0114-KDIP1-2.4012.571.2026.1.MGA

Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

21 sierpnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski oraz obowiązku wystawiania i odbierania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

A. (dalej: (…), „Spółka”) posiada siedzibę działalności gospodarczej i rezydencję podatkową w Austrii oraz jest zarejestrowana w Polsce jako czynny podatnik VAT.

Działalność gospodarcza prowadzona przez Państwa w miejscu siedziby, tj. na terytorium Austrii, polega na świadczeniu usług geodezyjnych, w szczególności z zakresu (...)

Spółka, działając w charakterze podwykonawcy, realizuje w Polsce projekt na rzecz głównego wykonawcy (…). (dalej: “Kontrahent") związany z budową (...) w (…).

Przedmiotem realizowanego świadczenia są usługi inżynieryjne i architektoniczne, obejmujące w szczególności usługi geodezyjne i geotechniczne związane z monitorowaniem oddziaływania prac budowlanych na otoczenie inwestycji. Zakres tych usług obejmuje w szczególności kompleksowy monitoring, wykonywanie pomiarów, prowadzenie obserwacji, analizę danych, obsługę systemów alarmowania oraz raportowanie wyników.

Spółka odpowiada również za zapewnienie prawidłowej realizacji zadań powierzonych jej podwykonawcom w ww. zakresie, tj. w ramach usług geodezyjnych i geotechnicznych. Jednocześnie Spółka nie koordynuje, nie nadzoruje i nie kieruje placem budowy, nie wykonuje prac budowlanych lub instalacyjnych ani żadnych zadań polegających na nadzorowaniu, koordynowaniu ani kierowaniu pracami innych przedsiębiorstw.

W ramach realizacji świadczenia (…) zapewnia dostawę i obsługę towarów takich jak instrumenty geotechniczne i materiały znakujące.

Dodatkowo Spółka zapewnia dostawę i obsługę w pełni zintegrowanej platformy zarządzania danymi, obejmującą funkcje alarmowania i raportowania.

Według aktualnego stanu udział usług w całkowitej wartości projektu wynosi około 80%. Udział dostaw w całkowitej wartości projektu został wskazany w umowie z Kontrahentem na około 20%, przy czym rzeczywisty zakres dostaw może być niższy, ponieważ faktyczne ilości będą zależeć od bieżącego zapotrzebowania Kontrahenta w toku realizacji projektu.

Rozliczenie realizowanych świadczeń następuje w cyklach miesięcznych, na podstawie dziennych raportów z budowy dokumentujących bieżący postęp prac.

Projekt rozpoczął się w maju 2026 r. Zgodnie z aktualnym harmonogramem jego zakończenie jest planowane na grudzień 2029 r. Aktualnie nie realizujecie Państwo innych projektów w Polsce.

W związku z realizacją projektu od maja 2026 r. w Polsce przebywa jeden pracownik Spółki pełniący funkcję geodety oraz kierownika projektu. Zgodnie z aktualnymi założeniami będzie on przebywać w Polsce zasadniczo przez cały okres realizacji projektu, tj. do końca 2029 r. Jego głównym zadaniem jest wykonywanie na miejscu pomiarów tunelowych.

Zgodnie z aktualnymi założeniami, poza kierownikiem projektu (…) nie planuje delegowania do Polski innych własnych pracowników ani osób działających bezpośrednio na rzecz (…).

Pracownik obecny w Polsce nie posiada uprawnień do samodzielnego działania w imieniu Spółki w sprawach handlowych, umownych lub finansowych. Nie jest on uprawniony do zawierania, zmieniania, rozwiązywania ani negocjowania umów z Kontrahentem, podwykonawcami, dostawcami ani innymi kontrahentami. Nie może również samodzielnie uzgadniać wynagrodzenia, cen, rabatów, warunków płatności, zatwierdzać istotnych kosztów projektu, wybierać lub angażować podwykonawców ani podpisywać dokumentów istotnych z perspektywy rozliczeń z Kontrahentem. Umowa z Kontrahentem była negocjowana i została zawarta bezpośrednio przez centralę Spółki w Austrii, a pracownik obecny w Polsce nie uczestniczył w żadnych czynnościach związanych z jej zawarciem.

Wszystkie istotne decyzje dotyczące projektu, w szczególności w zakresie budżetu, harmonogramu, zakresu świadczeń, zmian umownych, kosztów, reklamacji, zatwierdzania dokumentacji, rozliczeń z Kontrahentem, a także wyboru, zmiany, zakresu zaangażowania i zakończenia współpracy z podwykonawcami, są podejmowane poza terytorium Polski, w centrali Spółki w Austrii. Dokumenty stanowiące podstawę rozliczeń z Kontrahentem, w tym raporty, zestawienia, potwierdzenia wykonania prac, dokumentacja geodezyjna oraz ewentualne korekty lub zmiany zakresu świadczeń, są zatwierdzane przez odpowiedzialnego kierownika działu zatrudnionego w centrali Spółki w Austrii.

Żadna osoba ani żadne przedsiębiorstwo w Polsce nie posiada formalnego pełnomocnictwa do reprezentowania Spółki lub zawierania umów w jej imieniu. Żadna osoba ani żadne przedsiębiorstwo w Polsce nie działa również faktycznie jako zależny przedstawiciel Spółki, który zwyczajowo zawiera umowy albo zwyczajowo odgrywa główną rolę w doprowadzaniu do zawierania umów przez Państwa.

(…) nie prowadzi w Polsce samodzielnej działalności sprzedażowej, akwizycyjnej ani negocjacyjnej. Jeżeli w przyszłości pojawią się możliwości realizacji innych projektów w Polsce, decyzje o przystąpieniu do przetargu, negocjowaniu warunków i zawarciu umowy będą podejmowane wyłącznie przez centralę Spółki w Austrii.

Nie posiadacie Państwo na terytorium Polski oddziału, przedstawicielstwa, filii, biura, warsztatu, magazynu ani innej formalnie wyodrębnionej jednostki organizacyjnej. Nie posiadacie Państwo w Polsce własnych nieruchomości, nie wynajmuje powierzchni biurowej ani magazynowej, ani nie dysponuje żadnym miejscem, które pozostawałoby pod Państwa swobodną, samodzielną i niezależną kontrolą dla celów prowadzenia działalności gospodarczej.

Na potrzeby bieżącej realizacji projektu korzystacie Państwo wyłącznie z pomieszczenia udostępnionego przez Kontrahenta na zapleczu budowy, tj. z jednego pomieszczenia znajdującego się w kontenerze biurowym. Dostęp do tego pomieszczenia jest zapewniany przez Kontrahenta. Nie ponosicie Państwo odrębnych opłat za korzystanie z tego pomieszczenia, ponieważ jest ono udostępniane przez Kontrahenta jako świadczenie zapewniane po stronie budowy.

Nie macie Państwo swobodnego, samodzielnego ani niezależnego prawa do dysponowania tym pomieszczeniem. Nie posiadacie tytułu prawnego do tej powierzchni, nie wynajmujecie jej, nie ponosicie za nią opłat, ani nie decydujecie samodzielnie o jej przydzieleniu, utrzymaniu lub zmianie. Kontrahent może w każdej chwili udostępnić Państwu inne pomieszczenie, a Państwo nie macie wpływu na tę decyzję. Tym samym korzystanie z pomieszczenia jest uzależnione od organizacji zaplecza budowy przez Kontrahenta i nie daje Państwu faktycznego władztwa nad określoną, stałą powierzchnią na terytorium Polski.

Udostępnione pomieszczenie nie stanowi samodzielnego Państwa biura w Polsce ani miejsca pozostającego do Państwa wyłącznej i niezależnej dyspozycji. Ma ono charakter techniczno - organizacyjny i jest wykorzystywane przez Państwa pracownika głównie do analizy i oceny danych pomiarowych oraz do bieżącej organizacji projektu. Udostępnione miejsce obejmuje zasadniczo stanowisko pracy wyposażone w komputer oraz inne elementy niezbędne do wykonywania bieżących prac wewnętrznych związanych z realizacją przez Państwa pracownika czynności na placu budowy. (…) we własnym zakresie organizuje wyposażenie stanowiska pracy w szczególności w komputer i oprogramowanie. Nie organizujecie natomiast samej przestrzeni, nie decydujecie o jej lokalizacji ani o okresie jej udostępnienia.

W miejscu tym mogą być również przechowywane dokumenty projektowe, urządzenia geodezyjne, instrumenty geotechniczne oraz materiały związane z realizacją projektu. Miejsce to może być także wykorzystywane do spotkań z Kontrahentem, podwykonawcami lub innymi osobami zaangażowanymi w projekt, o ile jest to konieczne dla bieżącej technicznej koordynacji prac.

Czynności te pozostają jednak związane z realizacją konkretnego projektu i mają charakter pomocniczy oraz techniczno - organizacyjny. Nie oznaczają one prowadzenia przez Państwa w Polsce samodzielnej działalności gospodarczej poprzez stałą placówkę lub własną strukturę organizacyjną.

Nie możecie Państwo wykorzystywać pomieszczenia do realizacji innych projektów, obsługi innych klientów ani do innych, samodzielnie określonych celów gospodarczych.

