0114-KDIP1-3.4012.457.2026.2.PRM

Interpretacja indywidualna – stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług w zakresie:

• ustalenia podstawy opodatkowania z tytułu sprzedaży pojazdu używanego w systemie VAT marża – jest nieprawidłowe,
• rozliczenia importu usług od nabycia opłat aukcyjnych, obsługi dokumentów, obsługi pojazdu oraz transportu i prawa do odliczenia z tego tytułu – jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

26 czerwca 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczący ustalenia podstawy opodatkowania z tytułu sprzedaży pojazdu używanego w systemie VAT marża oraz rozliczenia importu usług. Uzupełnił go Pan pismem z 1 lipca 2026 r. - w odpowiedzi na wezwanie.

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą pod firmą (…) i jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług (VAT). W ramach prowadzonej działalności gospodarczej zajmuje się handlem samochodami używanymi. Przy ich dalszej odsprzedaży stosuje procedurę szczególną opodatkowania marży, o której mowa w art. 120 ustawy o podatku od towarów i usług.

Wnioskodawca dokonuje regularnych zakupów samochodów używanych za pośrednictwem internetowej platformy transakcyjnej A..

Zgodnie z zasadami funkcjonowania platformy stroną organizującą proces sprzedaży jest grupa A., a sprzedaż każdego pojazdu realizowana jest w ramach jednego procesu zakupowego odnoszącego się do konkretnego samochodu oznaczonego indywidualnym numerem VIN.

Po wygraniu aukcji system A. generuje jedno zestawienie rozliczeniowe (zamówienie) oznaczone indywidualnym numerem zamówienia. W zestawieniu tym wskazywana jest całkowita kwota, którą Wnioskodawca zobowiązany jest uiścić w celu nabycia pojazdu.

Na całkowitą kwotę rozliczenia składają się:

• cena pojazdu,
• obowiązkowa opłata aukcyjna,
• obowiązkowa opłata za obsługę dokumentów,
• obowiązkowa opłata za obsługę pojazdu,
• a w przypadku wyboru przez Wnioskodawcę transportu organizowanego za pośrednictwem platformy A. również koszt transportu i logistyki.

Wszystkie wskazane należności są przypisane do tego samego numeru zamówienia oraz tego samego numeru VIN pojazdu.

Warunki handlowe platformy przewidują, że uregulowanie wszystkich należności wynikających z danego zamówienia stanowi warunek wydania pojazdu. Wnioskodawca nie ma możliwości nabycia pojazdu z pominięciem obowiązkowych opłat aukcyjnych, opłat za obsługę dokumentów ani opłat za obsługę pojazdu. Nie istnieje również możliwość wyboru lub rezygnacji z poszczególnych elementów tych opłat.

Powyższe wynika wprost z Ogólnych Warunków Sprzedaży platformy A.. Zgodnie z sekcją (…), punkt (…), (…) tych warunków: „(…)” — obie umowy są zatem nierozerwalne i zawierane jedną decyzją zakupową Wnioskodawcy. Stosownie do sekcji C, punkt I, § 3, opłaty aukcyjne i serwisowe „(…)” — wszystkie należności regulowane są jednym przelewem na jedno konto. Zgodnie z sekcją B, punkt III, § 4 warunków, w razie (…) na: cenę pojazdu, opłatę aukcyjną, usługi serwisowe — co oznacza, że opłata aukcyjna i usługi serwisowe stanowią należności Sellera pojazdów, a nie odrębnego niezależnego podmiotu. Sprzedawca pojazdu (Seller) zachowuje tytuł własności do chwili zapłaty wszystkich należności, w tym opłaty aukcyjnej i usług serwisowych fakturowanych przez A. B..

Po uregulowaniu należności transakcja dokumentowana jest odrębnymi fakturami wystawianymi przez podmioty należące do grupy A..

Faktura dokumentująca sprzedaż pojazdu wystawiana jest przez A. C.. z zastosowaniem procedury odpowiadającej procedurze VAT-marża obowiązującej w Republice Federalnej Niemiec.

Faktura obejmująca obowiązkowe opłaty aukcyjne, opłatę za obsługę dokumentów oraz opłatę za obsługę pojazdu wystawiana jest przez A. B. z zastosowaniem mechanizmu odwrotnego obciążenia właściwego dla importu usług.

W przypadku skorzystania przez Wnioskodawcę z transportu organizowanego przez platformę A. koszt transportu dokumentowany jest odrębną fakturą wystawioną przez podmiot z grupy A., również z zastosowaniem mechanizmu odwrotnego obciążenia.

Wszystkie wskazane faktury odnoszą się do tego samego numeru zamówienia oraz tego samego pojazdu oznaczonego numerem VIN.

Wnioskodawca nie zamawia usług objętych drugą fakturą jako samodzielnych świadczeń. Obowiązek poniesienia opłat aukcyjnych, opłat za obsługę dokumentów oraz opłat za obsługę pojazdu wynika z warunków sprzedaży określonych przez organizatora platformy i stanowi warunek skutecznego nabycia pojazdu.

Opłaty te nie są związane z działalnością Wnioskodawcy w sposób ogólny ani nie dotyczą więcej niż jednego pojazdu. Każdorazowo są przypisywane wyłącznie do konkretnego zamówienia i konkretnego pojazdu oznaczonego numerem VIN.

W ocenie Wnioskodawcy przedstawione okoliczności oznaczają, że wszystkie wskazane należności stanowią element jednego procesu nabycia konkretnego towaru handlowego, natomiast sposób ich udokumentowania wynika z modelu organizacyjnego przyjętego przez grupę A..

Doprecyzowanie i uzupełnienie zdarzenia przyszłego

A. C.. z siedzibą w (…) (numer KRS:…) oraz A. B. z siedzibą w (…) (numer w rejestrze handlowym: (…)) są odrębnymi osobami prawnymi — nie pozostają w relacji centrali i oddziału tego samego przedsiębiorcy. Każda z tych spółek posiada odrębną podmiotowość prawną, odrębny numer identyfikacji podatkowej (VAT UE) oraz jest zarejestrowana w odrębnym rejestrze handlowym w innym państwie członkowskim UE.

Obie spółki są natomiast podmiotami zależnymi od wspólnej spółki dominującej — A. D. z siedzibą w (…) — i wchodzą w skład tej samej grupy kapitałowej, dla której sporządzane jest skonsolidowane sprawozdanie finansowe.

Wnioskodawca pragnie jednocześnie podkreślić, że formalna odrębność podmiotowa tych spółek ściśle wiąże się z wewnętrzną strukturą organizacyjną grupy A.. Z punktu widzenia przepisów ustawy o VAT oraz autonomii prawa podatkowego, kluczowe znaczenie dla skutków podatkowych ma bowiem to, że podmiotem, który w świetle wiążących Wnioskodawcę Ogólnych Warunków Sprzedaży (OWS) platformy A. z marca 2026 r. „obciąża nabywcę” kosztami dodatkowymi, pozostaje główny sprzedawca. Decydujące znaczenie ma bowiem to, że podmiotem, który w świetle wiążących Wnioskodawcę Ogólnych Warunków Sprzedaży platformy A. „obciąża nabywcę" kosztami dodatkowymi w rozumieniu art. 120 ust. 1 pkt 5 i 6 ustawy o VAT, jest sprzedawca pojazdu — A. C..

