0114-KDIP1-3.4012.383.2026.1.LM

Interpretacja indywidualna
– stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

20 maja 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 18 maja 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej który dotyczy możliwości zastosowania zwolnienia od podatku VAT sprzedaży działki niezabudowanej na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca został powołany na mocy ustawy z dnia (…) o (…) (…) z dniem (…) (…). Przepisy wprowadzające ustawę o (…) (…), oraz Ustawy z (…) o (…) (…). Wnioskodawca kontynuuje działalność (…) następczyni (…) w zakresie gospodarowania (…) z uwzględnieniem regulacji zawartych w ustawie o gospodarowaniu nieruchomościami (…) oraz w ustawie o kształtowaniu ustroju (...).

Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem VAT i posługuje się nr identyfikacyjnym: (…).

Wnioskodawca jest jednostką sektora finansów publicznych i działa jako agencja wykonawcza i państwowa osoba prawna (…).

Opis przedmiotowej nieruchomości: Oddział terenowy Wnioskodawcy planuje sprzedaż nieruchomości gruntowej oznaczonej jako działka nr 1/6 obręb (…) przy ul. (…), o powierzchni 0,0730 ha, znajdującej się na obszarze miasta, dla którego obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego o funkcjach: zieleń izolacyjna pasów komunikacji kołowej – 16.ZP.I.

Funkcja przeznaczenia podstawowego jednostki planu:

·         zieleń izolacyjna pasów komunikacji kołowej.

Zasady zagospodarowania wynikające z uchwalonego MPZP:

·         stosować rozwiązania zapewniające stworzenie trwałej zieleni izolującej od hałasu i wpływającej na właściwe parametry powietrza. Różnicować gatunkowo zapewniając wegetację całosezonową z uwzględnieniem gatunków zimozielonych i zieleni iglastej. Zakaz wycinki drzewostanu wartościowego przyrodniczo.

·         obszar powiązać funkcjonalnie z ciągiem rowerowym 27.R

·         dozwala się na lokalizację wzdłużnych miejsc postojowych powiązanych bezpośrednio z pasem drogowym 22.KZ 1/2.

·         dozwala się na sytuowanie obiektów małej architektury, pojedynczych wolnostojących parterowych obiektów kubaturowych nie związanych trwale z podłożem takich jak kioski, budki telefoniczne, itp.

·         dozwala się na sytuowanie obiektów tymczasowych.

·         na terenach utwardzonych stosować drobnowymiarowe elementy zapewniające infiltrację wód opadowych.

Przedmiotowa działka nr 1/6 powstała w wyniku podziału i jest niezabudowana. Nabycie działki (z której został dokonany podział) do (…) nastąpiło w drodze Decyzji Wojewody w październiku 1993 r. po (…). W związku z powyższym Wnioskodawcy nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku. Przedmiotowa działka nr 1/6 powstała z podziału działki nr 1/3, która była objęta umową dzierżawy, która wygasła w listopadzie 2024 r.

Dzierżawa podlegała zwolnieniu. Działka obecnie jest niezagospodarowana. Działka 1/3 powstała z podziału działki nr 1, jak wskazano wyżej, przejętej do (…) decyzją Wojewody w (...) po (…).

Pytanie

Czy w ramach przedstawionej transakcji, sprzedaż przedmiotowej działki 1/6 będzie w całości opodatkowana podatkiem od towarów i usług z zastosowaniem właściwej stawki podatku VAT i nie będzie korzystać ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług?

Państwa stanowisko w sprawie

W sprawie przedstawionej we wniosku, w ocenie Wnioskodawcy, sprzedaż działki gruntowej nr 1/6 obręb (…) przy ul. (…) w (…) będzie zwolniona z opodatkowania na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

Zwolnieniem od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, objęta jest dostawa terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę.

O charakterze danego gruntu winien rozstrzygać odpowiedni zapis w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, który jako dokument prawa miejscowego decyduje o kwalifikacji gruntu, określając podstawowe przeznaczenie terenu.