Pomieszczenie to nie pełni funkcji centrum zarządzania Państwa działalnością, biura handlowego, administracyjnego ani decyzyjnego. W szczególności w tym miejscu:

1)    nie są podejmowane decyzje dotyczące budżetu, harmonogramu, zakresu świadczeń, zmian umownych, kosztów, reklamacji, rozliczeń z Kontrahentem ani wyboru podwykonawców;

2)    nie są zawierane, negocjowane, zmieniane ani rozwiązywane umowy;

3)    nie są prowadzone działania sprzedażowe, akwizycyjne ani marketingowe;

4)    nie są podejmowane decyzje strategiczne ani zarządcze dotyczące Państwa działalności;

5)    nie jest prowadzony zarząd Państwa przedsiębiorstwem;

6)    nie jest prowadzona Państwa samodzielna działalność gospodarcza w Polsce;

7)    nie jest utrzymywana przez Państwa własna stała struktura organizacyjna ani techniczna na terytorium Polski.

Wynajmujecie Państwo w Polsce mieszkanie dla oddelegowanego pracownika. Mieszkanie to jest wykorzystywane wyłącznie do celów mieszkaniowych. Nie są w nim wykonywane czynności gospodarcze, nie są tam przechowywane dokumenty ani sprzęt Spółki, nie odbywają się tam spotkania z kontrahentami ani nie jest ono wykorzystywane do koordynowania prac.

Spółka dysponuje w Polsce sprzętem niezbędnym do wykonywania usług w ramach projektu, takim jak urządzenia i systemy pomiarowe oraz czujniki geotechniczne. Sprzęt ten pozostaje własnością (…) i jest zapewniany przez centralę w Austrii. Sprzęt jest wykorzystywany wyłącznie na potrzeby realizacji projektu w (…) i pozostanie w Polsce na czas trwania projektu, czyli przewidywalnie do grudnia 2029 r.

Sprzęt jest wykorzystywany przez pracownika (…) obecnego w Polsce.

Serwis, kalibracja i naprawy sprzętu są organizowane przez centralę w Austrii i odbywają się poza Polską, przy czym w razie potrzeby sprzęt jest wysyłany do Austrii, a następnie ponownie przywożony do Polski. Koszty serwisu, kalibracji, napraw, transportu i ubezpieczenia ponosi centrala w Austrii.

Spółka korzysta w Polsce z usług polskich podwykonawców. Podwykonawcy wykonują wyłącznie usługi geodezyjne w zakresie powierzonym im przez Spółkę. Działają oni jako niezależni przedsiębiorcy, na własne ryzyko, przy wykorzystaniu własnej organizacji pracy, własnego personelu oraz własnego wyposażenia. Podwykonawcy mogą równolegle świadczyć usługi na rzecz innych klientów.

Nie sprawujecie Państwo nad personelem polskich podwykonawców kontroli porównywalnej do kontroli nad własnymi pracownikami. Spółka określa oczekiwany rezultat prac oraz standardy, które powinny zostać spełnione, natomiast podwykonawcy samodzielnie organizują sposób wykonania powierzonych im czynności.

W trakcie realizacji projektu nie są obecnie przewidywane istotne przerwy technologiczne, organizacyjne, sezonowe ani przerwy wynikające z harmonogramu Kontrahenta, które powodowałyby znaczące przerwanie obecności Spółki, jej pracownika lub sprzętu w Polsce.

Pytanie

1)    Czy w opisanym stanie faktycznym Spółka jako podatnik nieposiadający na terytorium Polski siedziby działalności gospodarczej, posiada na terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 11 Rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (wersja przekształcona) (Dz. U. UE. L. z 2011 r. Nr 77, str. 1 z późn. zm.; dalej: „Rozporządzenie 282/2011").

2)    Mając na uwadze odpowiedź na pytanie 1, czy nie jesteście Państwo zobowiązani do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF na podstawie art. 106ga ust. 2 pkt 1 Ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 z późn. zm.; dalej: „Ustawa o VAT") oraz nie jesteście zobowiązani do odbierania faktur przy użyciu KSeF, natomiast możecie dobrowolnie korzystać z KSeF?

Państwa stanowisko w sprawie

Stoicie Państwo na stanowisku, że w przedstawionym stanie faktycznym nie posiadacie na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 11 Rozporządzenia 282/2011.

Państwa zdaniem, nie jesteście zobowiązani do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF na podstawie art. 106ga ust. 2 pkt 1 Ustawy o VAT oraz nie jesteście zobowiązani do odbierania faktur przy użyciu KSeF, natomiast możecie dobrowolnie korzystać z KSeF.

Uzasadnienie stanowiska do pytania nr 1:

1)    Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności dla celów podatku VAT

Ustawa o VAT nie zawiera definicji pojęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Pojęcie to ma swoje źródło w VI dyrektywie Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. oraz w dyrektywie Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r., a zdefiniowane zostało w Rozporządzeniu 282/2011.

Zgodnie z art. 11 Rozporządzenia 282/2011:

1.    Na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej" oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

2.    Na użytek stosowania następujących artykułów „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej" oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu świadczenie usług, które wykonuje:

a)    art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;

b)    począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112/WE;

c)    do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;

d)    art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.

3.    Fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający, by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

Jednocześnie warto zaznaczyć, że Artykuł 11 Rozporządzenia 282/2011 rozróżnia dwie funkcje, które może pełnić stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. Po pierwsze, art. 11 ust. 1 dotyczy stałego miejsca rozpatrywanego z perspektywy podatnika jako usługobiorcy. W takim przypadku lokalna struktura powinna być zdolna, przy wykorzystaniu odpowiedniego zaplecza personalnego i technicznego, do odbioru nabywanych usług i wykorzystywania ich do własnych potrzeb. Po drugie, art. 11 ust. 2 dotyczy stałego miejsca rozpatrywanego z perspektywy podatnika jako usługodawcy. W tym przypadku lokalna struktura powinna posiadać odpowiednie zaplecze pozwalające podatnikowi świadczyć wykonywane przez niego usługi.

Jednocześnie, w punkcie 14 preambuły do Rozporządzenia 282/2011 stwierdzono, że aby zapewnić jednolite stosowanie zasad dotyczących miejsca dokonania transakcji podlegających opodatkowaniu, należy wyjaśnić m.in. pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Stosowanie możliwie jak najbardziej precyzyjnych i obiektywnych kryteriów powinno ułatwić stosowanie tych pojęć w praktyce; należy przy tym uwzględniać orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: „Trybunał" albo „TSUE").

Odwołując się do orzecznictwa Trybunału, które miało wpływ na ukształtowanie definicji stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej zawartej w Rozporządzeniu 282/2011, w pierwszej kolejności należy wskazać na wyrok z 4 lipca 1985 r. w sprawie o sygn. C-168/84 (Gunter Berkholz przeciwko Finanzamt Hamburg-Mitte-AItstadt). Trybunał stwierdził w nim, że Artykuł 9(1) Dyrektywy w zakresie miejsca powstania obowiązku podatkowego należy interpretować w taki sposób, aby mogło być potraktowane jako stałe miejsce prowadzenia działalności w rozumieniu tego przepisu jedynie w przypadku, gdy w miejscu tym znajduje się na stałe zarówno personel, jak i urządzenia techniczne niezbędne do świadczenia tych usług.

Z kolei w wyroku z 16 października 2014 r. w sprawie o sygn. C-605/12 (Welmory Sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Gdańsku) TSUE zaznaczył, że aby spółkę zagraniczną można było uważać za posiadającą stałe miejsce prowadzenia działalności „(...) powinna ona dysponować w Polsce przynajmniej strukturą charakteryzującą się wystarczającą stałością, umożliwiającą, w zakresie zaplecza personalnego i technicznego w Polsce odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych przez spółkę polską do własnych potrzeb działalności gospodarczej (...)".

Istotne znaczenie ma również wyrok z 2 maja 1996 r. w sprawie o sygn. C-231/94 (Faaborg - Gelting Linien A/S przeciwko Finanzamt Flensburg). Trybunał wskazał w nim, że jednym z warunków istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej jest osiągnięcie określonego minimalnego poziomu działalności. Oznacza to, że w danym miejscu powinny znajdować się zarówno zasoby materialne, jak i personel zdolny do samodzielnego wykonywania określonych czynności. Podobne stanowisko zostało przedstawione w orzeczeniu z 7 maja 1998 r. w sprawie o sygn. C-390/96 (Lease Plan Luxembourg SA przeciwko Państwu Belgijskiemu), a także w wyroku wydanym 28 czerwca 2007 r. w sprawie o sygn. C-73/06 (Planzer Luxembourg Sari przeciwko Bundeszentralamt fur Steuern).

Ponadto w wyroku z 17 lipca 1997 r. w sprawie o sygn. C-190/95 (ARO Lease BV przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst Grotę Ondernemingen te Amsterdam), Trybunał uznał, że podatnik, który nie posiada w państwie członkowskim ani własnego personelu, ani struktury organizacyjnej, która cechuje się wystarczającym stopniem trwałości, aby zapewnić ramy, w których mogłyby być zawierane umowy i podejmowane decyzje w zakresie zarządzania, nie może posiadać stałego miejsca prowadzenia działalności w tym państwie.

