Interpretacja indywidualna
- stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

10 lipca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 7 lipca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy nieposiadania stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium Polski oraz  braku prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących nabycie Usług Logistycznych.

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

A. (dalej: „A.” lub „Spółka”) jest francuską spółką kapitałową. Działalność gospodarczą Spółki można podzielić na następujące kategorie:

• Działalność podstawowa, polegająca na produkcji szampana, obejmująca zakup towarów i usług od podmiotów zewnętrznych, przede wszystkim zakup winogron oraz materiałów niezbędnych do prowadzenia działalności gospodarczej (np. butelek, etykiet itp.), a także sprzedaż butelek szampana na rzecz powiązanych spółek dystrybucyjnych lub niezależnych dystrybutorów. Działalność ta obejmuje również inwestycje kapitałowe, takie jak inwestycje w kadzie, budynki, maszyny oraz urządzenia produkcyjne.
• Działalność handlowa dotycząca handlu napojami alkoholowymi nabywanymi od innych podmiotów powiązanych, w tym od polskiej spółki powiązanej (dalej: „Podmiot Powiązany”). Nabyte produkty są następnie sprzedawane spółkom zależnym zajmującym się dystrybucją napojów alkoholowych (takich jak szampan, koniak, wódka, wino czy whisky) lub niezależnym dystrybutorom. Aktualnie towary nabywane w ramach tej działalności są wysyłane do magazynów zlokalizowanych we Francji, po czym są sprzedawane i transportowane do innych państw.

Obecnie A. planuje zmiany w modelu dystrybucji towarów. A. planuje zawrzeć umowę dostawcą usług logistycznych w Polsce (dalej: „Operator Logistyczny”). Na podstawie zawartej umowy, Operator Logistyczny będzie zobowiązany do przechowywania towarów Spółki w magazynie (dalej: „Magazyn Operatora Logistycznego”), a także do bieżącej obsługi logistycznej towarów (m.in. przechowywanie towarów do wysyłki, przyjmowanie towarów na magazyn). Przez cały okres przechowywania towarów w Magazynie Operatora Logistycznego prawo własności towarów pozostanie po stronie A.

Towary, które mają być składowane w Magazynie Operatora Logistycznego, zostaną nabyte od Podmiotu Powiązanego i dostarczone z magazynu znajdującego się w Polsce i zarządzanego przez Podmiot Powiązany. A. nie będzie wykonywać żadnych czynności na produktach zakupionych od Podmiotu Powiązanego. Wszystkie produkty, co do zasady, będą stanowiły towary gotowe, a ewentualne dostosowanie produktów do potrzeb Spółki zostanie przeprowadzone przez Podmiot Powiązany jeszcze przed sprzedażą towarów do A. Podmiot Powiązany będzie sprzedawał towary do A. na warunkach INCOTERMS FCA. Spółka będzie podmiotem odpowiedzialnym za zorganizowanie transportu z magazynu Podmiotu Powiązanego do Magazynu Operatora Logistycznego, jak i za ponoszenie związanych z tym kosztów. Podmiot Powiązany będzie kontaktował się z wybraną firmą transportową jedynie w celu przygotowania towarów do wydania w odpowiednim czasie.

A. nie podjęło jeszcze ostateczne decyzji co do podmiotu odpowiedzialnego za transport towarów z Magazynu Operatora Logistycznego do klientów - możliwe w tym zakresie jest zaangażowanie Operatora Logistycznego lub innej firmy świadczącej usługi transportu. Niezależnie jednak od ostatecznego wyboru, umowa na świadczenie usług transportu towarów zostanie zawarta przez A. z siedzibą we Francji. Wszystkie ewentualne zmiany do umowy, jak i bieżące zagadnienia związane z realizacją umowy będą realizowane przez personel A. zlokalizowany we Francji. Ponadto, A. będzie odpowiedzialne za organizację wysyłki i dopełnienie formalności eksportowych z Polski w odniesieniu do towarów, które będą transportowane do krajów spoza UE.

Szczegóły współpracy z Operatorem Logistycznym

Operator Logistyczny, w ramach umowy logistycznej, zobowiązany będzie do świadczenia usług związanych z magazynowaniem towarów (dalej: „Usługi Logistyczne”). W tym zakresie, głównym zadaniem Operatora Logistycznego będzie odbiór gotowych produktów transportowanych z magazynu Podmiotu Powiązanego oraz ich przechowywanie. Wszystkie towary będą przechowywane zgodnie z warunkami określonymi przez A. w odpowiedniej dokumentacji.

W ramach świadczonych Usług Logistycznych, Operator Logistyczny będzie również odpowiedzialny za przygotowanie towarów do wysyłki z Magazynu Operatora Logistycznego do klientów A., zgodnie z instrukcjami dotyczącymi zamówieniami otrzymanymi od A. Przygotowanie zamówienia będzie polegało głównie na właściwej kompletacji palet lub kartonów. Następnie Operator Logistyczny będzie odpowiedzialny za załadunek towarów do kontenerów lub ciężarówek zorganizowanych przez A. W tym zakresie, w ramach świadczonych Usług Logistycznych, Operator Logistyczny będzie przygotowywać dokumentację transportową i celną niezbędną do śledzenia towarów oraz zajmie się opłatami akcyzowymi, dokumentacją i monitorowaniem stanów magazynowych.

Świadczone przez Operatora Logistycznego Usługi Logistyczne będą obejmować również kontrolę ilości towarów dostarczonych z magazynu Podmiotu Powiązanego, a także kontrolę jakości otrzymanych palet i kartonów. Taka kontrola nie będzie jednak obejmowała kontroli jakości samych produktów. Ponadto, Operator Logistyczny będzie przeprowadzał cykliczne inwentaryzacje w celu weryfikacji stanów magazynowych.

W wyjątkowych przypadkach, Operator Logistyczny może być odpowiedzialny za naprawę produktów, które uległy zniszczeniu. Ponadto, w szczególnych przypadkach, Operator Logistyczny może wykonywać czynności związane z dopasowaniem towarów do potrzeb klienta, takie jak grawerowanie butelek na potrzeby konkretnych rynków. Czynności takie będą jednak miały charakter wyłącznie wyjątkowy - Spółka co do zasady nie przewiduje dokonywania takich czynności w Magazynie Operatora Logistycznego. Zgodnie z założeniami Spółki, ewentualne szczególne wymagania co do towarów będą zarządzane z wyprzedzeniem, tak aby mogły zostać wykonane przez Podmiot Powiązany jeszcze przed sprzedażą towarów Spółce lub będą wdrażane na kolejnych etapach dystrybucji (na rynkach docelowych).

