0114-KDIP1-2.4012.487.2026.2.JO

Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

16 lipca 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy uznania czynności dokonywanych na platformach A oraz B, jako świadczenia usług poza terytorium kraju niepodlegających opodatkowaniu podatkiem VAT w Polsce, prawa do złożenia korekty deklaracji JPK_VAT oraz do złożenia wniosku o stwierdzenie i zwrot nadpłaty w związku z nienależnym rozliczaniem podatku od towarów i usług wraz z korektami deklaracji. Uzupełniła go Pani – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 23 września 2026 r. (wpływ 25 września 2026 r.).

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego

Wnioskodawczyni prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą pod numerem NIP (…) od 4 września 2023 r. pod firmą (…), prowadzona pod adresem: (…), Polska.

Wnioskodawczyni ma nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce w rozumieniu art. 3 ust. 1 oraz ust. 1a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1426 ze zm. – dalej: „ustawa o PIT”).

Wnioskodawczyni jest czynnym podatnikiem w rozumieniu ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 685 ze zm.). Równocześnie spełnia kryteria do bycia tzw. małym podatnikiem na gruncie podatku dochodowego.

Wnioskodawczyni prowadzi działalność na platformie A, działalność ta polega na regularnym prowadzeniu transmisji wideo na żywo, podczas których Wnioskodawczyni wchodzi w interakcje z użytkownikami, zbiera punkty generowane przez system oraz bierze udział w dedykowanych funkcjonalnościach serwisu, takich jak interaktywne bitwy. Funkcja ta polega na rywalizacji dwóch twórców w czasie rzeczywistym, gdzie o zwycięstwie decyduje zaangażowanie widzów wyrażone poprzez przesyłanie wirtualnych prezentów. Przesyłanie tych prezentów przez widzów jest całkowicie dobrowolne i nie stanowi warunku uzyskania dostępu do transmisji, która jest darmowa i ogólnodostępna dla każdego uczestnika aplikacji.

Wnioskodawczyni nie zawiera żadnych umów z widzami, nie posiada ich danych identyfikacyjnych, nie ustala wartości wirtualnych prezentów ani nie ma wpływu na to, kto i w jakiej wysokości przekazuje wsparcie. Cały obieg finansowy odbywa się wewnątrz platformy: widzowie kupują „prezenty” od operatora platformy, a następnie przekazują je Wnioskodawczyni, które system przelicza na diamenty przypisane do konta Wnioskodawczyni. Wnioskodawczyni otrzymuje od operatora platformy wypłatę środków pieniężnych stanowiącą de facto prowizję za dostarczane treści na serwer, po uprzednim potrąceniu przez platformę jej części należnej za obsługę technologiczną i systemową. Tym samym jedynym podmiotem, z którym Wnioskodawczyni łączy stosunek prawny o charakterze gospodarczym jest zagraniczny operator platformy z siedzibą w Irlandii, na rzecz którego Wnioskodawczyni świadczy usługę budowania zasięgów i dostarczania kontentu.

Wnioskodawczyni prowadzi również działalność na platformie B, będącej własnością operatora B Limited z siedzibą w Irlandii. Działalność ta polega na regularnym tworzeniu i publikowaniu treści, do których Wnioskodawczyni oferuje subskrybentom wcześniejszy dostęp w ramach funkcjonalności subskrypcji dostępnej w serwisie. Subskrybenci uiszczają na rzecz operatora platformy opłatę, w zamian za co uzyskują możliwość zapoznania się z publikowanymi treściami przed ich udostępnieniem szerszej publiczności. Wnioskodawczyni nie zawiera żadnych umów z subskrybentami, nie posiada ich danych identyfikacyjnych, nie ustala wysokości opłaty subskrypcyjnej ani nie pobiera jej bezpośrednio od subskrybentów. Cały obieg finansowy odbywa się wewnątrz platformy: subskrybenci uiszczają opłatę na rzecz operatora platformy, który następnie przekazują Wnioskodawczyni należną jej część po uprzednim potrąceniu wynagrodzenia. Tym samym jedynym podmiotem, z którym Wnioskodawczyni łączy stosunek prawny o charakterze gospodarczym jest zagraniczny operator platformy – B Limited z siedzibą w Irlandii, na rzecz którego Wnioskodawczyni świadczy usługę tworzenia i dostarczania treści budujących zasięgi serwisu.

Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego.

W odpowiedzi na zadane pytania wskazała Pani następująco:

1)    od kiedy jest Pani zarejestrowana jako czynny podatnik VAT (prosiłem podać datę),

Wnioskodawczyni jest zarejestrowana jako czynny podatnik VAT od 23 lipca 2024 r. (data od której Wnioskodawczyni utraciła prawo do zwolnienia podmiotowego wskazanego w VAT-R).

2)    czy jest Pani zarejestrowana jako podatnik do transakcji wewnątrzwspólnotowych, jeśli tak to od kiedy i w związku z jakimi czynnościami,

Wnioskodawczyni jest zarejestrowana jako podatnik do transakcji wewnątrzwspólnotowych. W trakcie prowadzenia dotychczasowej działalności gospodarczej Wnioskodawczyni trzy razy składała VAT-R.

W pierwszej VAT-R złożonej do Urzędu Skarbowego Wnioskodawczyni wskazała, iż będzie korzystać ze zwolnienia podmiotowego, a w zakresie VAT-UE będzie podatnikiem niepodlegającym obowiązkowi rejestracji jako podatnik VAT czynny, który będzie świadczył lub świadczy usługi, do których stosuje się art. 100 ust. 1 pkt 4 ustawy, lub który będzie nabywał lub nabywa usługi, do których stosuje się art. 28b ustawy, jeżeli usługi te stanowiłyby u podatnika import usług. W tej wersji dokumentu przewidywaną datą rozpoczęcia dokonywania czynności dotyczących VAT-UE był 8 maja 2024 r.

W kolejnej wersji zgłoszenia zmianie uległa jedynie przewidywana data rozpoczęcia dokonywania czynności dotyczących VAT-UE, gdzie Wnioskodawczyni wskazała datę 10 maja 2024 r.

Ostatnie VAT-R zostało złożone z uwagi na stanie się czynnym podatnikiem podatku VAT. W informacji Wnioskodawczyni wskazała, iż podatnik traci (utracił) zwolnienie, o którym mowa w art. 113 ust. 1 lub 9 ustawy – z datą od której traci prawo do zwolnienia – 23 lipca 2024 r. Dodatkowo wskazała, że w zakresie transakcji VAT-UE będzie podatnikiem podlegającym obowiązkowi rejestracji jako podatnik VAT czynny, który będzie dokonywał lub dokonuje wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub będzie świadczył lub świadczy usługi, do których stosuje się art. 100 ust. 1 pkt 4 ustawy, lub będzie nabywał lub nabywa usługi, do których stosuje się art. 28b ustawy, jeżeli usługi te stanowiłyby u podatnika import usług. Jako przewidywaną datą rozpoczęcia dokonywania czynności dotyczących VAT-UE wskazała 23 lipca 2024 r.

3)    jakiego okresu dotyczą transakcje, o których mowa we wniosku oraz w jaki sposób zostały rozliczone w pliku JPK_VAT dotychczas świadczone przez Panią usługi za pośrednictwem platform A oraz B usługi – prosiłem opisać okoliczności zdarzenia,

Od września 2023 r. do maja 2026 r. Wnioskodawczyni traktowała opisane we wniosku transakcje jako podlegające opodatkowaniu na terytorium kraju. Najpierw stosowała stawkę „zw” z uwagi na zwolnienie podmiotowe, zaś później stawkę 23%.

4)    czy zawarła Pani z platformą A oraz B umowę, która określa Pani wynagrodzenie; czy z zapisów umownych (regulaminów itp.) wynika do czego zobowiązane są Strony, w tym m.in. za jakie konkretnie czynności przysługuje wynagrodzenie,

Wnioskodawczyni zawarła z platformą A oraz B umowę, która określa wynagrodzenie. Z zapisów umownych wynika do czego zobowiązane są Strony, w tym m.in. za jakie konkretne czynności przysługuje wynagrodzenie.

5)    kto określa wartość wirtualnych prezentów, które jako diamenty będą przypisane do Pani konta, a następnie jako środki pieniężne są przelewane na Pani konto na platformie A,

A określa wartość wirtualnych prezentów, które jako diamenty są/będą przypisane do konta Wnioskodawczyni, a następnie jako środki pieniężne są/będą przelewane na konto na platformie A.

6)    jaka jest współzależność między Pani działalnością opisaną we wniosku a budowaniem zasięgów i dostarczeniem kontentu dla platformy A,

Wnioskodawczyni posiada swoje konto na A, na którym prowadzi transmisję LIVE oraz przesyła filmy, które mogą być oglądane w dowolnym czasie. Ilość filmów wpływa na algorytm A. Im więcej nagrań tym większa oglądalność, co przekłada się na większą szansę docenienia twórcy.