Nowsze orzecznictwo TSUE doprecyzowało powyższe kryteria, w szczególności w odniesieniu do możliwości korzystania z zasobów należących do innych podmiotów. W wyroku z 3 czerwca 2021 r. w sprawie C-931/19, Titanium Ltd przeciwko Finanzamt Österreich, Trybunał wskazał, że sama obecność aktywów materialnych nie jest wystarczająca, jeżeli nie towarzyszy im odpowiednia struktura personalna. Z kolei w wyrokach z 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C-333/20, Berlin Chemie A. Menarini SRL przeciwko Administracja Fiscala pentru Contribuabili Mijlocii Bucuresti - Direcjia Generala Regionala a Finantelor Publice Bucuresti, z 29 czerwca 2023 r. w sprawie C-232/22, Cabot Plastics Belgium SA przeciwko Etat belge, oraz z 13 czerwca 2024 r. w sprawie C-533/22, SC Adient Ltd & Co. KG przeciwko Agentia Nationala de Administrare Fiscala i innym, TSUE podkreślił, że istnienia stałego miejsca nie można wywodzić wyłącznie z obecności lokalnego usługodawcy lub podmiotu powiązanego, wyłącznego charakteru współpracy ani istotnego znaczenia świadczonych usług dla działalności zagranicznego podatnika. Konieczne jest ustalenie, czy podatnik rzeczywiście dysponuje w danym państwie odpowiednim zapleczem personalnym i technicznym, pozostającym do jego dyspozycji oraz zdolnym do odbioru i wykorzystywania nabywanych usług do własnych potrzeb, przy czym nie mogą to być te same zasoby, za pomocą których lokalny usługodawca świadczy dane usługi na rzecz podatnika.

Powyższy dorobek orzeczniczy TSUE znajduje odzwierciedlenie w praktyce interpretacyjnej polskich organów podatkowych. W wydawanych interpretacjach indywidualnych Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej odwołuje się do kryteriów wypracowanych przez Trybunał, podkreślając, że ocena istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej wymaga uwzględnienia całokształtu okoliczności dotyczących sposobu zorganizowania działalności podatnika w danym państwie członkowskim.

Przykładowo w interpretacji indywidualnej z 8 lipca 2025 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.257. 2025.3.RST, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: „Dyrektor KIS”) wskazał, że: za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej" należy uznać każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego, ponadto zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. Co jednak istotne wszystkie ww. przesłanki muszą być spełnione łącznie".

Jednocześnie należy podkreślić, że wymóg dysponowania zapleczem personalnym i technicznym nie odnosi się wyłącznie do zasobów stanowiących własność podatnika. Przesłanka ta może zostać spełniona także wtedy, gdy podatnik ma możliwość korzystania z zasobów ludzkich i technicznych należących do innego podmiotu oraz faktycznego dysponowania nimi. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie polskich sądów administracyjnych, w tym przykładowo w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej również: NSA) z 23 listopada 2017 r., sygn. I FSK160/16.

Mając na uwadze art. 11 Rozporządzenia 282/2011 oraz przywołane orzecznictwo, ocena istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej powinna obejmować następujące, funkcjonalnie powiązane obszary:

a)    odpowiednią strukturę w zakresie zaplecza personalnego i technicznego - w danym państwie powinny znajdować się zasoby ludzkie i techniczne odpowiednie do wykonywania funkcji właściwych dla analizowanych transakcji; mogą to być zasoby własne podatnika albo zasoby podmiotu trzeciego, pod warunkiem że pozostają do dyspozycji podatnika w sposób porównywalny z jego własnym zapleczem;

b)    wystarczającą stałość struktury - zasoby powinny być zorganizowane i dostępne przez okres pozwalający na wykonywanie przypisanych im funkcji w sposób stały; ocena ta nie może opierać się wyłącznie na długości konkretnej umowy, lecz powinna uwzględniać również przeznaczenie struktury, systematyczność i powtarzalność działalności oraz jej związek z jednym albo większą liczbą przedsięwzięć;

c)    odpowiednią zdolność funkcjonalną oraz stopień niezależności i samodzielności względem siedziby - lokalne zaplecze powinno być zdolne do wykonywania funkcji wymaganych odpowiednio dla odbioru i wykorzystywania usług albo dla ich świadczenia. Należy przy tym zbadać zakres czynności wykonywanych lokalnie, kompetencje personelu, sposób podejmowania decyzji, rolę centrali oraz możliwość prowadzenia działalności bez stałego wykonywania zasadniczych funkcji przez siedzibę przedsiębiorstwa.

Powyższe elementy nie powinny być rozpatrywane w oderwaniu od siebie. Odpowiednia struktura zaplecza personalnego i technicznego zależy od rodzaju działalności oraz od funkcji, które ma ono wykonywać. Podobnie okres obecności zasobów może świadczyć o wystarczającej stałości tylko w powiązaniu ze sposobem ich zorganizowania, przeznaczeniem oraz rzeczywistą zdolnością do prowadzenia działalności.

Ocena powinna ponadto zostać dokonana odrębnie na gruncie art. 11 ust. 1 i art. 11 ust. 2 Rozporządzenia 282/2011. Z perspektywy art. 11 ust. 1 należy ustalić, czy struktura obecna w danym państwie posiada wystarczającą stałość oraz zaplecze pozwalające jej samodzielnie odbierać i wykorzystywać konkretne nabywane usługi do własnych potrzeb. Z perspektywy art. 11 ust. 2 należy natomiast zbadać, czy lokalna struktura posiada zasoby i zdolność funkcjonalną umożliwiające podatnikowi świadczenie wykonywanych przez niego usług.

Warunki wymagane dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej mają charakter łączny. Brak odpowiedniego zaplecza, wystarczającej stałości albo zdolności funkcjonalnej i odpowiedniego stopnia samodzielności wyklucza uznanie lokalnej struktury za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

Ustalenie, czy zagraniczny podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, wymaga zatem każdorazowo całościowej, funkcjonalnie ukierunkowanej analizy. Należy zbadać nie tylko, jakie zasoby znajdują się w Polsce i jak długo są dostępne, lecz przede wszystkim, czy są one odpowiednie dla konkretnych funkcji, pozostają do dyspozycji podatnika oraz tworzą strukturę zdolną - z odpowiednim stopniem samodzielności względem siedziby - do odbioru i wykorzystywania nabywanych usług albo do świadczenia usług wykonywanych przez podatnika.

2)    Działalność Spółki w świetle kryteriów rozstrzygających o istnieniu stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej

Przenosząc przedstawione powyżej rozważania na grunt analizowanego stanu faktycznego, Państwa zdaniem, działalność Spółki prowadzona na terytorium Polski nie spełnia łącznie przesłanek warunkujących powstanie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Analiza przedstawionego stanu faktycznego wymaga zbadania kwestii zaplecza personalnego i technicznego, wystarczającej stałości lokalnej struktury oraz jej samodzielności względem siedziby Spółki w Austrii, z uwzględnieniem funkcji określonych w art. 11 ust. 1 i 2 Rozporządzenia 282/2011.

Żaden pojedynczy element, taki jak długość realizacji projektu, liczba pracowników, posiadanie określonego sprzętu, korzystanie z pomieszczenia czy współpraca z podwykonawcami, nie powinien być rozpatrywany w oderwaniu od pozostałych okoliczności. Rozstrzygające znaczenie ma to, czy wszystkie zasoby dostępne Spółce w Polsce tworzą łącznie odpowiednią i wystarczająco trwałą strukturę, która może realizować właściwe dla działalności Spółki funkcje bez konieczności stałego korzystania z kluczowych zasobów i decyzji pozostających w Austrii.

a)    Kryterium odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego

Zaplecze personalne i techniczne Spółki

Na terytorium Polski przebywa jeden pracownik Spółki, który posiada kwalifikacje techniczne i wykonuje pomiary tunelowe oraz bieżące czynności techniczne i organizacyjne związane z realizacją projektu. Spółka dysponuje również własnym sprzętem geodezyjnym i geotechnicznym niezbędnym do wykonywania pomiarów oraz innych czynności objętych kontraktem.

Obecność pracownika i specjalistycznego sprzętu potwierdza, że Spółka posiada w Polsce pewne zasoby personalne i techniczne. Sam fakt dysponowania takimi zasobami nie przesądza jednak o istnieniu stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Konieczne jest bowiem ustalenie, czy rodzaj, zakres i sposób zorganizowania tych zasobów odpowiadają funkcjom, które miałaby wykonywać lokalna struktura.

Co do zasady w określonych okolicznościach także jeden pracownik może stanowić odpowiednie zaplecze personalne, jeżeli charakter działalności prowadzonej w danym miejscu nie wymaga zaangażowania większej liczby osób. Rozstrzygające znaczenie ma zatem nie sama liczba pracowników, lecz zakres czynności, które mogą oni rzeczywiście wykonywać.

W analizowanym przypadku pracownik realizuje ściśle określone zadania techniczne i organizacyjne związane z wykonywaniem prac na miejscu. Również sprzęt geodezyjny i geotechniczny służy wykonywaniu konkretnych czynności pomiarowych objętych projektem. Zasoby te są więc odpowiednie do realizacji określonego zakresu prac technicznych, lecz nie tworzą infrastruktury personalnej i technicznej umożliwiającej Spółce prowadzenie w Polsce działalności w sposób samodzielny i niezależny względem działalności wykonywanej w jej siedzibie.

