0114-KDIP1-3.4012.170.2026.2.LM

Interpretacja indywidualna - stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

5 marca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy opodatkowania organizowanego przez Spółkę wyjazdu obejmującego zakwaterowanie oraz udział Uczestnika w Wydarzeniach w procedurze VAT - marża, zgodnie z art. 119 ustawy. Uzupełnili go Państwo pismem z 20 kwietnia 2026 r. (wpływ 20 kwietnia 2026 r.) w odpowiedzi na wezwanie.

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Spółka działa w branży MICE (Meetings, Incentives, Conferences, Events), która kompleksowo obsługuje wydarzenia biznesowe i turystyczne zarówno w kraju, jak i zagranicą. Organizując wyjazdy zagraniczne Spółka podlega ustawie o usługach turystycznych. Spółka organizuje spotkania cykliczne, konferencje biznesowe, autorskie scenariusze, wyjazdy konferencyjne i wyjazdy turystyczne dla klientów instytucjonalnych zapewniając pełną logistykę projektu. W ramach wyjazdów zagranicznych Spółka zajmuje się organizacją wyjazdów przygodowych, tematycznych i motywacyjnych, a także programy wsparcia sprzedaży, promowanie idei CSR itp. Dodatkowo w ramach wyjazdów zagranicznych Spółka pośredniczy w obsłudze udziału w kongresach medycznych. W skład logistyki wchodzi: aranżacja przelotów, transportów lokalnych, zakwaterowania, posiłków oraz opłaty rejestracyjnej.

Spółka dostała zlecenie od polskiego kontrahenta (firmy, która ma siedzibę w Polsce) na obsługę logistyczną w czasie wyjazdu na kongres medyczny za granicą dla lekarzy, którzy sponsorowani są przez kontrahenta. Uczestnicy kongresu mają okazję do wymiany doświadczeń, poznania najnowszych trendów, nawiązania kontaktów biznesowych czy integracji.

W ramach wyjazdu Państwa Spółka zapewnia uczestnikom pełną logistykę, w tym: wstęp na kongres (Spółka ponosi koszt rejestracji każdego uczestnika), przelot, transfery, noclegi, wyżywienie, ubezpieczenie turystyczne. Wszystkie poniesione koszty służą bezpośredniej korzyści każdego uczestnika wyjazdu.

Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego

1.  Firma „(…)” Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością jest zarejestrowanym podatnikiem od towarów i usług z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej.

2.  W związku ze świadczeniem usług polegających na obsłudze logistycznej w czasie wyjazdu na kongres Spółka będzie działała na rzecz nabywcy usługi we własnym imieniu i na własny rachunek. Spółka jako organizator, bierze na siebie pełną odpowiedzialność za realizację całości zlecenia wobec klienta, mimo że poszczególne elementy nabywa od podwykonawców. Organizując wyjazd Spółka najpierw kupuje usługi (np. hotele, catering, opł. za rejestrację na kongres) od innych firm we własnym imieniu, czyli najpierw jest usługobiorcą a następnie usługodawcą tych samych świadczeń dla swojego klienta. Spółka występuje jako jedyny podmiot odpowiedzialny przed nabywcą za jakość i terminowość całej usługi logistycznej i to Spółka ponosi ryzyko finansowe związane z organizacją.

3.  Przy świadczeniu ww. oprócz usług nabywanych od innych podatników dla bezpośredniej korzyści uczestników wyjazdu, Spółka nie będzie wykonywała we własnym zakresie świadczeń w ramach tej usługi, zwanych usługami własnymi w rozumieniu art. 119 ust. 5 ustawy o podatku od towarów i usług.

4.  Spółka będzie organizowała wyjazdy na kilka kongresów w różnych państwach świata, m.in. Barcelona - Hiszpania, Chicago - Stany Zjednoczone Ameryki Północnej.

Pytanie

Czy w zaistniałej sytuacji spółka może wystawić fakturę na rzecz kontrahenta mającego siedzibę w Polsce stosując procedurę VAT marża zgodnie z art. 119 w odniesieniu do wykonywania kompleksowej usługi czyli organizacji wyjazdu na kongres?

Państwa stanowisko w sprawie

Spółka uważa, że w związku z tym, iż w kodach PKD prowadzi działalność pośredników turystycznych agentów turystycznych, pozostałą działalność rozrywkową i rekreacyjną, a zakupione usługi rejestracji na kongres, noclegów, wyżywienia, transferów itp. stanowią usługę kompleksową, które spełniają warunki określone w art. 119 ustawy (nabycie więcej niż jednej usługi dla bezpośredniej korzyści podróżnego), stosowanie procedury VAT marża jest obligatoryjne do kompleksowo wykonywanej przez siebie usługi.

