0114-KDIP1-3.4012.427.2026.1.KAB.RR

Interpretacja indywidualna
- stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

14 czerwca 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczący kwestii wskazania czy należności dochodzone od osób trzecich z tytułu bezumownego korzystania z prywatnych miejsc parkingowych powinny być traktowane jako sprzedaż usługi parkingowej na rzecz osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej, podlegające obowiązkowi ewidencjonowania przy zastosowaniu kasy rejestrującej, czy też jako należność cywilnoprawna z tytułu bezumownego korzystania z nieruchomości, niepodlegająca obowiązkowi ewidencjonowania na kasie rejestrującej.

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą pod firmą (...), NIP: (...). Przedmiotem działalności Wnioskodawcy jest w szczególności wynajem i zarządzanie nieruchomościami komercyjnymi.

Wnioskodawca zarządza prywatnymi nieruchomościami komercyjnymi, na których znajdują się miejsca parkingowe przeznaczone dla klientów najemców prowadzących działalność handlową i usługową, w szczególności sklepów, lokali usługowych, siłowni, sklepu (...), stacji paliw oraz innych lokali i urządzeń handlowych lub usługowych znajdujących się na terenie nieruchomości. Parking nie jest prowadzony jako ogólnodostępny parking komercyjny nastawiony na pobieranie opłat za postój od osób trzecich. Celem funkcjonowania parkingu jest zapewnienie miejsc postojowych klientom najemców i użytkownikom obiektów znajdujących się na nieruchomości. Korzystanie z parkingu przez klientów najemców jest bezpłatne.

W praktyce występuje problem polegający na tym, że osoby trzecie, które nie korzystają z oferty najemców ani obiektów znajdujących się na nieruchomości, pozostawiają pojazdy na prywatnym parkingu, a następnie opuszczają teren nieruchomości. Szczególnie goście (...), która nie zapewnia odpowiedniego parkingu potrafią zając cały parking i nie pozostawić miejsc dla klientów najemców. W efekcie utrudniając prawidłowe korzystanie z nieruchomości i prowadzenie działalności przez najemców.

Wnioskodawca planuje wprowadzić regulamin parkingu, zgodnie z którym parking jest przeznaczony wyłącznie dla klientów obiektów znajdujących się na terenie nieruchomości, wyłącznie na czas faktycznego korzystania z tych obiektów. Regulamin przewiduje, że pozostawienie pojazdu na parkingu i opuszczenie terenu nieruchomości przez osobę niekorzystającą z obiektów znajdujących się na nieruchomości stanowi naruszenie zasad korzystania z parkingu i wiąże się z opłatą 100 zł/h. Wysokość należności określona w regulaminie na poziomie 100,00 zł za każdą rozpoczętą godzinę nie stanowi standardowej rynkowej opłaty parkingowej za odpłatne udostępnienie miejsca postojowego. Kwota ta została ustalona przede wszystkim w celu prewencyjnym i odstraszającym, tj. w celu zniechęcenia osób trzecich do pozostawiania pojazdów na prywatnym parkingu przeznaczonym dla klientów najemców.

Wnioskodawca nie zamierza prowadzić działalności polegającej na odpłatnym, krótkotrwałym udostępnianiu miejsc parkingowych każdemu zainteresowanemu. Wnioskodawca nie zamierza pobierać standardowych opłat parkingowych od klientów najemców ani organizować parkingu jako usługi parkingowej dostępnej dla osób trzecich.

Wnioskodawca zamierza natomiast dochodzić od osób trzecich, które bez zgody Wnioskodawcy pozostawiają pojazdy na prywatnym parkingu i blokują miejsca przeznaczone dla klientów, należności określanych jako wynagrodzenie za korzystanie / bezumowne korzystanie z prywatnego miejsca parkingowego/części nieruchomości, ewentualnie opłatą za bezumowne korzystanie z miejsca parkingowego.

Należność ta ma charakter sankcyjno-odszkodowawczy i cywilnoprawny. Jej celem nie jest świadczenie usługi parkingowej, lecz ochrona prawa własności/posiadania nieruchomości, przeciwdziałanie zajmowaniu miejsc przeznaczonych dla klientów najemców oraz dochodzenie roszczeń od osób, które korzystają z części nieruchomości bez zgody Wnioskodawcy.