7)    na czym polegają interakcje z użytkownikami, udział w dedykowanych funkcjonalnościach serwisu A (w tym interaktywne bitwy) – należało opisać okoliczności zdarzenia,

Interakcje z użytkownikami polegają przede wszystkim na prowadzeniu transmisji na żywo (LIVE), podczas których Wnioskodawczyni na bieżąco komunikuje się z widzami i odpowiada na ich komentarze. Udział w dedykowanych funkcjonalnościach, takich jak interaktywne bitwy (LIVE Match) polega na czasowej rywalizacji z innym twórcą o to, kto w danym czasie zgromadzi większe zaangażowanie swoich widzów (mierzone ilością wysyłanych wirtualnych prezentów).

8)    czy przesyłane wirtualne prezenty (przeliczane na diamenty przypisane do Pani) na platformie A uzależnione są od Pani czynności, jeśli tak to jakie są współzależności,

Otrzymywanie przez Wnioskodawczynię wirtualnego prezentu nie jest uzależnione od wykonania przez nią konkretnej czynności.

Wnioskodawczyni prowadząc transmisję LIVE, podejmuje różne czynności mające na celu zwiększenie liczby widzów. Wyższa oglądalność przekłada się na większe prawdopodobieństwo otrzymania prezentu. Nie oznacza to jednak, że za wykonanie określonej czynności Wnioskodawczyni otrzymuje prezent – o jego przekazaniu każdorazowo decyduje widz.

9)    czy widzowie, którzy przesyłają wirtualne prezenty na platformie A mają inne uprawnienia niż ci którzy nie przekazują tych wirtualnych prezentów, jeśli tak to z czego to wynika,

Widzowie, którzy przesyłają wirtualne prezenty na platformie A nie mają innych uprawnień niż ci którzy nie przekazują tych wirtualnych prezentów.

10) czy za przekazywanie dobrowolnych prezentów na platformie A, które system przelicza na diamenty  przypisane do Pani konta, widzowie otrzymują świadczenia wzajemne z Pani strony (dostępne tylko i wyłącznie dla widzów, którzy przekazują te prezenty), jakie to świadczenia i czy są one spersonalizowane dla konkretnego widza,

Za przekazywanie dobrowolnych prezentów na platformie A widzowie nie otrzymują świadczenia wzajemne od Wnioskodawczyni. Jest tylko informacja, że dany użytkownik przekazał dany prezent.

11) na jakiej zasadzie otrzymuje Pani „dobrowolne prezenty wirtualne od widzów” na platformie A; czy obowiązuje w tym zakresie jakaś umowa lub regulamin, itp.

Otrzymywanie przez Wnioskodawczynię dobrowolnych prezentów wirtualnych od widzów odbywa się za pośrednictwem platformy A i na podstawie zaakceptowanych przez użytkownika  elektronicznych regulaminów oraz zasad obowiązujących na tej platformie. Widz może przekazać prezent, ale nie jest do tego zobowiązany.

Wnioskodawczyni nie zawiera z poszczególnymi widzami odrębnych umów dotyczących przekazywania prezentów. Cały proces, począwszy od przesłania prezentu przez widza, poprzez jego przeliczenie na diamenty, aż do ewentualnej wypłaty nagrody dla twórcy, jest obsługiwany i kontrolowany przez A. To on decyduje zgodnie z regulaminem jaka część będzie mogła zostać wypłacona Wnioskodawczyni.

12) czy świadczenia, które Pani wykonuje na platformie B to usługi świadczone za pomocą Internetu lub sieci elektronicznej, których świadczenie – ze względu na ich charakter – jest zasadniczo zautomatyzowane i wymaga minimalnego udziału człowieka, a ich wykonanie bez wykorzystania technologii informacyjnej jest niemożliwe - w jaki sposób odbywają się te usługi pod względem technicznym – należało opisać,

Czynności wykonywane przez Wnioskodawczynię na platformie B stanowią usługi świadczone drogą elektroniczną, których realizacja jest zautomatyzowana i niemożliwa bez technologii informatycznej. Pod względem technicznym proces ten polega na tym, że Wnioskodawczyni tworzy materiały cyfrowe (zdjęcia, materiały wideo, relacje), a następnie wgrywa je na serwery platformy B (stanowi to całkowity udział człowieka będącego twórcą – w tym przypadku Wnioskodawczyni). Platforma wykorzystując własne algorytmy i infrastrukturę informatyczną, w sposób zautomatyzowany i bez udziału technicznego Wnioskodawczyni, udostępnia te treści wyłącznie osobom posiadającym aktywną subskrypcję.

13) w jaki sposób przebiega proces udzielenia subskrypcji na tworzone publikacje na platformie B, np. czy subskrybenci składają wcześniej zamówienie z wykorzystaniem platformy B, w jaki sposób/do kogo składają zamówienie - prosiłem dokładnie opisać etapy transakcji, w tym uczestnictwo platformy B w obsłudze zamówienia od momentu jego złożenia przez klienta do całkowitej realizacji przez Panią,

Proces udzielania subskrypcji odbywa się całkowicie wewnątrz infrastruktury platformy B. Etapy transakcji wyglądają następująco:

a)    Widz klika przycisk „Subskrybuj” na profilu na B Wnioskodawczyni.

b)    Zamówienia oraz proces płatności nie są obsługiwane przez Wnioskodawczynię – są one realizowane w pełni przez platformę B (najczęściej z wykorzystaniem podpiętych płatności (…) oraz (…)).

c)    Po pozytywnej weryfikacji płatności przez platformę, jej system automatycznie i natychmiastowo nadaje widzowie status subskrybenta i odblokowuje dostęp do płatnych treści Wnioskodawczyni. Nie uczestniczy ona w przyjmowaniu zamówień ani płatności bezpośrednio od widza – to platforma obsługuje całą transakcję od początku do końca.

14) czy platforma B uczestniczy w zatwierdzaniu płatności od subskrybentów lub ma wpływ np. na ustalenie warunków realizowanego świadczenia, jego wykonania, płatności itp. – prosiłem opisać okoliczności zdarzenia,

Tak, platforma B w pełni uczestniczy w zatwierdzaniu płatności od subskrybentów. Jeśli chodzi o ustalanie warunków finansowych i cen, Wnioskodawczyni nie posiada swobody w ich dowolnym kształtowaniu. Z poziomu panelu aplikacji możliwy jest jedynie wybór jednej ze sztywnych kwot miesięcznej subskrypcji (np. (...) zł czy (...) zł), które są odgórnie zdefiniowane i udostępnione w formie zamkniętej listy przez platformę B. System całkowicie uniemożliwia Wnioskodawczyni wpisanie własnej, dowolnej kwoty. Podobnie jest z innymi warunkami świadczenia – to platforma udostępnia i ogranicza opcje dodatkowe, takie jak możliwość włączenia 14-dniowego bezpłatnego okresu próbnego, czy określonych zniżek promocyjnych dla kolejnych subskrybentów.

15) czy z umowy zawartej pomiędzy Panią, a platformą B wynika jednoznacznie, że to Pani realizuje świadczenie główne na rzecz subskrybentów tzn. platforma nie ustala warunków świadczenia, ceny, nie zatwierdza płatności itp. – prosiłem opisać okoliczności zdarzenia,

Z umowy zawartej pomiędzy Wnioskodawczynią a platformą B nie wynika jednoznacznie, że to Wnioskodawczyni realizuje świadczenie główne na rzecz subskrybenta. Wręcz przeciwnie, jej zdaniem, to platforma B określa ramy technologiczne usługi, w pełni przetwarza i zatwierdza płatności (pobierając przy tym prowizję) oraz ściśle limituje możliwości cenowe poprzez narzucenie zamkniętego katalogu gotowych stawek subskrypcji do wyboru. Z punktu widzenia Wnioskodawczyni świadczy ona usługę dostarczania cyfrowego kontentu w ramach z góry określonego przez platformę ekosystemu.

16) jakie są zasady rozliczeń między Panią a platformami internetowymi (A, B), z jakiego tytułu wystawia Pani fakturę na rzecz tych platform,

Zasady rozliczeń opierają się na gromadzeniu wirtualnych środków lub wpłat wewnątrz ekosystemów platform, a następnie zlecaniu ich wypłaty na rachunek bankowy. Na platformie A rozliczenie polega na wymianie zgromadzonych wirtualnych diamentów na walutę tradycyjną poprzez zgłoszenie żądania wypłaty w aplikacji. Na platformie B wypłaty zebranych kwot za subskrypcje (pomniejszonych o prowizje technologiczne) realizowane są w zautomatyzowanych cyklach miesięcznych. Faktury na rzecz operatorów tych platform Wnioskodawczyni wystawia z tytułu świadczenia usług drogą elektroniczną (udostępnianie cyfrowych treści wideo o budowanie zaangażowania użytkowników).