Spółka nie wyklucza sytuacji, w której Operator Logistyczny może świadczyć inne usługi na rzecz A., m.in. usługi związane z obsługą celną i akcyzową, a także spedycją. Nie zostały jednak w tej kwestii podjęte ostateczne decyzje dotyczące wyboru dostawcy usług.

Operator Logistyczny nie będzie świadczyć na rzecz Spółki innych usług. Operator Logistyczny nie będzie uprawniony do podejmowania innych działań w imieniu Spółki, w szczególności:

• Operator Logistyczny nie będzie uprawniony do podejmowania decyzji biznesowych w imieniu Spółki;
• Operator Logistyczny nie będzie kontaktował się z nabywcami Spółki;
• Operator Logistyczny, co do zasady, nie będzie odpowiedzialny za transport lub organizację transportu (wszystkie decyzje dotyczące wyboru przewoźnika oraz warunków współpracy będą podejmowane przez Spółkę, gdzie Operator Logistyczny będzie kontaktować się z przewoźnikami wyłącznie w celu skoordynowania bieżącej współpracy. Przy czym nie jest wykluczone, że A. w przyszłości zdecyduje, że Operator Logistyczny będzie świadczył dodatkowo usługi transportu na rzecz Spółki).

Towary Spółki nie będą przechowywane w ściśle określonej części Magazynu Operatora Logistycznego. Umowa zawarta z Operatorem Logistycznym dotyczyć będzie jedynie magazynowania towarów i obsługi logistycznej, bez przyznawania Spółce prawa do używania całości lub części wyraźnie oznaczonej nieruchomości. Tym samym żadna z konkretnie określonych części Magazynu Operatora Logistycznego nie będzie przeznaczona do wyłącznego użytku Spółki.

Przedstawiciele Spółki nie będą mieli swobodnego wstępu do Magazynu Operatora Logistycznego. Możliwe będą wyłącznie krótkie wizyty przedstawicieli Spółki m.in. w celu poczynienie ustaleń co do zasad współpracy. W takim przypadku konieczne będzie jednak każdorazowe udzielenie pracownikom Spółki zgody przez Operatora Logistycznego na wejście do Magazynu. Ponadto, Spółka nie będzie miała bezpośredniej kontroli nad pracownikami Operatora Logistycznego oraz nad jego magazynem.

Operator Logistyczny świadczy usługi również na rzecz innych podmiotów niż A.

Inne informacje dotyczące planowanych działań w Polsce

W Polsce nie będą podejmowane żadne decyzje biznesowe związane z działalnością A. Wszystkie decyzje będą podejmowane przez kierownictwo A. z siedzibą we Francji. W szczególności żadna osoba w Polsce nie będzie uprawniona do reprezentowania A., w tym nie będzie negocjować warunków umów ani ich zawierać.

A. nie będzie zatrudniać pracowników w Polsce. Pracownicy A. będą odwiedzać Magazyn Operatora Logistycznego raz na kwartał w celu przeprowadzenia przeglądu działalności oraz raz w roku w celu przeprowadzenia inwentaryzacji. W początkowej fazie, podczas rozpoczynania współpracy z Operatorem Logistycznym, personel A. może przebywać w Polsce przez kilka dni w celu przeprowadzenia odpowiednich testów.

A. nie wynajmuje ani nie posiada, a także nie ma zamiaru wynajmować ani posiadać żadnych nieruchomości w Polsce. Spółka nie będzie posiadała w Polsce własnego zaplecza technicznego - w szczególności takiego, który umożliwiłaby odbiór nabywanych usług i wykorzystywanie ich dla potrzeb działalności w Polsce lub świadczenia usług z Polski. Spółka będzie posiadać w Polsce tylko jedną maszynę do grawerowania butelek zlokalizowaną w Polsce. Maszyn ta będzie jednak wykorzystywana wyłącznie w wyjątkowych okolicznościach - Spółka nie planuje przeniesienia procesu grawerowania do Polski. Spółka nie będzie posiadać żadnych innych aktywów rzeczowych w Polsce.

W trakcie realizacji planowanych działań A. w Polsce niektórzy pracownicy Podmiotu Powiązanego mogą okazjonalne udzielać A. ograniczonego wsparcia w zakresie zarzadzania zapasami. W wyjątkowych przypadkach pracownicy Podmiotu Powiązanego mogą pomagać A. w takich zadaniach jak kontrola zapasów, coroczne inwentaryzacje oraz rozwiązywanie sporadycznych i drobnych problemów operacyjnych z Operatorem Logistycznym lub firmami transportowymi. Żadni konkretni pracownicy Podmiotu Powiązanego nie zostaną wyznaczeni do świadczenia usług na rzecz A. Tym samym Spółka dopuszcza, że okazjonalnie będzie współpracować z tym pracownikami, jednak nie będzie miała nad nimi bezpośredniej władzy ani kontroli zarządczej. Pozostaną oni w pełni zintegrowani ze strukturą organizacyjną Podmiotu Powiązanego i będą podlegać wyłącznie kierownictwu tego podmiotu.

Pytania

1.    Czy w opisanym zdarzeniu przyszłym, Spółka będzie posiadała stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski, o którym mowa w art. 28b ust. 2 ustawy o VAT?

2.    Czy Spółce będzie przysługiwać prawo do pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony wynikającego z faktur wystawianych przez Operatora Logistycznego dokumentujących nabycie Usług Logistycznych?

Państwa stanowisko w sprawie

1.  W ocenie Spółki nie będzie ona posiadała na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 28b ust. 2 ustawy o VAT.

2.  W ocenie Spółki nie będzie jej przysługiwać prawo do pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony wynikającego z faktur wystawianych przez Operatora Logistycznego dokumentujących nabycie Usług Logistycznych.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy

Ad 1

Zgodnie z art. 28b ust. 1 ustawy o VAT: „Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.”

Natomiast zgodnie z art. 28b ust. 2 ustawy o VAT: „W przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.”

Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie zostało zdefiniowane w przepisach ustawy o VAT, w przepisach wykonawczych do ustawy o VAT, ani w przepisach Dyrektywy 2006/112/We z dnia 28 listopada 2006 r.  w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. L z 2006 r. Nr 347, str. 1 z późn. zm., dalej: „Dyrektywa VAT”). Definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wprowadziło Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 282/2011 z 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE (dalej: „Rozporządzenie Wykonawcze”).