W przypadku stwierdzenia naruszenia Wnioskodawca dokumentuje zdarzenie, w szczególności poprzez zdjęcia pojazdu, numeru rejestracyjnego, miejsca postoju oraz oznakowania parkingu. Wnioskodawca może umieścić przy pojeździe wezwanie do usunięcia pojazdu i wezwanie do zapłaty. W razie braku zapłaty Wnioskodawca może dochodzić należności na drodze cywilnoprawnej, w tym poprzez ustalenie danych właściciela lub posiadacza pojazdu i skierowanie przedsądowego wezwania do zapłaty.

Należności od osób trzecich byłyby co do zasady regulowane przelewem na rachunek bankowy Wnioskodawcy, na podstawie wezwania do zapłaty, z tytułem przelewu umożliwiającym identyfikację pojazdu i zdarzenia.

Wnioskodawca powziął wątpliwość, czy w opisanej sytuacji należności dochodzone od osób trzecich z tytułu bezumownego korzystania z prywatnych miejsc parkingowych powinny być traktowane jako sprzedaż usługi parkingowej na rzecz osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej, podlegająca obowiązkowi ewidencjonowania przy zastosowaniu kasy rejestrującej, czy też jako należność cywilnoprawna z tytułu bezumownego korzystania z nieruchomości, niepodlegająca obowiązkowi ewidencjonowania na kasie rejestrującej.

Pytanie

Czy w opisanym zdarzeniu przyszłym należności dochodzone przez Wnioskodawcę od osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej z tytułu pozostawienia pojazdu na prywatnym parkingu, opuszczenia terenu nieruchomości albo dalszego pozostawiania pojazdu po wezwaniu do jego usunięcia, określane jako „wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z prywatnego miejsca parkingowego/części nieruchomości”, „opłata za bezumowne korzystanie z miejsca parkingowego”, „należność z tytułu bezumownego korzystania z nieruchomości” albo „opłata za korzystanie z miejsca parkingowego wbrew regulaminowi”, będą podlegały obowiązkowi ewidencjonowania przy zastosowaniu kasy rejestrującej na podstawie art. 111 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, jeżeli Wnioskodawca nie prowadzi ogólnodostępnego odpłatnego parkingu, parking jest przeznaczony dla klientów najemców i obiektów znajdujących się na nieruchomości, a wskazane należności mają charakter prewencyjny i odstraszający oraz są dochodzone w związku z naruszeniem zasad korzystania z prywatnej nieruchomości?

Pana stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, w opisanym zdarzeniu przyszłym należności dochodzone od osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej z tytułu pozostawienia pojazdu na prywatnym parkingu, opuszczenia terenu nieruchomości albo dalszego pozostawiania pojazdu po wezwaniu do jego usunięcia, niezależnie od tego, czy zostaną określone jako „wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z prywatnego miejsca parkingowego/części nieruchomości”, „opłata za bezumowne korzystanie z miejsca parkingowego”, „należność z tytułu bezumownego korzystania z nieruchomości” albo „opłata za korzystanie z miejsca parkingowego wbrew regulaminowi”, nie powinny podlegać obowiązkowi ewidencjonowania przy zastosowaniu kasy rejestrującej na podstawie art. 111 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług.

W ocenie Wnioskodawcy, w opisanej sytuacji nie dochodzi do świadczenia klasycznej usługi parkingowej na rzecz osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej. Wnioskodawca nie oferuje osobom trzecim odpłatnego parkowania, nie prowadzi parkingu komercyjnego dostępnego dla każdego zainteresowanego, nie sprzedaje biletów parkingowych i nie pobiera standardowych opłat za postój od klientów. Parking pełni funkcję pomocniczą wobec nieruchomości komercyjnej i służy zapewnieniu miejsc postojowych klientom najemców oraz osobom korzystającym z obiektów znajdujących się na terenie nieruchomości.

Typowy klient korzystający z obiektów znajdujących się na nieruchomości nie ponosi żadnej opłaty za postój w czasie faktycznego korzystania z tych obiektów. Należność dotyczy wyłącznie sytuacji naruszenia zasad korzystania z prywatnej nieruchomości, tj. pozostawienia pojazdu przez osobę trzecią i opuszczenia terenu nieruchomości albo dalszego pozostawiania pojazdu po wezwaniu do jego usunięcia.

