0114-KDIP1-3.4012.346.2026.1.KAB

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

12 maja 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy ustalenia podstawy opodatkowania odrębnie dla Usług własnych, na zasadach ogólnych, zgodnie z art. 29a ustawy oraz odrębnie do usług turystyki obejmujących Usługi zewnętrzne, w ramach procedury VAT-marża, o której mowa w art. 119 ustawy oraz uznania świadczonych usług za usługę turystyki.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

Spółka jest polskim rezydentem podatkowym, posiada siedzibę na terytorium Polski i jest czynnym podatnikiem VAT.

Spółka świadczy usługi w zakresie szeroko rozumianego rynku produktów i usług (...).

Jednym z obszarów działalności Spółki jest organizowanie różnego rodzaju wydarzeń o charakterze sportowo-rekreacyjnym (dalej: „Usługi”) – w tym wydarzeń kilkudniowych (dalej: „Wydarzenia”) – takich jak „(…)” oraz „(…)”.

Usługi są świadczone na rzecz osób fizycznych.

Wydarzenia mają charakter interdyscyplinarny – w szczególności rekreacyjny, sportowy, edukacyjny i rozwojowy – i są skierowane do osób zainteresowanych zdrowym stylem życia. Celem uczestnictwa w Wydarzeniu jest poprawa kondycji i sprawności fizycznej, zwiększenie świadomości na temat prawidłowo zbilansowanej diety oraz poprawa dobrostanu psychicznego i odpoczynek od codziennych obowiązków. Miejsca, w których odbywają się Wydarzenia, mają też najczęściej walory turystyczne – są położone w atrakcyjnych lokalizacjach (w górach lub nad morzem) i mają bogatą ofertę rekreacyjną (baseny, SPA). Czasami program treningów uwzględnia specyfikę miejsca, umożliwiając uczestnikom korzystanie z jego walorów poprzez aktywności terenowe – np. nordic walking po górskich szlakach. Dodatkowo, udział w Wydarzeniu pozwala także na nawiązanie nowych znajomości i integrację z innymi uczestnikami o podobnych zainteresowaniach i stylu życia.

Wydarzenie jest imprezą zamkniętą, biletowaną, dostępną jedynie dla osób, które zakupią bilet wstępu przez stronę internetową.

Wydarzenie obejmuje w szczególności następujące elementy:

‒      pobyt w atrakcyjnym hotelu lub resorcie (najczęściej w górach lub nad morzem) – nocleg w pokoju dwuosobowym,

‒      pełne wyżywienie w formie specjalnie przygotowanej i zbilansowanej diety,

‒      codzienne treningi o różnej specyfice i intensywności (np. treningi poranne, popołudniowe oraz dodatkowo treningi nordic walking),

‒      codzienne wieczorne relaksacje,

‒      spotkania z ekspertami,

‒      pomiary składu ciała,

‒      konsultacje z dietetykami,

‒      dostęp do hotelowego SPA czy strefy basenów (w zależności od infrastruktury danego hotelu czy resortu).

Zakupiony przez uczestnika bilet na Wydarzenie obejmuje wszystkie powyższe elementy. Za dodatkową opłatą uczestnik może zmienić nocleg w pokoju dwuosobowym na nocleg w pokoju jednoosobowym (brak konieczności dzielenia pokoju z innym uczestnikiem).

Z perspektywy klienta, nabywa on bilet, który uprawnia go do skorzystania ze wszystkich ww. elementów (nabywa jedną usługę, na którą składa się szereg świadczeń cząstkowych).

Również rozliczenie dotyczy usługi jako całości. Klient ma możliwość zapłaty jednorazowo całej kwoty lub wpłacenia najpierw zaliczki, a w późniejszym terminie pozostałej kwoty. Na dokumencie rozliczeniowym Usługa stanowi jedną pozycję o jednej, ustalonej z góry wartości.

Natomiast z perspektywy Wnioskodawcy w skład Usługi wchodzą dwa rodzaje świadczeń:

1.  świadczenia własne, realizowane przez Spółkę z wykorzystaniem zasobów własnych – tj. treningi, konsultacje i spotkania prowadzone przez przedstawicieli Spółki, jej pracowników i współpracowników (dalej: „Usługi Własne”),

2.  świadczenia nabyte od podmiotów zewnętrznych – tj. pobyt i noclegi oraz wyżywienie w hotelu wraz z ewentualnym dostępem do infrastruktury hotelowej (np. SPA czy strefa basenów) (dalej: „Usługi Zewnętrzne”).

Świadczenia od podmiotów zewnętrznych Spółka nabywa przede wszystkim na podstawie umowy z danym hotelem/resortem, w którym ma zostać zrealizowane Wydarzenie. Na podstawie umowy hotel zobowiązuje się do zapewnienia Spółce zakwaterowania i wyżywienia oraz wynajmu sal na wykłady i treningi (wszystko dla określonej liczby osób zgodnie z zasadami kalkulacji ustalonymi w danej umowie) oraz ewentualnych dodatkowych elementów, jeśli takie zostaną ustalone przez strony.

Innymi słowy, Spółka we własnym imieniu i na własny rachunek (jest stroną umowy z hotelem) nabywa usługi noclegowe i wyżywienia na rzecz uczestników.

W regulaminie, który musi zaakceptować uczestnik Wydarzenia wskazane jest, że opłata z tytułu uczestnictwa w Wydarzeniu obejmuje wyłącznie elementy wyraźnie w niej wskazane. W szczególności, Spółka zapewnia wyłącznie usługi hotelowe w zakresie objętym i potwierdzonym zamówieniem i może być konieczne dokonanie dodatkowych płatności na rzecz hotelu w przypadku skorzystania z dodatkowych usług (np. parking czy minibar – lub inne usługi poza zakresem zamówienia).