Zgodnie z regulacjami zawartymi w art. 11 ust. 1 Rozporządzenia Wykonawczego stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej oznacza dowolne miejsce inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Ponadto, zgodnie z art. 11 ust. 3 Rozporządzenia Wykonawczego, fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający, by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

Definicja stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej zawarta w Rozporządzeniu Wykonawczym została doprecyzowana w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: „TSUE”). W związku z tym, dla ustalenia zakresu pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” niezbędne jest odwołanie się do dorobku orzeczniczego TSUE, który wielokrotnie orzekał w tej kwestii. W szczególności należy wskazać na wyroki z dnia: 4 lipca 1985 r. w sprawie Gunter Berkholz przeciwko Finanzamt Hamburg-Mitte-Altstadt (C-168/84); 2 maja 1996 r. w sprawie Faaborg-Gelting Linien A/S przeciwko Finanzamt Flensburg (C-231/94); 7 maja 1998 r. w sprawie Lease Plan Luxembourg SA przeciwko Belgii (C-390/96); 17 lipca 1997 r. w sprawie ARO Lease BV Przciwko Inspecteur van de Belastingdienst Grotę Ondernemingen Amsterdam (C-190/95); 12 maja 2005 r. w sprawie RAL (Channel Islands) Ltd i in. przeciwko Commissioners of Customs Excise (C-452/03); 28 czerwca 2007 r. w sprawie Planzer Luxembourg przeciwko Bundeszentralamt fur Steuern (C-73/06); 16 października 2014 r. w sprawie Welmory Sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Gdańsku (C-605/12), czy z dnia 3 czerwca 2021 r. w sprawie Titanium Ltd przeciwko Finanzamt Osterreich (C-931/19).

Zgodnie ze wskazówkami TSIE zawartymi w wyroku z 4 lipca 1985 r. w sprawie Gunter Berkholz przeciwko Finanzamt Hamburg-Mitte-Altstadt (C-168/84), aby miejsce, w którym podatnik wykonuje działalność gospodarczą można było uznać za stałe miejsce prowadzenia działalności muszą być łącznie spełnione następujące przesłanki:

i)             miejsce to musi charakteryzować się pewną minimalną skalą działalności oraz

ii)            muszą być w nim stale obecne zasoby ludzkie oraz techniczne konieczne do wykonywania działalności.

Podobnie orzekł TSUE w wyroku z 28 czerwca 2007 r. w sprawie Planzer Luxembourg przeciwko Bundeszentralamt fur Steuern (sygn. C-73/06) uznając, iż „zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa w dziedzinie podatku VAT pojęcie stałego przedsiębiorstwa wymaga minimalnej trwałości poprzez zgromadzenie stałych zasobów ludzkich i technicznych, koniecznych dla świadczenia określonych usług. (…) Owa minimalna trwałość oznacza zatem wystarczający stopień trwałości oraz strukturę, która z punktu widzenia zasobów ludzkich i technicznych jest w stanie umożliwić świadczenie danych usług w sposób niezależny.”

Z kolei w wyroku z 17 lipca 1997 r. w sprawie ARO Lease BV Przciwko Inspecteur van de Belastingdienst Grotę Ondernemingen Amsterdam (C-190/95), TSUE stwierdził, iż przedsiębiorstwo, które nie posiada w państwie członkowskim ani własnego personelu, ani struktury organizacyjnej, która cechuje się wystarczającym stopniem trwałości, aby zapewnić ramy, w których mogłyby być zawierane umowy i podejmowane decyzje w zakresie zarządzania, nie może być uznane za posiadające stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie.

Podobnie orzekł TSUE w wyroku z 16 października 2014 r. w sprawie Welmory Sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Gdańsku (C-605/12) zgodnie z którym „(…) podatnik mający siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, który korzysta z usług świadczonych prze drugiego podatnika mającego siedzibę w innym państwie członkowskim, powinien być uważany za posiadającego w tym innym państwie członkowskim „stałe miejsce prowadzenia działalności” w rozumieniu art. 44 dyrektywy VAT, w celu określenia miejsca opodatkowania tych usług, jeżeli to stałe miejsce charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór usług i wykorzystywanie ich do celów jego działalności gospodarczej, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego.”

Natomiast w wyroku z 7 maja 2020 r. w sprawie Dong Yang Electronics sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (C-547/18) TSUE wskazał, że fakt, iż spółka z państwa trzeciego posiada spółkę zależną w państwie członkowskim, nie oznacza, że ta spółka zależna jest stałym miejscem prowadzenia działalności gospodarczej w tym państwie członkowskim.

Dodatkowo, w wyroku z 3 czerwca 2021 r. w sprawie Titanium Ltd przeciwko Finanzamt Osterreich (C-931/19) TSUE orzekł, że nieruchomość, która nie ma żadnych zasobów ludzkich umożliwiających samodzielne działanie w sposób oczywisty nie spełnia kryteriów uznania za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu regulacji unijnych. Wobec powyższego, wynajmowana w państwie członkowskim nieruchomość nie stanowi stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w sytuacji, gdy właściciel tej nieruchomości nie posiada własnego personelu do świadczenia usług związanych z najmem.

Uwzględniając regulacje zawarte w Rozporządzeniu Wykonawczym, a także tezy prezentowane w przytoczonym orzecznictwie TSUE, stwierdzić należy, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności, gdy kumulatywnie spełnione zostaną następujące warunki:

1. miejsce działalności charakteryzuje się odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego oraz technicznego, aby umożliwić odbiór nabywanych usług i wykorzystywanie ich dla potrzeb tego miejsca prowadzenia działalności lub świadczenia usług (prowadzenie działalności gospodarczej) z tego miejsca;
2. miejsce charakteryzuje się określonym poziomem stałości, czyli podatnik ma zamiar prowadzenia działalności w tym miejscu w dłuższym okresie;
3. działalność prowadzona w tym miejscu jest działalnością niezależną w stosunku do działalności głównej (miejsce charakteryzuje niezależność decyzyjna).

Co istotne, powyższe kryteria muszą zostać spełnione łącznie. Jeżeli którekolwiek z nich nie zostanie spełnione, brak będzie podstaw do uznania, że dany podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności.

Stanowisko takie znajduje potwierdzenie w interpretacjach organów podatkowych i sądów, gdzie przykładowo potwierdził je Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji z 7 sierpnia 2024 r. (sygn. 0114-KDIP1-2.4012.244.2024.2.RST) stwierdzając, że „za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego, ponadto zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością.”

Przenosząc wszystko powyższe na grunt opisanego zdarzenia przyszłego, w ocenie Spółki nie będzie ona posiadać w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Zaznaczyć należy, że działalność Spółki w Polsce nie będzie niezależna decyzyjnie od działalności A. we Francji. Decyzję w zakresie działalności Spółki, w tym w zakresie czynności wykonywanych w Polsce, nie będą podejmowane w Polsce. Co więcej, Operator Logistyczny i Podmiot Powiązany (ani żaden inny podmiot działający w Polsce) nie będą uprawnieni do podejmowania decyzji w imieniu Spółki. Wszystkie decyzje biznesowe, uwzględniając zawieranie umów, będą podejmowane przez personel A. znajdujący się w miejscu siedziby Spółki, tj. we Francji.