Należność dochodzona od osoby trzeciej ma charakter cywilnoprawnego roszczenia właściciela/zarządcy nieruchomości wobec osoby, która bez zgody korzysta z części nieruchomości i blokuje miejsca przeznaczone dla klientów. Jej podstawą jest naruszenie prawa do korzystania z nieruchomości oraz bezumowne korzystanie z prywatnego miejsca parkingowego/części nieruchomości, a nie dobrowolne nabycie usługi parkingowej.

Wnioskodawca nie zamierza umożliwiać osobom trzecim odpłatnego parkowania. Przeciwnie, celem regulaminu i wezwań do zapłaty jest odstraszanie osób trzecich od zajmowania miejsc przeznaczonych dla klientów najemców oraz ochrona nieruchomości przed nieuprawnionym korzystaniem.

Wysokość należności określona w regulaminie na poziomie 100,00 zł za każdą rozpoczętą godzinę nie stanowi standardowej rynkowej opłaty parkingowej za odpłatne udostępnienie miejsca postojowego. Kwota ta została ustalona przede wszystkim w celu prewencyjnym i odstraszającym, tj. w celu zniechęcenia osób trzecich do pozostawiania pojazdów na prywatnym parkingu przeznaczonym dla klientów najemców oraz do opuszczania terenu nieruchomości po zajęciu miejsca parkingowego.

Celem tej należności nie jest prowadzenie zarobkowej działalności parkingowej ani oferowanie osobom trzecim odpłatnego postoju w stawce 100,00 zł za godzinę. Wnioskodawca nie świadczy i nie zamierza świadczyć usługi parkingowej na rzecz osób trzecich według takiej stawki. Taka wysokość należności ma charakter zniechęcający i ma przeciwdziałać bezumownemu zajmowaniu miejsc parkingowych przeznaczonych dla klientów obiektów znajdujących się na nieruchomości.

Zdaniem Wnioskodawcy, sama nazwa należności nie powinna przesądzać o jej kwalifikacji podatkowej. Decydujące znaczenie powinien mieć rzeczywisty charakter zdarzenia. W opisanym zdarzeniu przyszłym Wnioskodawca nie świadczy odpłatnej usługi parkingowej na rzecz osób trzecich, lecz dochodzi należności cywilnoprawnej związanej z naruszeniem zasad korzystania z prywatnej nieruchomości.

W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawcy, należności dochodzone w opisany sposób nie stanowią sprzedaży usługi parkingowej, lecz roszczenie cywilnoprawne z tytułu bezumownego korzystania z nieruchomości. Tym samym Wnioskodawca nie powinien być zobowiązany do ewidencjonowania takich należności przy zastosowaniu kasy rejestrującej na podstawie art. 111 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:

Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy:

Natomiast, w myśl art. 8 ust. 1 ustawy:

Z tak szeroko sformułowanej definicji wynika, że przez świadczenie usług należy przede wszystkim rozumieć określone zachowanie podatnika na rzecz odrębnego podmiotu, które zasadniczo wynika z dwustronnego stosunku zobowiązaniowego, zakładającego istnienie podmiotu będącego odbiorcą (nabywcą usługi), jak również podmiotu świadczącego usługę.

Przez świadczenie usług należy zatem rozumieć każde zachowanie niebędące dostawą towarów i świadczone na rzecz innego podmiotu.

Także art. 24 ust. 1 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 str. 1 ze zm.) wskazuje, że:

Przez świadczenie należy zatem rozumieć każde zachowanie się na rzecz innego podmiotu. Na zachowanie to składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innego podmiotu), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). Na świadczenie mogą się też jednocześnie składać zachowania związane z działaniem, jak i zaniechaniem.

Stosownie do art. 25 Dyrektywy 2006/112/WE Rady:

W tym miejscu warto podkreślić, że nie każde zaniechanie działania lub tolerowanie czynności uważane jest za świadczenie usług. Dla stwierdzenia, czy dana czynność albo brak podejmowania czynności stanowi świadczenie usług podlegające opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej, należy ocenić przedmiotową transakcję w kontekście całego systemu podatku VAT, a w szczególności jego głównych założeń i celów, które zostały wyrażone w artykule 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady.

Według art. 1 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady:

W myśl tego artykułu, podatek od wartości dodanej jest z założenia podatkiem nałożonym na konsumpcję towarów i usług. Chociaż płatnikiem podatku są wszystkie osoby zaangażowane w kolejne stadia transakcji gospodarczych, faktyczny i ostateczny ciężar podatku spoczywa jedynie na ostatecznym konsumencie. W świetle powyższych założeń opodatkowaniu podlegają tylko takie transakcje, w ramach których występuje możliwy do zidentyfikowania konsument towarów lub usług. W związku z powyższym zaniechanie działania lub tolerowanie czynności lub sytuacji podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywane jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta usługi.