17) czy od platformy A oraz B, bądź innego podmiotu uczestniczącego w opisanych transakcjach ma Pani możliwość uzyskania informacji dotyczących osób wpłacających (widzów) – danych, które pozwalają na identyfikację konkretnej osoby, jej miejsce zamieszkania w przypadku osób fizycznych lub siedziby działalności gospodarczej w przypadku podmiotów prowadzących działalność gospodarczą,

Od platformy A oraz B, bądź innego podmiotu uczestniczącego w opisanych transakcjach Wnioskodawczyni nie ma możliwości uzyskania informacji dotyczących osób wpłacających (widzów) – danych, które pozwalają na identyfikację konkretnej osoby, jej miejsce zamieszkania w przypadku osób fizycznych lub siedziby działalności gospodarczej w przypadku podmiotów prowadzących działalność gospodarczą.

18) czy platformy A oraz B posiadają stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, które uczestniczy w świadczeniu usług, o których mowa we wniosku,

Platforma A oraz B nie posiadają stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, które uczestniczy w świadczeniu usług o których mowa we wniosku.

Pytania

1.    Czy środki otrzymywane przez Wnioskodawczynię za pośrednictwem platformy A oraz B, stanowią wynagrodzenie za usługi świadczone na rzecz zagranicznego kontrahenta, a tym samym – zgodnie z art. 28b ust. 1 ustawy o VAT – nie podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT w Polsce jako eksport usług?

2.    Czy w przypadku uznania, że środki otrzymywane przez Wnioskodawczynię za pośrednictwem platformy A oraz B, stanowią wynagrodzenie za usługi świadczone na rzecz zagranicznego kontrahenta niepodlegające opodatkowaniu VAT w Polsce, Wnioskodawczyni jest uprawniona do złożenia korekty plików JPK_VAT za okresy objęte korektą oraz złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty w podatku od towarów i usług za okresy nieprzedawnione, tj. 5 lat wstecz?

Pani stanowisko w sprawie

1. Zdaniem Wnioskodawczyni świadczone przez nią usługi stanowią eksport usług.

Zgodnie z art. 28b ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, który jest głównym przepisem określającym zasady co do ustalania miejsca świadczenia usług w relacji pomiędzy przedsiębiorcami, miejscem świadczenia takowych usług w przypadku ich świadczenia na rzecz podatnika jest, więc miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, więc biorąc pod uwagę tę dyspozycję bezpośrednio do opisanego stanu faktycznego, należy stwierdzić, że podmiot na rzecz którego Wnioskodawczyni świadczy usługi, jakimi jest dostarczanie treści wraz z tworzeniem zasięgów to operator platformy internetowej, który posiada swoją siedzibę działalności gospodarczej w Irlandii. Zastosowanie literalnej wykładni art. 28b ust. 1 ustawy o VAT prowadzi zatem do wniosku, że miejscem świadczenia, a tym samym miejscem opodatkowania usług realizowanych przez Wnioskodawczynię, jest państwo siedziby usługobiorcy.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług, opodatkowaniu podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Z kolei art. 8 ust. 1 tej ustawy definiuje świadczenie usług jako każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów.

Ugruntowana wykładnia tych przepisów, oparta również na orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, jednoznacznie wskazuje, że aby dane świadczenie podlegało opodatkowaniu, musi istnieć bezpośredni związek prawny między usługodawcą a usługobiorcą, w ramach którego następuje wymiana świadczeń wzajemnych. Dodatkowo, otrzymana zapłata musi stanowić bezpośrednią i zindywidualizowaną korzyść za wykonaną usługę. W przypadku dobrowolnych wpłat od widzów na platformach społecznościowych wymóg ten nie zostaje spełniony, ponieważ twórca nie nawiązuje z użytkownikiem stosunku zobowiązaniowego. Brak ekwiwalentności oraz całkowita dobrowolność wsparcia wykluczają uznanie takich wpłat za wynagrodzenie podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych, co trafnie potwierdził organ podatkowy, rozstrzygając, że: „nie istnieje stosunek prawny pomiędzy Panem a osobami wpłacającymi środki pieniężne za pośrednictwem portalu, w ramach którego następuje wymiana świadczeń wzajemnych, ani też bezpośredni związek pomiędzy prowadzonym przez Pana blogiem oraz kanałów w social mediach (...) a opisanymi dobrowolnymi wpłatami. W ramach prowadzonego przez Pana bloga oraz kanałów w social mediach - osoby wpłacające środki pieniężne za pośrednictwem portalu nie są związane z żadnym stosunkiem umownym ani transakcją przewidującą zapłatę ceny, ani też zobowiązaniem prawnym przyjętym wobec siebie nawzajem”. - interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 8 lutego 2023 r., sygn. 0111-KDIB3-1.4012.910.2022.4.ICZ.

Konsekwencją braku zawarcia umowy o świadczenie usług z widzami jest również konieczność odpowiedniej interpretacji przepisów określających moment powstania obowiązku podatkowego z tytułu otrzymania płatności z góry. Zgodnie z art. 19a ust. 8 ustawy o podatku od towarów i usług, otrzymanie zaliczki lub przedpłaty rodzi obowiązek podatkowy. Wykładnia celowościowa i systemowa tego przepisu nakazuje jednak przyjąć, że każda zaliczka musi być ściśle powiązana z konkretną, przyszłą transakcją oraz zdefiniowanym świadczeniem. W sytuacji, gdy widzowie przekazują wirtualne prezenty bez oczekiwania na konkretne działanie ze strony twórcy, a udostępniane treści są powszechnie dostępne, środki te nie mogą zostać uznane za przedpłatę na poczet przyszłych usług. Oznacza to, że wpłaty te nie stanowią zapłaty w rozumieniu ustawy o VAT, na co zwrócono uwagę w analizowanej sprawie, wskazując, że: „otrzymywane przez Pana od patronów kwoty pieniężne za posrednictwem portalu (...) nie będą stanowiły płatności z tytułu dostawy towarów czy świadczenia usług. W zamian za dokonane wpłaty, nie wykonuje Pan na rzecz Patronów żadnych czynności tj. dostawy towarów czy świadczenia usług. Zatem otrzymane wpłaty (...) nie stanowią zaliczki, przedpłaty, ani zapłaty za świadczone usługi czy dostawy towarów”. - interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 8 lutego 2023 r., sygn. 0111-KDIB3-1.4012.910.2022.4.ICZ.

Tak skonstruowana wykładnia przepisów o opodatkowaniu świadczeń krajowych pozwala na bezsporne wykluczenie przychodów z wirtualnych nagród od widzów z kategorii usług świadczonych na terytorium kraju. Otwiera to bezpośrednią drogę do wykazania, że jedynym rzeczywistym świadczeniobiorcą, z którym twórcę łączy stosunek prawny, jest zagraniczny podmiot operujący platformą, co pozwala zakwalifikować te przychody jako eksport usług.

Zgodnie z dyspozycją art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, opodatkowaniu podlega odpłatne świadczenie usług, przez które rozumie się każde zachowanie na rzecz innej osoby, niebędące dostawą towarów. Ugruntowana wykładnia celowościowa tych przepisów wskazuje jednak, że aby czynność podlegała opodatkowaniu, musi być wykonywana w ramach umowy zobowiązaniowej, a pomiędzy stronami musi istnieć bezpośredni związek prawny skutkujący wymianą wzajemnych świadczeń. W sytuacji, gdy wpłaty od użytkowników (widzów) mają charakter całkowicie dobrowolny, a dostęp do tworzonych treści jest powszechny i nieuzależniony od dokonania jakiejkolwiek płatności, nie dochodzi do nawiązania stosunku umownego charakterystycznego dla świadczenia usług. Twórca nie zobowiązuje się do żadnego konkretnego, ekwiwalentnego działania na rzecz wpłacającego, co wyklucza uznanie takich wpłat za wynagrodzenie podlegające opodatkowaniu VAT w relacji z widzem. Powyższą wykładnię potwierdza stanowisko organu podatkowego, w którym uznano, że: „Biorąc pod uwagę przedstawione okoliczności sprawy oraz brzmienie cytowanych przepisów, należy stwierdzić, że nie istnieje stosunek prawny pomiędzy Panem a osobami wpłacającym środki pieniężne za posrednictwem portalu, w ramach którego następuje wymiana świadczeń wzajemnych, ani też bezpośredni związek pomiędzy prowadzonym przez Pana audycji internetowej a opisanymi dobrowolnymi wpłatami. W ramach prowadzonej przez Pana audycji internetowej - osoby wpłacające środki pieniężne za pośrednictwem portalu nie są związane z żadnym stosunkiem umownym ani transakcją przewidującą zapłatę ceny, ani też zobowiązaniem prawnym przyjętym wobec siebie nawzajem.” - interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 10 listopada 2022 r., sygn. 0111-KDIB3-1.4012.626.2022.4.ICZ.