Wynika to wprost z następujących postanowień Ogólnych Warunków Sprzedaży (T&Cs of Sale, wersja marzec 2026):

1. Sekcja C, punkt I, § 1 — z każdą umową kupna pojazdu zawierana jest automatycznie umowa serwisowa z A. B.; obie umowy są nierozerwalne i nie mogą być zawarte odrębnie.

2. Sekcja C, punkt I, § 3 — opłaty aukcyjne i serwisowe są wskazywane w tym samym potwierdzeniu zakupu co cena pojazdu i regulowane jednym przelewem na ten sam rachunek bankowy wskazany przez sprzedawcę pojazdu.

3. Sekcja B, punkt III, § 4 — w razie częściowych wpłat sprzedawca pojazdu (A. C.) alokuje środki kolejno na: cenę pojazdu, opłatę aukcyjną, usługi serwisowe. Opłata aukcyjna i usługi serwisowe traktowane są zatem przez samego sprzedawcę pojazdu jako jego należności, które sam zalicza na poczet zobowiązania nabywcy.

4. Sekcja B, punkt III, § 6 — sprzedawca pojazdu (A. C.) ma prawo odstąpić od umowy kupna pojazdu, jeżeli nabywca nie ureguluje jakichkolwiek należności — w tym opłat fakturowanych przez A. B.. Sprzedawca pojazdu posługuje się zatem sankcją odstąpienia od umowy kupna towaru w celu wymuszenia zapłaty opłat fakturowanych przez odrębną spółkę z grupy.

5. Sekcja B, punkt VI oraz odpowiednie sekcje warunków finansowania — sprzedawca pojazdu zachowuje tytuł własności do pojazdu aż do pełnego uregulowania przez nabywcę wszystkich należności, w tym opłat aukcyjnych i serwisowych fakturowanych przez A. B..

Z powyższych postanowień wynika, że to sprzedawca pojazdu — A. C.. — uczynił nabywcę (Wnioskodawcę) zobowiązanym do poniesienia wszystkich opisanych opłat jako warunku nabycia prawa własności do towaru. Okoliczność, że do ich technicznego rozliczenia sprzedawca posługuje się wyspecjalizowaną spółką z własnej grupy, nie zmienia faktu, że obowiązek ich poniesienia wynika wyłącznie z warunków narzuconych przez dostawcę towaru. W tym sensie są to „koszty dodatkowe, którymi dostawca obciąża nabywcę” w rozumieniu art. 120 ust. 1 pkt 5 i 6 ustawy o VAT — niezależnie od tego, przez który podmiot z grupy zostały zafakturowane.

Wnioskodawca wskazuje ponadto na trzy dodatkowe argumenty, które — łącznie z powyższym — zamykają możliwość interpretacji opartej wyłącznie na odmienności numerów VAT wystawców faktur.

Argument I — językowy: „obciąża” nie oznacza „fakturuje”

Art. 120 ust. 1 pkt 5 ustawy o VAT posługuje się sformułowaniem „koszty dodatkowe, którymi dostawca obciąża nabywcę”. Użyty przez ustawodawcę czasownik „obciążać” (nakładać ciężar, zobowiązywać do poniesienia kosztu) nie jest tożsamy z pojęciem „fakturować” ani „wystawiać fakturę”. Przepis nie stawia wymogu, aby koszty dodatkowe były dokumentowane fakturą wystawioną przez tę samą osobę prawną, która wystawia fakturę za towar — wymaga jedynie, aby DOSTAWCA nałożył na nabywcę obowiązek poniesienia tych kosztów.

Jak wykazano w punktach 1–5 powyżej, A. C.. czyni dokładnie to: nakłada na nabywcę wszystkie opisane obowiązki pod rygorem odstąpienia od umowy kupna i zatrzymania tytułu własności pojazdu. Gdyby wolą ustawodawcy było uzależnienie zaliczenia kosztu do kwoty nabycia od wystawienia faktury przez tę samą osobę prawną, przepis brzmiałby inaczej — np. „koszty udokumentowane fakturą dostawcy”. Brzmienie, które ustawodawca rzeczywiście przyjął, nie zawiera takiego ograniczenia.

Argument II — zasada neutralności podatkowej TSUE

Trybunał Sprawiedliwości UE w utrwalonym orzecznictwie — wyrażającym zasadę neutralności podatkowej, wywodzoną z samej istoty wspólnego systemu VAT i wielokrotnie potwierdzoną w wyrokach dotyczących Dyrektywy 2006/112/WE — konsekwentnie stwierdza, że podatnicy znajdujący się w porównywalnej sytuacji ekonomicznej muszą być traktowani jednakowo dla celów VAT, niezależnie od przyjętej przez nich struktury prawnej lub modelu fakturowania.

W niniejszej sprawie zasada ta przemawia wprost na korzyść Wnioskodawcy: gdyby A. wystawiała jedną fakturę VAT-marża obejmującą cenę pojazdu oraz wszystkie opłaty aukcyjne i serwisowe — co odpowiada stanowi faktycznemu z interpretacji Dyrektora KIS z 14 czerwca 2023 r. (sygn. 0114-KDIP1-3.4012.204.2023.1.LK) — Wnioskodawca mógłby uwzględnić całość tych kosztów w kwocie nabycia. Ekonomiczny ciężar Wnioskodawcy jest identyczny bez względu na to, ile faktur wystawia grupa A. i przez ile numerów VAT to robi. Odmienne traktowanie obu sytuacji wyłącznie z uwagi na techniczną strukturę fakturowania przyjętą przez grupę A. — strukturę, na którą Wnioskodawca nie ma żadnego wpływu — naruszałoby zasadę neutralności podatkowej i stawiałoby Wnioskodawcę w gorszej sytuacji w stosunku do podatników nabywających identyczne towary na identycznych warunkach ekonomicznych, lecz od sprzedawców stosujących inny model dokumentowania sprzedaży.

Argument III — treść OWH jako dowód, że opłaty aukcyjne są NALEŻNOŚCIAMI sprzedawcy pojazdu, nie podmiotu trzeciego

Sekcja B, punkt III, § 4 Ogólnych Warunków Sprzedaży stanowi, że w razie dokonania przez nabywcę wpłaty częściowej środki pieniężne zaliczane są przez SELLERA (A. C..) — a nie przez A. B. — kolejno na: cenę pojazdu, opłatę aukcyjną, usługi serwisowe. Treść tego postanowienia jest jednoznaczna: to sprzedawca pojazdu samodzielnie zarządza alokacją wszystkich wpłat nabywcy, traktuje opłatę aukcyjną jako składnik własnego rozrachunku z nabywcą i egzekwuje jej zapłatę swoim prawem do odstąpienia od umowy kupna.