W zakresie odpłatności za ww. świadczenie ustawa o podatku od towarów i usług nie definiuje, co należy rozumieć przez czynność odpłatną. Jednak dla uznania, że dostawa towarów oraz świadczenie usługi podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bezwzględnym warunkiem jest „odpłatność” za daną czynność, co wynika z ww. przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Odpłatność oznacza wykonanie czynności (dostawy towarów oraz świadczenia usług) za wynagrodzeniem. W znaczeniu potocznym wynagrodzenie to zapłata za pracę, należność, a także odszkodowanie. Natomiast odpłatny to taki, który wymaga zapłacenia, zwrotu kosztów, płatny.

Powyższa analiza prowadzi do wniosku, że istotną cechą wynagrodzenia jest istnienie bezpośredniego związku pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług i otrzymaną zapłatą.

Odpłatność określana jest przez strony umowy i jeśli strony ustalą zapłatę, wówczas wykonane świadczenie staje się odpłatne. W przypadku istnienia świadczenia wzajemnego otrzymanego przez świadczącego usługę, należy uznać czynności wykonywane w ramach zawartej umowy za odpłatne świadczenie usług określone w art. 8 ust. 1 ustawy, podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych.

Wobec powyższego, dostawa towarów lub świadczenie usług podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wtedy, gdy są wykonane odpłatnie, oraz gdy pomiędzy dostawcą towaru lub świadczącym usługę i ich beneficjentem (odbiorcą) istnieje jawny lub dorozumiany stosunek prawny (umowa), w ramach którego spełniane są świadczenia wzajemne.

Przepisy podatkowe nie zawierają definicji odszkodowania. A zatem w tym zakresie należy posiłkować się przepisami prawa cywilnego.

Na gruncie prawa cywilnego, odszkodowanie za doznaną szkodę majątkową lub niemajątkową uzależnione jest od zaistnienia zdarzenia, z którym przepisy łączą obowiązek naprawienia szkody. Ponadto, między zdarzeniem, a zaistniałą w jego wyniku szkodą, musi istnieć związek przyczynowy.

Zgodnie z treścią art. 415 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795 ze zm.):

Natomiast zgodnie z treścią art. 471 Kodeksu cywilnego:

Kodeks cywilny rozróżnia zatem dwa podstawowe rodzaje odpowiedzialności: kontraktową, która powstaje z mocy umowy i odnosi się do przypadków niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania (art. 471 Kodeksu cywilnego) oraz deliktową, czyli wynikającą z czynów niedozwolonych (art. 415 Kodeksu cywilnego).

W świetle wyżej przytoczonych przepisów, na gruncie stosunków cywilnoprawnych, szkoda polega na nienależytym wykonaniu bądź niewykonaniu zobowiązania przez dłużnika, istnieniu adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy działaniem lub zaniechaniem, a szkodą. Brak tych przesłanek powoduje, że nie mamy do czynienia ze szkodą, za powstanie której dłużnik zobowiązany jest do wypłaty odszkodowania.

Co do zasady obowiązek pokrycia szkody powstaje z uwagi na dokonanie czynności zabronionej (ex delicto) lub w wyniku niewykonania lub nieprawidłowego wykonania postanowień umowy (ex contracto).

Przepisy Kodeksu cywilnego regulują również kwestie bezumownego korzystania z cudzej rzeczy.

Zgodnie z art. 222 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego:

Na podstawie art. 224 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego:

W oparciu natomiast o art. 225 Kodeksu cywilnego:

Z ww. regulacji wynika, że w sytuacji wytoczenia powództwa - przeciwko samoistnemu posiadaczowi w złej wierze - jest on obowiązany do wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy oraz jest odpowiedzialny za jej stan. Ponadto, spoczywa na nim obowiązek zwrotu pobranych od powyższej chwili pożytków, których nie zużył, jak również winny jest uiścić wartość tych, które zużył.