Brak wzajemności świadczeń ma również kluczowe znaczenie dla oceny charakteru otrzymywanych środków na gruncie art. 19a ust. 8 ustawy o podatku od towarów i usług, określającego moment powstania obowiązku podatkowego od otrzymanych zaliczek lub przedpłat. Zgodnie z prawidłową wykładnią tego przepisu, zapłata z góry może rodzic obowiązek podatkowy wyłącznie wtedy, gdy jest ściśle powiązana z konkretną, przyszłą transakcją, w ramach której podatnik dokona dostawy towarów lub wyświadczy sprecyzowaną usługę. Skoro wpłaty przekazywane na platformach internetowych stanowią dobrowolne wsparcie twórczości, a w zamian za nie twórca nie wykonuje na rzecz dokonującego wpłaty żadnych czynności stanowiących świadczenie usług (nawet jeśli przekazuje symboliczne podziękowania), środki te nie mogą zostać zakwalifikowane jako zaliczka na poczet przyszłych zobowiązań. Oznacza to, że z perspektywy krajowych przepisów o VAT, wpłaty te są neutralne podatkowo w relacji twórca-widz, co znajduje bezpośrednie odzwierciedlenie w analizowanym rozstrzygnięciu: „Ponadto wpłaty z (...) oczywiście podnoszą poziom Pana bezpieczeństwa finansowego, ale nie warunkują wykonywania przez niego działalności gospodarczej. (...) byłyby nagrywane dalej, nawet bez wsparcia Patronów.

W opisanej sytuacji otrzymywane przez Pana od patronów kwoty pieniężne za pośrednictwem portalu (...) nie będą stanowiły płatności z tytułu dostawy towarów czy świadczenia usług. W zamian za dokonane wpłaty, które uznaje Pan za darowizny nie wykonuje Pan na rzecz Patronów żadnych czynności tj. dostawy towarów czy świadczenia usług.

Zatem otrzymane wpłaty, zgodnie z art. 19a ust. 8 ustawy o VAT, nie stanowią zaliczki, przedpłaty ani zapłaty za świadczone usługi czy dostawy towarów.

W konsekwencji otrzymane kwoty pieniężne nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy.

Wobec powyższego Pana stanowisko w zakresie podatku od towarów i usług należało uznać za prawidłowe.” - interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 10 listopada 2022 r., sygn. 0111-KDIB3-1.4012.626.2022.4.ICZ.

Zgodnie z art. 8 ust. 2a ustawy o podatku od towarów i usług, w przypadku, gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że ten podatnik sam otrzymał i wyświadczył te usługi. Wykładnia tego przepisu, wprowadzająca tzw. fikcję prawną, ma absolutnie kluczowe znaczenie w przypadku współpracy z platformami streamingowymi. Oznacza ona, że skoro twórca nie zawiera żadnych bezpośrednich umów z widzami przekazującymi wirtualne prezenty podczas transmisji na żywo, a cała infrastruktura regulaminowa i system wypłat (po potraceniu prowizji) leżą po stronie zagranicznego operatora aplikacji, to dla celów VAT twórca nie świadczy usług na rzecz tysięcy rozproszonych widzów.

Z punktu widzenia prawa podatkowego, twórca świadczy usługę udostępniania treści wyłącznie na rzecz samej platformy internetowej, co organ podatkowy wprost potwierdził, precyzując mechanizm transakcji: „Z okoliczności sprawy wynika, że nie zawierała Pani indywidualnych umów z odbiorcami transmisji, stroną umowy dla tych osób była platforma. Dla Pani stroną umowy była Platforma. Platformy internetowe były odpowiedzialne za płatność pomiędzy ostatecznym odbiorcą a Panią. (...) Tym samym należy uznać, że przedmiotowe usługi świadczyła Pani na rzecz Platform internetowych, które zgodnie z art. 8 ust. 2a ustawy, świadczyły usługi na rzecz ostatecznych odbiorców.” - interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 24 marca 2025 r., sygn. 0113-KDIPT1-2.4012.998.2024.2.JS.

Ustalenie, że wyłącznym usługobiorcą jest operator platformy internetowej, bezpośrednio determinuje konieczność zastosowania odpowiednich przepisów o miejscu świadczenia usług. Zgodnie z zasadą ogólną wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy o VAT, miejscem świadczenia usług w przypadku ich świadczenia na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej. Systemowa wykładnia tego przepisu nie pozostawia wątpliwości: jeśli podmiot prowadzący transmisje na żywo wykonuje swoje czynności na rzecz zagranicznego podmiotu, który jest podatnikiem posiadającym siedzibę poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, transakcja ta naturalnie przenosi miejsce opodatkowania poza granice kraju. Skutkuje to brakiem podlegania takiego wynagrodzenia polskiemu podatkowi VAT, co bezbłędnie podsumowano w analizowanym dokumencie: „Z okoliczności sprawy wynika, że Platformy internetowe posiadają siedziby działalności gospodarczej poza terytorium kraju, to tym samym miejscem opodatkowania ww. usług nie było terytorium Polski. W konsekwencji, transakcje dokonywane w związku z prowadzeniem przez Panią transmisji na żywo należy traktować jako świadczenie usług poza terytorium kraju (tzw. eksport usług), niepodlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce.” interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 24 marca 2025 r., sygn. 0113-KDIPT1-2.4012.998.2024.2.JS.

Nadrzędnym argumentem potwierdzającym poprawność powyższej konstrukcji jest orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, które w sprawie dotyczącej modelu funkcjonowania platformy internetowej OnlyFans jednoznacznie potwierdziło ważność przepisów o fikcji prawnej pośrednika. TSUE wskazał, że operator platformy, który autoryzuje płatności i ustala ogólne warunki korzystania z serwisu, musi być uznany za usługodawcę względem konsumentów, co czyni go bezpośrednim nabywcą usługi od twórcy: „Artykuł 28 dyrektywy VAT (...) tworzy fikcję prawną dwóch identycznych usług świadczonych kolejno po sobie, zgodnie z którą przyjmuje się, że podmiot gospodarczy, który pośredniczy w świadczeniu usług i który jest agentem, najpierw otrzymał dane usługi od podmiotu, na rachunek którego działa, będącego zleceniodawcą, zanim następnie sam wyświadczył owe usługi na rzecz klienta.” - wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 28 lutego 2023 r., sprawa C-695/20 (Fenix International Ltd).

W świetle powyższego wyroku, domniemanie, iż to operator platformy (np. A czy B) działa w imieniu własnym, lecz na rzecz dostawcy usług (twórcy), jest fundamentalną zasadą wspólnego systemu VAT. Jeśli platforma zatwierdza płatność od widza, to na mocy prawa unijnego staje się ona stroną transakcji podlegającą opodatkowaniu względem klienta końcowego, co potwierdza tezę o świadczeniu usług przez twórcę na rzecz platformy, a nie widza: „Jeżeli bowiem podatnik, który bierze udział w świadczeniu usług drogą elektroniczną, prowadząc przykładowo internetową platformę sieci społecznościowej, jest uprawniony do zatwierdzenia świadczenia tych usług, do zatwierdzenia obciążenia usługobiorcy płatnością za te usługi lub do ustalenia ogólnych warunków ich świadczenia, podatnik ten ma możliwość jednostronnego określenia istotnych elementów związanych ze świadczeniem usług (...). W takich okolicznościach, mając na względzie odzwierciedlone w nich realia gospodarcze i handlowe, podatnika należy uznać za usługodawcę stosownie do art. 28 dyrektywy VAT.” - wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 28 lutego 2023 r., sprawa C-695/20 (Fenix International Ltd).

Podsumowując, brak stosunku prawnego i ekwiwalentności w relacji z widzami wyklucza opodatkowanie nagród jako usług krajowych. Zgodnie z zasadą fikcji prawnej pośrednika, jedynym faktycznym kontrahentem twórcy jest zagraniczny operator platformy, co przenosi miejsce opodatkowania poza terytorium Polski. W świetle przywołanego orzecznictwa krajowego oraz unijnego, przychody te stanowią eksport usług podlegający opodatkowaniu w kraju siedziby platformy, w związku z czym usługi te nie podlegają opodatkowaniu w Polsce.

2. Zdaniem Wnioskodawczyni, w przypadku potwierdzenia przez organ podatkowy stanowiska przedstawionego w zakresie pytania 2, jest Ona uprawniona do dokonania korekty rozliczeń VAT za wszystkie okresy nieprzedawnione.