Pytanie

Czy świadczone przez Spółkę Usługi stanowią usługi turystyki w rozumieniu art. 119 ustawy o VAT, w konsekwencji czego w zakresie Usług Zewnętrznych Spółka powinna ustalać podstawę opodatkowania zgodnie z art. 119 ust. 1 i 2 ustawy o VAT (z zastosowaniem procedury VAT marża), natomiast w odniesieniu do Usług Własnych podstawę opodatkowania powinien określać odrębnie na zasadach ogólnych wynikających z art. 29a ustawy o VAT?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Spółki, świadczone przez nią Usługi stanowią usługi turystyki w rozumieniu art. 119 ustawy o VAT, w konsekwencji czego w zakresie Usług Zewnętrznych Spółka powinna ustalać podstawę opodatkowania zgodnie z art. 119 ust. 1 i 2 ustawy o VAT (z zastosowaniem procedury VAT marża), natomiast w odniesieniu do Usług Własnych podstawę opodatkowania powinien określać odrębnie na zasadach ogólnych wynikających z art. 29a ustawy o VAT.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (VAT) podlega m.in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Przy czym dostawa towarów oznacza przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (art. 7 ust. 1 ustawy o VAT), a świadczenie usług – każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów.

Powyższe przepisy wprowadzają zatem zasadę powszechności opodatkowania, zgodnie z którą opodatkowaniu podlegają wszelkie transakcje, których przedmiotem jest dostawa towarów lub świadczenie usług – jeżeli są realizowane przez podatników w ramach działalności gospodarczej.

Wskazać należy, że stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Natomiast w myśl art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Uwzględniając powyższe, świadczone przez Spółkę (podatnika w rozumieniu ustawy o VAT) Usługi podlegają opodatkowaniu VAT.

Zgodnie z zasadą ogólną wynikającą z art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, podstawą opodatkowania co do zasady jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.

Natomiast podstawowa stawka podatku VAT wynosi 23%, co wynika z art. 146aa w zw. z art. 41 ust. 1 ustawy o VAT.

Ustawodawca przewidział jednak pewne szczególne zasady opodatkowania niektórych transakcji.

Powyższe zasady ogólne ustępują wówczas zasadom szczególnym, które mają pierwszeństwo stosowania. W celu rozstrzygnięcia, jakie zasady powinny mieć zastosowanie do opodatkowania danej transakcji (w tym przypadku – Usługi) należy rozstrzygnąć, czy zastosowanie będą miały zasady szczególne.

[Szczególna procedura opodatkowania usług turystyki]

Przykładem usług, w odniesieniu do których ustawodawca wprowadził szczególny reżim opodatkowania są usługi turystyki.

Zgodnie bowiem z art. 119 ust. 1 ustawy o VAT, podstawą opodatkowania przy wykonywaniu usług turystyki jest kwota marży pomniejszona o kwotę należnego podatku, z zastrzeżeniem ust. 5.

Marża, o której mowa w niniejszym przepisie, stanowi różnicę między kwotą, którą ma zapłacić nabywca usługi, a faktycznymi kosztami poniesionymi przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty; przez usługi dla bezpośredniej korzyści turysty rozumie się usługi stanowiące składnik świadczonej usługi turystyki, a w szczególności transport, zakwaterowanie, wyżywienie, ubezpieczenie (art. 119 ust. 2 ustawy o VAT). Jest to tzw. procedura VAT marża.

Co istotne, stosownie do art. 119 ust. 5 ustawy o VAT, w przypadku, gdy przy świadczeniu usługi turystyki, oprócz usług nabywanych od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, podatnik wykonuje we własnym zakresie część świadczeń w ramach tej usługi, zwanych dalej "usługami własnymi", odrębnie ustala się podstawę opodatkowania dla usług własnych i odrębnie w odniesieniu do usług nabytych od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty. W celu określenia podstawy opodatkowania dla usług własnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 29a.

Jak wynika z art. 119 ust. 3 ustawy o VAT, dla zastosowania procedury VAT marża nie ma znaczenia, kto nabywa usługę turystyki, pod warunkiem, że podatnik:

 1)  działa na rzecz nabywcy usługi we własnym imieniu i na własny rachunek,

 2) przy świadczeniu usługi nabywa towary i usługi od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty.

Jeżeli powyższe warunki będą spełnione łącznie, podatnik powinien stosować procedurę szczególną opisaną w art. 119 ustawy o VAT.

Przy czym podatnik jest wówczas obowiązany do prowadzenia ewidencji na zasadach określonych w art. 119 ust. 3a i ust. 6 ustawy o VAT. Ewidencja taka pozwoli na prawidłowe opodatkowanie wykonywanych czynności i wyodrębnienie podstawy opodatkowania dla usług nabytych dla bezpośredniej korzyści turysty oraz usług własnych.

[Definicja usług turystyki]

Jak wynika z przytoczonych powyżej przepisów, aby czynność podlegała opodatkowaniu w trybie procedury szczególnej z art. 119 ustawy o VAT, musi ona stanowić usługę turystyki.

Na wstępie podkreślić należy, że pojęcie „usług turystyki” nie zostało wprost zdefiniowane w przepisach podatkowych. Z treści art. 119 ustawy o VAT wynika jedynie, że usługi turystyki obejmują świadczenia o charakterze kompleksowym, składające się z różnych elementów, takich jak w szczególności transport, zakwaterowanie, wyżywienie czy inne usługi związane z organizacją wyjazdu. Katalog tych elementów ma zatem charakter otwarty.

Ustawa o VAT nie zawiera także odesłań do definicji wprowadzonej w ramach innych aktów normatywnych, więc jedynie pomocniczo można odwołać się do definicji zawartej w ustawie z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 2211 ze zm.), według której przez usługę turystyczną należy rozumieć:

a) przewóz pasażerów,

b) zakwaterowanie w celach innych niż pobytowe, które nie jest nieodłącznym elementem przewozu pasażerów,

c) wynajem pojazdów samochodowych lub innych pojazdów silnikowych,

d) inną usługę świadczoną podróżnym, która nie stanowi integralnej części usług wskazanych w lit. a-c.

W art. 307 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (tekst jedn. Dz. Urz. Ue. L nr 347 z 11 grudnia 2006 r. z późn. zm.; dalej: „Dyrektywa VAT”) wskazano, że transakcje dokonywane na warunkach przewidzianych w art. 306 przez biura podróży w zakresie realizacji podróży uznawane są za pojedynczą usługę świadczoną przez biuro podróży na rzecz turysty. Pojedyncza usługa podlega opodatkowaniu w państwie członkowskim, w którym biuro podróży ma siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, z którego świadczy usługi.

Innymi słowy, wszystkie transakcje, które są dokonywane przez podatnika w związku z realizacją podróży (imprezy turystycznej) są uznawane za jedną usługę świadczoną przez podatnika na rzecz turysty. Przy czym podkreślić w tym miejscu należy, że dla stosowania procedury VAT marża podatnik nie musi mieć formalnego statusu biura podróży czy organizatora turystyki (tour operator), na co uwagę zwracał sam Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (np. w wyroku z dnia 22 października 1998 r. w sprawa połączonych C-308/96 i C-94/97).