Zgodnie z dyspozycją art. 230 Kodeksu cywilnego:

Stosownie do art. 336 Kodeksu cywilnego:

W sytuacji zatem, gdy osoba trzecia korzysta z terenu bez zgody jego właściciela, zasadne jest przyjęcie, że pomiędzy właścicielem terenu i korzystającym bezumownie z tego terenu nie istnieje żaden jawny lub dorozumiany stosunek prawny (umowa), w ramach którego spełnione są świadczenia wzajemne.

Świadczenie podatnika, nieoparte na tytule prawnym, wskazującym na istnienie obowiązku świadczenia usługi oraz wysokości wynagrodzenia - nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Odszkodowanie wypłacone w takich okolicznościach z tego tytułu nie jest płatnością za świadczenie usługi, lecz rekompensatą za pozbawienie właściciela prawa do swobodnego dysponowania terenem i wynikłe z tego tytułu szkody.

Podobnie kary umowne, stosowane na podstawie art. 483 § 1 Kodeksu cywilnego, nie stanowią zapłaty za usługę, lecz pełnią funkcję odszkodowawczą (sankcyjną). W oparciu o ww. przepis:

Kara ta ma charakter czynności jednostronnej i nie wiąże się z otrzymaniem jakiegokolwiek świadczenia. Zapłata tej kary nie jest też związana ze zobowiązaniem się otrzymującego daną kwotę do wykonania czynności, powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji.

Ustalanie statusu wypłacanego odszkodowania, jako podlegającego bądź nie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, należy oceniać w kontekście związku z konkretnym świadczeniem. Zatem, w przypadku gdy płatności o charakterze odszkodowawczym nie będą miały bezpośredniego związku z żadną czynnością mającą charakter świadczenia ze strony podmiotu zobowiązanego, wtedy kwota otrzymanych odszkodowań nie będzie mieściła się w katalogu czynności wymienionych w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy i jako taka nie będzie podlegała opodatkowaniu tym podatkiem.

Inaczej należy jednak oceniać sytuację, gdy po zakończeniu umowy dotychczasowy najemca nadal użytkuje nieruchomość za zgodą właściciela (nawet dorozumianą) płacąc z tego tytułu określone kwoty, a także sytuację, kiedy właściciel rzeczy (np. nieruchomości) - z różnych względów - toleruje sytuację, w której przy braku formalnego stosunku prawnego, inny podmiot korzysta z należącej do niego rzeczy.

W takich bowiem okolicznościach, wynagrodzenie otrzymane przez właściciela z tytułu bezumownego korzystania z rzeczy spełnia definicję odpłatności za świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy i na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

W konsekwencji stwierdzenia wymaga, że decydujące znaczenie dla opodatkowania lub nieopodatkowania bezumownego korzystania z nieruchomości bez zawiązywania stosunku zobowiązaniowego mają okoliczności faktyczne. Co do zasady, sytuacja ta pozostaje poza opodatkowaniem podatkiem od towarów i usług. Jeżeli jednak okoliczności wskazują na dorozumianą, milczącą zgodę właściciela nieruchomości na jego użytkowanie przez dotychczasowego użytkownika - czynność ta podlega opodatkowaniu jako świadczenie usług.

Zatem w zakresie, w jakim otrzymana należność stanowi wynagrodzenie za świadczoną usługę, podlega ona opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, w sytuacji zaś, gdy otrzymano świadczenie będące odszkodowaniem, to nie podlega ono regulacjom ustawy o podatku od towarów i usług, a tym samym nie podlega opodatkowaniu tym podatkiem.

Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, że zarządza Pan prywatnymi nieruchomościami komercyjnymi, na których znajdują się miejsca parkingowe przeznaczone dla klientów najemców prowadzących działalność handlową i usługową. Parking nie jest prowadzony jako ogólnodostępny parking komercyjny nastawiony na pobieranie opłat za postój od osób trzecich. Celem funkcjonowania parkingu jest zapewnienie miejsc postojowych klientom najemców i użytkownikom obiektów znajdujących się na nieruchomości. Korzystanie z parkingu przez klientów najemców jest bezpłatne.

W praktyce występuje problem polegający na tym, że osoby trzecie, które nie korzystają z oferty najemców ani obiektów znajdujących się na nieruchomości, pozostawiają pojazdy na prywatnym parkingu, a następnie opuszczają teren nieruchomości. W efekcie utrudniając prawidłowe korzystanie z nieruchomości i prowadzenie działalności przez najemców.