Wnioskodawczyni rozliczała przychody z tytułu świadczeń na rzecz platform A oraz B jako sprzedaż krajową, wykazując polski podatek należny w składanych plikach JPK_VAT. Rozliczenia te odzwierciedlały błędną kwalifikację podatkową przedmiotowych transakcji. W świetle argumentacji w zakresie pytania nr 1, transakcje te stanowią eksport usług w rozumieniu art. 28b ust. 1 ustawy o VAT, a miejsce ich opodatkowania znajduje się poza terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, co wyklucza obowiązek naliczenia polskiego podatku należnego.

Stosownie do art. 81 § 1 Ordynacji podatkowej, jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, podatnicy, płatnicy i inkasenci mogą skorygować uprzednio złożoną deklarację. Korekty plików JPK_VAT za okresy, w których błędnie wykazano podatek należny z tytułu przedmiotowych usług, spowodują obniżenie zobowiązania pod takowego, a w konsekwencji powstanie nadpłaty w rozumieniu art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. W konsekwencji tego, Wnioskodawczyni jest uprawniona do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty na podstawie art. 75 § 2 Ordynacji podatkowej. W związku z powyższym Wnioskodawczyni stoi na stanowisku, że przysługuje jej prawo do złożenia korekt JPK_VAT oraz wnioskowania o stwierdzenia nadpłaty za wszystkie nieprzedawnione okresy rozliczeniowe, w których błędnie wykazała polski podatek należny z tytułu przedmiotowych usług.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 1263 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem” podlegają:

1)  odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;

2)  eksport towarów;

3)  import towarów na terytorium kraju;

4)  wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;

5)  wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia (określanym na podstawie przepisów ustawy) jest terytorium kraju.

W myśl definicji zawartej w art. 2 pkt 1 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terytorium kraju - rozumie się przez to terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:

Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 w tym również:

Przez świadczenie usług należy zatem rozumieć każde zachowanie niebędące dostawą towarów i świadczone na rzecz innego podmiotu. Powołane przepisy wskazują, że pojęcie świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres, gdyż nie obejmuje wyłącznie działań podatnika, lecz również zobowiązanie do powstrzymania się od dokonywania czynności lub do tolerowania czynności bądź sytuacji. Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy).

Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie. Zauważyć jednak należy, że usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym.

W związku z powyższym, czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie.

Czynność można uznać za dokonaną odpłatnie, gdy istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru lub świadczącego usługę. Przy czym, związek pomiędzy otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie. Pod pojęciem odpłatności dostawy towarów lub odpłatności świadczenia usług rozumieć należy prawo podmiotu dokonującego dostawy towarów lub świadczącego usługę do żądania od nabywcy towaru, odbiorcy usługi lub osoby trzeciej zapłaty ceny lub ekwiwalentu (np. w postaci świadczenia wzajemnego).

Przy określeniu, czy miała miejsce czynność podlegająca opodatkowaniu istotne jest zatem określenie, czy wykonywano świadczenie i czy wynagrodzenie z tytułu wykonania tego świadczenia miało być wypłacone. Muszą być zatem spełnione następujące warunki:

‒     w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga strona (nabywca) jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,

‒     świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy (wynagrodzenie).

Należy podkreślić, że ww. warunki powinny być spełnione łącznie, aby świadczenie – jako usługa – podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Dana usługa podlega więc opodatkowaniu podatkiem VAT wówczas, gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą, a otrzymanym świadczeniem wzajemnym, w ten sposób, że zapłacone kwoty stanowią rzeczywiste wynagrodzenie za wyodrębnioną usługę świadczoną w ramach stosunku prawnego lub dochodzi do wymiany świadczeń wzajemnych.

Przy czym, stosownie do art. 8 ust. 2a ustawy:

W przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że ten podatnik sam otrzymał i wyświadczył te usługi.

Powyższy przepis stanowi implementację art. 28 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. L Nr 347 z 11.12.2006 s. 1, ze zm.), zgodnie z którym:

W przypadku, gdy podatnik działając we własnym imieniu, lecz na rachunek innej osoby, uczestniczy w świadczeniu usług, uznaje się, że podatnik ten nabył i wyświadczył te usługi.

Ze świadczeniem usługi mamy do czynienia również w sytuacji gdy podatnik dokonuje czynności działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej. Wówczas przyjmuje się, że dla celów podatku od towarów i usług podatnik (zleceniobiorca) sam nabył usługę od faktycznego wykonawcy, a następnie wyświadczył tę usługę zleceniodawcy. W związku z tym należy stwierdzić, że nabycie usług oraz ich późniejsza odsprzedaż (z marżą czy bez) powinny być zawsze traktowane jako dwie odrębne transakcje usługowe.

Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy:

Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy:

Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Z powyższych przepisów wynika, że dla celów podatku VAT działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność wykonywaną przez podatnika, która jest realizowana w sposób ciągły, dla celów zarobkowych.

W przypadku świadczenia usług, istotnym dla prawidłowego rozliczenia podatku od towarów i usług jest określenie miejsca świadczenia danej usługi. Od poprawności określenia miejsca świadczenia zależy, czy dana usługa podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce, czy też nie.

Kwestie dotyczące miejsca świadczenia przy świadczeniu usług uregulowane zostały w rozdziale 3 działu V ustawy.

I tak, stosownie do art. 28a ustawy:

Na potrzeby stosowania niniejszego rozdziału:

Wskazany art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy. Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług. Podatnikiem według tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy, zgodnie z którym:

Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych

Za podatników są uznawane również podmioty wykonujące działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich oraz państw trzecich.

Stosownie do zasady ogólnej zawartej w art. 28b ust. 1 ustawy:

Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.

Jak stanowi art. 28b ust. 2 ustawy:

W przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

Z powyższych przepisów wynika zatem, że co do zasady, usługa świadczona na rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy, podlega opodatkowaniu w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, wówczas miejscem świadczenia tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa jest świadczona.

Jednakże w odniesieniu do pewnych kategorii usług przepisy dotyczące podatku od towarów i usług wprowadzają szczególne regulacje w zakresie miejsca świadczenia.

I tak, zgodnie z art. 28k ust. 1 ustawy:

Miejscem świadczenia usług telekomunikacyjnych, usług nadawczych i usług elektronicznych na rzecz podmiotów niebędących podatnikami jest miejsce, w którym podmioty te posiadają siedzibę, stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu.

Z opisu sprawy wynika, że prowadzi Pani działalność polegającą na tworzeniu i publikacji treści oraz prowadzeniu transmisji na żywo za pośrednictwem platformy A. Treści te są udostępniane użytkownikom platformy i jednocześnie stanowią element funkcjonowania samej platformy internetowej prowadzonej przez podmiot z siedzibą w Irlandii. Podczas transmisji na żywo wchodzi Pani w interakcje z użytkownikami, zbiera punkty generowane przez system oraz bierze udział w dedykowanych funkcjonalnościach serwisu, takich jak interaktywne bitwy. Funkcja ta polega na rywalizacji dwóch twórców w czasie rzeczywistym, gdzie o zwycięstwie decyduje zaangażowanie widzów wyrażone poprzez przesyłanie wirtualnych prezentów. Przesyłanie tych prezentów przez widzów jest całkowicie dobrowolne i nie stanowi warunku uzyskania dostępu do transmisji, która jest darmowa i ogólnodostępna dla każdego uczestnika aplikacji. Panią aktywność wpływa na zwiększenie atrakcyjności platformy dla użytkowników, budowanie zaangażowania odbiorców oraz generowania ruchu na platformie. Publikowane przez Panią treści i transmisje na żywo stanowią część kontentu dostępnego w ramach platformy A i pośrednio przyczyniają się do budowania zasięgów oraz utrzymywania aktywności użytkowników. Operator platformy A, na rzecz którego świadczy Pani usługę budowania zasięgów i dostarczania kontentu ma siedzibę w Irlandii.

Ponadto prowadzi Pani działalność również na platformie B, będącej własnością operatora B Limited z siedzibą w Irlandii. Działalność ta polega na regularnym tworzeniu i publikowaniu treści, do których oferuje Pani subskrybentom wcześniejszy dostęp w ramach funkcjonalności subskrypcji dostępnej w serwisie. Subskrybenci uiszczają na rzecz operatora platformy opłatę, w zamian za co uzyskują możliwość zapoznania się z publikowanymi treściami przed ich udostępnieniem szerszej publiczności. Nie zawiera Pani żadnych umów z subskrybentami, nie posiada ich danych identyfikacyjnych, nie ustala wysokości opłaty subskrypcyjnej ani nie pobiera jej bezpośrednio od subskrybentów. Cały obieg finansowy odbywa się wewnątrz platformy: subskrybenci uiszczają opłatę na rzecz operatora platformy, który następnie przekazują Pani należną jej część po uprzednim potrąceniu wynagrodzenia.