Mimo, iż organizowany przez spółkę wyjazd na kongres wraz z usługami jak nocleg czy wyżywienie itp. nie jest wyjazdem stricte wypoczynkowym to wg TSUE (wyrok z 13.10.2005r.w sprawie C-200/04 oraz wyrok NSA z 7 grudnia 2022r. sygn. I FSK 1933/19, mówi, że za usługę turystyki uważa się również, przykładowo usługi polegające na organizacji wyjazdów językowych czy studiów zagranicznych. Również orzeczenie NSA z 06.07.2018r., sygn. akt I FSK 1578/16, w którym Sąd wskazał, że nie ma podstaw, aby ograniczyć stosowanie procedury VAT marża wyłącznie do usług świadczonych na rzecz turysty nabywającego usługi o charakterze rekreacyjnym.

Zgodnie z tym wyrokiem „(...) z punktu widzenia procedury VAT marża bez znaczenia jest cel, w jakim klient odbywa podróż.

Podsumowując, spółka stoi na stanowisku, iż do wykonywanej przez siebie usługi organizacji wyjazdu na kongres może zastosować procedurę VAT marża zgodnie z art. 119 i nie musi dzielić tej usługi na elementy jak. np. koszty rejestracji opodatkowane na zasadach ogólnych dla VAT czy noclegi, wyżywienie, transfer itp. opodatkowane zgodnie z procedurą VAT marża”.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.) zwanej dalej „ustawą”:

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Przepis art. 8 ust. 1 ustawy

Świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, (…).

Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Zgodnie z zasadą ogólną wynikającą z art. 29a ust. 1 ustawy,

Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c , art. 32 , art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5 , jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.

W przypadku usług turystyki sposób obliczania podstawy opodatkowania wynika z art. 119 ustawy.

Zgodnie z art. 119 ust. 1 ustawy:

Podstawą opodatkowania przy wykonywaniu usług turystyki jest kwota marży pomniejszona o kwotę należnego podatku, z zastrzeżeniem ust. 5.

W myśl art. 119 ust. 2 ustawy:

Przez marżę, o której mowa w ust. 1, rozumie się różnicę między kwotą, którą ma zapłacić nabywca usługi, a faktycznymi kosztami poniesionymi przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty; przez usługi dla bezpośredniej korzyści turysty rozumie się usługi stanowiące składnik świadczonej usługi turystyki, a w szczególności transport, zakwaterowanie, wyżywienie, ubezpieczenie.

Jak stanowi art. 119 ust. 3 ustawy:

Przepis ust. 1 stosuje się bez względu na to, kto nabywa usługę turystyki, w przypadku gdy podatnik:

1)  (uchylony);

2)  działa na rzecz nabywcy usługi we własnym imieniu i na własny rachunek;

3)  przy świadczeniu usługi nabywa towary i usługi od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty;

4)  (uchylony).

Zatem łączne spełnienie powyższych przesłanek przesądza o obligatoryjności zastosowania szczególnej procedury opodatkowania usług turystyki procedurą marży.

W świetle art. 119 ust. 3a ustawy:

Podatnicy, o których mowa w ust. 3, są obowiązani prowadzić ewidencję, o której mowa w art. 109 ust. 3, z uwzględnieniem kwot wydatkowanych na nabycie towarów i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, oraz posiadać dokumenty, z których wynikają te kwoty.

Zgodnie z art. 119 ust. 5 ustawy:

W przypadku gdy przy świadczeniu usługi turystyki, oprócz usług nabywanych od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, podatnik wykonuje we własnym zakresie część świadczeń w ramach tej usługi, zwanych dalej „usługami własnymi”, odrębnie ustala się podstawę opodatkowania dla usług własnych i odrębnie w odniesieniu do usług nabytych od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty. W celu określenia podstawy opodatkowania dla usług własnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 29a.

Powyższe regulacje odnoszą się do usług, które w całości składają się na usługę turystyczną. Użycie w cytowanym przepisie słowa „w szczególności” oznacza, iż jest to katalog otwarty. Ponieważ ustawa o podatku od towarów i usług nie określa jednoznacznie jakiego rodzaju usługi są usługami nabywanymi dla bezpośredniej korzyści, to na podstawie przepisu art. 119 ust. 2 ustawy należy przyjąć, że nabycie tych usług i towarów, które zaspokajają potrzeby i oczekiwania turysty w trakcie korzystania z usługi turystycznej.