Planuje Pan wprowadzić regulamin parkingu, zgodnie z którym parking jest przeznaczony wyłącznie dla klientów obiektów znajdujących się na terenie nieruchomości, wyłącznie na czas faktycznego korzystania z tych obiektów. Regulamin przewiduje, że pozostawienie pojazdu na parkingu i opuszczenie terenu nieruchomości przez osobę niekorzystającą z obiektów znajdujących się na nieruchomości stanowi naruszenie zasad korzystania z parkingu i wiąże się z opłatą 100 zł/h.

Zamierza Pan natomiast dochodzić od osób trzecich, które bez Pana zgody pozostawiają pojazdy na prywatnym parkingu i blokują miejsca przeznaczone dla klientów, należności określanych jako wynagrodzenie za korzystanie/bezumowne korzystanie z prywatnego miejsca parkingowego/części nieruchomości, ewentualnie opłatą za bezumowne korzystanie z miejsca parkingowego.

Należność ta ma charakter sankcyjno-odszkodowawczy i cywilnoprawny. Jej celem nie jest świadczenie usługi parkingowej, lecz ochrona prawa własności/posiadania nieruchomości, przeciwdziałanie zajmowaniu miejsc przeznaczonych dla klientów najemców oraz dochodzenie roszczeń od osób, które korzystają z części nieruchomości bez Pana zgody.

W przypadku stwierdzenia naruszenia dokumentuje Pan zdarzenie, w szczególności poprzez zdjęcia pojazdu, numeru rejestracyjnego, miejsca postoju oraz oznakowania parkingu. Może Pan umieścić przy pojeździe wezwanie do usunięcia pojazdu i wezwanie do zapłaty. W razie braku zapłaty może Pan dochodzić należności na drodze cywilnoprawnej, w tym poprzez ustalenie danych właściciela lub posiadacza pojazdu i skierowanie przedsądowego wezwania do zapłaty.

Należności od osób trzecich byłyby co do zasady regulowane przelewem na Pana rachunek bankowy, na podstawie wezwania do zapłaty, z tytułem przelewu umożliwiającym identyfikację pojazdu i zdarzenia.

Pana wątpliwości dotyczą wskazania, czy w opisanej sytuacji należności dochodzone od osób trzecich z tytułu bezumownego korzystania z prywatnych miejsc parkingowych powinny być traktowane jako sprzedaż usługi parkingowej na rzecz osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej, podlegająca obowiązkowi ewidencjonowania przy zastosowaniu kasy rejestrującej, czy też jako należność cywilnoprawna z tytułu bezumownego korzystania z nieruchomości, niepodlegająca obowiązkowi ewidencjonowania na kasie rejestrującej.

Mając na uwadze przedstawiony powyżej zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług oraz przepisy regulujące kwestię odszkodowań i kar stwierdzić należy, że w przedmiotowej sprawie należna Panu kwota wynagrodzenia z tytułu bezumownego korzystania z prywatnych miejsc parkingowych nie spełnia charakteru odszkodowawczego ani nie stanowi formy kary umownej. Jak wskazano powyżej, aby dane wynagrodzenie mogło być uznane za odszkodowanie, muszą być spełnione przesłanki wynikające z cytowanych powyżej przepisów Kodeksu cywilnego - musi wystąpić szkoda, którą wyrządzający szkodę zobowiązany jest naprawić - co w analizowanej sprawie nie ma miejsca. Kara również nie stanowi zapłaty za usługę, lecz pełni funkcję odszkodowawczą (sankcyjną) i ma charakter czynności jednostronnej, która nie wiąże się z otrzymaniem jakiegokolwiek świadczenia.

W opisanych okolicznościach faktycznych planuje Pan wprowadzić regulamin parkingu, zgodnie z którym parking jest przeznaczony wyłącznie dla klientów obiektów znajdujących się na terenie nieruchomości, wyłącznie na czas faktycznego korzystania z tych obiektów. Regulamin przewiduje, że pozostawienie pojazdu na parkingu i opuszczenie terenu nieruchomości przez osobę niekorzystającą z obiektów znajdujących się na nieruchomości stanowi naruszenie zasad korzystania z parkingu i wiąże się z opłatą 100 zł/h.

Stwierdzić należy zatem, że korzystanie z nieruchomości przez osoby pozostawiające pojazdy na parkingu i opuszczenie terenu nieruchomości, które nie korzystają z obiektów znajdujących się na nieruchomości odbywa się za domniemaną, dorozumianą Pana zgodą. Wskazać bowiem należy, że przewidział Pan w zapisach regulaminu należne Panu wynagrodzenie za pozostawienie pojazdu na parkingu i opuszczenie terenu nieruchomości przez osobę niekorzystającą z obiektów znajdujących się na nieruchomości.