Gdyby opłata aukcyjna była rzeczywiście należnością odrębnego, niezależnego podmiotu (A. B.), sprzedawca pojazdu nie miałby żadnej podstawy prawnej ani faktycznej do samodzielnego zaliczania wpłat nabywcy na jej poczet ani do odstąpienia od własnej umowy kupna z powodu jej niezapłacenia. Postanowienie sekcji B, punkt III, § 4 dowodzi zatem, że z punktu widzenia samej grupy A. i jej wewnętrznych relacji kontraktowych opłata aukcyjna jest traktowana jako należność sprzedawcy pojazdu — jedynie z przyczyn organizacyjno-operacyjnych fakturowana przez podmiot siostrzany.

W przypadku skorzystania przez Wnioskodawcę z transportu organizowanego przez platformę A., faktura za transport i logistykę wystawiana jest przez A. B. z siedzibą w (…) (ten sam podmiot, który wystawia fakturę za opłaty aukcyjne i serwisowe) albo przez A. (…) GmbH — spółkę zależną z grupy A. z siedzibą w Niemczech. W każdym przypadku jest to podmiot odrębny od A. C.. (sprzedawcy pojazdu), lecz należący do tej samej grupy kapitałowej A. D..

Faktura za transport, podobnie jak faktura za opłaty aukcyjne i serwisowe, wystawiana jest z zastosowaniem mechanizmu odwrotnego obciążenia (import usług) i odnosi się do tego samego numeru zamówienia oraz numeru VIN pojazdu.

W zakresie prawnych podstaw zaliczenia kosztów transportu do kwoty nabycia zastosowanie mają te same argumenty, co wskazane powyżej w odniesieniu do opłat aukcyjnych i serwisowych. Zgodnie z sekcją C, punkt I, § 6 Ogólnych Warunków Sprzedaży, w przypadku gdy Wnioskodawca zamówi transport, sprzedawca pojazdu ma prawo do zatrzymania pojazdu do chwili uregulowania kosztów transportu w całości. Sprzedawca pojazdu obciąża zatem nabywcę tym kosztem jako warunkiem odbioru towaru.

Opisując szczegółowo okoliczności zdarzenia, Wnioskodawca wskazuje, że usługa transportowa nie jest zamawiana jako odrębne, niezależne świadczenie logistyczne na wolnym rynku. Opcja transportu jest wybierana przez Wnioskodawcę jako opcja dodatkowa bezpośrednio na platformie w ramach tego samego, jednego procesu zakupowego (kliknięcia) finalizującego transakcję wygrania aukcji danego pojazdu. Koszt tego transportu automatycznie i natychmiastowo współtworzy jedną kwotę łączną do zapłaty na zbiorczym zamówieniu.

Pojazd nabyty za pośrednictwem platformy A. jest towarem używanym w rozumieniu art. 120 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT.

Sprzedawcą pojazdu jest A.C. z siedzibą w (…) — podatnik podatku od wartości dodanej zarejestrowany w Niemczech (…). Spółka ta stosuje przy sprzedaży pojazdów używanych procedurę szczególną opodatkowania marży przewidzianą w § 25a niemieckiej ustawy o podatku obrotowym (Umsatzsteuergesetz — UStG), co odpowiada procedurze uregulowanej w art. 120 ust. 4 i 5 polskiej ustawy o VAT.

Faktura za pojazd zawiera adnotację potwierdzającą zastosowanie procedury VAT-marża (§ 25a UStG) i stanowi dokument jednoznacznie potwierdzający nabycie towaru na zasadach odpowiadających regulacjom polskiej procedury marży.

W związku z powyższym do opisanego nabycia zastosowanie ma art. 120 ust. 10 pkt 5 ustawy o VAT, zgodnie z którym procedura marży dotyczy dostawy towarów nabytych od podatników podatku od wartości dodanej, jeżeli dostawa tych towarów była opodatkowana podatkiem od wartości dodanej na zasadach odpowiadających regulacjom zawartym w ust. 4 i 5, a nabywca posiada dokumenty jednoznacznie potwierdzające nabycie towarów na tych zasadach.

Wnioskodawca dysponuje fakturą od A.C. z adnotacją o zastosowaniu § 25a UStG, która stanowi taki dokument.

Pytania

1. Czy w przedstawionym stanie faktycznym, przy ustalaniu podstawy opodatkowania zgodnie z art. 120 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług, Wnioskodawca jest uprawniony do zaliczenia do „kwoty nabycia”, o której mowa w art. 120 ust. 1 pkt 6 tej ustawy, nie tylko ceny pojazdu wynikającej z faktury wystawionej przez A.C., lecz również obowiązkowych opłat aukcyjnych, opłat za obsługę dokumentów, opłat za obsługę pojazdu oraz - w przypadku skorzystania z transportu organizowanego przez platformę A. - kosztów transportu i logistyki, dokumentowanych odrębnymi fakturami wystawianymi przez inne podmioty należące do grupy A., jeżeli opłaty te są przypisane do tego samego numeru zamówienia i numeru VIN pojazdu oraz ich poniesienie stanowi warunek konieczny skutecznego nabycia pojazdu?

2. Niezależnie od odpowiedzi na pytanie nr 1 - czy Wnioskodawca, otrzymując od podmiotów z grupy A. faktury dokumentujące import usług rozliczany na zasadzie odwrotnego obciążenia (opłaty aukcyjne, obsługa dokumentów, obsługa pojazdu, transport), jest zobowiązany do wykazania podatku należnego z tytułu importu usług, a jednocześnie przysługuje Mu prawo do odliczenia tego podatku jako podatku naliczonego na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy o VAT w tej samej deklaracji JPK_V7, przy uwzględnieniu, że ograniczenia odliczenia wynikające z art. 120 ust. 17 i ust. 19 ustawy o VAT dotyczą wyłącznie nabycia samego towaru używanego (pojazdu), a nie nabywanych odrębnie usług pomocniczych?

Pana stanowisko w sprawie

Ad pytanie nr 1

Zdaniem Wnioskodawcy, przedstawione w opisie stanu faktycznego obowiązkowe opłaty aukcyjne, opłaty za obsługę dokumentów, opłaty za obsługę pojazdu oraz w przypadku wyboru transportu organizowanego przez platformę - również koszty transportu i logistyki, stanowią element „kwoty nabycia”, o której mowa w art. 120 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku od towarów i usług, a tym samym powinny być uwzględniane przy ustalaniu podstawy opodatkowania zgodnie z art. 120 ust. 4 tej ustawy.

1. Wykładnia językowa art. 120 ust. 1 pkt 6 ustawy o VAT

Zgodnie z art. 120 ust. 1 pkt 6 ustawy o VAT przez kwotę nabycia rozumie się wszystkie składniki wynagrodzenia, o których mowa w pkt 5 tego przepisu.