Przykładowo stanowisko przypisujące decydujące znaczenie podstawowemu przeznaczeniu gruntu znajduje się w uzasadnieniu wyroku z 10 listopada 2021 r. sygn. I FSK 575/18, gdzie NSA wskazał, że: „(...) w opinii Naczelnego Sądu Administracyjnego, kwalifikacja terenu - jako przeznaczonego pod zabudowę - powinna wypływać z części projektowej planu, określającej podstawowe przeznaczenie terenu. O charakterze terenu jako terenu budowlanego w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT można mówić jedynie w sytuacji, gdy możliwość zabudowy ma dla terenu podstawowe, dominujące znaczenie. Natomiast nie jest istotna możliwość zabudowy, jeśli ma ona charakter uzupełniający w stosunku do podstawowego przeznaczenia terenu. Ustawodawca wskazał bowiem w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy podatkowej na generalne przeznaczenie terenu jako budowlanego, a nie na możliwość zrealizowania na nim jakiegokolwiek obiektu budowlanego.

Możliwość zrealizowania na danym terenie jakiejkolwiek budowli nie przesądza jeszcze o zakwalifikowaniu danego obszaru jako terenu przeznaczonego pod zabudowę, co dotyczy zwłaszcza terenów zieleni. Tym samym uprawniony jest wniosek, że to właśnie zapisane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego podstawowe przeznaczenie danego gruntu ma decydujące znaczenie dla określenia przeznaczenia tego gruntu. Dodatkowe funkcje przypisane do gruntu poprzez określenie jego przeznaczenia uznanego za dopuszczalne (pomocnicze), służą jedynie uzupełnieniu zasadniczego sposobu zagospodarowania danego terenu, ale go nie zmieniają. Tak też prawidłowo przyjął Sąd pierwszej instancji".

W innym wyroku, tj. wyroku z 14 kwietnia 2021 r. (sygn. I FSK 1033/19), Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że: Wzajemna relacja norm określonych w art. 43 ust. 1 pkt 9 oraz art. 2 pkt 33, była już przedmiotem licznych wypowiedzi orzeczniczych sądów administracyjnych. Należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, uzasadnione jest zapatrywanie, że decydujące znaczenie dla określenia przeznaczenia gruntu pod zabudowę względnie w innym celu (nie pod zabudowę), ma określenie w planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczenia podstawowego terenu. Natomiast funkcje dodatkowe wynikające z jego przeznaczenia dopuszczalnego (o charakterze pomocniczym), służą jedynie uzupełnieniu zasadniczego sposobu zagospodarowania danego terenu, ale go nie zmieniają, co zasadnie stwierdził Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku. Stanowisko przypisujące decydujące znaczenie podstawowemu przeznaczeniu gruntu, wynikającemu z zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w kontekście ustalenia przeznaczenia gruntu pod zabudowę dla celu zwolnienia od podatku od towarów i usług, wyrażone zostało między innymi w wyrokach NSA: I FSK 1883/15 z 9 czerwca 2017 r., I FSK 1650/15 oraz z 15 października 2014 r., sygn. akt I FSK 1115/13.

Analogiczne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 1 marca 2022 r., sygn. I FSK 2325/19, cyt.: „ 6. Istota sporu w sprawie sprowadza się do przesądzenia prawidłowej kwalifikacji dla celów podatkowych (…) rozbieżność dotyczy tylko tego, czy dostawa wskazanych w skardze niezabudowanych działek gruntu nr [...] i [...] położonych na terenach oznaczonych w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego symbolami: ZP.1 i ZP.3 (ZP – tereny zieleni urządzonej), korzystają ze zwolnienia od VAT, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 u.p.t.u. w związku z art. 2 pkt 33 u.p.t.u.

Bezspornym jest, że w świetle powyższych przepisów o warunkującym zastosowanie zwolnienia podatkowego przeznaczeniu terenów, dla których sporządzono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, decydują zapisy tegoż planu.

Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, iż niewłaściwie organ podatkowy rozstrzygające znaczenie z punktu widzenia klasyfikacji gruntu jako budowlanego przypisał wskazanemu w planie zagospodarowania przestrzennego dopuszczalnemu (szczegółowemu) przeznaczeniu gruntu, nie zaś przeznaczeniu podstawowemu nadającymi zasadniczy charakter gruntu.