W konsekwencji lokalne zasoby stanowią ograniczone zaplecze wykonawcze służące realizacji konkretnych czynności w ramach projektu. Państwa zdaniem ich zakres nie jest wystarczający do uznania, że w Polsce powstała odpowiednia struktura personalna i techniczna w rozumieniu art. 11 ust. 1 i 2 Rozporządzenia 282/2011.

Zasoby polskich podwykonawców

Dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie jest konieczne posiadanie wyłącznie własnego personelu i własnej infrastruktury. Kryterium odpowiedniego zaplecza może zostać spełnione również przy wykorzystaniu zasobów należących do innych podmiotów.

W takim przypadku niezbędne jest jednak, aby zasoby te były dostępne dla podatnika w sposób porównywalny do jego własnego zaplecza. Podatnik powinien mieć nad nimi rzeczywistą kontrolę, wykraczającą poza zwykłe uprawnienia przysługujące usługobiorcy na podstawie umowy o świadczenie usług.

Podejście to znajduje potwierdzenie zarówno w orzecznictwie TSUE, w szczególności w sprawach C-333/20 Berlin Chemie i C-232/22 Cabot Plastics, jak i w praktyce interpretacyjnej Dyrektora KIS.

W interpretacji indywidualnej z 4 marca 2026 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.816.2025.3. JO, Dyrektor KIS wskazał, że zasoby podwykonawcy mogą zostać przypisane usługobiorcy tylko wtedy, gdy są dla niego dostępne jak własne, a usługobiorca sprawuje nad nimi kontrolę porównywalną z kontrolą nad własnym personelem i sprzętem. W rozpatrywanej sprawie Spółka nie wydawała bezpośrednich poleceń pracownikom ani osobom współpracującym z podwykonawcami, nie decydowała o ich czasie pracy i nie określała sposobu korzystania z należących do podwykonawców narzędzi oraz maszyn. Podwykonawcy samodzielnie zapewniali zasoby osobowe, wyposażenie i organizację pracy, natomiast zawierane z nimi umowy lub zamówienia wskazywały zakres prac, oczekiwany efekt, harmonogram oraz wymagania jakościowe. Organ uznał, że koordynacja realizacji zleceń, kontrola jakości i terminowości oraz możliwość żądania wykonania usług zgodnie z umową są typowymi uprawnieniami usługobiorcy i nie oznaczają bezpośredniej kontroli nad zapleczem personalnym lub technicznym usługodawcy.

Analogiczne okoliczności występują u Państwa: polscy podwykonawcy działają jako niezależni przedsiębiorcy, na własne ryzyko i z wykorzystaniem własnej organizacji pracy, personelu oraz wyposażenia, a ponadto mogą równolegle świadczyć usługi na rzecz innych klientów. Spółka określa rezultat, harmonogram i standardy jakościowe oraz nadzoruje prawidłowe wykonanie umów, lecz nie wydaje poleceń personelowi podwykonawców, nie decyduje o jego czasie pracy i nie rozporządza sprzętem podwykonawców, dlatego ich zasoby nie mogą zostać przypisane Państwu jako element jego własnego zaplecza personalnego i technicznego w Polsce.

Pozostała infrastruktura

Nie posiadacie Państwo na terytorium Polski oddziału, przedstawicielstwa, filii, biura, warsztatu, magazynu ani innej wyodrębnionej jednostki organizacyjnej. Nie posiada również w Polsce własnych nieruchomości oraz nie wynajmuje powierzchni biurowej ani magazynowej.

Na potrzeby bieżącej realizacji projektu pracownik Spółki może korzystać z pomieszczenia znajdującego się w kontenerze biurowym na zapleczu budowy. Pomieszczenie to jest udostępniane nieodpłatnie przez Kontrahenta.

Spółka nie posiada własnego kontenera, nie wynajmuje określonej powierzchni i nie dysponuje samodzielnym tytułem prawnym do pomieszczenia. Nie decyduje o jego przydzieleniu, utrzymaniu ani zmianie, a Kontrahent może udostępnić jej inne pomieszczenie.

Brak własności lub umowy najmu nie wyklucza sam w sobie uznania danego miejsca za element zaplecza technicznego. Decydujący jest rzeczywisty zakres dostępności oraz możliwość korzystania z pomieszczenia. W Państwa przypadku dostęp ten ma jednak charakter ograniczony, pochodny i zależny od decyzji Kontrahenta.

Pomieszczenie jest wykorzystywane przez pracownika do bieżących zadań związanych z realizacją czynności na placu budowy, przechowywania dokumentów lub sprzętu oraz ewentualnych spotkań technicznych z osobami zaangażowanymi w projekt.

Pomieszczenie pozostaje częścią zaplecza budowy organizowanego i kontrolowanego przez Kontrahenta. Spółka może korzystać z niego wyłącznie w zakresie niezbędnym do wykonania projektu. Nie dysponuje nim w sposób porównywalny do własnego lub wynajmowanego biura.

W praktyce interpretacyjnej wskazuje się, że korzystanie z kontenera budowlanego jako pomocniczego biura lub miejsca przechowywania sprzętu nie przesądza samo w sobie o posiadaniu odpowiedniego zaplecza technicznego, przykładowo interpretacje indywidualne: z 9 listopada 2023 r., sygn. 0114-KDIP1 -2.4012.369.2023.2.RST, z 14 kwietnia 2026 r., sygn. 0114- KDIP1 -2.4012.39.2026.2.RST.

W Państwa przypadku pomieszczenie w kontenerze pełni funkcję pomocniczą. Umożliwia wykonywanie bieżących czynności technicznych i organizacyjnych związanych z projektem, nie stanowi jednak samodzielnego zaplecza biurowego pozostającego do dyspozycji Spółki na warunkach porównywalnych z jej własną infrastrukturą.

Spółka wynajmuje w Polsce mieszkanie w celu zapewnienia zakwaterowania oddelegowanemu pracownikowi na czas realizacji projektu. Lokal jest wykorzystywany wyłącznie na cele mieszkaniowe. Nie pełni funkcji biura, magazynu, warsztatu, miejsca spotkań z kontrahentami ani miejsca przechowywania dokumentacji lub urządzeń wykorzystywanych w działalności. Mieszkanie nie pozostaje zatem w funkcjonalnym związku z działalnością gospodarczą prowadzoną przez Spółkę w Polsce i nie stanowi elementu jej zaplecza technicznego.

b)    Kryterium wystarczającej stałości struktury

Kryterium wystarczającej stałości powinno być odnoszone do całej struktury personalnej i technicznej oraz do sposobu jej funkcjonowania. Sama długość realizacji umowy nie może automatycznie przesądzać ani o istnieniu, ani o braku stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Konieczne jest również uwzględnienie przeznaczenia lokalnych zasobów, powtarzalności działalności oraz tego, czy struktura została utworzona w celu trwałego prowadzenia działalności, czy wyłącznie na potrzeby określonego przedsięwzięcia.

W analizowanym przypadku projekt będzie realizowany przez okres kilku lat. Pracownik ma przebywać w Polsce zasadniczo przez cały okres jego wykonywania, również sprzęt geodezyjny i geotechniczny będzie w tym czasie dostępny na miejscu. Okoliczności te wskazują na pewną stabilność obecności Spółki w Polsce.

Wieloletni okres realizacji projektu oznacza jednak przede wszystkim długotrwałość konkretnego zobowiązania umownego. Nie przesądza natomiast sam w sobie o utworzeniu struktury przeznaczonej do stałego i powtarzalnego prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.

Obecność pracownika, sprzętu oraz możliwość korzystania z zaplecza budowy są ściśle związane z realizacją jednego, z góry określonego projektu na rzecz jednego Kontrahenta. Zasoby te nie zostały utworzone w celu obsługi innych klientów ani realizacji kolejnych projektów. Zgodnie z aktualnymi założeniami ich obecność w Polsce zakończy się wraz z zakończeniem kontraktu.

Spółka nie realizuje obecnie innych projektów w Polsce i nie utrzymuje struktury przeznaczonej do powtarzalnego lub permanentnego prowadzenia działalności na terytorium kraju. Nie zakłada również, że pracownik, sprzęt lub zaplecze lokalowe pozostaną w Polsce po wykonaniu zobowiązań wynikających z analizowanego kontraktu.

Znaczenie przeznaczenia i powtarzalności lokalnej struktury zostało podkreślone w interpretacji indywidualnej z 2 marca 2026 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.94.2026.1.AP. Dyrektor KIS wskazał: „Do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli strukturą o wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności gospodarczej) trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego tak, aby miały one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Zatem, decydujący jest fakt, że struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą stałością, a nie została założona dla potrzeb przemijających. Stałość prowadzonej działalności musi być odnoszona do czynnika czasu, czyli do długości okresu działalności, do jej zamierzonej lub faktycznej powtarzalności i systematyczności”.

Kwestia pracowników delegowanych do Polski na potrzeby czasowych projektów została poruszona w interpretacji indywidualnej z 24 sierpnia 2022 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.294.2022.2.RD.

Dyrektor KIS uznał, że nawet długotrwała obecność pracowników nie jest rozstrzygająca: „Zatem fakt tymczasowego/okresowego utrzymywania zasobów personalnych na terytorium kraju nie jest wystarczający do stwierdzenia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski (...)