Art. 120 ust. 1 pkt 5 stanowi natomiast, że kwota sprzedaży obejmuje całkowitą kwotę, którą dostawca otrzymał lub ma otrzymać od nabywcy, włączając w to subwencje, dotacje, podatki, cła, opłaty oraz koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia, którymi dostawca obciąża nabywcę.

Kluczowe znaczenie ma użyte przez ustawodawcę sformułowanie „koszty dodatkowe, którymi dostawca obciąża nabywcę”.

Przepis nie uzależnia uznania danego wydatku za element kwoty nabycia od tego, aby koszt został udokumentowany fakturą wystawioną przez ten sam podmiot, który wystawia fakturę za towar. Nie wymaga również, aby wszystkie elementy wynagrodzenia były dokumentowane jednym dokumentem księgowym. Ustawodawca odwołuje się wyłącznie do ekonomicznego charakteru kosztu oraz do okoliczności, że obowiązek jego poniesienia wynika z warunków określonych przez dostawcę.

W niniejszej sprawie to właśnie dostawca pojazdu - A. C. - jest stroną, która w warunkach sprzedaży bezwarunkowo uzależnia wydanie pojazdu od uiszczenia wszystkich należności objętych zamówieniem, w tym opłat fakturowanych przez podmiot rozliczeniowy grupy. Dostawca uczynił te koszty warunkiem koniecznym nabycia i w tym sensie „obciążył nimi nabywcę” w rozumieniu art. 120 ust. 1 pkt 5 ustawy.

Okoliczność, że do ich technicznego pobrania posłużył się wyspecjalizowanym podmiotem z własnej grupy, nie zmienia faktu, że to właśnie dostawca towaru uczynił nabywcę zobowiązanym do ich poniesienia. Gdyby Wnioskodawca odmówił zapłaty tych opłat, dostawca nie wydałby Mu pojazdu - co jednoznacznie potwierdza, że obowiązek zapłaty wynika z warunków narzuconych przez dostawcę, a nie z odrębnych, samodzielnych stosunków zobowiązaniowych z podmiotem trzecim.

W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawcy, opisane opłaty są kosztami, którymi dostawca obciąża nabywcę, w rozumieniu art. 120 ust. 1 pkt 6 ustawy o VAT.

Powyższy wniosek potwierdza literalnie treść wiążących Wnioskodawcę Ogólnych Warunków Sprzedaży platformy A. Sekcja B, punkt III, § 6 tych warunków przyznaje Sellerowi (sprzedawcy pojazdu) prawo do odstąpienia od umowy kupna pojazdu w razie nieuregulowania jakichkolwiek należności — w tym opłat serwisowych fakturowanych przez A. B.. Sprzedawca pojazdu nie tylko „obciąża” Wnioskodawcę tymi kosztami w rozumieniu art. 120 ust. 1 pkt 5 ustawy o VAT, lecz czyni ich zapłatę formalnym warunkiem realizacji całej transakcji nabycia towaru, z sankcją odstąpienia od umowy włącznie.

2. Ekonomiczna treść transakcji

Cały proces zakupu dotyczy jednego pojazdu oznaczonego numerem VIN. System A. generuje jedno zamówienie obejmujące wszystkie należności związane z nabyciem tego pojazdu. Obowiązkowe opłaty aukcyjne, dokumentacyjne oraz opłaty za obsługę pojazdu są przypisane wyłącznie do tego konkretnego samochodu.

Wnioskodawca nie nabywa tych usług jako odrębnych świadczeń. Nie istnieje możliwość ich samodzielnego zamówienia. Nie istnieje możliwość zakupu pojazdu z pominięciem tych opłat. Nie istnieje również możliwość nabycia tych usług bez jednoczesnego zakupu pojazdu. Ich jedyną funkcją gospodarczą jest umożliwienie realizacji dostawy konkretnego samochodu.

W opinii Wnioskodawcy, z ekonomicznego punktu widzenia tworzą one zatem jeden koszt pozyskania towaru handlowego.

3. Wykładnia zgodna z Dyrektywą 2006/112/WE

Przepis art. 120 ustawy o VAT stanowi implementację przepisów Dyrektywy 2006/112/WE dotyczących procedury szczególnej opodatkowania marży. Art. 312 pkt 2 Dyrektywy definiuje cenę zakupu jako całkowite wynagrodzenie, które dostawca otrzymał lub ma otrzymać od podatnika.

Celem tej regulacji jest opodatkowanie rzeczywiście osiągniętej marży handlowej. Interpretacja prowadząca do pominięcia obowiązkowych kosztów bezpośrednio związanych z nabyciem konkretnego pojazdu skutkowałaby opodatkowaniem kwoty, która nie stanowi rzeczywistego przysporzenia ekonomicznego Wnioskodawcy. Byłoby to sprzeczne z celem procedury VAT-marża.

4. Orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej

W orzecznictwie TSUE konsekwentnie podkreśla się, że dla potrzeb podatku VAT decydujące znaczenie ma rzeczywisty charakter gospodarczy transakcji.

W wyroku z 25 lutego 1999 r. w sprawie C-349/96 Card Protection Plan Trybunał wskazał, że świadczeń tworzących z ekonomicznego punktu widzenia jedną całość nie należy sztucznie rozdzielać.

Podobne stanowisko zostało wyrażone w wyroku z 27 października 2005 r. w sprawie C-41/04 Levob Verzekeringen, w którym Trybunał podkreślił, że jeżeli kilka elementów tworzy obiektywnie jedno świadczenie gospodarcze, ich podział miałby charakter sztuczny.

Również w wyroku z 18 stycznia 2018 r. w sprawie C-463/16 Stadion Amsterdam Trybunał zaakcentował, że o skutkach podatkowych nie może przesądzać wyłącznie techniczny sposób dokumentowania lub rozliczania świadczeń, lecz ich rzeczywista treść ekonomiczna.

W ocenie Wnioskodawcy przedstawiony stan faktyczny odpowiada właśnie takiej sytuacji. Ekonomicznym celem całej transakcji jest nabycie konkretnego samochodu. Wszystkie pozostałe opłaty mają charakter wyłącznie pomocniczy i nie istnieją samodzielnie poza tą transakcją.

5. Potwierdzenie w praktyce interpretacyjnej

Stanowisko Wnioskodawcy znajduje potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej.

W tym zakresie w interpretacji z 16 listopada 2016 r., sygn. 2461-IBPP2.4512.1007.2016.2.AZe, Organ zaakceptował zaliczenie obowiązkowych opłat związanych z zakupem pojazdu do kwoty nabycia dla potrzeb procedury VAT-marża. Podobne stanowisko zostało zajęte w interpretacji z 13 września 2019 r., sygn. 0111-KDIB3-3.4012.240.2019.2.MK.