Uprawniony jest więc wniosek, że to właśnie zapisane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego podstawowe przeznaczenie danego gruntu ma decydujące znaczenie dla określenia jego przeznaczenia. Dodatkowe funkcje przypisane do gruntu poprzez określenie jego przeznaczenia uznanego za dopuszczalne (pomocnicze), służą jedynie uzupełnieniu zasadniczego sposobu zagospodarowania danego terenu, ale go nie zmieniają. Tak też prawidłowo przyjął Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku.

Z powyższego wynika, że przedmiotowy teren przeznaczony jest pod ogólnodostępny park miejski, zaś dopuszczone obiekty i urządzenia w ramach przeznaczenia uzupełniającego, które nie zmienia jego podstawowego charakteru, mają umożliwić właściwą realizację celu podstawowego, wyznaczonego przez główne przeznaczenie terenu. Zatem nietrafne jest stanowisko Organu, że nieruchomości te nie spełniają warunku działek nie przeznaczonych pod zabudowę i nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia prawa materialnego w postaci błędnej wykładni art. 43 ust. 1 pkt 9 i art. 2 pkt 33 u.p.t.u.” Także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w wyroku z 23 lutego 2023 r. (sygn. akt I SA/ Ke 548/22) przyznał rację podatnikowi, który trafnie odnosi pojęcie "terenu budowlanego" w rozumieniu art. 2 pkt 33 oraz art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług do głównego, dominującego przeznaczenia gruntu w miejscowym planie zagospodarowania terenu. WSA w Kielcach uznał za nieprawidłowe stanowisko zajęte przez organ podatkowy, zgodnie z którym następuje nieuprawniona modyfikacja ustawowego pojęcia "terenu budowlanego" poprzez rozszerzenie zbioru jego desygnatów o wszelkie tereny, które dopuszczają tworzenie jakiejkolwiek infrastruktury technicznej.

Zdaniem sądu prawidłowa interpretacja art. 2 pkt 33 ustawy o podatku od towarów i usług wiąże się z przyjęciem, iż terenem budowlanym jest grunt, który zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego został przeznaczony na cele budowlane, przy czym decydujące znaczenie ma w tym kontekście wskazane w planie przeznaczenie podstawowe, dominujące. W konsekwencji, skoro art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku od towarów i usług przewiduje zwolnienie od podatku dostawy terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane, to należy uznać, iż znajduje ono zastosowanie w przypadkach, w których przeznaczenie podstawowe gruntów stanowiących przedmiot transakcji jest, zgodnie z planem miejscowym inne niż budowlane. W opinii Wnioskodawcy ze zwolnienia, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, będą mogły skorzystać tereny, które w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego posiadają status inny niż budowlane przeznaczone pod zabudowę, czyli np. tereny rolnicze, tereny leśne, tereny przeznaczone pod zieleń publiczną. Każdy teren należy oceniać indywidualnie pod kątem, czy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje zabudowę.

Artykuł 43 ust. 1 pkt 9 ustawy nie precyzuje, o jaką zabudowę chodzi, z tego względu można przyjąć, jak zauważył Dyrektor IS w Poznaniu w interpretacji indywidualnej z 15 maja 2008 r., nr ILPP2/443-172/08-2/EWW, opublikowanej na stronie Ministerstwa Finansów (...), że pojęcie tereny przeznaczone pod zabudowę obejmuje obszary, na których przewidziane są różne formy zabudowy, począwszy od zabudowy mieszkaniowej, przez tereny zabudowy techniczno-produkcyjnej, aż po tereny zabudowy zagrodowej włącznie.

Analizując obowiązujący MPZP dla przedmiotowej działki, wskazuje on jako podstawowe przeznaczenie działki gruntu jako: zieleń izolacyjna pasów komunikacji kołowej – 16.ZP.I, w ramach którego dozwala się na lokalizację wzdłużnych miejsc postojowych, sytuowanie obiektów małej architektury, pojedynczych wolnostojących parterowych obiektów kubaturowych nie związanych trwale z podłożem oraz dozwala się na sytuowanie obiektów tymczasowych. Podstawowe przeznaczenie gruntu w MPZP nie wskazuje, iż byłby on przeznaczony pod zabudowę, z kolei możliwość sytuowania np. obiektów małej architektury nie powoduje, że teren będzie przeznaczony pod zabudowę.

