0114-KDIP1-3.4012.325.2026.2.KP

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 kwietnia 2026 r. wpłynął Pani wniosek z 24 kwietnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy możliwości korzystania ze zwolnienia podmiotowego na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy w odniesieniu do świadczonych usług mediacji.

Uzupełniła go Pani pismem z 19 maja 2026 r. (wpływ 25 maja 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawczyni świadczy usługi mediacji osobiście, jako mediator. Usługi te realizowane są na rzecz osób fizycznych. Mediacja w kontekście prowadzonej przez Wnioskodawczynię działalności jest procesem polegającym na prowadzeniu i wspomaganiu komunikacji pomiędzy stronami (osobami fizycznymi) w celu rozwiązania konfliktu. W przeważającej większości dotyczy to konfliktów na tle rodzinnym.

Działalność jest prowadzona przez Wnioskodawczynię na niewielką skalę, tj. w ramach działalności nierejestrowanej w rozumieniu przepisów ustawy Prawo przedsiębiorców od 2023 r. Przychody uzyskiwane z tytułu świadczenia usług mediacji w ramach działalności nierejestrowanej rozliczane są przez Wnioskodawczynię w zeznaniach rocznych PIT-36.

Wnioskodawczyni nie posiada wykształcenia prawniczego, z wykształcenia jest magistrem ekonomii. Usługi mediacyjne Wnioskodawczyni wykonuje w oparciu o uzyskane certyfikaty oraz wiedzę zdobytą podczas studiów podyplomowych. W szczególności Wnioskodawczyni ukończyła kurs pastoralny w diecezji (…) dla doradców życia rodzinnego, jak również studia podyplomowe na Wydziale Filozofii (...) na Uniwersytecie (…) w zakresie „Relacji Interpersonalnych i Profilaktyki Uzależnień”. Ponadto, w trakcie studiów Wnioskodawczyni ukończyła szkolenie i trening mediatorów „Mediacje Pojednawcze w Rodzinie”, zgodny ze Standardami Społecznej Rady ds. Alternatywnych Metod Rozwiązywania Konfliktów i Sporów. Staż w zakresie „Mediacje Pojednawcze w Małżeństwie i Rodzinie” odbyła w (…).

Usługi mediacji, czyli pośredniczenia w sporze, mają na celu ułatwienie stronom dojście do porozumienia. Nie stanowią one usług doradztwa, ani usług prawniczych, ani też arbitrażu (mediator nie doradza stronom konfliktu, nie podejmuje żadnej wiążącej decyzji, lecz pomaga z waśnionym stronom w dobrowolnym osiągnięciu ich własnego, wzajemnie akceptowanego porozumienia w spornych kwestiach). Do istoty mediacji należy bezstronność i pozostawienie wszelkiej decyzyjności stronom. Mediator jest osobą nadzorującą proces - sytuację i sposób w jaki strony do porozumienia dochodzą. Mediatorowi nie wolno udzielać rad, oceniać i stawać po którejkolwiek ze stron.

Świadczone przez Wnioskodawczynię jako mediatora usługi w jakimkolwiek zakresie nie stanowią działalności prawniczej bądź doradczej. W szczególności Wnioskodawczyni nie udziela jakichkolwiek porad prawnych, nie reprezentuje stron przed sądem, jak również nie podejmuje żadnych innych czynności kwalifikowanych jako usługi prawnicze lub doradcze w rozumieniu art. 113 ust. 13 ustawy o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.).

Faktyczną działalnością prowadzoną przez Wnioskodawczynię jest tylko praca w zakresie rozwiązywania konfliktów w procesie mediacji mających na celu bezstronne wspieranie stron w wyjściu z kryzysu relacji, poprawie komunikacji i przebaczeniu, aby dojść do pojednania.

Wartość sprzedaży z tytułu świadczenia usług mediacji w latach 2023-2025 nie przekroczyła limitu 200 000 zł, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług w brzmieniu obowiązującym w tych latach. Natomiast od 1 stycznia 2026 r. Wnioskodawczyni przewiduje, że wartość sprzedaży nie przekroczy limitu 240 000 zł, wynikającego z art. 113 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług w aktualnym brzmieniu.