Pani wątpliwości w pierwszej kolejności dotyczą ustalenia, czy otrzymywane przez Panią środki za pośrednictwem platformy A oraz B, stanowią wynagrodzenie za usługi świadczone na rzecz zagranicznego kontrahenta, a tym samym – zgodnie z art. 28b ust. 1 ustawy o VAT – nie podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT w Polsce jako eksport usług.

Odnośnie ustalenia miejsca świadczenia i opodatkowania usług świadczonych za pośrednictwem platform A oraz B w pierwszej kolejności należy ustalić jaką świadczy Pani usługę i na rzecz kogo, mając na uwadze specyfikę danego świadczenia i obowiązki ciążące na stronach umowy, w szczególności rodzaj i charakter składających się na daną usługę czynności.

I tak, w myśl art. 2 pkt 26 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o usługach elektronicznych - rozumie się przez to usługi świadczone drogą elektroniczną, o których mowa w art. 7 rozporządzenia 282/2011.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 77 str. 1 ze zm.) – zwanego dalej „rozporządzeniem 282/2011”:

Do „usług świadczonych drogą elektroniczną”, o których mowa w dyrektywie 2006/112/WE, należą usługi świadczone za pomocą Internetu lub sieci elektronicznej, których świadczenie – ze względu na ich charakter – jest zasadniczo zautomatyzowane i wymaga minimalnego udziału człowieka, a ich wykonanie bez wykorzystania technologii informacyjnej jest niemożliwe.

W myśl art. 7 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:

Ustęp 1 obejmuje w szczególności:

Załącznik I zawiera następujące usługi:

Stosownie do art. 7 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:

Ustęp 1 nie ma zastosowania do:

q-s) (uchylone)

Z powołanych przepisów wynika, że warunkiem koniecznym uznania usługi, za usługę elektroniczną jest to, aby była ona świadczona za pomocą Internetu lub podobnej sieci elektronicznej. Warunek ten jednak nie jest wystarczający do uznania usługi za usługę elektroniczną w rozumieniu powołanych powyżej przepisów. Istotne jest wystąpienie następujących cech świadczonych usług:

‒     realizacja za pomocą Internetu lub sieci elektronicznej,

‒     świadczenie jest zautomatyzowane, a udział człowieka jest niewielki,

‒     ich wykonanie bez wykorzystania technologii informatycznej jest niemożliwe,

‒     nie jest objęta wyłączeniami zawartymi w art. 7 ust. 3 rozporządzenia 282/2011.

Mając na uwadze przedstawiony opis sprawy oraz powołane przepisy prawa należy stwierdzić, że świadczonych przez Panią usług w postaci transmisji na żywo na platformie A nie można uznać za usługi elektroniczne, o których mowa w art. 2 pkt 26 ustawy, gdyż usługi te nie spełniają definicji usług świadczonych drogą elektroniczną, określonej w rozporządzeniu 282/2011. Jak bowiem wynika z opisu sprawy, są to m.in. transmisje na żywo (LIVE) za pośrednictwem platformy A podczas których komunikuje się Pani na bieżąco z widzami i odpowiada na ich komentarze. Bierze Pani również udział w tzw. interaktywnych bitwach (LIVE Match), które polegają na czasowej rywalizacji z innym twórcą o to, kto w danym czasie zgromadzi większe zaangażowanie swoich widzów (mierzone ilością wysyłanych wirtualnych prezentów). Usługi te wymagają Pani udziału, aby transmisja odbyła się na żywo. Przedstawiony opis usług nie wskazuje na automatyzację oraz minimalny udział człowieka. W związku z tym, warunek wskazany w art. 7 ust. 1 rozporządzenia 282/2011 dotyczący uznania, że świadczenie jest zautomatyzowane, a udział człowieka jest niewielki, nie jest w tej sytuacji spełniony. Zatem należy uznać, że w okolicznościach niniejszej sprawy prowadzone przez Panią transmisje na żywo na platformie A nie stanowią usługi elektronicznej.

Odnośnie zaś podmiotu, na rzecz którego świadczona jest usługa na platformie A, wskazać należy, że nie zawiera Pani żadnych umów z widzami, lecz zawarła Pani umowę z platformą A, która określa Pani wynagrodzenie. Pani działalność na platformie A polega na regularnym prowadzeniu transmisji na żywo, podczas których wchodzi Pani w interakcje z użytkownikami, zbiera punkty generowane przez system oraz bierze udział w dedykowanych funkcjonalnościach serwisu, takich jak interaktywne bitwy, czyli rywalizacja dwóch twórców w czasie rzeczywistym, gdzie o zwycięstwie decyduje zaangażowanie widzów wyrażone poprzez przesyłanie wirtualnych prezentów. Przesyłanie wirtualnych prezentów przez widzów jest całkowicie dobrowolne i nie stanowi warunku uzyskania dostępu do transmisji, która jest darmowa i ogólnodostępna dla każdego użytkownika aplikacji. To platforma A określa wartość wirtualnych prezentów, które jako diamenty są/będą przypisane do Pani konta, a następnie jako środki pieniężne są/będą przelewane na konto na platformie A. Natomiast Pani nie ustala wartości wirtualnych prezentów ani nie ma wpływu kto i w jakiej wysokości przekazuje wsparcie, gdyż cały obieg finansowy odbywa się wewnątrz platformy, tj. widzowie kupują prezenty od operatora platformy a następnie przekazują je Pani, które system przelicza na diamenty przypisane do Pani konta. Przekazywanie prezentów odbywa się dobrowolnie, na podstawie zaakceptowanych przez użytkowników regulaminów oraz zasad obowiązujących na tej platformie. Co istotne, za przekazywanie dobrowolnych prezentów na platformie A widzowie nie otrzymują od Pani świadczenia wzajemnego. Również widzowie, którzy przesyłają wirtualne prezenty na platformie A nie mają innych uprawnień niż ci, którzy nie przekazują tych prezentów. Nie oferuje więc Pani widzom przekazującym prezenty odrębnych, indywidualnych świadczeń ani gwarantowanych korzyści. Przekazanie prezentu nie skutkuje powstaniem po stronie widza roszczenia o wykonanie określonego świadczenia. Osoby przekazujące wirtualne prezenty przeliczane następnie na środki pieniężne za pośrednictwem portalu A nie są więc związane stosunkiem umownym ani innym zobowiązaniem wobec Pani. W ramach opisanych czynności nie występuje umowne świadczenie. Brak ekwiwalentności i dobrowolne przekazywanie wirtualnych prezentów wyklucza ich uznanie za wynagrodzenie podlegające opodatkowaniu za świadczenie usług na rzecz widzów (użytkowników). Nie zobowiązuje się Pani do żadnego konkretnego i ekwiwalentnego działania na rzecz widzów przekazujących wirtualne prezenty. Ponadto, nie ma Pani możliwości uzyskania informacji dotyczących danych pozwalających na identyfikację konkretnej osoby – widzów, jej miejsca zamieszkania w przypadku osoby fizycznej lub siedziby działalności gospodarczej w przypadku podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą.

Tym samym okoliczności te wskazują, że przedmiotowe usługi świadczy Pani na rzecz platformy A, a nie na rzecz ostatecznych odbiorców (widzów).

Natomiast realizacja Pani świadczeń dokonywanych na platformie B, gdzie tworzy i publikuje Pani treści, do których oferuje subskrybentom wcześniejszy dostęp w ramach subskrypcji dostępnej w serwisie, jest zautomatyzowana i niemożliwa bez technologii informatycznej. Widz po kliknięciu przycisku „Subskrybuj” na Pani profilu, dokonuje płatności, a następnie po zweryfikowaniu tej płatności platforma automatycznie i natychmiastowo nadaje widzowi status subskrybenta i odblokowuje dostęp do płatnych treści na Pani profilu na B. Jednocześnie z okoliczności sprawy nie wynika, aby ww. usługi były objęte wyłączeniami zawartymi w art. 7 ust. 3 rozporządzenia 282/2011. Zatem usługi udzielania subskrypcji wpisują się w usługę elektroniczną, w rozumieniu art. 2 pkt 26 ustawy.

Jednocześnie, odnośnie usług udzielania subskrypcji należy mieć na uwadze art. 9a rozporządzenia wykonawczego 282/2011, zgodnie z którym:

Aby uznać dostawcę usług świadczonych drogą elektroniczną za wyraźnie wskazanego przez podatnika jako podmiot świadczący usługę, muszą zostać spełnione następujące warunki:

Na użytek niniejszego ustępu podatnik, który w odniesieniu do usług świadczonych drogą elektroniczną zatwierdzi obciążenie usługobiorcy płatnością, zatwierdzi świadczenie usług lub ustali ogólne warunki świadczenia usług, nie może mieć możliwości wyraźnego wskazania innej osoby jako podmiotu świadczącego te usługi.