Stwierdzić zatem należy, że Spółka w związku z realizacją 8 projektów dotyczących dostawy i instalacji automatyki magazynowej dla podmiotów zarejestrowanych w Polsce, niezależnie od tego na jak długi okres czasu będzie oddelegowany pracownik (...) nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”.

Podobne stanowisko wynika z interpretacji indywidualnej z 17 lutego 2026 r., sygn. 0114- KDIP1-2.4012.45.2026.1.AP. Organ wskazał, że niezależnie od długości pobytu pracownika jego obecność może mieć charakter projektowy a nie stały, jeżeli jest ściśle związana z określonym przedsięwzięciem lub jego etapem i kończy się po wykonaniu prac: „Niektórzy z pracowników, np. kierownicy budowy lub nadzorcy, mogą pozostawać w Polsce przez cały okres trwania projektu, natomiast część personelu przyjeżdża wyłącznie na okres określonego etapu montażu i nie przebywa na terytorium Polski przez cały okres trwania projektu. Niemniej jednak, niezależne od długości pobytu pracownika w Polsce, jego obecność na terytorium kraju jest ściśle związana z określonym projektem bądź jego etapem, po zakończeniu którego pracownik opuszcza terytorium kraju”.

Natomiast w interpretacji indywidualnej z 14 kwietnia 2026 r., sygn. 0114- KDIP1-2.4012.39.2026.2.RST. Dyrektor KIS analizował przypadek czasowego przeniesienia do Polski sprzętu niezbędnego do realizacji określonego projektu: „Dodatkowo Wnioskodawca czasowo przeniósł do Polski własny lub wynajęty sprzęt niezbędny do realizacji Projektu, taki jak wiertnica HDD oraz sprzęt potrzebny do obsługi tej wiertnicy, który jest przechowywany na terenie Projektu. Sprzęt pozostaje pod kontrolą A. B.V. w Holandii i zostanie usunięty lub wywieziony po zakończeniu prac (...) Wszystkie zasoby mają zostać usunięte lub wywiezione po zakończeniu prac. Natomiast do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest również, aby struktura na terytorium kraju charakteryzowała się „wystarczającą stałością”. Ważny jest fakt, że struktura funkcjonująca przez określony czas nie została założona dla potrzeb przemijających. Stałość prowadzonej działalności musi być odnoszona do czynnika czasu, czyli do długości okresu działalności, do jej zamierzonej lub faktycznej powtarzalności i systematyczności”.

Organ zwrócił uwagę, że zasoby techniczne zorganizowane wyłącznie na potrzeby określonego przedsięwzięcia i wycofywane po jego zakończeniu nie tworzą struktury o wystarczającej stałości. Znaczenie miało również, że po zakończeniu prac wszystkie zasoby miały zostać usunięte z Polski, a spółka nie zamierzała utrzymywać lokalnego zaplecza dla kolejnych projektów. Jednocześnie czas trwania projektu nie jest okolicznością obojętną i powinien być oceniany łącznie z przeznaczeniem, zakresem oraz funkcjami lokalnych zasobów.

Również sposób korzystania z pomieszczenia w kontenerze nie wskazuje na utworzenie infrastruktury przeznaczonej do trwałego prowadzenia działalności w Polsce. Dostęp do pomieszczenia jest ściśle związany z realizacją projektu na terenie budowy i zakończy się wraz z wygaśnięciem zapotrzebowania na zaplecze projektowe. Spółka nie posiada własnego kontenera ani innego lokalu, który miałby pozostać do jej dyspozycji po zakończeniu kontraktu.

Okoliczność ta odpowiada ocenie przedstawionej w interpretacji indywidualnej z 9 listopada 2023 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.369.2023.2.RST. Dyrektor KIS uznał, że kontenery budowlane udostępniane zespołom technicznym jako tymczasowe biuro i miejsce przechowywania narzędzi nie tworzą automatycznie infrastruktury umożliwiającej prowadzenie działalności w Polsce w sposób ciągły: „Spółka posiada stale dostęp do części nieruchomości znajdującej się pod adresem zakładu usługobiorcy, na rzecz którego realizowany jest Projekt, na której znajdują się kontenery budowlane. Kontenery są dostępne dla zespołów techników i kierowników budowy jako biuro i służą do przechowywania narzędzi. Należy jednak wskazać, że kontenery budowlane wykorzystywane w celach biurowych i przechowywania narzędzi nie tworzą infrastruktury niezbędnej do tego, by prowadzić w Polsce działalność w zakresie konstrukcji linii produkcyjnych i urządzeń w sposób ciągły. Kontenery nie mogą stanowić siedziby dla działalności Spółki, bowiem każdorazowo - nawet w przypadku uzyskania kolejnych zleceń przez Spółkę - będą one znajdować się w innym, nieskonkretyzowanym miejscu, prawdopodobnie na terenie kolejnego zakładu produkcyjnego. W konsekwencji Spółka nie posiada na terytorium Polski zaplecza personalnego i technicznego którym dysponuje w sposób wystarczająco trwały i odpowiedni, aby móc prowadzić samodzielną działalność gospodarczą”.

Stanowisko to zostało powtórzone w interpretacji z 14 kwietnia 2026 r., sygn. 0114- KDIP1-2.4012.39.2026.2.RST, dotyczącej punktu biurowego w kontenerze przeznaczonym do usunięcia po zakończeniu projektu: „Wskazać również należy, że A. B.V. posiada w Polsce punkt biurowy mieszczący się w kontenerze, który ma zostać usunięty po zakończeniu Projektu. (...) Nie można jednak uznać, że na terytorium Polski Spółka posiada jakąś siedzibę, w której może realizować swoją działalność w sposób samoistny. Kontenery, z których Wnioskodawca korzysta nie tworzą infrastruktury niezbędnej do tego, by prowadzić w Polsce działalność w sposób ciągły. Kontenery nie znajdują się pod ściśle sprecyzowanym adresem, nie mogą one równocześnie stanowić siedziby dla działalności Wnioskodawcy, bowiem każdorazowo - nawet w przypadku uzyskania kolejnych zleceń przez Wnioskodawcę - będą one znajdowały się w innym, nieskonkretyzowanym miejscu, prawdopodobnie na terenie realizacji kolejnego projektu".

W obu sprawach znaczenie miał zatem pomocniczy i projektowy charakter korzystania z kontenerów oraz brak zamiaru utrzymywania ich po zakończeniu prac. Pomieszczenie udostępnione Państwu pełni analogiczną funkcję. Co więcej nie macie Państwo pełnej swobody korzystania z tego pomieszczenia, a możliwość ta wygaśnie wraz z zakończeniem obecnego projektu i nie obejmie ewentualnych przyszłych projektów realizowanych przez Państwa w Polsce.

W konsekwencji kilkuletni okres realizacji prac stanowi istotną okoliczność przemawiającą za stabilnością obecności Spółki w Polsce, lecz nie jest wystarczający do stwierdzenia powstania struktury charakteryzującej się trwałością właściwą dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. W połączeniu z jednorazowym charakterem kontraktu, brakiem innych projektów, planowanym wycofaniem zasobów oraz zakończeniem dostępu do zaplecza budowy nie prowadzi on do powstania struktury przeznaczonej do trwałego i powtarzalnego prowadzenia działalności w Polsce.

c)    Kryterium niezależności i samodzielności względem siedziby

Dla oceny istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej istotne jest nie tylko to, jakie zasoby znajdują się w Polsce, lecz również to, jakie funkcje mogą one rzeczywiście wykonywać oraz czy tworzą strukturę zdolną do działania z odpowiednim stopniem samodzielności względem siedziby Spółki.

W Państwa przypadku lokalne zasoby umożliwiają przeprowadzanie pomiarów, bieżącą koordynację czynności na placu budowy oraz współpracę techniczną z Kontrahentem i podwykonawcami. Ich funkcje ograniczają się jednak zasadniczo do czynności technicznych, wykonawczych i bieżącej organizacji prac. Nie tworzą one struktury zdolnej do samodzielnego wykonywania istotnych funkcji związanych z gospodarczym i umownym zarządzaniem projektem.

Żadna osoba ani żaden podmiot w Polsce nie posiada pełnomocnictwa do reprezentowania Spółki lub zawierania umów w jej imieniu.

Pracownik nie prowadzi działalności sprzedażowej, akwizycyjnej ani marketingowej. Nie może samodzielnie zmienić zakresu świadczeń, zawierać, zmieniać, rozwiązywać lub negocjować umów, zaciągać istotnych zobowiązań, uzgadniać cen lub warunków płatności, zatwierdzać kosztów, wybierać podwykonawców ani akceptować dokumentów stanowiących podstawę rozliczeń z Kontrahentem.

Brak takich kompetencji potwierdza, że pracownik pełni przede wszystkim funkcję techniczną i wykonawczą, a struktura obecna w Polsce nie jest zdolna do samodzielnego wykonywania zwykłych funkcji związanych z organizacją i prowadzeniem działalności Spółki w zakresie realizowanego projektu.

Również sposób organizacji zaplecza technicznego wskazuje na funkcjonalną zależność lokalnej struktury od centrali. Serwis, kalibracja i naprawy sprzętu wykorzystywanego w Polsce są organizowane przez Spółkę z Austrii i odbywają się poza Polską. Sam sprzęt, nawet w połączeniu z obecnością jednego pracownika, nie tworzy zatem struktury zdolnej do funkcjonowania bez wsparcia procesów i zasobów pozostających w państwie siedziby.