W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 października 2014 r. I FSK 1115/13 wskazano, iż z jednej strony przy kwalifikowaniu nieruchomości jako „terenu przeznaczonego pod zabudowę”, o którym była mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy VAT, należy wykorzystywać przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane oraz ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ale konieczne jest również uwzględnienie gospodarczego celu transakcji, której przedmiotem była ta nieruchomość, a wznoszenie obiektów małej architektury nie powoduje, że teren rekreacyjno-wypoczynkowy staje się zabudowany: „Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy, należy podkreślić, że celem gospodarczym nie było w niej nabycie gruntu zabudowanego, ponieważ przedmiotem transakcji był teren oznaczony symbolem 5ZP - zieleń parkowa, na którym powierzchnia obszaru biologicznie czynnego stanowi co najmniej 80%. Wpływu na zmianę takiej kwalifikacji gruntu nie może mieć okoliczność, że grunt będący przedmiotem zamiany może zostać przeznaczony również na place zabaw, terenowe urządzenia sportowe, infrastrukturę drogową oraz obiekty infrastruktury technicznej, które są budowlami w rozumieniu prawa budowlanego. Trzeba bowiem mieć na względzie podstawowe znaczenie zamienianego gruntu, jakim jest zieleń parkowa, skoro powierzchnia terenu biologicznie czynnego musi stanowić co najmniej 80% działki. Nie zasługuje zatem na uwzględnienie zarzut naruszenia prawa materialnego, to jest art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku od towarów i usług, przez jego błędną wykładnię.”

Podobnie orzekł Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 19 października 2018 r. I FSK 1992/16: „3.3. Oparto ją wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów prawa materialnego. Wykładnia tych przepisów stanowiła przedmiot sporu stron, które odmiennie oceniały możliwość uznania gruntów przeznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego "Park Z.", oznaczonych symbolami ZN.1, ZN.2, ZN.3, ZNp.1, ZNp.2, ZNp.3, ZNp.4, ZNp.6", ZNp.7 i WS.1, a zatem obejmujących - generalnie rzecz ujmując - tereny zieleni i tereny wód, za tereny budowlane w rozumieniu art. 2 pkt 33 u.p.t.u., a w rezultacie zastosowanie do planowanej dostawy tych gruntów zwolnienia przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 9 u.p.t.u.

Sąd pierwszej instancji zgodził się ze stanowiskiem Skarżącej, że z uwagi na ich powyższe podstawowe przeznaczenie, przedmiotowe grunty nie stanowią terenów budowlanych, a zatem ich dostawa jest zwolniona z podatku od towarów i usług.

Natomiast zdaniem Ministra Finansów, dostawa tych gruntów nie korzysta ze zwolnienia od podatku, jako że grunty te należy uznać za tereny budowlane, ponieważ szczegółowe zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dopuszczały możliwość zlokalizowania na gruntach różnego rodzaju obiektów budowlanych. (…) We wniosku o wydanie interpretacji Spółka podała również, że "Ustalenia szczegółowe" zawarte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ("Park Z.") określają "zasady zagospodarowania poszczególnych obszarów oznaczonych odnośnymi symbolami", wskazując dopuszczalne sposoby ich zagospodarowania. Zauważyć należy, że zasady te określają nie tylko dopuszczalne obiekty, jakie mogą być zlokalizowane na przedmiotowym gruncie, związane z jego zasadniczym przeznaczeniem, ale też zakazują lokalizacji obiektów budowlanych, które celowi temu nie służą, przykładowo innych niż będące elementami niezbędnymi do zagospodarowania terenu dla celów dydaktycznych (ZN.1, ZN2, ZN.3). Potwierdza to, że zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego samo w sobie umiejscowienie na spornych działkach obiektów budowlanych nie może mieć wpływu na ich podstawowe przeznaczenie.