W związku z tym warunek niezależności działalności prowadzonej w Polsce  w stosunku do działalności głównej nie zostanie spełniony. Już sam fakt niespełnienia tej przesłanki przekreśla możliwość ukonstytuowania się stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT w Polsce, ponieważ wymienione wcześniej przesłanki muszą być spełnione łącznie. Dla porządku jednak, A. odniesie się również do pozostałych przesłanek.

Spółka nie będzie posiadać w Polsce zaplecza technicznego. Spółka nie będzie bowiem posiadał, wynajmował ani nie zamierza posiadać lub wynajmować żadnych nieruchomości. Spółka nie będzie również posiadała w Polsce zaplecza technicznego, który umożliwiałby odbiór nabywanych usług i wykorzystywanie ich dla potrzeb działalności w Polsce lub świadczenie usług z Polski. Za zaplecze techniczne nie można bowiem uznać maszyny do grawerowania butelek. Przede wszystkim, maszyna będzie wykorzystywana wyłącznie w wyjątkowych okolicznościach, ponieważ Spółka nie planuje przenieść procesu grawerowania do Polski. Ponadto, do prowadzenia działalności gospodarczej Spółki niezbędne jest posiadanie szerokiego zaplecza technicznego (np. biuro, komputery, telefony, sprzęty biurowe) - mając to na uwadze nie sposób uznać, że maszyna do grawerowania stanowi wystarczające zaplecze Spółki dla ukonstytuowania się w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Spółka  nie będzie również stale posiadała zasobów osobowych w Polsce. Pracownicy Spółki nie będą stale lub tymczasowo rezydować w Polsce. Spółka nie będzie również miała bezpośredniej kontroli nad zasobami personalnymi Operatora Logistycznego, Podmiotu Powiązanego oraz innych polskich podmiotów.

W tym zakresie możliwe są wyłącznie krótkotrwałe wizyty przedstawicieli Spółki w celu poczynienia odpowiednich ustaleń albo w celu kontroli prawidłowości świadczenia usług przez Operatora Logistycznego. Ewentualne wizyty w Magazynie Operatora Logistycznego będą musiały zostać wcześniej zapowiedziane i konieczne będzie uzyskanie zgody Operatora Logistycznego na wstęp do jego magazynu. Taka sporadyczna obecność pracowników Spółki będzie więc normalnym w praktyce biznesowej działaniem, zapewniającym prawidłowość świadczenia Usług Logistycznych przez Operatora Logistycznego na rzecz A. W żadnym jednak wypadku wizyty pracowników Spółki nie mogą zostać uznane za wystarczające do skonsumowania w Polsce Usług Logistycznych nabywanych od Operatora Logistycznego - dla realizacji tego zadania niezbędny jest personel A. znajdujący się we Francji (np. zarząd, dział sprzedaży, dział logistyki, itd.).

Za zasoby osobowe Spółki w Polsce również nie mogą zostać uznani pracownicy polskiego Podmiotu Powiązanego, którzy mogą sporadycznie pomagać A. w rozwiązywaniu drobnych problemów operacyjnych (A. nie ma jednak pewności, czy w ogóle dojdzie do takich sytuacji). Zakres takiego ewentualnego wsparcia byłby bardzo ograniczony i stanowiłby jedynie marginalną pomoc w porównaniu z zasobami osobowymi Spółki niezbędnymi do efektywnego wykorzystania Usług Logistycznych nabywanych od Operatora Logistycznego. A. nie będzie miał kontroli nad tymi pracownikami Podmiotu Powiązanego, a jeżeli do jakiegokolwiek wsparcia dojdzie, to będzie ono wynikało z ustaleń pomiędzy A. i Podmiotem Powiązanym - Spółka nie będzie miała bezpośredniego kontaktu z tymi pracownikami.

W konsekwencji, działalność Spółki w Polsce nie będzie się charakteryzować się odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego, która umożliwiałaby odbiór nabywanych usług i wykorzystywanie ich dla potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności lub świadczenie usług (prowadzenie działalności gospodarczej) z tego właśnie miejsca.

Współpraca z Operatorem Logistycznym nie może zostać przy tym uznana za czynnik kreujący powstanie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT w Polsce. Spółka nie sprawuje kontroli nad personelem Operatora Logistycznego ani nad Magazynem Operatora Logistycznego, w którym przechowywane będą towary A. i z którego będą dokonywane dostawy. Organizacyjne decyzje dotyczące zasobów technicznych i personalnych wykorzystywanych do świadczenia usług na rzecz Spółki będą podejmowane przez Operatora Logistycznego. Operator Logistyczny jest globalnym, niezależnym od Spółki podmiotem, który świadczy usługi również na rzecz innych podmiotów.

Stanowisko Spółki co do braku posiadania w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT znajduje konsekwentne potwierdzenie w orzecznictwie polskich sądów administracyjnych oraz stanowiskach organów podatkowych, wydawanych w zbliżonych stanach faktycznych, m.in.:

• wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 sierpnia 2024 r. (sygn. I FSK 1679/20), potwierdzający brak stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce dla szwajcarskiego podatnika prowadzącego działalność handlową, który nabywał usługi magazynowania i logistyczne oraz pomocnicze usługi logistyczne w Polsce;
• wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 czerwca 2024 r. (sygn. I FSK 1194/20), potwierdzający brak stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce podatnika importującego towary z Japonii, a następnie sprzedającego je klientom zarówno w Polsce, jak i za granicą. W celu prowadzenia tej działalności podatnik nabywał usługi logistyczne i magazynowania w Polsce;
• wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 kwietnia 2023 r. (sygn. I FSK 506/20), potwierdzający brak stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce podatnika z Luksemburga, który dokonał dostawy towarów do Polski i nabył usługi logistyczne w Polsce;
• indywidualna interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 12 grudnia 2024 r. (sygn. 0114-KDIP1-2.4012.144.2019.7.RST) wydana w tej samej sprawie co wymieniony wyżej wyrok o sygn. I FSK 1194/20;
• indywidualna interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 7 sierpnia 2024 r. (sygn. 0114-KDIP1-2.4012.244.2024.2.RST) potwierdzająca brak stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce dla podatnika, który wysyłał własne towary z Holandii do magazynu w Polsce. W związku z tą działalnością podatnik nabywał usługi magazynowania oraz usługi związane z organizacją transportu do klientów w Polsce;
• indywidualna interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 30 czerwca 2023 r. (sygn. 0112-KDIL1-3.4012.208.2023.2.MR) potwierdzająca brak stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce podatnika, który transportował własne towary z Niemiec do Polski. W ramach swojej działalności podatnik nabywał między innymi usługi zarządzania magazynem oraz usługi związane z organizacją transportu do poszczególnych klientów.