Pomieszczenie udostępnione na zapleczu budowy nie pełni funkcji lokalnego ośrodka zarządzania działalnością Spółki. Służy wyłącznie technicznym i organizacyjnym potrzebom bieżącej realizacji prac, a jego dostępność nie zwiększa zdolności lokalnej struktury do podejmowania decyzji gospodarczych ani wykonywania zwykłych funkcji zarządczych. Wszystkie wskazane powyżej funkcje gospodarcze, umowne i finansowe są wykonywane w Austrii, gdzie zatwierdzane są również raporty, dokumentacja geodezyjna oraz inne dokumenty stanowiące podstawę rozliczeń z Kontrahentem.

Znaczenie zdolności lokalnych zasobów do samodzielnego prowadzenia działalności zostało podkreślone w interpretacji indywidualnej z 23 grudnia 2024 r., sygn. 0112-KDIL1-3.4012.610.2024.1.AKS. Dyrektor KIS wskazał w niej: „W konsekwencji, biorąc pod uwagę powyższy opis, nie można uznać, że Spółka B na terytorium Polski w sposób samodzielny w stosunku do działalności prowadzonej w Belgii posiadając odpowiednie zaplecze personalne i techniczne prowadzi w sposób stały część działalności gospodarczej. Co prawda CEO (dyrektor zarządzający Grupą), który na co dzień przebywa poza Polską w ramach wykonywanych obowiązków odwiedza i pracuje z Polski oraz B udostępnia niektórym pracownikom A laptopy i telefony, które pozostając własnością Spółki to jednak posiadane w Polsce zaplecze personalne i techniczne nie stworzy infrastruktury niezbędnej do tego, by prowadzić samodzielną i niezależną działalność w sposób ciągły. Działalność, jaka będzie prowadzona w Polsce nie cechuje się samodzielnością w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. Spółka wykorzystując posiadane na terytorium Polski zaplecze personalne i techniczne nie byłaby w stanie prowadzić niezależnej działalności gospodarczej. Tym samym, należy uznać, że działalność Spółki na terytorium Polski nie będzie konstytuowała powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej".

Powyższa interpretacja potwierdza, że sama obecność określonych zasobów personalnych i technicznych nie przesądza o powstaniu stałego miejsca, jeżeli zasoby te nie tworzą infrastruktury umożliwiającej samodzielne i niezależne prowadzenie działalności względem siedziby przedsiębiorstwa.

Do podobnych wniosków prowadzi interpretacja indywidualna z 4 czerwca 2025 r., sygn. 0114- KDIP1-2.4012.103.2025.3.JO. Dyrektor KIS wskazał, że: „Warunek prowadzenia działalności w sposób niezależny sprawia, że zaplecze składające się na stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej musi być w stanie zawierać umowy w zakresie zwykłego zarządu (bieżącej działalności) tego miejsca, jak np. umowy na dostarczanie towarów czy też wykonywanie usług".

Podejmowanie w Polsce wyłącznie decyzji technicznych związanych z realizacją i nadzorem części projektu nie oznaczało zdaniem organu, że lokalna działalność ma charakter samodzielny i niezależny względem siedziby. Decyzje zarządcze i zasadnicze funkcje gospodarcze pozostawały bowiem w państwie siedziby spółki.

Okoliczności występujące w przypadku Państwa są pod tym względem zbliżone. Czynności wykonywane w Polsce mają charakter techniczny, wykonawczy i organizacyjny, natomiast zasadnicze funkcje gospodarcze, umowne, finansowe i decyzyjne są wykonywane w Austrii. Lokalna struktura nie może samodzielnie zmienić sposobu lub zakresu realizacji projektu, zaciągać istotnych zobowiązań, decydować o wyborze podwykonawców i warunkach współpracy ani zatwierdzać rezultatów prac stanowiących podstawę rozliczeń.

Zasoby zaangażowane w Polsce stanowią zatem niezbędne zaplecze wykonawcze służące realizacji konkretnego projektu. Nie tworzą jednak struktury zdolnej do funkcjonowania bez bieżących decyzji, akceptacji i pozostałych funkcji realizowanych w Austrii. Działalność prowadzona w Polsce nie cechuje się więc odpowiednim stopniem samodzielności i niezależności względem działalności wykonywanej w siedzibie Spółki.

Podsumowanie

W przedstawionym stanie faktycznym występują okoliczności wymagające szczególnego uwzględnienia, w tym wieloletni okres realizacji projektu, stała obecność jednego pracownika, posiadanie własnego specjalistycznego sprzętu, korzystanie z zaplecza budowy oraz współpraca z polskimi podwykonawcami.

Elementy te świadczą o rzeczywistym i długotrwałym zaangażowaniu Spółki w realizację projektu w Polsce. Rozpatrywane łącznie nie prowadzą jednak, Państw zdaniem, do powstania odpowiedniej, wystarczająco stałej i funkcjonalnie samodzielnej struktury.

Pracownik wykonuje czynności techniczne i organizacyjne, lecz nie posiada kompetencji do podejmowania istotnych decyzji handlowych, umownych ani finansowych. Sprzęt jest przeznaczony wyłącznie do realizacji jednego projektu i zostanie wycofany po jego zakończeniu. Zasoby podwykonawców nie są dostępne Spółce jak jej własne, a pomieszczenie w kontenerze pozostaje częścią zaplecza organizowanego i kontrolowanego przez Kontrahenta. Wynajmowane mieszkanie służy wyłącznie celom mieszkaniowym.

Lokalna struktura nie jest zdolna do samodzielnego odbioru i wykorzystywania nabywanych usług dla własnych potrzeb ani do wykonywania świadczeń Spółki bez kluczowych zasobów, decyzji i funkcji pozostających w Austrii.

Obecność Spółki w Polsce jest ponadto związana wyłącznie z jednym projektem. Nie jest przeznaczona do obsługi innych klientów lub kolejnych przedsięwzięć, a po zakończeniu kontraktu pracownik, sprzęt i dostęp do zaplecza budowy przestaną być utrzymywane w Polsce. Uwzględniając łącznie zakres zasobów dostępnych Spółce w Polsce, sposób ich zorganizowania, czasowy i projektowy charakter ich obecności oraz zależność lokalnej działalności od funkcji wykonywanych w Austrii, należy uznać, że nie tworzą one odpowiedniej, wystarczająco stałej i samodzielnej struktury.

W konsekwencji zasoby obecne na terytorium Polski stanowią niezbędne zaplecze wykonawcze służące realizacji konkretnego kontraktu, lecz nie tworzą stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 11 ust. 1 ani art. 11 ust. 2 Rozporządzenia 282/2011.

Uzasadnienie stanowiska do pytania nr 2

Stosownie do art. 106ga ust. 1 Ustawy o VAT podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.

Natomiast według art. 106ga ust. 2 obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy wystawiania faktur m.in.:

1)    przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju;

2)    przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług, dla których wystawiono fakturę.

Zgodnie z art. 106ga ust. 3 ww. podatnicy wystawiają faktury elektroniczne lub papierowe, jednakże na mocy art. 106ga ust. 4 mogą wystawiać faktury ustrukturyzowane.

Zgodnie z objaśnieniami podatkowymi z 28 stycznia 2026 r. dotyczącymi zasad ustalania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju dla potrzeb wystawiania faktur przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur opublikowanymi przez Ministerstwo Finansów (dalej „Objaśnienia Podatkowe”): „jeżeli podatnik nie ma siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce albo posiada SMPD na terytorium Polski, ale to SMPD nie uczestniczy w fakturowanej transakcji, wystawienie faktury ustrukturyzowanej dla podatnika ma charakter fakultatywny. Na mocy art. 106ga ust. 4 ustawy o VAT, podatnicy, nieobjęci obowiązkiem wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, mogą bowiem wystawiać faktury ustrukturyzowane. Jeżeli podatnik nie zdecyduje się na wystawianie faktur ustrukturyzowanych, to dla udokumentowania transakcji będzie wystawiał faktury na dotychczasowych zasadach. Oznacza to, że w takim przypadku podatnik może zadecydować, każdorazowo w zakresie konkretnej transakcji, czy chce skorzystać z Krajowego Systemu e-Faktur i wystawić dobrowolnie fakturę za jego pośrednictwem, czy też nie".

Podsumowując powyższe stoicie Państwo na stanowisku, że jako podmiot nieposiadający stałego miejsca prowadzenia działalności w Polsce na mocy powyższych przepisów nie jest zobowiązany do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF (niemniej jednak Państwo macie taką możliwość na zasadzie dobrowolności).

Natomiast kwestię otrzymywania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF reguluje przepis art. 106gb ust. 4 Ustawy o VAT, który wskazuje m.in. że w przypadku gdy nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju faktura ustrukturyzowana jest udostępniana nabywcy w sposób z nim uzgodniony.

Zatem, skoro Spółka, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce to na podstawie art. 106gb ust. 4 pkt 2 Ustawy o VAT nie będzie zobowiązana do odbioru faktur od polskich kontrahentów przy użyciu KSeF.

Powyższe rozumowanie zostało potwierdzone w interpretacjach indywidualnych, przykładowo w interpretacji z dnia 4 marca 2026 r. sygn. 0114-KDIP1-2.4012.816.2025.3. JO.