Wskazać należy, że ustawa nie zawiera definicji „usług turystyki”. Nie zawiera także odesłań do definicji zawartych w innych aktach normatywnych. Definicji legalnej usług turystyki nie odnajdujemy również w innych ustawach podatkowych. Odnajdujemy ją natomiast w treści art. 307 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11 grudnia 2006 r., str. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE.

Zgodnie z art. 307 Dyrektywy 2006/112/WE:

Transakcje dokonywane na warunkach przewidzianych w art. 306 Dyrektywy przez biura podróży w zakresie realizacji podróży uznawane są za pojedynczą usługę świadczoną przez biuro podróży na rzecz turysty.

Pojedyncza usługa podlega opodatkowaniu w państwie członkowskim, w którym biuro podróży ma siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, z którego świadczy usługi.

Według art. 306 Dyrektywy 2006/112/WE:

Państwa członkowskie stosują procedurę szczególną VAT, do transakcji dokonywanych przez biura podróży, o ile biura te występują we własnym imieniu wobec nabywców oraz gdy wykorzystują one do realizacji podróży towary dostarczane i usługi świadczone przez innych podatników.

Do celów niniejszego rozdziału, organizatorzy wycieczek turystycznych są traktowani jak biura podróży.

Z kolei, na mocy art. 308 Dyrektywy 2006/112/WE:

W odniesieniu do pojedynczej usługi świadczonej przez biuro podróży, za podstawę opodatkowania i cenę z wyłączeniem VAT w rozumieniu art. 226 pkt 8 uznaje się marżę biura podróży, czyli różnicę między całkowitą kwotą, z wyłączeniem VAT, do zapłaty przez turystę a faktycznymi kosztami poniesionymi przez biuro podróży z tytułu dostaw towarów i usług świadczonych przez innych podatników, w przypadku gdy transakcje te służą bezpośredniej korzyści turysty.

W tym miejscu należy również wskazać, że ustawa o podatku od towarów i usług, jak również Dyrektywa 112 nie zawierają definicji pojęć „biuro podróży” oraz „organizator wycieczek turystycznych”. W sprawach połączonych C-308/96 i C-94/97 Commissioners of Customs and Excise v T.P. Madgett, R.M. Baldwin and The Howden Court Hotel Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) uznał, że specjalne zasady opodatkowania agentów turystycznych i biur podróży, określone w artykule 26 VI Dyrektywy 77/388, mają zastosowanie do podmiotów gospodarczych, nawet jeśli nie są one formalnie agentami turystycznymi ani biurami podróży, o ile organizują one wycieczki lub wyjazdy zorganizowane we własnym imieniu i powierzają innym podatnikom wykonanie usług związanych z tą działalnością. To stanowisko podtrzymano następnie w wyroku w sprawie C-200/04 ISt internationale Sprach und Studienreisen GmbH (pkt 22). Szeroka wykładnia art. 306 i n. dyrektywy 112 popierana jest także w orzecznictwie krajowym (wyrok NSA z 4 lutego 2016 r., I FSK 1768/14, a także wyrok WSA w Gliwicach z 28 marca 2011 r., III SA/Gl 2746/10, CBOSA).

Z powyższego orzecznictwa wynika, że procedura szczególna wynikająca z art. 119 ustawy o podatku od towarów i usług ma zastosowanie nie tylko w stosunku do typowych biur podróży, ale także w stosunku do innych podmiotów, które dokonują podobnych czynności w ramach swojej działalności gospodarczej.

Obowiązek stosowania procedury VAT-marża wynika z występujących w danym zdarzeniu elementów, tj. podatnik musi świadczyć usługę turystyki, przy jej świadczeniu musi działać na rzecz nabywcy we własnym imieniu i na własny rachunek oraz świadcząc tę usługę musi nabywać towary i usługi od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty.

W wyroku z 26 września 2013 r. w sprawie C-193/11 TSUE oceniał, w kontekście art. 119 ust. 3 ustawy, znaczenie pojęcia „podróżny”, jakim posłużył się prawodawca unijny w przepisach dyrektywy 2006/112/WE regulujących procedurę szczególną dla biur podróży (art. 306-310). TSUE doszedł do przekonania, że pojęcie to należy rozumieć szeroko („podejście oparte na kliencie”), a zatem procedura VAT-marża ma zastosowanie, gdy bezpośrednim odbiorcą usługi jest każdy klient (instytucja, przedsiębiorca, biuro podróży).