Również w interpretacji z 14 czerwca 2023 r., sygn. 0114-KDIP1-3.4012.204.2023.1.LK, Dyrektor KIS uznał za prawidłowe stanowisko podatnika dotyczące uwzględnienia w kwocie nabycia opłat bezpośrednio związanych z zakupem pojazdu, w szczególności opłat aukcyjnych, kosztów obsługi oraz kosztów logistycznych przypisanych do konkretnego pojazdu.

Stan faktyczny przedstawiony w niniejszym wniosku różni się od wskazanej interpretacji jedynie sposobem dokumentowania części należności — w tamtej sprawie wszystkie faktury były wystawiane w systemie VAT-marża przez podmiot będący sprzedawcą pojazdu lub jego oddział, natomiast w niniejszej sprawie opłaty aukcyjne i obsługowe dokumentowane są fakturą z mechanizmem odwrotnego obciążenia. Okoliczność ta nie wpływa jednak na ich ekonomiczny charakter ani na fakt, że obowiązek ich poniesienia wynika z warunków sprzedaży konkretnego pojazdu narzuconych przez jego dostawcę.

W ocenie Wnioskodawcy, sam sposób udokumentowania poszczególnych elementów wynagrodzenia nie może prowadzić do odmiennego ustalenia kwoty nabycia, skoro wszystkie należności pozostają obowiązkowe, są przypisane do tego samego numeru zamówienia i numeru VIN oraz warunkują skuteczne nabycie pojazdu.

Konkludując - mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny, literalne brzmienie art. 120 ust. 1 pkt 6 ustawy o VAT, cel procedury VAT-marża wynikający z Dyrektywy 2006/112/WE, orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz dotychczasową praktykę interpretacyjną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, zdaniem Wnioskodawcy należy uznać, że obowiązkowe opłaty aukcyjne, opłaty za obsługę dokumentów, opłaty za obsługę pojazdu oraz - odpowiednio - koszty transportu stanowią element kwoty nabycia pojazdu, o której mowa w art. 120 ust. 1 pkt 6 ustawy o VAT i powinny być uwzględniane przy ustalaniu marży zgodnie z art. 120 ust. 4 tej ustawy.

Ad pytanie nr 2

Zdaniem Wnioskodawcy, rozliczenie importu usług z faktur wystawionych przez podmioty z grupy A. jest dla Niego całkowicie neutralne podatkowo.

Na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT Wnioskodawca jest zobowiązany do wykazania podatku należnego z tytułu importu usług.

Jednocześnie, zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, nabywane usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych (dalszej sprzedaży pojazdów), co rodzi pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego.

Ograniczenia prawa do odliczenia wynikające z art. 120 ust. 17 i ust. 19 ustawy o VAT dotyczą wyłącznie nabycia samego towaru używanego objętego procedurą marży - tj. pojazdu dokumentowanego fakturą VAT-marża. Przepisy te nie ograniczają prawa do odliczenia podatku od usług pomocniczych nabywanych w związku z działalnością polegającą na handlu tymi towarami. Sprzedaż w systemie VAT-marża pozostaje sprzedażą opodatkowaną VAT w rozumieniu art. 86 ust. 1 ustawy - ograniczenie z art. 120 ust. 17 i 19 nie rozciąga się zatem na usługi aukcyjne, dokumentacyjne, obsługowe ani transportowe.

Ponieważ podatek należny i naliczony z tytułu importu usług wykazywane są w tej samej deklaracji JPK_V7, Wnioskodawca twierdzi, że operacja jest dla Niego całkowicie neutralna podatkowo i bilansuje się do 0 zł.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy:

Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Jak stanowi z art. 15 ust. 2 ustawy:

Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy:

Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.

Definicję towarów, w stosunku do których mają zastosowanie szczególne procedury VAT-marża zawiera art. 120 ust. 1 pkt 4 ustawy:

Przez towary używane rozumie się ruchome dobra materialne nadające się do dalszego użytku w ich aktualnym stanie lub po naprawie, inne niż określone w pkt 1-3 oraz inne niż metale szlachetne lub kamienie szlachetne (CN 7102, 7103, 7106, 7108, 7110, 7112).

Towarami używanymi są zatem te dobra ruchome, które wcześniej zostały choć raz użyte, lecz nadają się do wielokrotnego wykorzystania (nie ulegają zużyciu po jednokrotnym ich użyciu).

Zgodnie z art. 120 ust. 1 pkt 5 ustawy:

Przez kwotę sprzedaży rozumie się całkowitą kwotę, którą podatnik otrzymał lub ma otrzymać z tytułu dostawy towarów od nabywcy lub osoby trzeciej, wliczając w to otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty bezpośrednio związane z tą dostawą, podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze oraz koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia, którymi podatnik obciąża nabywcę, z wyłączeniem kwot, o których mowa w art. 29a ust. 7.

Natomiast art. 120 ust. 1 pkt 6 ustawy stanowi, że:

Przez kwotę nabycia rozumie się wszystkie składniki wynagrodzenia, o których mowa w pkt 5, które dostawca towarów otrzymał lub ma otrzymać od podatnika.

Przepis ten stanowi implementację art. 312 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą”:

Do celów niniejszej podsekcji zastosowanie mają następujące definicje:

(1) „cena sprzedaży” oznacza wszystkie składniki wynagrodzenia uzyskanego lub do uzyskania przez podatnika-pośrednika od nabywcy lub osoby trzeciej, włączając w to subwencje bezpośrednio związane z transakcją, podatki, cła, opłaty i należności oraz koszty dodatkowe, takie jak prowizja, koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia, którymi podatnik-pośrednik obciąża nabywcę, z wyłączeniem jednak kwot, o których mowa w art. 79;

(2) „cena nabycia” oznacza wszystkie składniki wynagrodzenia, określonego w pkt 1, uzyskanego lub do uzyskania przez dostawcę od podatnika-pośrednika.

Powyższe regulacje wskazują więc, że dla potrzeb zastosowania procedury „VAT marża”, przez kwotę nabycia należy rozumieć wszystko, co stanowi wynagrodzenie, które pierwotny sprzedawca towaru otrzymał od podatnika. Tak rozumiana cena towaru (kwota nabycia) obejmuje wszystkie koszty związane bezpośrednio z transakcją, jeżeli nabywca towaru (kupujący) ponosi ciężar tych opłat płacąc za nie dostawcy. Do kwoty nabycia, o której mowa wyżej, nie mogą zostać zaliczone koszty, które nie zostały zapłacone dostawcy towaru.

Stosownie do art. 120 ust. 4 ustawy:

W przypadku podatnika dokonującego dostawy towarów używanych, dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich lub antyków nabytych uprzednio przez tego podatnika w ramach prowadzonej działalności, w celu odprzedaży, podstawą opodatkowania podatkiem jest marża stanowiąca różnicę między kwotą sprzedaży a kwotą nabycia, pomniejszona o kwotę podatku.

Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług przewidują zatem stosowanie szczególnej procedury opodatkowania dostawy – między innymi – towarów używanych, polegającej na opodatkowaniu marży. Jest to wyjątek od ogólnej reguły opodatkowania obrotu, czyli kwoty stanowiącej zapłatę z tytułu sprzedaży, pomniejszonej o kwotę należnego podatku. Ta szczególna procedura dotyczy jednak tylko dostawy towarów używanych, które podatnik nabył od określonej kategorii podmiotów. Należy podkreślić, że do stosowania szczególnej procedury opodatkowania marżą uprawnieni są podatnicy, którzy dokonują dostawy towarów nabytych w okolicznościach wymienionych w art. 120 ust. 10 ustawy, zgodnie z którym:

Przepisy ust. 4 i 5 dotyczą dostawy towarów używanych, dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich lub antyków, które podatnik nabył od:

1) osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, niebędącej podatnikiem, o którym mowa w art. 15, lub niebędącej podatnikiem podatku od wartości dodanej;

2) podatników, o których mowa w art. 15, jeżeli dostawa tych towarów była zwolniona od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2, art. 113 lub art. 113a;

3) podatników, jeżeli dostawa tych towarów była opodatkowana zgodnie z ust. 4 i 5;

4) podatników podatku od wartości dodanej, jeżeli dostawa tych towarów była zwolniona od podatku na zasadach odpowiadających regulacjom zawartym w art. 43 ust. 1 pkt 2, art. 113 lub art. 113a;

5) podatników podatku od wartości dodanej, jeżeli dostawa tych towarów była opodatkowana podatkiem od wartości dodanej na zasadach odpowiadających regulacjom zawartym w ust. 4 i 5, a nabywca posiada dokumenty jednoznacznie potwierdzające nabycie towarów na tych zasadach.

Należy zauważyć, iż formułując w art. 120 ustawy, szczególne procedury w zakresie dostawy towarów używanych ustawodawca, określając w ust. 4 tego artykułu podstawę opodatkowania, posłużył się sformułowaniem „kwota nabycia”.

Z opisu sprawy wynika, że – jako czynny podatnik podatku VAT – zajmuje się Pan handlem samochodami używanymi. Zakupione pojazdy sprzedaje Pan w procedurze szczególnej VAT marża, o której mowa w art. 120 ustawy.

W ramach działalności nabywa Pan samochody używane za pośrednictwem internetowej platformy transakcyjnej A. Wskazał Pan, że grupa A. za pomocą platformy organizuje proces sprzedaży tak, że sprzedaż każdego pojazdu realizowana jest w ramach jednego procesu.

Po wygraniu aukcji system A. generuje jedno zestawienie oznaczone indywidualnym numerem zamówienia zawierające kwotę, którą jest Pan zobowiązany zapłacić w celu nabycia pojazdu. W skład ww. kwoty wchodzą: cena pojazdu, obowiązkowa opłata aukcyjna, obowiązkowa opłata za obsługę dokumentów, obowiązkowa opłata za obsługę pojazdu oraz ewentualne koszty transportu i logistyki, w przypadku skorzystania przez Pana z tej opcji. Warunkiem wydania pojazdu jest uregulowanie całej kwoty. Wskazana w zamówieniu należność regulowana jest jednym przelewem na jedno konto.

Po zapłaceniu ww. kwoty otrzymuje odrębne faktury wystawione przez podmioty należące do grupy A.:

1. faktura VAT marża dokumentująca nabycie pojazdu wystawiana jest przez A. C.. z siedzibą w (…). Spółka ta stosuje dla sprzedaży pojazdów używanych procedurę szczególną opodatkowania marży przewidzianą w § 25a niemieckiej ustawy o podatku obrotowym odpowiadającą procedurze uregulowanej w art. 120 ust. 4 i 5 polskiej ustawy VAT.

2. faktura dokumentująca obowiązkowe opłaty aukcyjne, opłaty za obsługę dokumentów oraz opłaty za obsługę pojazdu oraz ewentualny koszt transportu wystawiana jest przez A. B. z siedzibą w (…) z zastosowaniem mechanizmu odwrotnego obciążenia właściwego dla importu usług.

3. faktura za transport może być wystawiana również przez podmiot A. (…) GmbH z zastosowaniem mechanizmu odwrotnego obciążenia właściwego dla importu usług.

Ww. faktury odnoszą się do tego samego numeru zamówienia oraz tego samego pojazdu oznaczonego numerem VIN.

A. C. z siedzibą w (…), A.B. z siedzibą w (…) oraz A. (…) GmbH są odrębnymi osobami prawnymi – nie pozostają w relacji centrali i oddziału tego samego przedsiębiorcy. Spółki te są podmiotami zależnymi od spółki dominującej A. D. z siedzibą w (…).

Pana wątpliwości w pierwszej kolejności dotyczą możliwości zaliczenia do kwoty nabycia towaru używanego (pojazdu), o której mowa w art. 120 ust. 1 pkt 6 ustawy, również obowiązkowych opłat aukcyjnych, opłat za obsługę dokumentów, opłat za obsługę pojazdu oraz w przypadku skorzystania z transportu organizowanego przez platformę A. – kosztów transportu i logistyki.

Jak wskazano powyżej, przez kwotę nabycia należy rozumieć wszystko, co stanowi wynagrodzenie, które pierwotny sprzedawca towaru otrzymał od podatnika (nabywcy). Tak rozumiana cena towaru (kwota nabycia) obejmuje wszystkie koszty związane z transakcją, jeżeli nabywca towaru (kupujący) ponosi ciężar tych opłat płacąc za nie sprzedawcy. Do kwoty nabycia, o której mowa powyżej, nie mogą zostać zaliczone koszty, które nie zostały zapłacone i nie są należne sprzedawcy towaru.

W tym miejscu zwrócić należy uwagę na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 23 marca 2006 r. w sprawie C-210/04. W orzeczeniu tym Trybunał stwierdził, że stały zakład mający siedzibę w innym państwie członkowskim, niebędący pod względem prawnym odrębnym od spółki, do której należy, nie może być uznany za podatnika ze względu na obciążenie go kosztami z tytułu świadczenia tych usług. W związku z powyższym Trybunał stwierdził, że oddział spółki będącej nierezydentem pozbawiony jest niezależności i stanowi jedynie część składową spółki. Zatem zarówno spółkę jak i jej oddział należy uznać za jednego i tego samego podatnika w rozumieniu art. 4 ust. 1 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz. U. L 145, str. 1).

Oznacza to, że „centrala” oraz jej zagraniczny oddział stanowią dwie jednostki organizacyjne tego samego podmiotu. Działalność gospodarczą prowadzi osoba prawna i ona jest podatnikiem. „Centrala” oraz oddział zlokalizowany w innym państwie tworzą – z podatkowego punktu widzenia – jednorodny podmiot. W związku z powyższym należy również wskazać, że oddział nie może mieć innej nazwy niż jednostka macierzysta (nazwa może wskazywać tylko na oddział) oraz nie może mieć odrębnego numeru identyfikacji podatkowej.