Podsumowując, Państwa zdaniem, nie jesteście zobowiązani do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF na podstawie art. 106ga ust. 2 pkt 1 Ustawy o VAT oraz nie jesteście zobowiązani do odbierania faktur przy użyciu KSeF na podstawie art. 106gb ust. 4 pkt 2 Ustawy o VAT, natomiast możecie dobrowolnie korzystać z KSeF.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 1263 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

Według art. 2 pkt 1 i 3 ustawy:

Według art. 2 pkt 22 ustawy:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:

Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:

Z opisu sprawy wynika, że (…) posiada siedzibę działalności gospodarczej i rezydencję podatkową w Austrii oraz jest zarejestrowana w Polsce jako czynny podatnik VAT. Działalność gospodarcza prowadzona przez Państwa na terytorium Austrii, polega na świadczeniu usług geodezyjnych, w szczególności z zakresu (...).

Działając w charakterze podwykonawcy, realizujecie w Polsce projekt na rzecz głównego wykonawcy, związany z budową (...) w (…). Przedmiotem realizowanego świadczenia są usługi inżynieryjne i architektoniczne, obejmujące w szczególności usługi geodezyjne i geotechniczne związane z monitorowaniem oddziaływania prac budowlanych na otoczenie inwestycji oraz zapewnienie prawidłowej realizacji zadań powierzonych jej podwykonawcom w ww. zakresie. Spółka zapewnia dostawę i obsługę towarów takich jak instrumenty geotechniczne i materiały znakujące oraz w pełni zintegrowanej platformy zarządzania danymi, obejmującą funkcje alarmowania i raportowania.

Spółka nie koordynuje, nie nadzoruje i nie kieruje placem budowy, nie wykonuje prac budowlanych lub instalacyjnych ani żadnych zadań polegających na nadzorowaniu, koordynowaniu ani kierowaniu pracami innych przedsiębiorstw.

W Polsce przebywa jeden pracownik Spółki pełniący funkcję geodety oraz kierownika projektu, którego głównym zadaniem jest wykonywanie na miejscu pomiarów tunelowych. Będzie on przebywać w Polsce zasadniczo przez cały okres realizacji projektu, tj. do końca 2029 r. Aktualnie nie realizujecie innych projektów w Polsce.

Powzięliście Państwo wątpliwości, czy w związku z opisaną działalnością posiadacie w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej oraz czy będziecie zobowiązani do wystawiania i odbierania faktur ustrukturyzowanych w Krajowym Systemie e-Faktur.

Odnosząc się do przedmiotowych kwestii należy wskazać, że definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w Rozporządzeniu Wykonawczym Rady (UE) Nr 282/2011 z 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 77 z 23.03.2011, str.1, ze zm.) zwanego dalej „rozporządzeniem 282/2011”.

Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia, jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.

Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:

W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:

Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:

Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94 Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12 Welmory Sp. z o.o.

Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób przemijający, czy okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający.

Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Zgodnie z tym przepisem:

Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce nie jest konieczne, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne jest aby stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby.

Jeżeli dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym infrastrukturę techniczną) cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie. Co istotne, bez znaczenia dla powyższego rozstrzygnięcia pozostaje kwestia, czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez ten podmiot, oraz czy jest to infrastruktura „własna”. W wydawanych wyrokach TSUE wskazywał bowiem, że w zależności od okoliczności, dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie członkowskim może nie być konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile zaplecze udostępnione przez podmiot trzeci umożliwia odbiór świadczonych usług i ich wykorzystywanie w działalności gospodarczej usługobiorcy (np. w wyroku C-605/12 w sprawie Welmory Sp. z o.o.). Przy czym, dostępność zaplecza dostarczonego przez inny podmiot musi być porównywalna do dostępności zaplecza własnego.

W wyroku wydanym 29 czerwca 2023 r. w sprawie Cabot Plastic Belgium, sygn. C-232/22, dotyczącym spółki belgijskiej, która zawarła umowę o produkcję z materiałów powierzonych z powiązanym podmiotem posiadającym siedzibę na terytorium Szwajcarii, Trybunał wskazał m.in.: „Co się tyczy okoliczności, że podatnik świadczący usługi zobowiązuje się umownie do używania swojego sprzętu i swojego personelu wyłącznie do świadczenia danych usług, z orzecznictwa Trybunału wynika, że osoba prawna, choćby miała tylko jednego klienta, powinna wykorzystywać zaplecze techniczne i personalne, którym dysponuje na własne potrzeby. Jedynie zatem w przypadku stwierdzenia, że ze względu na obowiązujące postanowienia umowne przedsiębiorstwo będące usługobiorcą dysponuje zasobami usługodawcy jak własnymi, można by uznać, że posiada ono strukturę o wystarczającym stopniu trwałości oraz odpowiednie zaplecze personalne i techniczne w państwie członkowskim, w którym usługodawca ma siedzibę”.

TSUE rozważał również, czy współpraca pomiędzy podmiotami powiązanymi powoduje powstanie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie.

I tak, w wyroku z 7 maja 2020 r. sygn. C-547/18 w sprawie Dong Yang Electronics TSUE stwierdził, że: „usługodawca nie może wywieść istnienia na terytorium państwa członkowskiego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki mającej siedzibę w państwie trzecim, wyłącznie opierając się na fakcie, że spółka ta posiada w tym państwie członkowskim spółkę zależną”. Przy czym, Trybunał zastrzegł, że spółka zależna może stanowić stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej swej spółki dominującej, ale tylko wtedy, gdy spełnione są materialne przesłanki ustanowione Rozporządzeniem, w szczególności w jego art. 11, które należy oceniać w kontekście rzeczywistości gospodarczej i handlowej. W związku z tym, uznanie danego miejsca za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej nie może zależeć wyłącznie od statusu prawnego zainteresowanego podmiotu.

Z kolei w wyroku z 7 kwietnia 2022 r. sygn. C-333/20 w sprawie Berlin Chemie, TSUE badając kwestię istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki niemieckiej w Rumunii, która korzystała z zasobów powiązanej z nią spółki rumuńskiej, Trybunał wskazał, że: „Artykuł 44 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r., i art. 11 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że spółka mająca siedzibę w jednym państwie członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada tam spółkę zależną, która na podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne, za pomocą których świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży”.

TSUE podkreślił, że o ile posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego nie jest konieczne, aby móc stwierdzić, że podatnik posiada odpowiednią strukturę, która charakteryzuje się wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego i technicznego w innym państwie członkowskim, o tyle konieczne jest, aby podatnik był uprawniony do dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sam sposób, jak gdyby było ono jego zapleczem własnym. Zaplecze personalne i techniczne udostępnione spółce niemieckiej przez spółkę rumuńską, które zdaniem rumuńskich organów podatkowych pozwalało na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki niemieckiej w Rumunii, stanowiło również zaplecze, dzięki któremu spółka rumuńska świadczyła usługi na rzecz spółki niemieckiej. W tym przypadku Trybunał podkreślił, że to samo zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do realizacji i odbioru tych samych świadczeń.

Należy także zwrócić uwagę na wyrok TSUE z 13 czerwca 2024 r. o sygn. C‑533/22, w którym TSUE orzekł, że „(...) nie można uznać, iż spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim, posiada dla celów określenia miejsca świadczenia tych usług stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, z tego tylko powodu, że obie spółki należą do tej samej grupy lub że spółki te są ze sobą związane umową o świadczenie usług (pkt 54). (...) spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i techniczne, którym dysponuje ona w rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne od zaplecza, za pomocą którego świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze personalne i techniczne zapewnia jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub pomocniczych (pkt 81).”

Z kolei kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej poruszył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 października 2019 r., sygn. I FSK 980/17 wskazując, że: „To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.

Mając na uwadze powołane orzecznictwo TSUE, przepisy prawa oraz przedstawione okoliczności sprawy należy uznać, że (…) nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ponieważ nie zorganizowała na terytorium kraju odpowiednich zasobów osobowych i technicznych umożliwiających samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej w sposób stały. Z treści wniosku wynika, że Spółka posiada siedzibę działalności gospodarczej i rezydencję podatkową w Austrii. Działając w charakterze podwykonawcy, realizujecie w Polsce projekt na rzecz głównego wykonawcy, związany z budową (...) w (…). Przedmiotem realizowanego świadczenia są usługi inżynieryjne i architektoniczne, obejmujące w szczególności usługi geodezyjne i geotechniczne związane z monitorowaniem oddziaływania prac budowlanych na otoczenie inwestycji oraz zapewnienie prawidłowej realizacji zadań powierzonych jej podwykonawcom w ww. zakresie. Spółka zapewnia dostawę i obsługę towarów takich jak instrumenty geotechniczne i materiały znakujące oraz w pełni zintegrowanej platformy zarządzania danymi, obejmującą funkcje alarmowania i raportowania.

Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną spełnione warunki posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego. Zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością.

Co jednak istotne dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być dostępne dla usługobiorcy jak jego własne, tj. usługobiorca musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym.