Z cytowanych powyżej przepisów rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) Nr 282/2011 wynika więc, że w przypadku świadczenia usług drogą elektroniczną podatnik uczestniczący w świadczeniu tych usług działa w imieniu własnym, lecz na rzecz dostawcy tych usług. Oznacza to, że każdy pośrednik otrzymał i świadczył usługę dalej drogą elektroniczną. Jednakże w określonych okolicznościach należy przyjąć, że taki stan rzeczy nie ma miejsca, np. w sytuacji gdy podatnik wyraźnie wskaże dostawcę jako podmiot świadczący usługę, co oznacza, że:

a)  na fakturze wystawionej lub udostępnionej przez każdego podatnika uczestniczącego w świadczeniu usługi należy wyszczególnić (tj. wystarczająco jasno wskazać) przedmiotową usługę i jej dostawcę (w zwykłych transakcjach handlowych fakturę VAT wystawia się między dwoma podatnikami); oraz

b)  na rachunku lub paragonie należy wyszczególnić przedmiotową usługę i jej dostawcę (podatnik musi wystawić lub udostępnić odbiorcy końcowemu rachunek lub paragon, na którym wyszczególni przedmiot świadczonej usługi i informacje dotyczące usługodawcy, np. nazwę przedsiębiorstwa, numer identyfikacyjny VAT); oraz

c)  podatnik uczestniczący w świadczeniu usługi nie zatwierdza obciążenia usługobiorcy płatnością (oznacza to na przykład, że sklep z aplikacjami nie jest odpowiedzialny za płatność pomiędzy konsumentem końcowym a właścicielem treści aplikacji); oraz

d)  podatnik uczestniczący w świadczeniu usługi nie zatwierdza świadczenia usługi (oznacza to, że dostawa, na przykład aplikacji, od właściciela treści za pośrednictwem sklepu z aplikacjami nie jest zatwierdzana przez sklep z aplikacjami); oraz

e)  podatnik uczestniczący w świadczeniu usługi nie ustala ogólnych warunków świadczenia usługi (oznacza to, na przykład, że warunki sprzedaży aplikacji za pośrednictwem sklepu z aplikacjami nie są ustalane przez sklep z aplikacjami);

oraz

jest to odzwierciedlone w uzgodnieniach umownych (wszystkie punkty od a) do e) muszą być odzwierciedlone w uzgodnieniach umownych).

Jeżeli podatnik będzie uczestniczył w świadczeniu usługi spełniającej wszystkie powyższe warunki należy domniemywać, że podatnik ten nie jest odbiorcą świadczącym dalej usługę.

Mając na uwadze powyższe przepisy oraz przedstawione we wniosku okoliczności sprawy należy stwierdzić, że platforma B, za pomocą której odbywa się sprzedaż subskrypcji w celu uzyskania dostępu do płatnych treści zamieszczanych na Pani profilu, powinna być traktowana jako podatnik uczestniczący w świadczeniu usług elektronicznych działający w imieniu własnym, lecz na rzecz dostawcy (Pani).

W analizowanym przypadku nie można uznać dostawcy (Pani) jako wyraźnie wskazanego przez platformę B za podmiot świadczący przedmiotowe usługi elektroniczne, ponieważ nie są spełnione warunki wynikające z art. 9a rozporządzenia wykonawczego 282/2011. Jak wynika bowiem z wniosku, nie posiada Pani aktywnej roli w kreowaniu stosunków zobowiązaniowych między Panią a ostatecznymi nabywcami (subskrybentami), jak również nie ma Pani realnego wpływu na warunki transakcji pomiędzy Panią a subskrybentami. Jak sama Pani wskazała zamówienie oraz proces płatności nie są obsługiwane przez Panią, lecz są w pełni realizowane przez platformę B (najczęściej z wykorzystaniem podpiętych płatności (…) lub (…)). To platforma B określa ramy technologiczne usługi, w pełni przetwarza i zatwierdza płatności (pobierając przy tym prowizję) oraz ściśle limituje możliwości cenowe poprzez narzucenie zamkniętego katalogu gotowych stawek subskrypcji do wyboru. Nie ma Pani również możliwości uzyskania od platformy B informacji dotyczących osób wpłacających (widzów) – danych, które pozwalają na identyfikację konkretnej osoby, jej miejsca zamieszkania w przypadku osoby fizycznej lub siedziby działalności gospodarczej w przypadku podmiotów prowadzących działalność gospodarczą. Ponadto, to platforma B udostępnia i ogranicza opcje dodatkowe, takie jak możliwość włączenia 14-dniowego bezpłatnego okresu próbnego, czy określonych zniżek promocyjnych dla kolejnych subskrybentów. Jedynym podmiotem, z którym łączy Panią stosunek prawny o charakterze gospodarczym jest zagraniczny operator platformy – B Limited z siedzibą w Irlandii.

Powyższe okoliczności wskazują, że to platformę B należy uznać za podmiot, który otrzymuje i świadczy usługę elektroniczną. W analizowanej sprawie nie jest Pani podatnikiem świadczącym usługi elektroniczne na rzecz końcowych nabywców (widzów), lecz świadczy Pani usługę elektroniczną na rzecz platformy B. W tej sytuacji nie występuje Pani w roli podatnika w stosunku do końcowych nabywców (subskrybentów) w procesie sprzedaży usług subskrypcji poprzez platformę B.

Przechodząc do kwestii określenia miejsca świadczenia wykonywanych przez Panią usług, z tytułu których otrzymuje Pani wynagrodzenie od platformy A oraz B należy wskazać, że zgodnie z ogólną zasadą powołanego wcześniej art. 28b ust. 1 ustawy, usługa świadczona na rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy podlega opodatkowaniu w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy. Do powołanej w art. 28b ust. 1 ustawy zasady ogólnej, ustawodawca przewidział szereg zastrzeżeń, wskazując szczególne zasady ustalania miejsca świadczenia usług, przy czym w rozpatrywanej sprawie nie mają one zastosowania. Jednocześnie z opisu sprawy wynika, że platforma A oraz B, podmioty posiadające siedziby działalności gospodarczej w Irlandii, nieposiadające miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, spełniają wszystkie warunki do uznania ich za podatników w rozumieniu art. 28a ustawy. Zatem miejscem świadczenia, a tym samym opodatkowania usług świadczonych przez Panią na rzecz ww. platform A oraz B jest miejsce, w którym platformy te posiadają siedzibę swojej działalności gospodarczej. W konsekwencji przedmiotowe usługi, o których mowa we wniosku nie podlegają opodatkowaniu w Polsce.

Zatem Pani stanowisko w zakresie pytania nr 1 uznaję za prawidłowe.

Odnosząc się z kolei do kwestii możliwości złożenia korekty deklaracji podatkowych i wniosku o stwierdzenie i zwrot nadpłaty wskazać należy, że podatek od towarów i usług należy do grupy podatków powstających z mocy prawa, który pobierany jest w trybie tzw. samoobliczenia. Dlatego też szczególnie istotną rolę w tym podatku odgrywają deklaracje podatkowe. Przy ich pomocy podatnik określa i zgłasza organowi podatkowemu (deklaruje) wysokość zobowiązania podatkowego.

Stosownie do art. 99 ust. 1 ustawy:

Podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani składać w urzędzie skarbowym deklaracje podatkowe za okresy miesięczne w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po każdym kolejnym miesiącu, z zastrzeżeniem ust. 2-10, art. 130c, art. 133 i art. 138g ust. 2.

W myśl art. 99 ust. 12 ustawy (w brzmieniu obowiązującym do 30 września 2026 r.):

Zobowiązanie podatkowe, kwotę zwrotu różnicy podatku, kwotę zwrotu podatku naliczonego lub różnicy podatku, o której mowa w art. 87 ust. 1, przyjmuje się w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej, chyba że organ podatkowy określi je w innej wysokości.

Przy czym, stosownie do art. 99 ust. 12 ustawy (w brzmieniu obowiązującym od 1 października 2026 r.):

Zobowiązanie podatkowe, zwrot różnicy podatku, zwrot podatku naliczonego, różnicę podatku, o której mowa w art. 87 ust. 1, oraz podatek naliczony do odliczenia w następnych okresach rozliczeniowych przyjmuje się w wysokości wynikającej z deklaracji podatkowej, chyba że organ podatkowy określi je w innej wysokości.

Na podstawie art. 87 ust. 1 ustawy:

W przypadku gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy.

Zasady dokonywania zwrotu różnicy podatku na rachunek bankowy podatnika zostały określone w art. 87 ust. 2-6 ustawy.

Stosownie do art. 21 § 1 pkt 1 oraz § 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.):

Zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania.

Jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, a zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób określony w § 1 pkt 1, podatek wykazany w deklaracji jest podatkiem do zapłaty, z zastrzeżeniem § 3.

W świetle art. 81 § 1 i § 2 ustawy Ordynacja podatkowa:

§ 1. Jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, podatnicy, płatnicy i inkasenci mogą skorygować uprzednio złożoną deklarację.