Przechodząc do wykładni literalnej analizowanego przepisu, zgodnie ze Słownikiem Języka Polskie PWN (wydanie internetowe), „turystyka” oznacza „zorganizowane wyjazdy poza miejsce stałego zamieszkania”, a „turystyka zorganizowana” rozumiana jest jako „forma wypoczynku dla wielu osób, którym zapewnia się całodzienne wyżywienie, rozrywki itp.”.

Istotne wskazówki interpretacyjne w tym zakresie znaleźć można również w orzecznictwie sądów administracyjnych. W wyroku z 20 sierpnia 2015 r., sygn. akt I FSK 832/14, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał:

„Ponownie za Sądem I instancji należy powtórzyć, że przez usługę turystyki należy rozumieć różnorakie czynności będące wynikiem pracy lub zakupu innych usług, służące zaspokajaniu potrzeb osób podróżujących turystycznie, ale nie polegające na wytwarzaniu przedmiotów.

Czynności te polegają na organizowaniu indywidualnych lub zbiorowych wyjazdów poza miejsce stałego zamieszkania turysty, mają na celu zapoznawanie się w ramach wypoczynku z innymi miejscami niż miejsce zamieszkania osoby podróżującej. W ramach usługi turystycznej świadczeniodawca kompleksowo zaspokaja potrzeby osoby podróżującej w celach wypoczynkowych, organizując jej przejazd, nocleg, wyżywienie, program turystyczny, opiekę pilota, ubezpieczenie, zapewnia bezpieczeństwo podróży, określa jej cele i miejsca warte zobaczenia. Wymienione elementy składowe w sposób najszerszy wypełniają pojęcie usług turystycznych i kompleksowo zaspokajają potrzeby osoby podróżującej. Za usługi turystyczne można jednak także uznać działalność polegającą na zapewnieniu osobie podróżującej w celach wypoczynkowych także mniejszej ilości usług, jak np.: zapewnienie transportu i wyżywienia, czy też programu turystycznego polegającego na informowaniu co warto zobaczyć i oprowadzaniu po interesujących obiektach oraz zapewnieniu wyżywienia bądź noclegu. Możliwości połączenia jednostkowych świadczeń w pakiety tak, aby mogły stanowić kompleksową usługę turystyczną, jest wiele i niewątpliwe nie ma potrzeby ich egzemplifikacji. Należy jednak stwierdzić, że usługa turystyki jest usługą kompleksową i musi się składać z co najmniej dwóch (jak to wskazuje Minister) usług jednostkowych. Zasadniczo zapewnianie tylko jednej usługi np.: przewozu przez linie lotnicze nie będzie mogło być uznane za świadczenie usługi turystyki”.

Również organy podatkowe dokonują interpretacji pojęcia „usług turystyki”, wskazując, że: „usługa turystyki to kompleksowa usługa świadczona na rzecz turysty, która obejmuje swym zakresem cząstkowe usługi, bez których dana impreza turystyczna nie mogłaby się odbyć. Za usługi turystyki należy więc uznać zorganizowane lub indywidualne wyjazdy wypoczynkowe połączone z rekreacją i rozrywką (tzn. kompleksowym programem imprez)”. (interpretacja indywidualna z 10 czerwca 2025 r., znak: 0112-KDIL1-3.4012.163.2025.2.AKR).

Podsumowując całość powyższych rozważań, „usługa turystyki” stanowi świadczenie o charakterze kompleksowym, obejmujące co najmniej dwa powiązane ze sobą elementy (usługi cząstkowe), które łącznie tworzą jedną całość z perspektywy nabywcy. Istotą takiej usługi jest organizacja pobytu poza miejscem stałego zamieszkania, w ramach którego dochodzi do zaspokojenia różnych potrzeb uczestnika, przy wykorzystaniu różnorodnych świadczeń, takich jak w szczególności zakwaterowanie, wyżywienie, transport czy inne usługi towarzyszące.

Dla kwalifikacji danego świadczenia jako usługi turystyki kluczowe znaczenie ma zatem nie tylko liczba i rodzaj elementów składowych, lecz przede wszystkim ich wzajemne powiązanie oraz podporządkowanie jednemu, nadrzędnemu celowi, jakim jest organizacja wyjazdu o określonym charakterze. Poszczególne świadczenia nie funkcjonują wówczas samodzielnie, lecz tworzą ekonomicznie i funkcjonalnie jednolitą usługę, ocenianą całościowo z perspektywy odbiorcy.

Tak rozumiane pojęcie usług turystyki ma szeroki i elastyczny charakter, co pozwala na jego zastosowanie nie tylko do klasycznych imprez turystycznych, lecz również do innych form zorganizowanych wyjazdów, w których dochodzi do łączenia różnych świadczeń w ramach jednego, kompleksowego pakietu.

Przekładając powyższe na przedstawiony stan faktyczny (zdarzenie przyszłe), w ocenie Spółki świadczona przez nią Usługa stanowi usługę turystyki.

W pierwszej kolejności należy podkreślić, że Usługi mają charakter kompleksowy i obejmują szereg świadczeń cząstkowych, które z perspektywy uczestnika tworzą jedną, nierozerwalną całość.

Uczestnik nabywa bowiem jeden bilet uprawniający do udziału w Wydarzeniu, w ramach którego zapewnione są w szczególności: zakwaterowanie, wyżywienie, program treningów, konsultacje oraz inne elementy towarzyszące. Poszczególne świadczenia nie są oferowane odrębnie, lecz stanowią element jednego świadczenia głównego, a rozliczenie następuje w ten sposób, że obowiązuje jedna cena za całość Usługi. Nie ma możliwości modyfikowania zakresu Usługi ani wyboru elementów, z których ma się ona składać (poza możliwością dopłaty za miejsce w pokoju jednoosobowym zamiast w dwuosobowym). Wydarzenia odbywają się w określonej lokalizacji, a ich program obejmuje zarówno elementy aktywności fizycznej i edukacyjnej, jak i wypoczynku oraz regeneracji. Z perspektywy uczestnika celem jest zatem udział w zorganizowanym wyjeździe o określonym programie, a nie nabycie poszczególnych, odrębnych usług.