Z opisu sprawy wynika, że Spółka jest zarejestrowanym podatnikiem od towarów i usług z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w ramach której kompleksowo obsługuje wydarzenia biznesowe i turystyczne zarówno w kraju, jak i zagranicą. Organizując wyjazdy zagraniczne Spółka podlega ustawie o usługach turystycznych. Spółka dostała zlecenie od polskiego kontrahenta (firmy, która ma siedzibę w Polsce) na obsługę logistyczną w czasie wyjazdu na kongres medyczny za granicą dla lekarzy, którzy sponsorowani są przez kontrahenta. Spółka będzie organizowała wyjazdy na kilka kongresów w różnych państwach świata, m.in. Barcelona - Hiszpania, Chicago - Stany Zjednoczone Ameryki Północnej.

W ramach wyjazdu zapewniają Państwo uczestnikom pełną logistykę, w tym: wstęp na kongres (Spółka ponosi koszt rejestracji każdego uczestnika), przelot, transfery, noclegi, wyżywienie, ubezpieczenie turystyczne. Wszystkie poniesione koszty służą bezpośredniej korzyści każdego uczestnika wyjazdu.

W związku ze świadczeniem usług polegających na obsłudze logistycznej w czasie wyjazdu na kongres Spółka będzie działała na rzecz nabywcy usługi we własnym imieniu i na własny rachunek. Spółka jako organizator, bierze na siebie pełną odpowiedzialność za realizację całości zlecenia wobec klienta, mimo że poszczególne elementy nabywa od podwykonawców. Organizując wyjazd Spółka najpierw kupuje usługi (np. hotele, catering, opł. za rejestrację na kongres) od innych firm we własnym imieniu, czyli najpierw jest usługobiorcą a następnie usługodawcą tych samych świadczeń dla swojego klienta. Przy świadczeniu ww. oprócz usług nabywanych od innych podatników dla bezpośredniej korzyści uczestników wyjazdu, Spółka nie będzie wykonywała we własnym zakresie świadczeń w ramach tej usługi, zwanych usługami własnymi.

Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia czy Spółka może zastosować na fakturze procedurę VAT-marża, zgodnie z art. 119 ustawy, traktując świadczone usługi jako jedną usługę kompleksową.

Jak wynika z opisu sprawy, Spółka obsługuje wydarzenia biznesowe i turystyczne zarówno w kraju, jak i za granicą. Organizując wyjazdy zagraniczne Spółka podlega ustawie o usługach turystycznych. A zatem wykonując powyższą działalność Spółka może być traktowana tak jak biuro podróży.

Odnosząc się do wykonywanych przez Spółkę świadczeń należy zwrócić uwagę, że na świadczenia te składają się typowe usługi o charakterze turystycznym takie jak: noclegi, wyżywienie, przelot, transfery oraz ubezpieczenie turystyczne. Spółka nabywa te usługi we własnym imieniu i na własną rzecz od podmiotów trzecich dla bezpośredniej korzyści turysty. W związku z tym usługi te, zgodnie z art. 307 Dyrektywy stanowią jedną pojedynczą usługę turystyki, do której zastosowanie znajdzie art. 119 ustawy.

Natomiast, do usługi turystycznej, o której mowa w art. 119 ustawy, nie można zaliczyć, w opisanych okolicznościach, usługi wstępu na kongres w zamian za opłatę rejestracyjną. Usługa ta nie ma charakteru usługi turystycznej. Należy ją traktować jako wstęp na wydarzenie naukowe, edukacyjne, odrębnie od usługi turystycznej.

Podsumowując, świadczenie realizowane w ramach opisanej usługi, tj. przeloty, transfery, noclegi, wyżywienie oraz ubezpieczenie turystyczne, stanowi usługę turystyki, o której mowa w art. 119 ustawy. W takiej sytuacji opodatkowanie przedmiotowej usługi turystyki powinno nastąpić według procedury przewidzianej w art. 119 ustawy. W związku z tym jedynie do tych usług Spółka będzie zobowiązana do wystawienia faktury stosując procedurę VAT marża.

W odniesieniu zaś do sprzedaży usług wstępu na kongres zastosowanie znajdą przepisy kraju, w którym te kongresy się odbywają. Zgodnie bowiem z art. 28g ust. 1 ustawy:

Miejscem świadczenia usług wstępu na imprezy kulturalne, artystyczne, sportowe, naukowe, edukacyjne, rozrywkowe lub podobne, takie jak targi i wystawy, oraz usług pomocniczych związanych z usługami wstępu na te imprezy, świadczonych na rzecz podatnika, w przypadku gdy obecność na nich nie jest wirtualna, jest miejsce, w którym te imprezy faktycznie się odbywają.

Tym samym stanowisko Spółki, że do kompleksowo wykonanej przez siebie usługi organizacji wyjazdu na kongres można wystawić fakturę stosując procedurę VAT marża zgodnie z art. 119 uznaję za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)  z zastosowaniem art. 119a;

2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.