Z okoliczności sprawy wynika, że w Polsce przebywa jeden pracownik Spółki pełniący funkcję geodety oraz kierownika projektu. Będzie on przebywać w Polsce zasadniczo przez cały okres realizacji projektu, tj. do końca 2029 r. Jego głównym zadaniem jest wykonywanie na miejscu pomiarów tunelowych. Nie planujecie delegowania do Polski innych własnych pracowników ani osób działających bezpośrednio na Państwa rzecz. Pracownik ten nie posiada uprawnień do samodzielnego działania w imieniu Spółki w sprawach handlowych, umownych lub finansowych. Nie jest on uprawniony do zawierania, zmieniania, rozwiązywania ani negocjowania umów z Kontrahentem, podwykonawcami, dostawcami ani innymi kontrahentami. Nie może również samodzielnie uzgadniać wynagrodzenia, cen, rabatów, warunków płatności, zatwierdzać istotnych kosztów projektu, wybierać lub angażować podwykonawców ani podpisywać dokumentów istotnych z perspektywy rozliczeń z Kontrahentem. Ponadto, nie posiadacie na terytorium Polski oddziału, przedstawicielstwa, filii, biura, warsztatu, magazynu ani innej formalnie wyodrębnionej jednostki organizacyjnej. Nie posiadacie w Polsce własnych nieruchomości, nie wynajmuje powierzchni biurowej ani magazynowej, ani nie dysponuje żadnym miejscem, które pozostawałoby pod Państwa swobodną, samodzielną i niezależną kontrolą dla celów prowadzenia działalności gospodarczej. Na potrzeby bieżącej realizacji projektu korzystacie wyłącznie z pomieszczenia udostępnionego przez Kontrahenta na zapleczu budowy, tj. z jednego pomieszczenia znajdującego się w kontenerze biurowym. Dostęp do tego pomieszczenia jest zapewniany przez Kontrahenta. Nie ponosicie Państwo odrębnych opłat za korzystanie z tego pomieszczenia, ponieważ jest ono udostępniane przez Kontrahenta jako świadczenie zapewniane po stronie budowy. Nie macie Państwo swobodnego, samodzielnego ani niezależnego prawa do dysponowania tym pomieszczeniem. Korzystanie z pomieszczenia jest uzależnione od organizacji zaplecza budowy przez Kontrahenta i nie daje Państwu faktycznego władztwa nad określoną, stałą powierzchnią na terytorium Polski. Udostępnione pomieszczenie nie stanowi Państwa samodzielnego biura w Polsce ani miejsca pozostającego do wyłącznej i niezależnej dyspozycji. Ma ono charakter techniczno - organizacyjny i jest wykorzystywane przez Państwa pracownika głównie do analizy i oceny danych pomiarowych oraz do bieżącej organizacji projektu. Spółka we własnym zakresie organizuje wyposażenie stanowiska pracy w szczególności w komputer i oprogramowanie, ale nie organizuje samej przestrzeni, nie decyduje o jej lokalizacji ani o okresie jej udostępnienia. W miejscu tym mogą być również przechowywane dokumenty projektowe, urządzenia geodezyjne, instrumenty geotechniczne oraz materiały związane z realizacją projektu.

Wynajmuje Państwo w Polsce mieszkanie dla oddelegowanego pracownika. Mieszkanie to jest wykorzystywane wyłącznie do celów mieszkaniowych. Nie są w nim wykonywane czynności gospodarcze, nie są tam przechowywane dokumenty ani sprzęt Spółki, nie odbywają się tam spotkania z kontrahentami ani nie jest ono wykorzystywane do koordynowania prac.

Spółka dysponuje w Polsce sprzętem niezbędnym do wykonywania usług w ramach projektu, takim jak urządzenia i systemy pomiarowe oraz czujniki geotechniczne. Sprzęt ten pozostaje Państwa własnością i jest zapewniany przez centralę w Austrii. Sprzęt jest wykorzystywany wyłącznie na potrzeby realizacji projektu w (…) i pozostanie w Polsce na czas trwania projektu, czyli przewidywalnie do grudnia 2029 r. Serwis, kalibracja i naprawy sprzętu są organizowane przez centralę w Austrii i odbywają się poza Polską, przy czym w razie potrzeby sprzęt jest wysyłany do Austrii, a następnie ponownie przywożony do Polski. Koszty serwisu, kalibracji, napraw, transportu i ubezpieczenia ponosi centrala w Austrii.

Spółka korzysta w Polsce z usług polskich podwykonawców. Podwykonawcy wykonują wyłącznie usługi geodezyjne w zakresie powierzonym im przez Spółkę. Działają oni jako niezależni przedsiębiorcy, na własne ryzyko, przy wykorzystaniu własnej organizacji pracy, własnego personelu oraz własnego wyposażenia. Podwykonawcy mogą równolegle świadczyć usługi na rzecz innych klientów. Nie sprawujecie Państwo nad personelem polskich podwykonawców kontroli porównywalnej do kontroli nad własnymi pracownikami. Spółka określa oczekiwany rezultat prac oraz standardy, które powinny zostać spełnione, natomiast podwykonawcy samodzielnie organizują sposób wykonania powierzonych im czynności.

W konsekwencji pomimo, iż Spółka posiada w Polsce pewne zaplecze osobowe w postaci pracownika oraz techniczne w postaci wyposażenia jego stanowiska pracy w szczególności w komputer i oprogramowanie oraz w postaci sprzętu niezbędnego do wykonywania usług w ramach projektu, to nie sposób uznać, że jest w stanie prowadzić na terytorium Polski za pomocą ww. zasobów niezależną działalność w zakresie świadczenia usług w Polsce. W analizowanej sprawie pomimo posiadania przez Spółkę na terytorium Polski pewnych zasobów osobowych oraz technicznych działalność jaka jest prowadzona na terytorium Polski nie cechuje się samodzielnością i niezależnością w stosunku do działalności prowadzonej w kraju siedziby Spółki.

Do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli strukturą o wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności gospodarczej) trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego tak, aby miały one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Zatem, decydujący jest fakt, że struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą stałością, a nie została założona dla potrzeb przemijających. Stałość prowadzonej działalności musi być odnoszona do czynnika czasu, czyli do długości okresu działalności, do jej zamierzonej lub faktycznej powtarzalności i systematyczności.

Z treści wniosku wynika, że wszystkie istotne decyzje dotyczące projektu, w szczególności w zakresie budżetu, harmonogramu, zakresu świadczeń, zmian umownych, kosztów, reklamacji, zatwierdzania dokumentacji, rozliczeń z Kontrahentem, a także wyboru, zmiany, zakresu zaangażowania i zakończenia współpracy z podwykonawcami są podejmowane poza terytorium Polski, w centrali Spółki w Austrii. Dokumenty stanowiące podstawę rozliczeń z Kontrahentem, w tym raporty, zestawienia, potwierdzenia wykonania prac, dokumentacja geodezyjna oraz ewentualne korekty lub zmiany zakresu świadczeń są zatwierdzane przez odpowiedzialnego kierownika działu zatrudnionego w centrali Spółki w Austrii.

Żadna osoba ani żadne przedsiębiorstwo w Polsce nie posiada formalnego pełnomocnictwa do reprezentowania Spółki lub zawierania umów w jej imieniu. Żadna osoba ani żadne przedsiębiorstwo w Polsce nie działa również faktycznie jako zależny przedstawiciel Spółki, który zwyczajowo zawiera umowy albo zwyczajowo odgrywa główną rolę w doprowadzaniu do zawierania przez Państwa umów. Nie prowadzicie w Polsce samodzielnej działalności sprzedażowej, akwizycyjnej ani negocjacyjnej. Jeżeli w przyszłości pojawią się możliwości realizacji innych projektów w Polsce, decyzje o przystąpieniu do przetargu, negocjowaniu warunków i zawarciu umowy będą podejmowane wyłącznie przez centralę Spółki w Austrii.

W konsekwencji, oceniając całokształt przedstawionych okoliczności sprawy należy stwierdzić, że w świetle aktualnego orzecznictwa TSUE, nie posiadacie Państwo stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.

Zatem, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1, uznaję za prawidłowe.

Przechodząc do wątpliwości dotyczących obowiązku wystawiania i odbierania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) należy wskazać, że zgodnie z art. 2 pkt 32a ustawy:

Stosownie do art. 106ga ust. 1-4 ustawy:

Ponadto stosownie do art. 106gb ust. 1 i 2 ustawy:

Natomiast według art. 106gb ust. 4 ustawy:

Przepis art. 106ga ust. 1 ustawy wskazuje, że podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF). Jednocześnie ust. 2 pkt 1 powoływanego przepisu przewiduje wyłączenie z tego obowiązku tych podmiotów, które nie posiadają w Polsce siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Zatem, skoro jak ustaliłem, Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, to zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy, Spółka nie ma obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.

Jednocześnie należy wskazać, że Spółka jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT w Polsce, w związku z czym ma możliwość wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, zgodnie z art. 106ga ust. 4 ustawy.

Natomiast kwestię otrzymywania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF reguluje powołany art. 106gb ust. 4 ustawy, który wskazuje m.in. że w przypadku gdy nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, faktura ustrukturyzowana jest udostępniana nabywcy w sposób z nim uzgodniony. Zatem, skoro Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, to na podstawie art. 106gb ust. 4 pkt 2 ustawy nie jest zobowiązana do odbioru faktur przy użyciu KSeF. Spółka powinna uzgodnić z kontrahentami inny sposób odbioru ustrukturyzowanej faktury.

Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2, uznaję za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawiliście i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k - 14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.