W każdym z analizowanych okresów Wnioskodawczyni nie przekroczyła ani nie przewiduje przekroczenia limitu uprawniającego do zwolnienia podmiotowego z podatku od towarów i usług.

Wnioskodawczyni prowadzi uproszczoną ewidencję sprzedaży. Na żądanie kupujących (usługobiorców) Wnioskodawczyni wystawia rachunek lub fakturę (zgodnie z przepisami o wystawianiu klientom rachunków i faktur określonymi w ustawie Prawo przedsiębiorców).

Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego

Wnioskodawczyni nie jest zarejestrowanym czynnym płatnikiem podatku VAT.

Oprócz usług mediacji opisanych we wniosku z 24 kwietnia 2026 r. o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej, Wnioskodawczyni nie prowadzi innej działalności gospodarczej.

Pytanie

Czy usługi mediacji, polegające wyłącznie na neutralnym wspieraniu stron w komunikacji i dochodzeniu do porozumienia, bez udzielania porad, rekomendacji ani sporządzania dokumentów o charakterze prawnym, korzystają ze zwolnienia podmiotowego z art. 113 ust. 1 i 9 ustawy o podatku od towarów i usług oraz nie podlegają wyłączeniu z art. 113 ust. 13 tej ustawy?

Pani stanowisko w sprawie

W ocenie Wnioskodawczyni usługi mediacji, które świadczy w ramach działalności nierejestrowanej korzystają ze zwolnienia podmiotowego z art. 113 ust. 1 i 9 ustawy o podatku od towarów i usług do momentu przekroczenia rocznego limitu określonego w art. 113 ust. 1 przedmiotowej ustawy. Usługi mediatora polegają na facylitacji porozumienia stron, a nie na świadczeniu usług prawniczych czy doradczych, wobec czego nie występuje wyłączenie z art. 113 ust. 13 ustawy o podatku od towarów i usług.

Dla kwalifikacji określonych usług na gruncie podatku od towarów i usług przesądzający jest rzeczywisty charakter podejmowanych czynności.

Zgodnie z definicją, mediator działa na zlecenie osób fizycznych, firm, organizacji, urzędów lub sądów (stron które wyrażają zgodę na mediację przed lub w trakcie procesu), które to przy udziale bezstronnej osoby trzeciej chcą rozwiązać konflikt (w sposób inny niż sądowy). Zatem faktyczna działalność mediatora polega na usługach w zakresie rozwiązywania konfliktów. Według internetowego Słownika Języka Polskiego (SJP) mediacja to pośredniczenie w sporze, mające na celu ułatwienie stronom dojście do porozumienia. Jest to działanie osoby trzeciej (mediatora), zmierzające do zażegnania lub złagodzenia konfliktu i zawarcia ugody.

Należy zaznaczyć, iż mediator nie doradza stronom konfliktu (nawet zgodnie z zasadami etyki zawodu nie może im doradzać), lecz pomaga stronom w dobrowolnym osiągnięciu ich własnego, wzajemnie akceptowanego porozumienia w spornych kwestiach. Tak jak to zostało wcześniej wskazane, mediator nie podejmuje jakichkolwiek działań, które mogłyby zostać uznane za doradztwo lub usługi prawnicze.

Świadcząc usługi mediacji Wnioskodawczyni nie dokonuje analizy prawnej sytuacji stron, nie proponuje rozwiązań prawnych, nie dokonuje interpretacji przepisów, jak również nie sporządza projektów ugód czy innych dokumentów o charakterze prawnym. Wykonując zawód mediatora Wnioskodawczyni działa w oparciu o standardy mediacji oraz kodeksy etyczne (a nie konkretne przepisy prawa). Usługi mediacji świadczone przez Wnioskodawczynię w swej naturze są wspomaganiem komunikacji stron przy wykorzystaniu posiadanych przez Nią kompetencji miękkich i interpersonalnych, a nie doradztwem czy przygotowaniem jakichkolwiek dokumentów czy umów które miałyby zostać zawarte przez strony.