Mając powyższe na uwadze, A. stoi na stanowisku, że Spółka nie będzie posiadała w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, o której mowa w art. 28b ust. 2 ustawy o VAT.

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Z kolei w świetle art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Zgodnie więc z generalną zasadą, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje zarejestrowany, czynny podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest więc związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi, a także brak zaistnienia przesłanej negatywnych, określonych w art. 88 ustawy o VAT.

Zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy o VAT, nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.

Jednocześnie A. zauważa, że w zakresie nabywanych Usług Logistycznych zastosowanie znajdzie reguła art. 28b ust. 1 ustawy o VAT, zgodnie z którą miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n. tym samym miejscem opodatkowania Usług Logistycznych będzie kraj usługobiorcy (Francja), a faktura dokumentująca Usługi Logistyczne nie powinna zawierać kwoty VAT.

W niniejszej sprawie nie znajdzie zastosowania w szczególności art. 28b ust. 2 ustawy o VAT, który określa miejsce opodatkowania jako miejsce stałego prowadzenia działalności. Spółka zgodnie z odpowiedzią na Pytanie 1, takiego stałego miejsca prowadzenia działalności w Polsce nie będzie posiadać. W konsekwencji Usługi Logistyczne nie będą podlegać opodatkowaniu VAT w Polsce na mocy ww. przepisu.

Na marginesie Spółka wskazuje, że w zakresie Usług Logistycznych nie znajdzie zastosowanie art. 28e ustawy o VAT, gdyż nie będą stanowić one usług związanych z nieruchomościami. Powyższe wynika wprost z treści art. 31a Rozporządzenia Wykonawczego. Z jednej strony w art. 31a ust. 2 lit. h Rozporządzenia Wykonawczego jako szczególny przykład usługi związanej z nieruchomością wskazane zostało przechowywanie towarów w wyznaczonej do tego określonej części nieruchomości przeznaczonej do wyłącznego użytku przez usługobiorcę (Usługi Logistyczne nie stanowią takich świadczeń). Z drugiej strony, w świetle art. 31a ust. 3 lit. b rozporządzenia Wykonawczego, za usługi związane z nieruchomościami nie uznaje się przechowywania towarów na terenie nieruchomości, jeżeli żadna część nieruchomości nie jest przeznaczona do wyłącznego użytku przez usługobiorcę. Przepis ten znajduje bezpośrednie zastosowanie do przedstawionego zdarzenia przyszłego.

W konsekwencji, mając na uwadze treść art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy o VAT, Spółce nie będzie przysługiwać prawo do pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur wystawianych przez Operatora Logistycznego dokumentujących nabycie usług Logistycznych.

W związku z powyższym Spółka wnosi o potwierdzenie prawidłowości stanowiska przedstawionego we wstępie.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają:

1)  odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;

2)  eksport towarów;

3)  import towarów na terytorium kraju;

4)  wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;

5)  wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:

Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).

Kwestie dotyczące miejsca świadczenia przy świadczeniu usług uregulowane zostały w rozdziale 3 działu V ustawy.

I tak, stosownie do art. 28a ustawy:

Na potrzeby stosowania niniejszego rozdziału:

Wskazany art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy. Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług. Podatnikiem według tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty wykonujące działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich oraz państw trzecich.

Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy:

Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.

Jak stanowi art. 28b ust. 2 ustawy:

W przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

Z niniejszych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady, usługa świadczona na rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy podlega opodatkowaniu w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej. W takiej sytuacji, miejscem świadczenia tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa jest świadczona.

Do powołanej zasady ogólnej, ustawodawca przewidział szereg zastrzeżeń, wskazując szczególne zasady ustalania miejsca świadczenia usług.

I tak, zgodnie z art. 28e ustawy:

Miejscem świadczenia usług związanych z nieruchomościami, w tym usług świadczonych przez rzeczoznawców, pośredników w obrocie nieruchomościami, usług zakwaterowania w hotelach lub obiektach o podobnej funkcji, takich jak ośrodki wczasowe lub miejsca przeznaczone do użytku jako kempingi, użytkowania i używania nieruchomości oraz usług przygotowywania i koordynowania prac budowlanych, takich jak usługi architektów i nadzoru budowlanego, jest miejsce położenia nieruchomości.

Przepis art. 28e ustawy - jak wynika z jego brzmienia - stanowi wyjątek od zasady, przyjmując jako kryterium nie usytuowanie podmiotu, lecz przedmiotu, którym jest nieruchomość. Usługi, które jej wprost dotyczą, mają być opodatkowane według jej miejsca położenia. Kryterium położenia nieruchomości jest tu zatem decydujące - determinuje ono docelowo miejsce opodatkowania usługi związanej z daną nieruchomością. Co istotne, zasada wyrażona w art. 28e ustawy obejmuje wyłącznie usługi, które dotyczą konkretnej nieruchomości - jedynie wówczas można w praktyce zastosować opodatkowanie w miejscu położenia nieruchomości.

Także Dyrektywa Rady 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. L. Nr 347 z 11.12.2006 s. 1, ze zm.) w art. 47 przewiduje, że:

Miejscem świadczenia usług związanych z nieruchomością, w tym usług rzeczoznawców i agentów nieruchomości, usług zakwaterowania w sektorze hotelarskim lub sektorach o podobnej funkcji, takich jak ośrodki wczasowe lub w miejsca przeznaczone do użytku jako kempingi, przyznawanie prawa użytkowania nieruchomości oraz usług związanych z przygotowywaniem i koordynacją prac budowlanych, takich jak usługi architektów i biur nadzoru budowlanego, jest miejsce, w którym znajduje się dana nieruchomość.

Ustawa nie zawiera definicji pojęcia „nieruchomość” oraz pojęcia „usługi związanej z nieruchomościami”. Niemniej jednak ustawodawca unijny wychodząc naprzeciw oczekiwaniom państw członkowskich wprowadził rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) nr 1042/2013 z 7 października 2013 r. (Dz. Urz. UE L Nr 284 z 26.10.2013 r., s. 1) zmianę do rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 77 z 23.03.2011, str. 1, ze zm.) - zwanego dalej rozporządzeniem 282/2011 - dotyczącą pojęcia „nieruchomość”, jak również wyjaśnił, na czym polegają „usługi związane z nieruchomościami”.