Minister Finansów skoncentrował się na fakcie, że zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego na przedmiotowych gruntach mogą powstać określone obiekty budowlane.

Niezasadnie pominął, jednakże charakter tych obiektów jako służących realizacji podstawowego przeznaczenia gruntu. 3.6. Podkreślając zaś, iż "z żadnego przepisu nie wynika, że przeznaczenie danej działki należy ograniczyć wyłącznie do jej podstawowego zakresu", Minister Finansów nie bierze pod uwagę tego, że nie ma też przepisu, który za tereny przeznaczone pod zabudowę nakazywałby uznać każdy grunt, na którym w świetle planu zagospodarowania przestrzennego możliwe jest zlokalizowanie jakiegokolwiek obiektu budowlanego. Tymczasem wykładnia prezentowana przez Ministra Finansów, na której skutki praktyczne zwrócił uwagę również Sąd pierwszej instancji, umożliwiałaby uznanie za tereny budowlane wszelkich terenów, na których w ramach dopuszczalnego (nie zaś podstawowego) przeznaczenia, przewidziano umieszczenie jakiegokolwiek obiektu budowlanego. Uprawniony jest wniosek, że definiując pojęcie terenów budowlanych ustawodawca odwołał się do zapisów planów zagospodarowania przestrzennego, ponieważ przede wszystkim wskazują one podstawowe przeznaczenie danego terenu, które należy zatem uznać za istotne dla oceny prawa do skorzystania ze zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 9 u.p.t.u. Jeżeli bowiem na danym obszarze miałyby się znaleźć obiekty o przeznaczeniu innym niż podstawowe, obszarowi właściwemu dla tych obiektów nadaje się inne przeznaczenie. (…) 3.7. Sąd pierwszej instancji prawidłowo zinterpretował art. 2 pkt 33 u.p.t.u., zawierający definicję terenów budowlanych, na potrzeby określenia zakresu zastosowania zwolnienia z podatku od towarów i usług, przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 9 u.p.t.u., z którego to zwolnienia wyłączone zostały dostawy terenów budowlanych. Skoro zatem przedmiotowe grunty (tereny zielone i tereny wód) nie stanowią terenów budowlanych, jako że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie zostały przeznaczone pod zabudowę, wyłączenie powyższe nie ma do nich zastosowania.”

NSA w wyroku z 16 października 2025 r., sygn. akt I FSK 1180/22 wskazał, że jeżeli podstawowym przeznaczeniem danego terenu jest zieleń urządzona, a możliwość wznoszenia niektórych obiektów ma jedynie charakter pomocniczy, to teren ten nie jest przeznaczony pod zabudowę i nie jest budowlany. O tym, czy dany grunt jest terenem budowlanym, decyduje podstawowe przeznaczenie ustalone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Jeśli działki figurują w nim jako niezabudowane tereny rekreacyjne i parkowe, to ich dostawa jest zwolniona z VAT: „4.7. Nie sposób natomiast przyjąć aby przy podstawowym przeznaczeniu pozostałych działek objętych wnioskiem, kwalifikowanych jako ZP.1 tj. tereny "zieleni urządzonej - park miejski" oraz ZP.2 tj. tereny "zieleni urządzonej z terenowymi obiektami i urządzeniami sportowymi i rekreacyjnymi wraz z niezbędnym zapleczem administracyjno-socjalnym", znaczenie wiodące będzie miała możliwość lokalizacji stałej sceny teatralnej lub estrady dla widowisk plenerowych oraz obiektów i urządzeń obsługujących widowiska plenerowe oraz możliwość lokalizacji pola namiotowego i karawaningowego oraz obiektów usługowych związanych z obsługą terenu.

W pełni zatem należy zgodzić się z oceną przyjętą przez Sąd pierwszej instancji, że lokalizacja na opisanych we wniosku o wydanie interpretacji działkach drobnej infrastruktury technicznej nie wpływa na ich kwalifikację prawną z punktu widzenia art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT i nie stwarza podstaw do przyjęcia, że możliwość posadowienia na tych działkach wspomnianej wyżej infrastruktury powoduje, że planowanymi dostawami będą grunty przeznaczone pod zabudowę.”