Po drugie, Usługa obejmuje co najmniej dwa podstawowe elementy charakterystyczne dla usług turystyki, tj. zakwaterowanie oraz wyżywienie, które są uzupełnione o szereg dodatkowych świadczeń. Tym samym spełniona jest przesłanka istnienia co najmniej dwóch usług cząstkowych, o której mowa w przytoczonym orzecznictwie i praktyce interpretacyjnej. Jest to zatem zorganizowany wyjazd wypoczynkowy połączony z rekreacją i rozrywką. Wnioskodawca kompleksowo zaspokaja potrzeby uczestników, organizując im nocleg, wyżywienie i cały program wyjazdu.

Po trzecie, Usługa polega na zrealizowaniu zorganizowanego wyjazdu poza miejsce zamieszkania jego uczestników i ma charakter rekreacyjno-wypoczynkowy.

W tym miejscu Wnioskodawca pragnie jeszcze przytoczyć fragment opinii Rzecznika Generalnego M. Poiaresa Madura do wyroku z dnia 13 października 2005 r. w sprawie C-200/04:

„Moim zdaniem równie nieprzydatne do zakwalifikowania skarżącej jako biura podróży w rozumieniu art. 26 jest branie pod uwagę celu i czasu trwania podróży, które ów podmiot gospodarczy organizuje i oferuje we własnym imieniu, wykorzystując w tym celu świadczenie usług przez osoby trzecie. Okoliczność, iż końcowym celem pobytu zagranicznego jest, jak w niniejszej sprawie, nauka, w tym przypadku języka angielskiego, nie może wpływać na kwalifikację iSt jako biura podróży w rozumieniu art. 26. Takiego poglądu nie podziela rząd niemiecki, którego zdaniem iSt prowadzi działalność sui generis, która nie może wchodzić w zakres stosowania art. 26 z powodu celu edukacyjnego tej działalności i czasu trwania podróży oferowanych klientom.

35. Wydaje mi się, że wyraźnie niepożądane jest dokonywanie rozróżnienia w oparciu o kryterium celu i trwania podróży na pomioty gospodarcze, które organizują podróże i podlegają systemowi art. 26, a innymi podmiotami, do których system ten nie ma zastosowania. Obok podróży w celach czysto wypoczynkowych, istnieją także inne rodzaje podróży w zależności od ich celu. W tym zakresie wystarczy wyobrazić sobie, poza podróżami w celu nauki języka i poznawania lokalnej kultury, także podróże mające na celu uprawianie sportu, leczenie uzdrowiskowe, leczenie stresu, odbycie nauki gotowania, wyjazdy do winnic albo dłuższe lub krótsze czasowo podróże mające na celu towarzyszenie zespołowi muzycznemu w celu wykonania pewnego repertuaru. Jeśliby przyjąć, że kryteria czasu trwania i celów podróży oraz pobytów organizowanych za granicą mają decydujące znaczenie, wprowadziłoby to znaczną niepewność w ustalaniu zakresu pojęcia biura podróży w rozumieniu art. 26 szóstej dyrektywy.

36. Takie kryterium byłoby nie tylko całkowicie niezgodne z brzmieniem art. 26 (który w ogóle nie odnosi się do czasu trwania i celów podróży), ale również byłoby rozbieżne z celami, do których realizacji dąży specjalny system ustanowiony przez ten przepis. Wreszcie nie łatwo jest pogodzić uwzględnianie celu i czasu trwania podróży z ideą uproszczenia, która przyświecała przyjęciu systemu art. 26. Wręcz przeciwnie, jeśli przyjrzymy się celowi uproszczenia narzuconego przez wielość miejsc, w których biura podróży prowadzą swoją działalność, uzasadniającego przyjęcie systemu opodatkowania marży ustanowionego w art. 26, to realizacja tego celu będzie zachowana, w przypadku gdy iSt zostanie uznana za podatnika podlegającego systemowi tego art. 26.

37. Ustalenie zakresu pojęcia biura podróży w rozumieniu art. 26, które opierałoby się na celu świadczonych usług turystycznych, byłoby w każdym razie sprzeczne z oceną opartą na obiektywnych kryteriach, które nasuwają się w sposób oczywisty w ramach podatku mającego wyraźnie obiektywny charakter, tak jak w przypadku podatku VAT”.

Z powyższego wynika zatem, że podróż nie musi wcale mieć charakteru czysto wypoczynkowego, a usługę turystyki może stanowić również organizacja wyjazdu, którego celem będzie uprawianie sportu czy edukacja. Tak jest w przypadku Spółki.

W tym zakresie Spółka przywołuje również wyrok z 4 lutego 2016 r., sygn. akt I FSK 1768/14, w którym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził:

„Spółdzielnia wskazała bowiem, że w ramach świadczonej przez nią usługi zapewnia nie tylko dojazd, nocleg, wyżywienie, opiekę sprawowaną przez osoby spełniające wymagania określone przez Ministra Edukacji Narodowej, ale również usługi o charakterze rekreacyjnym i sportowym, między innymi naukę gry w tenisa, jeździectwa, żeglarstwa, tańca, windsurfingu, narciarstwa. Tego typu wyjazdy wykraczają poza zakres pojęcia sprawowania opieki i nabierają cech charakterystycznych dla usług turystycznych, o których jest mowa w art. 119 ust. 1 u.p.t.u.”.

W konsekwencji Spółka uważa, że świadczona przez nią Usługa stanowi usługę turystyki, o której mowa w art. 119 ustawy o VAT, składającą się w przeważającej części z towarów i usług nabytych dla bezpośredniej korzyści uczestników.

[Warunki stosowania procedury VAT marża]

Jeżeli Usługa stanowi usługę turystyki, należy przeanalizować, czy kwalifikuje się ona do opodatkowania w ramach szczególnej procedury VAT marża.

Jak już powyżej wskazano, spełnione muszą być dwa warunki, tj. podatnik:

1) przy świadczeniu usługi nabywa towary i usługi od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty.

2) działa na rzecz nabywcy usługi we własnym imieniu i na własny rachunek.

Zdaniem Spółki oba powyższe warunki są spełnione.