Pewną pomocniczą wskazówką dla potrzeb kwalifikacji usług mediacji na gruncie podatku od towarów i usług może być odwołanie się do Polskiej Klasyfikacja Działalności (PKD). Mediacja społeczna została sklasyfikowana w Polskiej Klasyfikacji Działalności 2025 (stanowiącej Załącznik do Rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności z dnia 18 grudnia 2024 r., Dz. U. z 2024 r. poz. 1936) w ramach PKD 88.99.Z „Pozostała pomoc społeczna bez zakwaterowania, gdzie indziej niesklasyfikowana”. Jednocześnie wyjaśnienia do klasyfikacji PKD 2025 wskazują wprost, że usługi mediacji społecznej nie mogą być klasyfikowane w ramach PKD 69.10.Z „Działalność prawnicza”.

Mediator to zawód jednoznacznie związany ze specjalnością społeczną. Odrębność zawodów prawniczych od zawodu mediatora potwierdza załącznik do Rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 21 października 2025 r. w sprawie klasyfikacji zawodów i specjalności na potrzeby rynku pracy (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1534), umieszczając zawód mediatora (oznaczonego nr 263502) i mediatora sądowego (263507) w grupie elementarnej „specjaliści do spraw społecznych” w ramach grupy średniej „Specjaliści z dziedzin społecznych i religijnych”. Natomiast specjaliści z dziedziny prawa sklasyfikowani zostali jako odrębna grupa średnia (261 „Specjaliści z zakresu prawa”).

Ustawa o podatku od towarów i usług nie definiuje również wprost pojęcia „doradztwa”, o którym mowa w art. 113 ust. 13 pkt 2 lit. b tej ustawy. Odwołując się do wykładni językowej, pojęcia „doradzić-doradzać” należy rozumieć jako „udzielać porady, wskazać sposób postępowania w jakiejś sprawie”. Z kolei przez pojęcie „doradca” rozumie się „osobę, która udziela porad”. Mając powyższe na uwadze, użyte w ww. ustawie sformułowanie „usługi w zakresie doradztwa” należy zatem rozumieć jako czynności udzielana porad, wskazywania rozwiązań, sposobów postępowania w jakiejś sprawie.

Uwzględniając powołany już wcześniej charakter zawodu/pracy mediatora (w szczególności niezależność, bezstronność, nieudzielanie porad oraz pozostawianie wszelkiej decyzyjności stronom) należy uznać, iż z pewnością działania podejmowane przez mediatora nie stanowią usług prawnych czy doradczych. Strony same w toku spotkań moderowanych przez mediatora mogą dojść do porozumienia, jednakże mediator nie może narzucać stronom rozwiązań, a tym samym nie może doradzać. Rolą Wnioskodawczyni jako mediatora jest wyłącznie wspieranie stron w wyjściu z kryzysu relacji, poprawie komunikacji i przebaczeniu, a nie doradztwo w tym zakresie.

Stanowisko zgodne ze stanowiskiem przedstawionym przez Wnioskodawczynię zostało potwierdzone również w licznych interpretacjach podatkowych, wydanych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w sprawach indywidualnych dotyczących usług mediacji, w tym m.in.: interpretacja 0112-KDIL1-3.4012.669.2025.1.KM z 13 października 2025 r.; interpretacja 0111-KDIB3-1.4012.564.2025.2.MG z 15 września 2025 r.; interpretacja 0114-KDIP1-3.4012.403.2024.2.JG z 17 lipca 2024 r.; interpretacja 0113-KDIPT1-1.4012.277.2024.2.WL z 2 lipca 2024 r.; interpretacja 0113-KDIPT1-1.4012.894.2022.2.WL z 10 lutego 2023 r., jak również interpretacja 0111-KDIB3-3.4012.533.2022.1.MPU z 31 października 2022 r.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy:

W świetle art. 8 ust. 1 ustawy:

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z zasadą powszechności opodatkowania podlegają wszelkie transakcje, których przedmiotem jest dostawa towarów lub świadczenie usług, pod warunkiem, że są one realizowane przez „podatników” w rozumieniu ustawy i wykonywane w ramach działalności gospodarczej.

Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy:

Stosownie do treści art. 15 ust. 2 ustawy:

Ustawa o podatku od towarów i usług wskazuje, że działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. W świetle ww. ustawy, działalnością gospodarczą jest również działalność nierejestrowana. W praktyce oznacza to, że osoba fizyczna, która zdecyduje się na prowadzenie działalności w tej formie będzie co do zasady podatnikiem VAT. Jednakże osoba prowadząca działalność nierejestrową może być zwolniona od podatku VAT na podstawie art. 113 ust. 1 lub 9 ustawy.

W myśl art. 113 ust. 1 ustawy:

Na mocy art. 113 ust. 2 ustawy:

Jak stanowi art. 113 ust. 5 ustawy:

Według art. 113 ust. 9 ustawy:

Zgodnie z art. 113 ust. 10 ustawy:

Przepis art. 113 ust. 13 ustawy stanowi, że:

W świetle powołanych wyżej przepisów podatnik, aby móc skorzystać ze zwolnienia przewidzianego w art. 113 ust. 1 i 9 ustawy, nie może wykonywać czynności wymienionych w art. 113 ust. 13 ustawy.

Zatem, jak stanowi art. 113 ust. 13 pkt 2 ustawy, zwolnień o których mowa w ust. 1 i 9, nie stosuje się m.in. do podatników świadczących usługi prawnicze oraz usługi w zakresie doradztwa, z wyjątkiem doradztwa rolniczego związanego z uprawą i hodowlą roślin oraz chowem i hodowlą zwierząt, a także związanego ze sporządzaniem planu zagospodarowania i modernizacji gospodarstwa rolnego.

Z opisu sprawy wynika, że nie jest Pani czynnym podatnikiem podatku VAT. Świadczy Pani usługi mediacji osobiście, jako mediator. Usługi te realizowane są na rzecz osób fizycznych. Mediacja w kontekście prowadzonej przez Panią działalności jest procesem polegającym na prowadzeniu i wspomaganiu komunikacji pomiędzy stronami (osobami fizycznymi) w celu rozwiązania konfliktu. Działalność jest prowadzona przez Panią na niewielką skalę, tj. w ramach działalności nierejestrowanej w rozumieniu przepisów ustawy Prawo przedsiębiorców od 2023 r.

Nie posiada Pani wykształcenia prawniczego, z wykształcenia jest magistrem ekonomii. Usługi mediacyjne wykonuje Pani w oparciu o uzyskane certyfikaty oraz wiedzę zdobytą podczas studiów podyplomowych.

Usługi mediacji, czyli pośredniczenia w sporze, mają na celu ułatwienie stronom dojście do porozumienia. Nie stanowią one usług doradztwa, ani usług prawniczych, ani też arbitrażu (mediator nie doradza stronom konfliktu, nie podejmuje żadnej wiążącej decyzji, lecz pomaga zwaśnionym stronom w dobrowolnym osiągnięciu ich własnego, wzajemnie akceptowanego porozumienia w spornych kwestiach).

Świadczone przez Panią jako mediatora usługi w jakimkolwiek zakresie nie stanowią działalności prawniczej bądź doradczej. W szczególności nie udziela Pani jakichkolwiek porad prawnych, nie reprezentuje stron przed sądem, jak również nie podejmuje żadnych innych czynności kwalifikowanych jako usługi prawnicze lub doradcze w rozumieniu art. 113 ust. 13 ustawy.

Wartość sprzedaży z tytułu świadczenia usług mediacji w latach 2023-2025 nie przekroczyła limitu 200 000 zł, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług w brzmieniu obowiązującym w tych latach. Natomiast od 1 stycznia 2026 r. Wnioskodawczyni przewiduje, że wartość sprzedaży nie przekroczy limitu 240 000 zł, wynikającego z art. 113 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług w aktualnym brzmieniu.

Oprócz usług mediacji opisanych we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej, nie prowadzi Pani innej działalności gospodarczej.

Pani wątpliwości dotyczą, wskazania czy usługi mediacji, polegające wyłącznie na neutralnym wspieraniu stron w komunikacji i dochodzeniu do porozumienia, bez udzielania porad, rekomendacji ani sporządzania dokumentów o charakterze prawnym, korzystają ze zwolnienia podmiotowego z art. 113 ust. 1 i 9 ustawy.