W opinii Wnioskodawcy, decydujące znaczenie dla określenia przeznaczenia gruntu, ma określenie w planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczenia podstawowego terenu, funkcje dodatkowe służą jedynie uzupełnieniu zasadniczego sposobu zagospodarowania danego terenu, ale go nie zmieniają. Mając na względzie wykładnie przepisów przedstawioną we wniosku, w opinii Wnioskodawcy należy stwierdzić, iż sprzedaż działki 1/6 korzysta ze zwolnienia z podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy VAT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:

Według art. 2 pkt 22 ustawy:

Zatem grunty spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.

Jednak nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy o podatku od towarów i usług podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.

Należy zauważyć, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:

W rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy:

Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Należy zaznaczyć, że sprzedaż składników majątku przedsiębiorstwa podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Podkreślić jednak należy, że dokonywana czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, może korzystać ze zwolnienia od tego podatku.

Z opisu sprawy wynika, że są Państwo czynnym podatnikiem VAT i zamierzają Państwo sprzedać nieruchomość gruntową oznaczoną jako działka nr 1/6 dla której obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.

Działka nr 1/6 powstała w wyniku podziału i jest niezabudowana. Nabycie działki (z której został dokonany podział) do (…) nastąpiło w drodze Decyzji Wojewody w październiku 1993r. w związku czym Wnioskodawcy nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku. Przedmiotowa działka nr 1/6 powstała z podziału działki nr 1/3, która była objęta umową dzierżawy, która wygasła w listopadzie 2024 r. Dzierżawa podlegała zwolnieniu. Działka obecnie jest niezagospodarowana.

Państwa wątpliwości dotyczą tego czy w ramach przedstawionej transakcji, sprzedaż przedmiotowej działki 1/6 będzie w całości opodatkowana podatkiem od towarów i usług z zastosowaniem właściwej stawki podatku VAT i nie będzie korzystać z zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.

Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy:

Stosownie do treści art. 2 pkt 33 ustawy o VAT:

W tym miejscu warto wyjaśnić, że stosownie do treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 28 marca 1996 r. w sprawie C-468/93 – Gemeente Emmen przeciwko Belastingdienst Grote Ondernemingen – „teren budowlany oznacza każdy nieuzbrojony lub uzbrojony teren uznany przez państwa członkowskie za teren z przeznaczeniem pod zabudowę”. Tym samym, również w świetle orzeczeń TSUE za teren budowlany uznać można jedynie taki, który regulacjami prawa krajowego został przeznaczony pod zabudowę.

Zwolnienie od podatku przysługuje względem takiej dostawy, której przedmiotem jest grunt niezabudowany o przeznaczeniu innym niż budowlane. Zatem ze zwolnienia od podatku korzystać będą dostawy gruntów o charakterze rolnym, leśnym, itp.

O przeznaczeniu nieruchomości stanowią akty prawa miejscowego: miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego – jako źródło prawa miejscowego, a w przypadku jego braku decyzja o warunkach zabudowy – jako akt indywidualny prawa administracyjnego.

Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jako akt prawa miejscowego, wiąże zarówno organy administracji, osoby fizyczne, osoby prawne, jak i inne jednostki organizacyjne. Zatem w sytuacji, gdy na danym terenie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, to właśnie zapisom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy nadać decydujące znaczenie dla oceny przeznaczenia danego terenu, w tym również dla potrzeb art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT.

W myśl art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 538):

Jak stanowi art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:

Według art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:

W myśl art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:

Nie jest terenem budowlanym grunt, dla którego miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje inne przeznaczenie niż pod zabudowę. Analogicznie, w przypadku braku takiego planu, powyższą zasadę należy stosować do decyzji o warunkach zabudowy. W zależności od rodzaju inwestycji będzie to albo decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego, albo decyzja o warunkach zabudowy.

Zauważyć należy, że analiza ustawy o podatku od towarów i usług wskazuje jednoznacznie, że zwolnienie od podatku VAT obejmuje zbycie nieruchomości niezabudowanych (gruntów) wyłącznie w sytuacji, gdy w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie są one przeznaczone pod zabudowę.