W omawianej sprawie należy zatem stwierdzić, że pomimo faktu uregulowania przez Pana należności wynikającej z zamówienia dotyczącej wygranej aukcji na platformie A. jednym przelewem na jedno konto nie dokonuje Pan zapłaty wynagrodzenia, które w pełni należy się podmiotowi dokonującemu sprzedaży samochodu używanego. Jak Pan wskazał w opisie sprawy A. C. z siedzibą w (…), A.B. z siedzibą w (…) oraz A. (…) GmbH są odrębnymi osobami prawnymi – nie pozostają w relacji centrali i oddziału tego samego przedsiębiorcy. Spółki te są podmiotami zależnymi od spółki dominującej A.D. z siedzibą w (…). Ostatecznie zatem należność za opłaty aukcyjne, opłatę za obsługę dokumentów oraz opłatę za obsługę pojazdu oraz ewentualny koszt transportu mimo, że są obowiązkowe - należne są innym podmiotom niż sprzedawcy wylicytowanego przez Pana samochodu.

Podkreślić należy, że zasady obrotu gospodarczego zezwalają na istnienie różnych form prawnych zawieranych umów. Co oznacza, że nie istnieją przeszkody prawne do swobodnego kształtowania stosunków umownych pomiędzy stronami tych umów, o ile umowy te nie naruszają bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa i zasad współżycia społecznego.

Wskazał Pan, że z treści Sekcji C, punkt I, § 1 Ogólnych Warunków Sprzedaży, w którym widnieje zapis – na który Pan się zgadza biorąc udział w aukcjach na platformie A. – że z każdą umową kupna pojazdu zawierana jest automatycznie umowa serwisowa z A. B. – obie umowy są nierozerwalne i nie mogą być zawarte odrębnie. Akceptując Ogólne Warunki Sprzedaży zgadza się Pan na zawarcie dwóch odrębnych umów z dwoma odrębnymi podmiotami, gdzie każdy z nich uzyska odpowiednie wynagrodzenie za czynność wykonaną na Pana rzecz.

Nie ma w Pana sprawie znaczenia fakt, że wszystkie otrzymane przez Pana faktury związane są z jedną transakcją, posiadają ten sam numer VIN samochodu oraz ten sam numer zamówienia, ani to że kwota otrzymanych przez Pana faktur jest równa zapłacie za wylicytowany samochód. Powyższe okoliczności nie powodują bowiem zmiany podmiotów, wobec których jest Pan zobowiązany zapłacić należności wynikające z faktur wystawionych przez te podmioty.

Powyższe zgodne jest w treścią art. 120 ust. 1 pkt 6 ustawy oraz art. 312 Dyrektywy. Przepisy te wyraźnie wskazują, że kwotą nabycia sią składniki wynagrodzenia, które dostawca towaru otrzymał lub ma otrzymać. Dostawcą towaru, tj. wylicytowanego przez Pana używanego pojazdu jest w Pana przypadku wystawca faktury VAT marża - A.C. z siedzibą w (…). Pozostałe opłaty wymienione we wniosku choć są obowiązkowe należne są innym, niezależnym podmiotom a więc nie dostawcy towaru.

Nie sposób również – za Pana wskazaniem – uznać, że powołane przez Pana wyroki TSUE C-349/96, C-41/04 oraz C-463/16 dotyczące rzeczywistego charakteru gospodarczego transakcji i uznania jej za świadczenie kompleksowe mają znaczenie w Pana sprawie skoro – jak już wyżej stwierdzono - sprzedaży pojazdu oraz pozostałych opłat dokonują różne podmioty należące do jednej grupy kapitałowej. Jeżeli dwa podmioty wykonują w ramach jednej transakcji różne świadczenia, faktury są wystawiane przez te podmioty za swoje świadczenia, z warunków sprzedaży wynika kto jest podmiotem sprzedającym dany towar/usługę, to w takim przypadku nie można mówić o świadczeniu kompleksowym, które było rozpatrywane w powołanych przez Pana wyrokach.

W konsekwencji, przy określeniu kwoty nabycia samochodu, zgodnie z art. 120 ust. 1 pkt 6 ustawy, w celu zastosowania procedury VAT marża przy ich odsprzedaży, jest Pan uprawniony do uwzględnienia wyłącznie kwoty nabycia samochodu bez uwzględnienia obowiązkowych opłat aukcyjnych, opłat za obsługę dokumentów, opłat za obsługę pojazdu oraz ewentualnych opłat za transport i logistykę.

Pana stanowisko w zakresie pytania nr 1 uznaję zatem za nieprawidłowe.

Pana wątpliwości dotyczą także obowiązku wykazania podatku należnego z tytułu importu usług dotyczących faktur dokumentujących nabycie opłat aukcyjnych, opłat za obsługę dokumentów, opłat za obsługę pojazdu oraz ewentualnych opłat za transport i logistykę oraz uznania, że przysługuje Panu prawo do odliczenia z ww. faktur.

W przypadku świadczenia usług, gdy jedna ze stron posiada siedzibę poza terytorium kraju, istotnym dla prawidłowego rozliczenia podatku od towarów i usług jest określenie miejsca świadczenia danej usługi. Od poprawności określenia miejsca świadczenia zależeć będzie, czy dana usługa podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce, czy też nie.

Kwestie dotyczące miejsca świadczenia przy świadczeniu usług uregulowane zostały w rozdziale 3 działu V ustawy. I tak, stosownie do art. 28a ustawy:

Na potrzeby stosowania niniejszego rozdziału:

1) ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to:

a) podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,

b) osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku od wartości dodanej;

2) podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu do wszystkich świadczonych na jego rzecz usług.

Wskazany art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy. Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług. Podatnikiem według tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy.

Zgodnie z art. 28b ust. 1 ustawy:

Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.

W myśl art. 28b ust. 2 ustawy:

W przypadku gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

Z powyższych przepisów wynika, że miejscem świadczenia usług na rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy jest miejsce, w którym podatnik ten posiada siedzibę swojej działalności gospodarczej. Jeżeli jednak usługi te są świadczone na rzecz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika znajdującego się w miejscu innym niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. Powołaną powyżej zasadę ogólną należy stosować, gdy usługa jest świadczona na rzecz podatnika, a przepisy wskazane w art. 28b ust. 1 ustawy nie przewidują innych zasad ustalenia miejsca świadczenia usług.

Jednocześnie w myśl art. 2 pkt 9 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o imporcie usług - rozumie się przez to świadczenie usług, z tytułu wykonania których podatnikiem jest usługobiorca, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4.