W szczególności, w odniesieniu do pierwszej z przesłanek należy wskazać, że Spółka – w ramach organizacji Wydarzeń – nabywa od podmiotów trzecich świadczenia stanowiące istotne elementy składowe oferowanej Usługi, tj. w szczególności zakwaterowanie, wyżywienie oraz dostęp do infrastruktury hotelowej (np. SPA, basenów). Świadczenia te niewątpliwie stanowią usługi nabywane dla bezpośredniej korzyści uczestników, ponieważ wprost wskazane zostały w katalogu otwartym wprowadzonym w art. 119 ust. 2 ustawy o VAT („usługi stanowiące składnik świadczonej usługi turystyki, a w szczególności transport, zakwaterowanie, wyżywienie, ubezpieczenie”).

Po drugie, przy nabywaniu Usług Zewnętrznych (pobyt i nocleg oraz wyżywienie wraz z ewentualnym dostępem do hotelowego SPA czy strefy basenów) Spółka działa na rzecz uczestników (nabywców Usługi) we własnym imieniu i na własny rachunek.

Działanie na rzecz nabywcy oznacza w analizowanym przypadku, że nabywane przez Spółkę świadczenia są przeznaczone dla uczestników Wydarzenia i służą bezpośrednio zaspokojeniu ich potrzeb w ramach organizowanego wyjazdu. To uczestnicy są faktycznymi beneficjentami tych świadczeń – korzystają z noclegu, wyżywienia oraz infrastruktury hotelowej – mimo że formalnie nie są stroną umów z podmiotami je świadczącymi.

Jednocześnie Spółka działa we własnym imieniu, gdyż to ona – a nie uczestnicy – jest stroną umów zawieranych z kontrahentami (hotelami lub resortami). To Spółka nabywa usługi hotelowe, negocjuje warunki ich świadczenia oraz odpowiada wobec kontrahentów za wykonanie zobowiązań wynikających z tych umów. Uczestnicy nie pozostają w żadnym stosunku prawnym z tymi podmiotami.

Ponadto Spółka działa na własny rachunek, co przejawia się w tym, że ponosi on ekonomiczne ryzyko związane z organizacją Wydarzenia. To Spółka ustala cenę Usługi dla uczestników, rozlicza się z kontrahentami oraz odpowiada za wynik finansowy przedsięwzięcia.

Powyższe okoliczności jednoznacznie wskazują, że Spółka nie działa jako pośrednik, lecz jako podmiot świadczący kompleksową usługę we własnym imieniu i na własny rachunek, przy wykorzystaniu usług nabywanych od podmiotów trzecich na rzecz uczestników Wydarzenia.

[Sposób ustalania podstawy opodatkowania]

Podkreślenia wymaga, że procedura VAT marży może być stosowana wyłącznie do usług nabywanych od innych podmiotów (art. 119 ust. 2 ustawy o VAT oraz art. 306 Dyrektywy VAT). Nie może ona być natomiast stosowana do tzw. usług własnych, co wynika z art. 119 ust. 5 ustawy o VAT, a na co uwagę zwracał też Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 22 października 1998 r. w sprawa połączonych C-308/96 i C-94/97, wskazując, że:

„W przypadku, gdy podmiot objęty zakresem opodatkowania według zasad przewidzianych w tym artykule, przeprowadza - w ramach ceny pakietu - transakcje polegające na świadczeniu usług wykonywanych częściowo przez niego samego i częściowo przez innych podatników, specjalne zasady określone w tym artykule będą miały zastosowanie wyłącznie do usług świadczonych przez podmioty trzecie”.

Warto w tym miejscu zwrócić również uwagę, że w Dyrektywie VAT posłużono się pojęciem „pojedynczej usługi świadczonej przez biuro podróży” – zarówno w art. 307 Dyrektywy VAT („Transakcje dokonywane na warunkach przewidzianych w art. 306 przez biura podróży w zakresie realizacji podróży uznawane są za pojedynczą usługę świadczoną przez biuro podróży na rzecz turysty (…)”), jak i w art. 308 („W odniesieniu do pojedynczej usługi świadczonej przez biuro podróży, za podstawę opodatkowania i cenę z wyłączeniem VAT w rozumieniu art. 226 pkt 8 uznaje się marżę biura podróży, czyli różnicę między całkowitą kwotą, z wyłączeniem VAT, do zapłaty przez turystę a faktycznymi kosztami poniesionymi przez biuro podróży z tytułu dostaw towarów i usług świadczonych przez innych podatników, w przypadku gdy transakcje te służą bezpośredniej korzyści turysty”).

Z powyższego należy zatem wywieść wniosek, iż pojęcie owej „pojedynczej usługi”, do której należy stosować procedurę VAT marży, obejmuje swoim zakresem wyłącznie te świadczenia, które nabywane są od innych podatników (uwagę na to zwraca również Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji z 10 czerwca 2025 r., znak 0112-KDIL1-3.4012.163.2025.2.AKR).

Jak wskazano w stanie faktycznym (zdarzeniu przyszłym) na Usługę składają się Usługi Zewnętrzne (nabywane od innych podmiotów dla bezpośredniej korzyści turysty – uczestnika Wydarzenia) oraz Usługi Własne (realizowane przez Spółkę z wykorzystaniem zasobów własnych). Oznacza to, że Spółka powinna odrębnie ustalić podstawę opodatkowania dla każdej z tych dwóch kategorii.

Tym samym, w odniesieniu do usług nabytych od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty – tj. Usług Zewnętrznych – Spółka powinna zastosować szczególną procedurę VAT marża.

Oznacza to, że podstawa opodatkowania będzie ustalona jako kwota marży, tj. różnica między kwotą, którą ma zapłacić nabywca Usługi (uczestnik Wydarzenia), a faktycznymi kosztami poniesionymi przez Spółkę z tytułu nabycia towarów i usług od innych podmiotów (kosztami Usług Zewnętrznych wynikającymi z umowy między Spółką a kontrahentem – np. właścicielem hotelu).

Natomiast w odniesieniu do Usług Własnych, podstawa opodatkowania powinna być ustalona według zasad ogólnych, tj. zgodnie z art. 29a ustawy o VAT.