Zatem przy ocenie czy przedmiotowe tereny stanowią tereny budowlane należy przeanalizować zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jednocześnie, nie wystarczy analiza ich podstawowego przeznaczenia. Uwzględnić bowiem należy również zapisy dotyczące przeznaczenia dopuszczalnego tego terenu. Ewentualnie wznoszone obiekty, co prawda uzupełniają podstawową funkcję gruntu, co jednak nie zmienia faktu, że sama możliwość wybudowania obiektów budowlanych oznacza, że działki te stanowią grunt przeznaczony pod zabudowę.

W tym miejscu należy zaznaczyć, że ustawodawca nie uzależnił charakteru terenu od głównego celu, który będący przedmiotem opodatkowania VAT teren ma spełniać, lecz zwolnienie od opodatkowania VAT zależy od możliwości dokonania zabudowy wskazanego terenu.

Jak Państwo wskazali, działka nr 1/6 objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którym teren ten przeznaczony jest w funkcji podstawowej pod zieleń izolacyjną pasów komunikacji kołowej. Ponadto miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla tej działki przewiduje:

·         stosować rozwiązania zapewniające stworzenie trwałej zieleni izolującej od hałasu i wpływającej na właściwe parametry powietrza. Różnicować gatunkowo zapewniając wegetację całosezonową z uwzględnieniem gatunków zimozielonych i zieleni iglastej. Zakaz wycinki drzewostanu wartościowego przyrodniczo.

·         obszar powiązać funkcjonalnie z ciągiem rowerowym 27.R

·         dozwala się na lokalizację wzdłużnych miejsc postojowych powiązanych bezpośrednio z pasem drogowym 22.KZ 1/2.

·         dozwala się na sytuowanie obiektów małej architektury, pojedynczych wolnostojących parterowych obiektów kubaturowych nie związanych trwale z podłożem takich jak kioski, budki telefoniczne, itp.

·         dozwala się na sytuowanie obiektów tymczasowych.

·         na terenach utwardzonych stosować drobnowymiarowe elementy zapewniające infiltrację wód opadowych.

Rozpatrując pojęcie „grunty przeznaczone pod zabudowę” - do którego odnosi się przepis art. 2 pkt 33 ustawy - należy odwołać się do definicji zawartych w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 418).

Zgodnie z zapisem art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane:

Na podstawie art. 3 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane:

Natomiast na mocy art. 3 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane:

Zgodnie z art. 3 pkt 3a ustawy - Prawo budowlane:

W myśl art. 3 pkt 4 ustawy - Prawo budowlane:

W myśl art. 3 pkt 5 ustawy - Prawo budowlane:

W myśl art. 3 pkt 9 ustawy - Prawo budowlane:

Ponownie należy podkreślić, że przy dokonywaniu oceny, czy dany grunt jest przeznaczony pod zabudowę nie można kierować się wyłącznie jego podstawowym przeznaczeniem określonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, lecz należy również wziąć pod uwagę jego przeznaczenie uzupełniające, wynikające z tego planu. Ustawodawca bowiem definiując w art. 2 pkt 33 ustawy teren budowlany wskazuje, że decydujące znaczenie mają m.in. zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie zawężając przy tym, że chodzi wyłącznie o podstawowe przeznaczenie określone w tym planie.

W świetle przytoczonych powyżej przepisów grunt budowlany to taki grunt, który objęty jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obejmując obszary, na których przewidziano różne formy zabudowy, m.in. obiektów małej architektury, obiektów tymczasowych, miejsc postojowych.