§ 2. Skorygowanie deklaracji następuje przez złożenie korygującej deklaracji.

Wprawdzie przepisy ustawy VAT nie zawierają generalnej reguły dotyczącej korekt deklaracji, ani co do przesłanek takiej korekty, ani co do sposobu jej dokonywania, to jednak konieczność korekty powstaje w każdym przypadku, gdy kwota odliczenia byłaby niższa lub wyższa od kwoty odliczenia przysługującego podatnikowi, a także w sytuacjach, gdy po wykazaniu odliczenia uległy zmianie czynniki wpływające na prawo lub wielkość odliczenia.

Korekta deklaracji ma na celu poprawienie błędu, który został popełniony przy poprzednim jej sporządzeniu. Może ona dotyczyć każdej pozycji deklaracji, np.: określenia wysokości zobowiązania podatkowego, wysokości kwoty zwrotu podatku oraz innych danych zawartych w treści deklaracji (np.: adresu, nr NIP) – o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej. Korekta deklaracji ma na celu skorygowanie błędu poprzez zastąpienie go właściwym zapisem.

Zgodnie z art. 72 § 1 Ordynacji podatkowej:

Za nadpłatę uważa się kwotę:

Z powyższego przepisu wynika, że nadpłata podatku ma miejsce, gdy świadczenie podatkowe w świetle obowiązującego prawa nie powinno w ogóle mieć miejsca (świadczenie nienależne), albo świadczenie podatnika jest wyższe niż powinno to wynikać z przepisów obowiązującego prawa (świadczenie nadpłacone).

Zgodnie z art. 73 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej:

Nadpłata powstaje, z zastrzeżeniem § 2, z dniem zapłaty przez podatnika podatku nienależnego lub w wysokości większej od należnej.

Zgodnie z art. 75 § 1 Ordynacji podatkowej:

Jeżeli podatnik kwestionuje zasadność pobrania przez płatnika podatku albo wysokość pobranego podatku, może złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku.

W myśl art. 75 § 2 Ordynacji podatkowej (w brzmieniu obowiązującym do 30 września 2026 r.):

Uprawnienie do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty przysługuje podatnikom, płatnikom i inkasentom oraz osobom, które były wspólnikami spółki cywilnej w momencie rozwiązania spółki w zakresie zobowiązań spółki. Płatnik lub inkasent jest uprawniony do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty, jeżeli wpłacony podatek nie został pobrany od podatnika.

Natomiast jak wynika z art. 75 § 2 Ordynacji podatkowej (w brzmieniu obowiązującym od 1 października 2026 r.):

Uprawnienie do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty przysługuje podatnikom, płatnikom i inkasentom oraz osobom, które były wspólnikami spółki cywilnej w momencie rozwiązania spółki, w zakresie zobowiązań spółki, chyba że nadpłata wynika ze skorygowanej deklaracji składanej po upływie terminu do jej złożenia. Równocześnie z wnioskiem należy złożyć umowę spółki aktualną na dzień rozwiązania spółki. Płatnik lub inkasent jest uprawniony do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty, jeżeli wpłacony podatek nie został pobrany od podatnika.

W myśl art. 75 § 3 Ordynacji podatkowej (w brzmieniu obowiązującym do 30 września 2026 r.):

Jeżeli z przepisów prawa podatkowego wynika obowiązek złożenia zeznania (deklaracji), to podatnik, płatnik lub inkasent równocześnie z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty jest obowiązany złożyć skorygowane zeznanie (deklarację).

Przy czym należy zauważyć, że z dniem 1 października 2026 r. przepis art. 75 § 3 Ordynacji podatkowej został uchylony. Zniesiony został zatem wymóg składania odrębnego wniosku o stwierdzenie nadpłaty, jeżeli nadpłata wprost wynika ze skorygowanej deklaracji składanej po upływie terminu do jej złożenia.

Jak stanowi natomiast art. 77 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej (w brzmieniu obowiązującym do 30 września 2026 r.):

Nadpłata podlega zwrotowi w terminie 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wraz ze:

- lecz nie wcześniej niż w terminie 3 miesięcy od dnia złożenia zeznania lub deklaracji, o których mowa w art. 73 § 2, albo 45 dni od dnia złożenia za pomocą środków komunikacji elektronicznej zeznania, o którym mowa w art. 73 § 2 pkt 1, przez podatników podatku dochodowego od osób fizycznych.

Jak wynika z art. 77 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej (w brzmieniu obowiązującym od 1 października 2026 r.):

Nadpłata podlega zwrotowi w terminie 2 miesięcy od dnia złożenia:

- lecz nie wcześniej niż w terminie 3 miesięcy od dnia złożenia zeznania lub deklaracji, o których mowa w art. 73 § 2, albo 45 dni od dnia złożenia za pomocą środków komunikacji elektronicznej zeznania, o którym mowa w art. 73 § 2 pkt 1, przez podatników podatku dochodowego od osób fizycznych.

Należy jednak pamiętać, że na podstawie art. 79 § 1 Ordynacji podatkowej:

Postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty nie może zostać wszczęte w czasie trwania postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej - w zakresie zobowiązań podatkowych, których dotyczy postępowanie lub kontrola. W razie wszczęcia z urzędu postępowania podatkowego w sprawie, w której został złożony wniosek o stwierdzenie nadpłaty, żądanie zawarte we wniosku o stwierdzenie nadpłaty podlega rozpatrzeniu w tym postępowaniu.

Natomiast w myśl art. 79 § 2 Ordynacji podatkowej:

Prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty oraz wniosku o zwrot nadpłaty wygasa po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, chyba że ustawy podatkowe przewidują inny tryb zwrotu podatku.

Jednocześnie z art. 81 § 2a i § 2b Ordynacji podatkowej wynika że:

§ 2a. Podmiot uprawniony do skorygowania deklaracji może przedstawić pisemne uzasadnienie przyczyn korekty.

§ 2b. Korektę deklaracji, z której wynika nadpłata w wysokości większej niż 10.000 zł, składa się wraz z pisemnym uzasadnieniem przyczyn korekty.

Ponadto, należy również wskazać na instytucję przedawnienia zobowiązania podatkowego, zawartą w przepisach ustawy Ordynacja podatkowa.

I tak, zgodnie z art. 70 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa:

Zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.

Stosownie do art. 70 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa:

Bieg terminu przedawnienia nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu:

Art. 70 § 6 ustawy Ordynacja podatkowa:

Bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem:

W myśl art. 70 § 7 ustawy Ordynacja podatkowa:

Bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia następującego po dniu:

Zgodnie z art. 70 § 8 ustawy Ordynacja podatkowa:

Nie ulegają przedawnieniu zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką lub zastawem skarbowym, jednakże po upływie terminu przedawnienia zobowiązania te mogą być egzekwowane tylko z przedmiotu hipoteki lub zastawu.

Z okoliczności niniejszej sprawy wynika, że środki otrzymywane przez Panią za pośrednictwem platform A oraz B zostały przez Panią rozliczone w pliku JPK_VAT jako transakcje podlegające opodatkowaniu na terytorium kraju. Transakcje te dotyczą okresu od września 2023 r. do maja 2026 r. Najpierw Pani stosowała stawkę zwolnioną z uwagi na zwolnienie podmiotowe, zaś później stawkę 23%. Jest Pani zarejestrowana jako czynny podatnik VAT od 23 lipca 2024 r. Jak już ustaliłem miejscem świadczenia, a tym samym opodatkowania Pani usług opisanych we wniosku, świadczonych na rzecz platform A oraz B nie jest terytorium Polski, a tym samym nie jest/nie była Pani podmiotem zobowiązanym do rozliczenia podatku VAT z tego tytułu.

W konsekwencji, skoro rozliczała Pani podatek należny w wysokości 23% traktując opisane usługi jako opodatkowane w Polsce, co do zasady ma Pani prawo do złożenia korekty deklaracji podatkowych na podstawie art. 81 Ordynacji podatkowej, w których to skoryguje Pani podstawę opodatkowania i podatek należny wobec nienależnie opodatkowanych ww. usług w Polsce. Jednocześnie, ma Pani prawo do zwrotu kwoty nadpłaconego podatku VAT. Przy czym wymóg składania odrębnego wniosku o stwierdzenie nadpłaty, jeżeli nadpłata wprost wynika ze skorygowanej deklaracji składanej po upływie terminu do jej złożenia, został zniesiony z dniem 1 października 2026 r.

Tym samym Pani stanowisko w zakresie pytania nr 2, że przysługuje Pani prawo do złożenia korekt JPK_VAT oraz zwrotu nadpłaconego podatku za wszystkie nieprzedawnione okresy rozliczeniowe, w których błędnie wykazała Pani podatek należny z tytułu przedmiotowych usług, uznaję za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy:

• stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia, oraz
• zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego podanym przez Panią w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.