W analizowanym przypadku związek między żądaną płatnością, a realizowanym przez Pana świadczeniem ma charakter na tyle bezpośredni i wyraźny, że można stwierdzić, że żądana płatność następuje w zamian za to świadczenie, tj. za świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy.

Ponadto należy dodać, że przyjęty przez Pana sposób nazewnictwa oraz przesłanki (cel) jakim się Pan kieruje ustalając omawiane wynagrodzenie nie może przesądzać o sposobie opodatkowania czynności wywołujących określony skutek ekonomiczny. Również ustalenie ceny za parkowanie w wysokości wyższej niż standardowa (rynkowa) - w Pana ocenie - nie ma znaczenia dla oceny, że mamy w przedmiotowej sprawie do czynienia ze świadczeniem zobowiązaniowym a osoba korzystająca z parkingu akceptuje jego cenę.

Tym samym, należy stwierdzić, że powyższa sytuacja wyczerpuje zapisy art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy i w opisanej sytuacji należności dochodzone od osób trzecich z tytułu bezumownego korzystania z prywatnych miejsc parkingowych powinny być traktowane jako sprzedaż usługi parkingowej na rzecz osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej, które podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT.

Art. 111 ust. 1 ww. ustawy, wskazuje, że:

Przepis ten określa generalną zasadę, z której wynika, że obowiązek prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kasy rejestrującej dotyczy wszystkich podatników, którzy dokonują sprzedaży na rzecz określonych w nim odbiorców, tj. osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych. Zatem, podstawowym kryterium decydującym o obowiązku stosowania ewidencji za pomocą kas rejestrujących jest status nabywcy wykonywanych przez podatnika świadczeń. Jeżeli nabywcą danej usługi jest podmiot inny niż wymieniony w art. 111 ust. 1 ustawy o VAT, to taka sprzedaż w ogóle nie jest objęta obowiązkiem ewidencjonowania jej przy użyciu kasy rejestrującej.

Na mocy delegacji ustawowej zawartej w art. 111 ust. 8 ustawy:

Od 1 stycznia 2025 r. obowiązują przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2024 r. w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących (Dz. U. z 2024 r., poz. 1902).

Zgodnie z § 2 ust. 1 ww. rozporządzenia:

Jak stanowi § 2 ust. 2 ww. rozporządzenia:

W załączniku do rozporządzenia stanowiącym wykaz czynności zwolnionych z obowiązku ewidencjonowania, w poz. 29 wymieniono:

Powyższe zwolnienie jest zwolnieniem przedmiotowym z obowiązku ewidencjonowania sprzedaży za pomocą kasy rejestrującej, tj. dotyczy przedmiotu działalności.

Niektóre usługi oraz dostawa niektórych towarów zostały wyłączone przez ustawodawcę z prawa do zwolnienia, o którym mowa w przepisach § 2 i § 3 rozporządzenia. Szczegółowo zostały one wymienione w § 4 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia.

I tak, zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 2 lit. n) rozporządzenia:

Odnosząc się do Pana wątpliwości dotyczących wskazania czy dochodzone przez Pana należności od osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej z tytułu pozostawienia pojazdu na prywatnym parkingu, opuszczenia terenu nieruchomości albo dalszego pozostawiania pojazdu po wezwaniu do jego usunięcia będą podlegały obowiązkowi ewidencjonowania przy zastosowaniu kasy rejestrującej wskazać należy zarówno w ustawie, jak i rozporządzeniu nie została zawarta definicja usług parkingu samochodów i innych pojazdów. W związku z tym, aby prawidłowo określić, czy podatnik ma obowiązek ewidencjonować usługi na kasie rejestrującej konieczne jest wzięcie pod uwagę faktycznej treści świadczonej usługi.

Zgodnie z § 3 pkt 25 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 ze zm.):

Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o parkingu - należy przez to rozumieć wydzieloną powierzchnię terenu przeznaczoną do postoju i parkowania samochodów, składającą się ze stanowisk postojowych oraz dojazdów łączących te stanowiska, jeżeli takie dojazdy występują.