Ustawa o podatku od towarów i usług w art. 43 ust. 1 pkt 9 wskazuje jednoznacznie, że zwolnienie od podatku VAT obejmuje zbycie nieruchomości niezabudowanych (gruntów) w sytuacji, gdy nie są one przeznaczone pod zabudowę. Elementem, który determinuje możliwość skorzystania ze zwolnienia od podatku VAT przy zbyciu gruntów jest przeznaczenie gruntu na cele inne niż budowlane. Przy ocenie, czy przedmiotowe tereny stanowią tereny budowlane, nie wystarczy analiza ich podstawowego przeznaczenia określonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Uwzględnić bowiem należy również zapisy dotyczące przeznaczenia dopuszczalnego tego terenu. Sama możliwość wybudowania obiektów budowlanych oznacza, że grunty te stanowią grunty przeznaczone pod zabudowę. W tym miejscu należy zaznaczyć, że ustawodawca nie uzależnił charakteru terenu od głównego celu, który będący przedmiotem opodatkowania VAT teren ma spełniać, lecz zwolnienie od opodatkowania VAT zależy od możliwości dokonania zabudowy wskazanego terenu.

Zatem uwzględniając zapisy podstawowe oraz dopuszczające planu zagospodarowania przestrzennego dla działki nr 1/6 należy stwierdzić, że jest to teren budowlany, ponieważ ustalono możliwość wybudowania na ww. działce m.in. wzdłużnych miejsc postojowych powiązanych bezpośrednio z pasem drogowym i obiektów małej architektury.  Sama możliwość wybudowania wskazanych obiektów i budowli oznacza, że ww. działka stanowi grunt przeznaczony pod zabudowę zgodnie z art. art. 2 pkt 33 ustawy.

W związku z powyższym, planowana dostawa działki nr 1/6 nie będzie korzystała ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.

W tym miejscu należy wskazać, że jeżeli przy zbyciu nieruchomości wystąpią przesłanki uniemożliwiające zastosowanie zwolnienia od podatku VAT, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, to należy przeanalizować możliwość zwolnienia dostawy w oparciu o przepis art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Według art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy:

Wskazać należy, że dla zastosowania zwolnienia od podatku VAT, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dla dostawy towarów (w tym nieruchomości), spełnione muszą być łącznie dwa warunki wskazane w tym przepisie, tj.:

·         towary od momentu ich nabycia do momentu ich zbycia muszą służyć wyłącznie działalności zwolnionej, w żadnym momencie ich posiadania nie można zmienić ich przeznaczenia oraz sposobu wykorzystywania,

·         brak prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego przy nabyciu (imporcie, wytworzeniu) tych towarów.

Niespełnienie jednego z powyższych warunków daje podstawę do wyłączenia dostawy towarów ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w ww. art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Jak wynika z wniosku, nabyli Państwo działkę nr 1/6 w drodze Decyzji Wojewody w październiku 1993r. w związku czym Wnioskodawcy nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku. Przedmiotowa działka nr 1/6 powstała z podziału działki nr 1/3, która była objęta umową dzierżawy, która wygasła w listopadzie 2024r. Dzierżawa podlegała zwolnieniu. Działka obecnie jest niezagospodarowana. Zatem z powyższego wynika, że działka w całym okresie jej posiadania przez Państwa nie była wykorzystywana wyłącznie do działalności zwolnionej, gdyż jak wskazano po wygaśnięciu umowy dzierżawy w listopadzie 2024 r. działka nie jest zagospodarowana.

Tym samym, nie są spełnione warunki zwolnienia zawarte w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.

W konsekwencji należy stwierdzić, że sprzedaż przez Państwa działki nr 1/6 - będzie stanowiła czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 w powiązaniu z art. 7 ust. 1 ustawy, która nie będzie korzystała ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 bądź pkt 2 ustawy.

Tym samym Państwa stanowisko uznaję za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Odnosząc się do wskazanych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyroków sądów administracyjnych – wspierających Państwa argumentację – zauważyć należy, że powołane we wniosku wyroki sądu nie mają mocy powszechnie obowiązującej. Sąd wyrokiem lub postanowieniem rozstrzyga wyłącznie konkretną sprawę co do stwierdzenia naruszenia prawa i skutków prawnych tego naruszenia i jedynie w tej sprawie ma moc wiążącą. Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia, o czym stanowi art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.). Zatem powołane wyroki nie posiadają waloru wykładni powszechnej, co w praktyce oznacza, że nie stanowią one podstawy dla analogicznego rozstrzygnięcia przez organy podatkowe.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·       Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·       w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·       w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.