla potrzeb zastosowania procedury marży, przez kwotę nabycia należy rozumieć wszystko, co stanowi wynagrodzenie, które pierwotny sprzedawca (dostawca) towaru używanego otrzymał od podatnika (nabywcy).

Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że w przypadku towaru używanego z Kategorii 1 lub z Kategorii 2, kwotą nabycia w rozumieniu art. 120 ust. 1 pkt 6 ustawy będzie łączna kwota należna komitentowi, czyli cena gwarantowana wraz z ewentualną dopłatą.

Państwa stanowisko w zakresie części pytania nr 4 wniosku (dotyczącej towarów z Kategorii 1 i 2) uznaję za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Wskazuję jednocześnie, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego czy kontrolnego. Organ wydający interpretacje opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego. Organ podatkowy jest ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem zdarzenia przyszłego. Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu zdarzenia przyszłego.

Zatem, wydając tą interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie zdarzenia przyszłego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.