Zgodnie z art. 13b rozporządzenia 282/2011:

Do celów stosowania dyrektywy 2006/112/WE za „nieruchomość” uznaje się:

W myśl art. 31a ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Usługi związane z nieruchomościami, o których mowa w art. 47 dyrektywy 2006/112/WE, obejmują jedynie te usługi, które mają wystarczająco bezpośredni związek z daną nieruchomością. Usługi uważa się za mające wystarczająco bezpośredni związek z nieruchomością w następujących przypadkach:

Jak stanowi art. 31a ust. 2 lit. h rozporządzenia 282/2011:

Ustęp 1 obejmuje w szczególności wynajem lub wydzierżawianie nieruchomości inne niż opisane w ust. 3 lit. c), łącznie z przechowywaniem towarów w wyznaczonej do tego określonej części nieruchomości przeznaczonej do wyłącznego użytku przez usługobiorcę.

Natomiast zgodnie z art. 31a ust. 3 lit. b rozporządzenia 282/2011:

Ustęp 1 nie ma zastosowania do przechowywania towarów na terenie nieruchomości, jeżeli żadna część nieruchomości nie jest przeznaczona do wyłącznego użytku przez usługobiorcę.

Zgodnie z przepisami rozporządzenia za usługi związane z nieruchomością nie mogą być uznane usługi związane z przechowywaniem (magazynowaniem) towarów, jeżeli usługobiorcy nie przysługuje wyłączne prawo do używania części nieruchomości, w której przechowuje towar.

Jednocześnie zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy:

W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy:

Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.

Z treści art. 86 ustawy, wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).

Podkreślić należy, że warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi. Przedstawiona zasada wyklucza możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z usługami i towarami, które nie są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi.

Zauważyć również należy, że ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Ten ostatni przepis określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

I tak, zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy:

Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku, gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.

Zatem w sytuacji, gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku podatnikowi nie przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wykazany w tej fakturze.

Na podstawie art. 88 ust. 4 ustawy:

Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art. 96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.

Zgodnie z ww. regulacją, z prawa do odliczenia podatku skorzystać mogą wyłącznie podatnicy, którzy są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni.

Z treści wniosku wynika, że Spółka jest francuską spółką kapitałową, której działalność gospodarcza obejmuje działalność podstawową polegającą na produkcji szampana, sprzedaży butelek szampana na rzecz powiązanych spółek kapitałowych lub niezależnych dystrybutorów oraz działalność handlowa dotycząca handlu napojami alkoholowymi nabywanymi od polskiej spółki powiązanej (Podmiot powiązany) i następnie sprzedawanymi spółkom zależnych zajmujących się dystrybucją napojów alkoholowych. Spółka planuje zawrzeć umowę z dostawcą usług logistycznych w Polsce (Operator Logistyczny), który będzie zobowiązany do przechowywania towarów Spółki w magazynie (Magazyn Operatora Logistycznego), a także do bieżącej obsługi logistycznej towarów (m.in. przygotowanie towarów do wysyłki, przyjmowanie towarów na magazyn). Przez okres przechowywania towarów w magazynie Operatora Logistycznego prawo własności towarów pozostanie po stronie Spółki. Towary, które mają być składowane w Magazynie Operatora Logistycznego, zostaną nabyte od Podmiotu Powiązanego i dostarczone z magazynu znajdującego się w Polsce i zarządzanego przez Podmiot Powiązany.

W pierwszej kolejności Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia czy Spółka będzie posiadać na terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski, o którym mowa w art. 28b ust. 2 ustawy o VAT.

Odnosząc się do przedmiotowych kwestii należy wskazać, że definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w Rozporządzeniu Wykonawczym Rady (UE) Nr 282/2011 z 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE l 77 z 23.03.2011, str.1, ze zm.) zwanego dalej „rozporządzeniem 282/2011”.

Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu.

Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:

Aby zapewnić jednolite stosowanie zasad dotyczących miejsca dokonania transakcji podlegających opodatkowaniu, należy wyjaśnić pojęcia, takie jak: siedziba działalności gospodarczej podatnika, stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, stałe miejsce zamieszkania oraz zwykłe miejsce pobytu. Stosowanie możliwie jak najbardziej precyzyjnych i obiektywnych kryteriów powinno ułatwić stosowanie tych pojęć w praktyce; należy przy tym uwzględniać orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości.

W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą  w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:

Na użytek stosowania następujących artykułów stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą  w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu świadczenie usług, które wykonuje:

Jak stanowi art. art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:

Fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający, by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej podatnika jest brane pod uwagę wyłącznie wtedy, gdy charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy.

Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94 Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease BV, C-260/95 Commissioners of Customs and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12 Welmory Sp. z o.o.

Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający.

Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Zgodnie z tym przepisem:

Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce nie jest konieczne, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne jest aby stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby.

Jeżeli dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym infrastrukturę techniczną) cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie. Co istotne, bez znaczenia dla powyższego rozstrzygnięcia pozostaje kwestia, czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez ten podmiot, oraz czy jest to infrastruktura „własna”. W wydawanych wyrokach TSUE wskazywał bowiem, że w zależności od okoliczności, dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie członkowskim może nie być konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile zaplecze udostępnione przez podmiot trzeci umożliwia odbiór świadczonych usług i ich wykorzystywanie w działalności gospodarczej usługobiorcy (np. w wyroku C-605/12 w sprawie Welmory Sp. z o.o.). Przy czym, dostępność zaplecza dostarczonego przez inny podmiot musi być porównywalna do dostępności zaplecza własnego.

W wyroku z 7 kwietnia 2022 r. sygn. C-333/20 w sprawie Berlin Chemie, badając kwestię istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki niemieckiej w Rumunii, która korzystała z zasobów powiązanej z nią spółki rumuńskiej, Trybunał wskazał, że: „Artykuł 44 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r., i art. 11 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że spółka mająca siedzibę w jednym państwie członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada tam spółkę zależną, która na podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne, za pomocą których świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży”.

TSUE podkreślił, że o ile posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego nie jest konieczne, aby móc stwierdzić, że podatnik posiada odpowiednią strukturę, która charakteryzuje się wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego i technicznego w innym państwie członkowskim, o tyle konieczne jest, aby podatnik był uprawniony do dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sam sposób, jak gdyby było ono jego zapleczem własnym. Zaplecze personalne i techniczne udostępnione spółce niemieckiej przez spółkę rumuńską, które zdaniem rumuńskich organów podatkowych pozwalało na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki niemieckiej w Rumunii, stanowiło również zaplecze, dzięki któremu spółka rumuńska świadczyła usługi na rzecz spółki niemieckiej. W tym przypadku Trybunał podkreślił, że to samo zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do realizacji i odbioru tych samych świadczeń.