Końcowo Spółka pragnie również przywołać interpretację z 10 czerwca 2025 r., znak 0112-KDIL1-3.4012.163.2025.2.AKR, w której Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej analizował przypadek podobny do tego przedstawionego przez Spółkę. W przedmiotowej interpretacji organ rozstrzygając, jakie zasady opodatkowania są właściwe dla świadczenia usługi organizacji warsztatów wyjazdowych z jogą (w ramach, których zapewnione były nocleg i wyżywienie oraz usługi dodatkowe od hotelu oraz usługi własne w postaci warsztatów z zakresu praktykowania jogi), wskazał:

„Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, że w zakresie warsztatów wyjazdowych z jogą we własnym zakresie nabywają Państwo dla bezpośredniej korzyści uczestników przedmiotowych warsztatów usługę hotelową, aby mieć miejsce do przeprowadzenia warsztatów, czyli pokoje do noclegu i sala do jogi, wyżywienie uczestników podczas trwania warsztatów, napoje, owoce, drobne upominki dla uczestników zajęć w tematyce związanej z Jogą, materiały potrzebne do przeprowadzenia zajęć. Usługi związane z prowadzeniem zajęć Jogi wykonują Państwo we własnym zakresie jako usługi własne.

W odniesieniu do powyższego zauważyć należy, że w zakresie organizacji warsztatów wyjazdowych z jogą działają/będą Państwo działać na rzecz uczestników we własnym imieniu i na własny rachunek oraz nabywają/będą Państwo nabywać świadczenia od innych podatników dla bezpośredniej korzyści uczestników. Nabędą Państwo w zakresie organizacji warsztatów usługę hotelową - pokoje do noclegu i salę do jogi, wyżywienie uczestników podczas trwania warsztatów, napoje, owoce, drobne upominki dla uczestników zajęć w tematyce związanej z Jogą, materiały potrzebne do przeprowadzenia zajęć oraz we własnym zakresie świadczą/będą świadczyć Państwo usługę Jogi.

Wymienione wyżej usługi nabywane od innych podatników są/będą ściśle związane z usługą organizacji warsztatów wyjazdowych z jogą. Usługi te są/będą niezbędne do wykonania usługi podstawowej jaką jest/będzie usługa Jogi. Zatem, czynności wymienione w opisie sprawy stanowią/będą stanowić usługę kompleksową w zakresie organizowania warsztatów wyjazdowych, w ramach których zapewniane są/będą: noclegi, sala do jogi, wyżywienie, napoje, owoce, drobne upominki dla uczestników warsztatów oraz materiały do prowadzenia zajęć.

Mając na uwadze przedstawiony opis sprawy, w odniesieniu do organizowanych przez Państwa usług organizacji warsztatów wyjazdowych z jogą należy zauważyć, że są/będą zawierać one wszelkie cechy charakterystyczne dla usług turystycznych, dla których ustawa o podatku od towarów i usług określa szczególny sposób opodatkowania przewidziany w art. 119 ustawy.

W związku z tym, że z opisu sprawy wynika, że świadczone przez Państwa usługi organizowania warsztatów wyjazdowych z jogą składają się również z usług nabywanych od innych podatników, dla bezpośredniej korzyści uczestników wypoczynku, zastosowanie znajdzie art. 119 ustawy. Zatem organizacja przedmiotowych warsztatów wyjazdowych, w ramach których uczestnikom zostanie zapewniony nocleg i wyżywienie - jest/będzie świadczeniem złożonym, składającym się w przeważającej części z towarów i usług nabytych dla bezpośredniej korzyści uczestników, co w konsekwencji stanowi/będzie stanowić usługi turystyki opodatkowane według szczególnej procedury określonej w art. 119 ustawy na zasadzie marży przy zastosowaniu właściwej stawki podatku VAT.

Jak wyżej wskazano, w przypadku gdy przy świadczeniu usługi turystyki, oprócz usług nabywanych od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, podatnik wykonuje we własnym zakresie część świadczeń w ramach tej usługi, zwanych dalej "usługami własnymi", odrębnie ustala się podstawę opodatkowania dla usług własnych i odrębnie w odniesieniu do usług nabytych od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty. W celu określenia podstawy opodatkowania dla usług własnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 29a ustawy”.

Biorąc pod uwagę całość przedstawionych powyżej rozważań, Spółka uważa, że świadczone przez nią Usługi stanowią usługi turystyki w rozumieniu art. 119 ustawy o VAT, w konsekwencji czego w zakresie Usług Zewnętrznych Spółka powinna ustalać podstawę opodatkowania zgodnie z art. 119 ust. 1 i 2 ustawy o VAT (z zastosowaniem procedury VAT marża), natomiast w odniesieniu do Usług Własnych podstawę opodatkowania powinna określać odrębnie na zasadach ogólnych wynikających z art. 29a ustawy o VAT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

W oparciu o art. 8 ust. 1 ustawy:

Należy zauważyć, że według art. 15 ust. 1 ustawy:

Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:

W myśl art. 29a ust. 1 ustawy:

Przepis art. 29a ust. 6 ustawy precyzuje dodatkowe elementy, jakie obejmuje podstawa opodatkowania. Jak stanowi ww. przepis:

Ustawodawca w art. 119 ustawy wprowadza szczególny sposób opodatkowania usługi turystyki, którego istotą jest opodatkowanie marży stanowiącej wynagrodzenie podatników świadczących usługi turystyki.

Zgodnie z art. 119 ust. 1 ustawy:

W świetle art. 119 ust. 2 ustawy:

Powyższe regulacje odnoszą się do usług, które w całości składają się na usługę turystyczną. Użycie w cytowanym przepisie słowa „w szczególności” oznacza, że jest to katalog otwarty. Konsekwentnie, inne usługi stanowiące składnik usługi turystyki również powinny być uwzględnione. Podkreślić również należy, że czynnikiem wyróżniającym konkretną czynność jako usługę, jest przede wszystkim to, że świadczenie tej czynności zmierza do zaspokojenia określonej potrzeby zamawiającego.

Ustawa o podatku od towarów i usług nie określa jednoznacznie jakiego rodzaju usługi są usługami nabywanymi dla bezpośredniej korzyści turysty, tym samym na podstawie przepisu art. 119 ust. 2 ustawy przyjąć należy, że nabycie tych usług i towarów, które zaspokajają potrzeby i oczekiwania turysty w trakcie korzystania z usługi turystycznej będzie w przypadku wykonywania usługi turystyki stanowić element kalkulacyjny do określenia marży.