W myśl art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy:

Podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne nabywające usługi, jeżeli łącznie spełnione są następujące warunki:

a) usługodawcą jest podatnik nieposiadający siedziby działalności gospodarczej oraz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, a w przypadku usług, do których stosuje się art. 28e, podatnik ten nie jest zarejestrowany zgodnie z art. 96 ust. 4,

b) usługobiorcą jest:

- w przypadku usług, do których stosuje się art. 28b - podatnik, o którym mowa w art. 15, lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w art. 15, zarejestrowana lub obowiązana do zarejestrowania zgodnie z art. 97 ust. 4,

- w przypadku transferu bonów jednego przeznaczenia, w przypadku których miejscem świadczenia usług, których te bony dotyczą, jest terytorium kraju - podatnik, o którym mowa w art. 15, lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w art. 15,

- w pozostałych przypadkach - podatnik, o którym mowa w art. 15, posiadający siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w art. 15, posiadająca siedzibę na terytorium kraju i zarejestrowana lub obowiązana do zarejestrowania zgodnie z art. 97 ust. 4.

Stosownie do art. 17 ust. 2 ustawy:

W przypadkach wymienionych w ust. 1 pkt 4 i 5, usługodawca lub dokonujący dostawy towarów nie rozlicza podatku należnego.

Powołany art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy wskazuje na sytuację, w której podatnikiem staje się nabywca usługi, jeśli dokonał on nabycia usługi od usługodawcy spoza terytorium Polski. Przepis art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy, wprowadza mechanizm, który polega na opodatkowaniu usług przez usługobiorcę. Przesłanką rozliczenia podatku VAT przez usługobiorcę na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy względem usług jest spełnienie warunków dotyczących usługodawcy jak i usługobiorcy.

Zgodnie z art. 28b ust. 1 ustawy, miejscem świadczenia i opodatkowania nabycia przez Pana opłat aukcyjnych, opłat za obsługę dokumentów, opłat za obsługę pojazdu oraz ewentualnych opłat za transport i logistykę jest terytorium Polski, tj. miejsce gdzie Pan jako usługobiorca posiada siedzibę działalności gospodarczej. To Pan zobowiązany jest do rozliczenia nabywanych usług od podmiotów zagranicznych A. B. i A. (…) GmbH na terytorium kraju. Tym samym to Pan jest zobowiązany do rozliczenia podatku VAT w Polsce.

Odnosząc się natomiast do Pana wątpliwości w zakresie prawa do pełnego odliczenia podatku VAT wskazać należy, że zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy:

W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:

Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu:

a) nabycia towarów i usług,

b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi;.

Ponadto, stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 4 ustawy:

Kwotę podatku naliczonego stanowi kwota podatku należnego z tytułu:

a) świadczenia usług, dla którego zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 podatnikiem jest ich usługobiorca,

b) dostawy towarów, dla której zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 5 podatnikiem jest ich nabywca,

c) wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa w art. 9,

d) wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa w art. 11.

Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku należnego. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonanymi czynnościami opodatkowanymi, tzn. takimi, których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).

Przedstawiona zasada wyklucza możliwość dokonania odliczenia podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku oraz niepodlegających temu podatkowi.

Należy również podkreślić, że ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

W kontekście Pana wątpliwości należy wskazać, że stosownie do art. 120 ust. 19 ustawy:.

Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika towarów używanych, dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich i antyków, jeżeli podlegały opodatkowaniu zgodnie z ust. 4 i 5.

Przepis ten stanowi, iż zakaz dokonywania odliczeń dotyczy konkretnych, wymienionych w tym zakresie przedmiotów, przy sprzedaży których zastosowanie ma opodatkowanie marży.

Stwierdzić tym samym należy, że w odniesieniu do nabywanych przez opłat aukcyjnych, opłat za obsługę dokumentów, opłat za obsługę pojazdu oraz ewentualnych opłat za transport i logistykę, o których mowa we wniosku, ograniczenie wynikające z art. 120 ust. 19 ustawy nie będzie miało zastosowania. Powyższe opłaty – jak już zostało rozstrzygnięte powyżej – nie będą stanowiły kwoty nabycia towaru, o której mowa w art. 120 ust. 1 pkt 6 ustawy, nie będą zatem odsprzedawane w systemie opodatkowania VAT marża, zgodnie z art. 120 ust. 4 ustawy.

W przypadku nabycia usług w ramach importu usług to ich nabywca ma obowiązek rozliczyć podatek należny i taki obowiązek w opisanej sprawie – na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy - ciąży na Panu. Jednocześnie, jak wynika z cyt. art. 86 ust. 2 pkt 4 lit. a) ustawy, kwota podatku należnego stanowi w takim przypadku kwotę podatku naliczonego.

Zatem określony przez Pana, jako nabywcę usług od podmiotów zagranicznych A. B. i A. (…) GmbH w ramach importu usług, podatek należny stanowić będzie jednocześnie podatek naliczony, który podlega odliczeniu.

Import usług rozliczy Pan w tej samej deklaracji podatkowej (oraz pliku JPK_V7), wykazując kwotę jako VAT należny oraz równocześnie jako VAT naliczony.

W efekcie Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 uznaję za prawidłowe.

Wskazuję, że powołane przez Pana interpretacje nie mogą wpłynąć na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, ponieważ zapadły one w odniesieniu do indywidualnej i właściwej tylko temu opisowi sprawy. Opisy stanu faktycznego w powołanych przez Pana interpretacjach są odmienne od tego zaprezentowanego przez Pana.

W interpretacji z 16 listopada 2016 r., znak 2461-IBPP2.4512.1007.2016.2.AZe Wnioskodawca wskazał, że nabywa samochodu używane za pomocą portalu. „Portal ten poza opłatą za zakupione samochody, obciąża Wnioskodawcę opłatą aukcyjną, opłatą za ewentualny transport. (…) Samochody będące przedmiotem wniosku, zostały nabyte od jednego z podmiotów wymienionych w art. 120 ust. 10 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku. (Nabywane są od firmy).”

Wnioskodawca w interpretacji z 13 września 2019 r., znak 0111-KDIB3-3.4012.240.2019.2.MK wskazuje, że „Faktura za zakup samochodu i faktura za opłatę aukcyjną, obsługę dokumentów i samochodu które Wnioskodawca otrzymuje jest wystawiona przez jeden podmiot tj. Centralę […] oraz jej oddział zarejestrowany dla celów podatku od wartości dodanej (VAT) w […]. Zarówno […] jak i sprzedawca tj. […] są podmiotami grupy korporacyjnej”. Ponadto, z treści ww. interpretacji wynika, że „Należności za opłatę aukcyjną, obsługę dokumentów i samochodu są należne zbywcy samochodu i są do niego przelewane”

Również rozstrzygnięcie zawarte w interpretacji z 14 czerwca 2023 r., znak 0114-KDIP1-3.4012.204.2023.1.LK zostało oparte na stwierdzeniu Wnioskodawcy, że „kupuje Pan, między innymi auta na platformie aukcyjnej (...) A. to firma posiadająca centralę w Niemczech oraz oddziały w innych krajach Unii Europejskiej.”

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Informuję, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej Pana przedmiotem wniosku (zapytania). Inne kwestie, które nie zostały objęte pytaniem – nie mogą być zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.