Należy także wskazać na wyrok C-232/22 z dnia 29 czerwca 2023 r., w którym TSUE orzekł, że: „podatnik będący usługobiorcą, którego siedziba działalności gospodarczej znajduje się poza Unią, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w państwie członkowskim, w którym ma siedzibę podmiot świadczący dane usługi, pod względem prawnym odrębny od tego usługobiorcy, jeżeli nie posiada on tam odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, która może stanowić to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, i to nawet wówczas, gdy podatnik świadczący usługi wykonuje na rzecz tego podatnika będącego usługobiorcą, w wykonaniu wyłącznego zobowiązania umownego, usługi w postaci produkcji z materiałów powierzonych oraz szereg świadczeń akcesoryjnych lub uzupełniających, które przyczyniają się do działalności gospodarczej podatnika będącego usługobiorcą w tym państwie członkowskim”.

Warto w tym miejscu przywołać również wyrok z dnia 13 czerwca 2024 r. o sygn. C‑533/22, w którym TSUE orzekł, że: „(...) nie można uznać, iż spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim, posiada dla celów określenia miejsca świadczenia tych usług stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, z tego tylko powodu, że obie spółki należą do tej samej grupy lub że spółki te są ze sobą związane umową o świadczenie usług (pkt 54). (...) spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i techniczne, którym dysponuje ona w rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne od zaplecza, za pomocą którego świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze personalne i techniczne zapewnia jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub pomocniczych (pkt 81)”.

Z kolei kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej poruszył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 października 2019 r., sygn. I FSK 980/17, wskazując, że: „To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.

Mając na uwadze orzecznictwo TSUE, powyższe przepisy prawa oraz okoliczności analizowanej sprawy należy stwierdzić, że Spółka A. nie będzie posiadać stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce. Spółka nie zorganizuje bowiem na terytorium kraju w sposób stały, nieprzemijający odpowiednich zasobów ludzkich i technicznych umożliwiających samodzielne prowadzenie działalności. Z wniosku wynika, że Spółka w związku ze zmianą w modelu dystrybucji towarów zawrze umowę z Operatorem Logistycznym, który będzie zobowiązany do świadczenia usług związanych z magazynowaniem towarów (Usługi Logistyczne), składowanych w jego magazynie. Towary, które będą składowane w Magazynie Operatora Logistycznego zostaną nabyte przez Spółkę od Podmiotu Powiązanego. Spółka nie będzie wykonywać żadnych czynności na produktach zakupionych od Podmiotu Powiązanego, wszystkie produkty, co do zasady, będą stanowiły towary gotowe, a ewentualne dostosowanie produktów do potrzeb Spółki zostanie przeprowadzone przez Podmiot Powiązany jeszcze przed sprzedażą towarów do Spółki. Podmiotem  zobowiązanym do zorganizowania transportu z magazynu Podmiotu Powiązanego do Magazynu Operatora Logistycznego będzie Spółka, która będzie również zobowiązana do ponoszenia związanych z tym kosztów.

Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego, ponadto zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. W analizowanej sprawie Spółka nie wynajmuje ani nie posiada, a także nie ma zamiaru wynajmować ani posiadać żadnych nieruchomości w Polsce. Spółka nie będzie posiadała w Polsce własnego zalecza technicznego, z wyłączeniem maszyny do grawerowania butelek (która będzie wykorzystywana wyłącznie w wyjątkowych okolicznościach, gdyż Spółka nie planuje przeniesienia procesu grawerowania do Polski) oraz towarów znajdujących się w Magazynie Operatora Logistycznego. Ponadto, Spółka nie będzie zatrudniać w Polsce pracowników. Może się zdarzyć, że pracownicy Spółki będą odwiedzać Magazyn Operatora Logistycznego raz na kwartał w celu przeprowadzenia przeglądu działalności oraz raz w roku w celu przeprowadzenia inwentaryzacji. W początkowej fazie, podczas rozpoczęcia współpracy z Operatorem Logistycznym, personel Spółki może także przebywać w Polsce przez kilka dni w celu przeprowadzenia odpowiednich testów. Jednocześnie, przedstawiciele Spółki nie będą mieli swobodnego wstępu do magazynu Operatora Logistycznego, zaś w ramach tych krótkich wizyt konieczne będzie każdorazowe udzielenie zgody pracownikom Spółki przez Operatora Logistycznego na wejście do magazynu. Zatem jak wynika z powyższego pracownicy Spółki będą incydentalnie przyjeżdżać do Polski, nie będzie to jednak stały pobyt. Natomiast fakt tymczasowego/okresowego utrzymywania zasobów personalnych nie jest wystarczający do stwierdzenia spełnienia kryterium posiadania odpowiednich zasobów personalnych na terytorium kraju. Przebywający tymczasowo pracownicy Spółki nie będą w stanie prowadzić w Polsce samodzielnie działalności gospodarczej. Jednocześnie żadna osoba w Polsce nie będzie uprawniona do reprezentowania Spółki, w tym nie będzie negocjować umów ani ich zawierać. Zatem, Spółka nie będzie posiadała na terytorium Polski własnych zasobów technicznych/rzeczowych oraz personalnych umożliwiających prowadzenie działalności gospodarczej.

Co jednak istotne dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być dostępne dla usługobiorcy jak jego własne tj. usługobiorca musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. Z wniosku wynika jednak, że Spółka nie będzie miała bezpośredniej kontroli nad pracownikami Operatora Logistycznego oraz nad jego magazynem, Operator Logistyczny świadczy również usługi na rzecz innych podmiotów. Jednocześnie co istotne w sprawie, Operator Logistyczny nie będzie uprawniony do podejmowania decyzji biznesowych w imieniu Spółki, jak również nie będzie kontraktował się z nabywcami Spółki. Ponadto, w trakcie realizacji planowanych działań Spółki w Polsce niektórzy pracownicy Podmiotu Powiązanego mogą okazjonalne udzielać Spółce ograniczonego wsparcia w zakresie zarządzania zapasami. Jednak Spółka nie będzie miała nad nimi bezpośredniej władzy ani kontroli zarządczej. Pozostaną oni w pełni zintegrowani ze strukturą organizacyjną Podmiotu Powiązanego i będą podlegać wyłącznie kierownictwu tego podmiotu. Tym samym Spółka nie będzie posiadała kontroli, nadzoru lub bezpośredniego wpływu na zasoby personalne i techniczne/rzeczowe Operatora Logistycznego oraz Podmiotu Powiązanego, porównywalnego do kontroli jaką Spółka sprawuje nad zapleczem własnym.