W myśl art. 119 ust. 3 ustawy:

Ustawodawca ustalił szczególny sposób opodatkowania usługi turystyki polegający na opodatkowaniu marży pomniejszonej o kwotę należnego podatku, gdzie przez marżę należy rozumieć różnicę między kwotą należności, którą ma zapłacić nabywca usługi (turysta), a ceną nabycia przez podatnika towarów i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty. Przez usługi dla bezpośredniej korzyści turysty rozumie się usługi stanowiące składnik świadczonej usługi turystyki, a w szczególności transport, zakwaterowanie, wyżywienie, ubezpieczenie; mogą to być również wszelakiego rodzaju bilety wstępu, opłaty za usługi przewodników itd. Łączne spełnienie powyższych przesłanek przesądza o obligatoryjności zastosowania szczególnej procedury opodatkowania marżą usługi turystyki.

Ustawa o VAT nie zawiera definicji legalnej pojęcia „usługi turystyki”. Nie zawiera także odesłań do definicji zawartych w innych aktach normatywnych.

Odnajdujemy ją natomiast w treści art. 306 i 307 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą”.

I tak, zgodnie z art. 306 ust. 1 Dyrektywy:

Z kolei art. 306 ust. 2 Dyrektywy stanowi, że:

Z brzmienia powyższego przepisu wynika jednoznacznie, że dotyczy on świadczeń nabywanych od innych podatników.

W myśl art. 307 Dyrektywy:

Ww. przepisy Dyrektywy nie przesądzają, że tylko usługa kompleksowa, która obejmuje swym zakresem cząstkowe usługi, np.: transport, zakwaterowanie, wyżywienie, ubezpieczenie, zwiedzanie itp. może być objęta szczególną procedurę VAT marża.

Na mocy art. 308 Dyrektywy:

W tym miejscu warto przytoczyć wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE z 25 października 2012 r. w sprawie C-557/11 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska). W pkt 19 tego wyroku Trybunał wskazał, że:

W cytowanym wyroku TSUE podkreślił, iż Trybunał już w przeszłości orzekł, że szczególna procedura opodatkowania biur podróży znajduje zastosowanie wyłącznie do świadczeń nabywanych od podmiotów trzecich. Ta sama linia rozumowania doprowadziła Trybunał do orzeczenia, że procedura ta nie dotyczy usług przewozu świadczonych bez pośredników, które podlegają przepisom ogólnym mającym zastosowanie do przedsiębiorstw transportowych (wyrok z 27 października 1992 r. w sprawie C-74/91 Komisja przeciwko Niemcom, Rec. s. I 5437, pkt 26). Trybunał wywiódł stąd, że w sytuacji gdy podmiot gospodarczy podlegający przepisom o szczególnej procedurze opodatkowania biur podróży świadczy za cenę ryczałtową usługi złożone w części z jego własnych usług, a w części ze świadczeń innych podatników, procedura szczególna znajduje zastosowanie tylko do świadczeń podmiotów trzecich (zob. podobnie ww. wyrok w sprawach połączonych Madgett i Baldwin, pkt 47).

W tym też kontekście należy rozpatrywać pojęcie „pojedynczej usługi” zawarte w art. 307 i 308 Dyrektywy. Pojęcie to obejmuje tylko świadczenia nabywane od innych podatników. Natomiast zasada dotycząca pojedynczej usługi znajduje zastosowanie w ramach ogólnych zasad opodatkowania podatkiem VAT i nie wpływa na interpretację tego pojęcia w ramach szczególnej procedury opodatkowania biur podróży. Nie ma przy tym znaczenia, iż własne usługi są niezbędne do świadczenia uczestnikom całościowych usług turystycznych przez biuro podróży. Niezależnie bowiem od tego, czy usługi te są niezbędne do świadczenia całościowej usługi turystycznej, nie można ich uznać za element „pojedynczej usługi” w rozumieniu art. 307 i 308 Dyrektywy, ani w konsekwencji traktować ich z punktu widzenia opodatkowania w taki sam sposób.

W wyroku w sprawie C-557/11 Trybunał wskazał także, że:

Należy również wskazać, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 13 października 2005 r. (C-200/04, Finanzamt Heidelberg v. iSt internationale Sprach – und Studienreisen GmbH), badając zakres świadczenia usług turystycznych zwrócił uwagę, że definicji podróży nie można ograniczyć ze względu na jej cel. Usługa turystyczna może bowiem obejmować także wyjazd edukacyjny. W wyroku tym Trybunał stwierdził, że:

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Trybunał zwrócił uwagę, że nawet jeżeli usługa ma charakter edukacyjny, podróż może stanowić jej istotny i znaczący element. Tym bardziej, że pojęcia opisujące zwolnienia podatkowe należy interpretować ściśle.

Jak wskazał również NSA w wyroku z 4 lutego 2016 r. sygn. akt I FSK 1768/14:

Zatem jak wynika z ww. orzeczenia, podróż nie musi mieć charakteru typowo wypoczynkowego, a usługę turystyki może stanowić również organizacja wyjazdu, którego celem będzie edukacja lub uprawianie sportu.

Podsumowując, za usługę turystyki, o której mowa w art. 119 ustawy, może być uznane świadczenie złożone, składające się z szeregu usług (obcych i własnych) takich jak np. hotel, wyżywienie, transport, mających na celu zorganizowanie pobytu klientowi poza miejscem jego zamieszkania. Usługi te są tak ściśle powiązane, że obiektywnie tworzą one w aspekcie gospodarczym jedną całość (jedną usługę, jeden produkt). Ponadto, świadczący usługę musi działać na rzecz nabywcy we własnym imieniu i na własny rachunek, oraz przy świadczeniu usługi musi nabywać towary i usługi od innych podmiotów dla bezpośredniej korzyści turysty. W sytuacji gdy świadczący usługę nie działa we własnym imieniu i na własny rachunek, nie nabywa usług dla bezpośredniej korzyści turysty od innych podmiotów, usługa taka nie może być uznana za usługę turystyki, o której mowa w cytowanym wcześniej art. 119 ust. 1 ustawy.

Ponadto, należy wskazać, że ustawa o podatku od towarów i usług, jak również Dyrektywa 112 nie zawierają definicji pojęć „biuro podróży” oraz „organizator wycieczek turystycznych”. W sprawach połączonych C-308/96 i C-94/97 Commissioners of Customs and Excise v T.P. Madgett, R.M. Baldwin and The Howden Court Hotel Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) uznał, że specjalne zasady opodatkowania agentów turystycznych i biur podróży, określone w artykule 26 VI Dyrektywy 77/388, mają zastosowanie do podmiotów gospodarczych, nawet jeśli nie są one formalnie agentami turystycznymi ani biurami podróży, o ile organizują one wycieczki lub wyjazdy zorganizowane we własnym imieniu i powierzają innym podatnikom wykonanie usług związanych z tą działalnością. To stanowisko podtrzymano następnie w wyroku w sprawie C-200/04 ISt internationale Sprach und Studienreisen GmbH (pkt 22). Szeroka wykładnia art. 306 i n. dyrektywy 112 popierana jest także w orzecznictwie krajowym (wyrok NSA z 4 lutego 2016 r., I FSK 1768/14, a także wyrok WSA w Gliwicach z 28 marca 2011 r., III SA/Gl 2746/10, CBOSA).