W obowiązującym od 1 stycznia 2025 r. rozporządzeniu w § 4 ust. 1 pkt 2 dodano lit. n - świadczenie usług parkingu samochodów i innych pojazdów.

Zwolnień, o których mowa w § 2 i § 3 rozporządzenia nie stosuje się do dostawy towarów i świadczenia usług wymienionych w § 4 rozporządzenia.

Zatem, bezwzględnym obowiązkiem ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących od 1 kwietnia 2026 r. są objęte m.in. usługi parkingu samochodów i innych pojazdów. Do czynności tych (z pewnymi wyłączeniami) nie mają zastosowania tytuły zwolnieniowe, o których mowa w § 2 i 3 rozporządzenia (tj. związane z wysokością osiąganej wartości sprzedaży oraz przedmiotowe - wymienione w załączniku do rozporządzenia). Regulacje wprowadzające bezwzględny obowiązek ewidencjonowania za pomocą kas rejestrujących w odniesieniu do ww. czynności, objęły tym obowiązkiem typowe usługi parkingowe, a nie wynajmu miejsc parkingowych/postojowych.

Usługa parkingowa, o której mowa w § 4 ust. 1 pkt 2 lit. n rozporządzenia, powinna mieć charakter krótkotrwałego postoju samochodu, z którego może korzystać każdy, kto się decyduje na nie, miejsce nie powinno być przypisane do samochodu/osoby, a zawarcie umowy to akceptacja regulaminu. Każda wydzielona przestrzeń, z wyznaczonymi miejscami postoju, jeśli jest udostępniana za opłatą określaną wyznacznikiem czasu korzystania z tego miejsca powinna stanowić usługę parkingu, o której mowa w § 4 ust. 1 pkt 2 lit. n rozporządzenia.

Usługi parkingowe generalnie mieszczą się w PKWiU 52.21.24.0 - Usługi parkingowe oraz PKWiU 96.09.19.0 - Pozostałe różnorodne usługi, gdzie indziej niesklasyfikowane. Nie obejmują one zatem wynajmu miejsca postojowego sklasyfikowanego w PKWiU 68.20.1. Wynajem parkingów mieści się w kategorii usług związanych z nieruchomościami.

Usługa wynajmu miejsca postojowego sklasyfikowana jest w PKWiU 68.20.1 pod warunkiem, że świadczenie ma rzeczywiście charakter najmu nieruchomości (oddania do wyłącznego korzystania), jeżeli: zawarta jest umowa najmu, miejsce jest przypisane konkretnemu najemcy, najemca ma wyłączność korzystania, brak rotacji użytkowników, opłata ma charakter stały (nie godzinowy).

Mając na uwadze powołane powyżej przepisy prawa oraz przedstawiony opis sprawy, stwierdzić należy, że w omawianej sprawie mamy do czynienia z usługą parkingową, gdyż charakter świadczonej przez Pana usługi wskazuje na krótkotrwały postój samochodu, z którego może korzystać każdy, kto się decyduje na nie, miejsce nie jest przypisane do samochodu czy też osoby, a warunki i zasady korzystania z parkingu są wskazane w ustalonym regulaminie. Zatem skoro ww. czynności będą wykonywane na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej - w przedmiotowej sprawie znajdzie zastosowania przepis § 4 ust. 1 pkt 2 lit. n rozporządzenia, zgodnie z którym zwolnień, o których mowa w § 2 i § 3, nie stosuje się w przypadku świadczenia usług parkingu samochodów lub innych pojazdów. Zatem usługi te będą objęte obowiązkiem prowadzenia ewidencji sprzedaży za pomocą kas rejestrujących.

W konsekwencji w opisanym zdarzeniu przyszłym dochodzone przez Pana należności od osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej z tytułu pozostawienia pojazdu na prywatnym parkingu, opuszczenia terenu nieruchomości albo dalszego pozostawiania pojazdu po wezwaniu do jego usunięcia, określane jako „wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z prywatnego miejsca parkingowego/części nieruchomości”, „opłata za bezumowne korzystanie z miejsca parkingowego”, „należność z tytułu bezumownego korzystania z nieruchomości” albo „opłata za korzystanie z miejsca parkingowego wbrew regulaminowi”, będą podlegały obowiązkowi ewidencjonowania przy zastosowaniu kasy rejestrującej na podstawie art. 111 ust. 1 ustawy.

W konsekwencji, Pana stanowisko uznaję za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Pan do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.