Do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli strukturą o wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności gospodarczej) trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego tak, aby miały one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Zatem, decydujący jest fakt, że struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą stałością, a nie została założona dla potrzeb przemijających. Stałość prowadzonej działalności musi być odnoszona do czynnika czasu, czyli do długości okresu działalności, do jej zamierzonej lub faktycznej powtarzalności i systematyczności.

Ponownie wskazać należy, że Spółka nie będzie posiadała w Polsce właściwych zasobów technicznych i żadnych nieruchomości oraz nie będzie zatrudniała w Polsce żadnych pracowników. Dodatkowo decyzje biznesowe związane z działalnością Spółki będą podejmowane przez kierownictwo Spółki we Francji. Zatem, skoro Spółka nie będzie posiadała na terytorium Polski odpowiednich zasobów osobowych oraz technicznych niezbędnych do prowadzenia działalności nie można uznać, że będzie spełnione kryterium stałości, bowiem kryterium to należy odnieść m.in. do obecności zasobów osobowych i technicznych.

Należy również zwrócić uwagę na wyrok TSUE C-333/20 z 7 kwietnia 2022 r. Wynika z niego, że z perspektywy określania stałego miejsca prowadzenia działalności istotne jest ustalenie charakteru zaplecza personalnego i technicznego. TSUE orzekł, że to samo zaplecze personalne nie może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług. Innymi słowy, co do zasady jeden podmiot nie powinien być uznany za stałe miejsce prowadzenia działalności innego podmiotu, przynajmniej w zakresie tych usług, które świadczy dla tego innego podmiotu. Odnosząc powyższe do sytuacji należy stwierdzić, że Operator Logistyczny będzie świadczył na rzecz Spółki Usługi Logistyczne, a to oznacza, że w przypadku uznania istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, to samo zaplecze zasobów personalnych jak i technicznych Operatora Logistycznego byłoby wykorzystywane zarówno do świadczenia Usług Logistycznych na rzecz Spółki jak i ich odbioru. Tym samym, zgodnie z wyrokiem TSUE C-333/20 z 7 kwietnia 2022 r. takie miejsce nie powinno być uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności. W podobnym tonie wypowiada się również TSUE w wyroku z dnia 13 czerwca 2024 r. o sygn. C‑533/22 wskazując, że zaplecze personalne i techniczne w kraju usługodawcy musi być odrębne od zaplecza, za pomocą którego świadczone są usługi na rzecz Spółki.

W konsekwencji, oceniając całokształt okoliczności niniejszej sprawy należy stwierdzić, że Spółka nie będzie posiadać w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.

Natomiast odnośnie Państwa wątpliwości dotyczących prawa do pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur wystawianych przez Operatora Logistycznego dokumentujących nabycie Usług Logistycznych należy zatem przeanalizować, czy nie zajdzie okoliczność przewidziana w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy wykluczająca prawo do odliczenia podatku VAT. Tym samym w Państwa sytuacji należy ustalić, czy nabywane przez Spółkę Usługi Logistyczne będą podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na terytorium Polski.

Odnośnie opodatkowania nabywanych Usług Logistycznych od Operatora Logistycznego zaznaczyć należy, że Spółka posiada siedzibę działalności gospodarczej we Francji i jednocześnie, jak ustaliłem, nie będzie posiadać w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. W związku ze zmianą modelu w dystrybucji towarów Spółka będzie nabywać usługi związane z magazynowaniem towarów (Usługi Logistyczne) w Magazynie Operatora Logistycznego zlokalizowanym w Polsce. Głównym zadaniem Operatora Logistycznego świadczącego usługi na rzecz Spółki będzie obiór gotowych produktów transportowanych z magazynu Podmiotu Powiązanego oraz ich przechowywanie. Świadczone przez Operatora Logistycznego Usługi Logistyczne będą obejmować również kontrolę ilości towarów dostarczonych z magazynu Podmiotu Powiązanego, a także kontrolę jakości otrzymanych palet i kartonów. Taka kontrola nie będzie jednak obejmowała kontroli jakości samych produktów. Ponadto, Operator Logistyczny będzie przeprowadzał cykliczne inwentaryzacje w celu weryfikacji stanów magazynowych. Towary należące do Spółki będą przechowywane w ściśle określonej części Magazynu Operatora Logistycznego. Jednocześnie umowa zawarta z Operatorem Logistycznym dotyczyć będzie świadczeń związanych z magazynowaniem towarów i obsługi logistycznej, bez przyznawania Spółce prawa do używania całości lub części wyraźnie oznaczonej nieruchomości. Tym samym żadna z konkretnie określonych części Magazynu Operatora Logistycznego nie będzie przeznaczona do wyłącznego użytku Spółki w związku z nabywanymi Usługami Logistycznymi. Co istotne, przedstawiciele Spółki nie będą mieli swobodnego wstępu do Magazynu Operatora Logistycznego. Możliwe będą wyłącznie krótkie wizyty przedstawicieli Spółki m.in. w celu poczynienia ustaleń co do zasad współpracy, jednakże w takim przypadku konieczne będzie każdorazowe udzielenie pracownikom Spółki zgody przez Operatora Logistycznego na wejście do Magazynu. Tym samym nabywane przez Spółkę Usługi Logistyczne, o których mowa we wniosku, nie stanowią usług, do których znajdzie zastosowanie art. 28e ustawy. W konsekwencji należy uznać, że Usługi Logistyczne stanowią usługi, do których ma zastosowanie  art. 28b ustawy (tj. są to usługi, do których nie stosuje się szczególnych zasad ustalania miejsca świadczenia usług na podstawie art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n). Tym samym miejsce świadczenia Usług Logistycznych należy ustalić zgodnie z ogólną zasadą dotyczącą ustalania miejsca świadczenia usług, o której mowa w art. 28b ust. 1 ustawy. Zatem Usługi Logistyczne świadczone przez Operatora Logistycznego na rzecz Spółki nie będą opodatkowane na terytorium Polski stosownie do art. 28b ust. 2 ustawy, a będą opodatkowane w kraju, w którym Spółka będąca usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, tj. na terytorium Francji.

W konsekwencji w sytuacji otrzymania przez Spółkę (podmiotu nieposiadający siedziby ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski) faktur, dokumentujących nabycie w Usług Logistycznych zawierających polski podatek VAT Spółka na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy nie będzie miała prawa do odliczenia podatku naliczonego ponieważ transakcje te nie będą objęte zakresem opodatkowania VAT w Polsce.

Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 uznaję za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 i art. 14r Ordynacji podatkowej.