Zauważyć należy, że ustawa o podatku od towarów i usług oraz przepisy wykonawcze do tej ustawy nie definiują pojęcia doradztwa. W potocznym rozumieniu termin „doradztwo” obejmuje szereg usług doradczych, tj.: podatkowe, prawne, finansowe, techniczne, inżynierskie i inne. Wobec braku w ustawie definicji doradztwa należy posiłkowo odwołać się do wykładni językowej.

Zgodnie z definicją zawartą w internetowym Słowniku Języka Polskiego PWN 2006, pod pojęciem „doradcy” należy rozumieć „tego, kto doradza”. Natomiast „doradzać”, w myśl powołanego Słownika, oznacza „udzielić porady, wskazać sposób postępowania w jakiejś sprawie”. Doradztwo jest zatem udzieleniem fachowych zaleceń, porad, np. ekonomicznych czy finansowych. Użyty w ustawie o podatku od towarów i usług termin „usługi w zakresie doradztwa” należy rozumieć w związku z tym szeroko.

Podobnie jak w przypadku usług doradztwa, ustawa nie definiuje pojęcia „usługi prawnicze”. Pomocne w tym wypadku jest odwołanie do Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, w której w kategorii „usługi prawnicze” znalazły się usługi w zakresie doradztwa prawnego i reprezentacji w dziedzinie prawa karnego, handlowego, pracy i cywilnego, a także usługi prawne dotyczące patentów, praw autorskich i pozostałych praw własności intelektualnej, usługi notarialne, arbitrażowe i polubowne oraz związane z aukcjami. Analiza tej kategorii statystycznej wskazuje zatem, że pod pojęciem usług prawniczych PKWiU rozumie różne czynności związane z doradztwem prawnym. Ponadto usługi prawnicze mogą być wykonywane przez osoby, które mają wykształcenie prawnicze.

Pojęcie mediacji zostało w internetowym Słowniku Języka Polskiego zdefiniowane jako „pośredniczenie w sporze mające na celu ułatwienie stronom dojście do porozumienia”.

Załącznik do Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 21 października 2025 r. w sprawie klasyfikacji zawodów i specjalności na potrzeby rynku pracy oraz zakresu jej stosowania (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1534) umieszcza zawód mediatora (oznaczonego nr 263502) w grupie elementarnej „specjaliści do spraw społecznych” w ramach grupy średniej „Specjaliści z dziedzin społecznych i religijnych”. Specjaliści z dziedziny prawa sklasyfikowani są jako odrębna grupa średnia.

Wobec powyższego, świadczenie usług mediacji, nie stanowi usług doradztwa, ani usług prawniczych, bowiem faktyczną działalnością w tym obszarze będzie tylko praca w zakresie rozwiązywania konfliktów w procesie mediacji w sprawach rodzinnych, sąsiedzkich czy pracowniczych, mających na celu bezstronne wspieranie stron w zawarciu ugody.

Mając na uwadze okoliczności sprawy oraz powołane przepisy należy stwierdzić, że skoro w ramach świadczonych przez Panią od 2023 r. usług mediacji nie wykonuje Pani czynności, o których mowa w art. 113 ust. 13 ustawy, tj. nie świadczy Pani usług prawniczych oraz w zakresie doradztwa a przewidywana wartość sprzedaży w 2026 r. nie przekroczy kwoty 240 000 zł, to może Pani korzystać ze zwolnienia określonego w art. 113 ust. 1 ustawy.

Podsumowując, stwierdzić należy, że świadcząc usługi mediacji może Pani korzystać ze zwolnienia podmiotowego na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy.

Należy jednak zaznaczyć, że w sytuacji, gdy w trakcie roku podatkowego wartość sprzedaży w ramach prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej, przekroczy kwotę 240 000 zł – stosownie do art. 113 ust. 5 ustawy – zwolnienie podmiotowe straci moc z chwilą wykonania czynności, którą ww. kwota zostanie przekroczona. Prawo do omawianego zwolnienia również Pani straci, gdy zacznie wykonywać którąkolwiek z czynności, wymienionych w art. 113 ust. 13 ustawy.

Tym samym, Pani stanowisko uznaję za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:

Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym. Pani ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Panią w złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który przedstawiła Pani i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·     Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·     Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·     Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·     w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·     w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.