Z powyższego orzecznictwa wynika, że procedura szczególna wynikająca z art. 119 ustawy o podatku od towarów i usług ma zastosowanie nie tylko w stosunku do typowych biur podróży, ale także w stosunku do innych podmiotów, które dokonują podobnych czynności w ramach swojej działalności gospodarczej.

Państwa wątpliwości dotyczą kwestii, czy świadczone przez Spółkę Usługi stanowią usługę turystyki w rozumieniu art. 119 ustawy o VAT, w konsekwencji czego w zakresie Usług Zewnętrznych Spółka powinna ustalać podstawę opodatkowania zgodnie z art. 119 ust. 1 i 2 ustawy o VAT (z zastosowaniem procedury VAT marża), natomiast w odniesieniu do Usług Własnych podstawę opodatkowania powinna określać odrębnie na zasadach ogólnych wynikających z art. 29a ustawy o VAT.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że prowadzą Państwo działalność w zakresie m.in. usług (...). Jednym z obszarów Państwa działalności jest organizowanie różnego rodzaju wydarzeń o charakterze sportowo-rekreacyjnym, w tym wydarzeń kilkudniowych. Usługi są skierowane do osób zainteresowanych zdrowym stylem życia. Celem uczestnictwa w Wydarzeniu jest poprawa kondycji i sprawności fizycznej, zwiększenie świadomości na temat prawidłowo zbilansowanej diety oraz poprawa dobrostanu psychicznego i odpoczynek od codziennych obowiązków. W skład Usługi wchodzą dwa rodzaje świadczeń, tj. świadczenia własne, realizowane przez Spółkę z wykorzystaniem zasobów własnych – tj. treningi, konsultacje i spotkania prowadzone przez przedstawicieli Spółki, jej pracowników i współpracowników oraz świadczenia nabyte od podmiotów zewnętrznych – tj. pobyt i noclegi oraz wyżywienie w hotelu wraz z ewentualnym dostępem do infrastruktury hotelowej (np. SPA czy strefa basenów). Świadczenia od podmiotów zewnętrznych nabywają Państwo przede wszystkim na podstawie umowy z danym hotelem/resortem, w którym ma zostać zrealizowane Wydarzenie. Na podstawie umowy hotel zobowiązuje się do zapewnienia Państwu zakwaterowania i wyżywienia oraz wynajmu sal na wykłady i treningi (wszystko dla określonej liczby osób zgodnie z zasadami kalkulacji ustalonymi w danej umowie) oraz ewentualnych dodatkowych elementów, jeśli takie zostaną ustalone przez strony. Nabywają Państwo ww. usługi na rzecz uczestników we własnym imieniu i na własny rachunek oraz dla bezpośredniej korzyści uczestników.

Mając na uwadze powołane przepisy prawa oraz przedstawiony opis sprawy należy stwierdzić, że w odniesieniu do świadczonej przez Państwa usługi organizacji wydarzeń o charakterze sportowo-rekreacyjnym, mamy do czynienia z usługą złożoną, zawierającą elementy charakterystyczne dla usługi turystyki. W ramach organizowanych wyjazdów świadczą Państwo bowiem Usługi własne, jak również we własnym imieniu i na własny rachunek zakupują Państwo od podmiotów trzecich usługi dla bezpośredniej korzyści uczestników tych wyjazdów (m.in. pobyt w hotelu, wyżywienie, dostęp do atrakcji znajdujących się na terenie danego hotelu). Ponadto, aby uznać świadczone usługi za usługę turystyki, podmiot je świadczący, nie musi być sticte biurem podróży, jak również wyjazd nie musi mieć jedynie waloru wypoczynkowego.

Zatem, świadczone przez Państwa usługi organizacji wydarzeń o charakterze sportowo-rekreacyjnym, w ramach których nabywać Państwo będą Usługi zewnętrzne i będą Państwo świadczyć Usługi własne, stanowić będzie usługę turystyki, o której mowa w art. 119 ustawy.

Przechodząc zatem do określenia podstawy opodatkowania dla świadczonej przez Państwa usługi turystyki należy odwołać się do poniższych przepisów:

Art. 119 ust. 3a ustawy, zgodnie z którym:

Ponadto, w myśl art. 119 ust. 5 ustawy:

Na podstawie art. 119 ust. 6 ustawy:

W ramach świadczonej usługi organizacji wydarzeń o charakterze sportowo-rekreacyjnym, która jak wyżej wskazano stanowi usługę turystyki, nabywają Państwo Usługi zewnętrzne jak również świadczą Usługi własne.

Należy podkreślić, że do towarów i usług nabytych dla bezpośredniej korzyści turysty, o których mowa w art. 119 ust. 3 ustawy, można zaliczyć jedynie takie towary i usługi, które podatnik nabywa od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty i nie stanowią one jednocześnie „środków” do wyświadczenia usługi własnej podatnika, która następnie staje się elementem kompleksowej usługi turystycznej. Natomiast wszelkie towary i usługi nabywane przez podatnika dla wyświadczenia usługi własnej, stanowiącej następnie element usługi turystyki, należy uznać za wydatki dotyczące usług własnych opodatkowanych na zasadach ogólnych.

Tym samym, świadcząc opisaną usługę turystyki Spółka powinna, zakresie Usług Zewnętrznych (pobyt i noclegi oraz wyżywienie w hotelu wraz z ewentualnym dostępem do infrastruktury hotelowej) ustalać podstawę opodatkowania zgodnie z art. 119 ust. 1 i 2 ustawy (z zastosowaniem procedury VAT marża), natomiast w odniesieniu do Usług Własnych podstawę opodatkowania określać odrębnie na zasadach ogólnych wynikających z art. 29a ustawy o VAT.

W związku z powyższym, Państwa stanowisko uznaję za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·    Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·    Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·     Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.