0114-KDIP1-2.4012.471.2026.1.GK

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

9 lipca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie zastosowania stawki 0% do wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na podstawie posiadanych dokumentów.

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

A. AG (dalej: „Spółka” lub „A. AG”) jest podmiotem prawa niemieckiego, posiadającym siedzibę działalności gospodarczej na terytorium Republiki Federalnej Niemiec. Spółka jest wiodącym w Europie dostawcą rozwiązań oraz dystrybutorem technologii optycznych, z zakresu zasilania oraz zarządzania ciepłem.

Spółka jest zarejestrowana jako czynny podatnik podatku od wartości dodanej w Niemczech. Na moment złożenia niniejszego wniosku figuruje również jako czynny podatnik podatku od towarów i usług w Polsce.

Ponadto Spółka posługuje się ważnym numerem EORI nadanym w Niemczech, który wykorzystywany jest przy dokonywaniu czynności celnych na obszarze Unii Europejskiej.

Spółka posiada również powiązaną spółkę zależną z siedzibą na terytorium Polski.

Obecnie A. AG prowadzi działalność polegającą na sprzedaży towarów na rzecz odbiorców mających siedziby w Niemczech, innych państwach członkowskich Unii Europejskiej (w tym w Polsce), a także poza terytorium UE. Na dzień sporządzania niniejszego wniosku wszystkie towary wysyłane do klientów są magazynowane i wydawane do transportu z magazynu A. AG zlokalizowanego na terytorium Niemiec. Spółka dokonuje wysyłek zarówno na rzecz kontrahentów będących podatnikami podatku od wartości dodanej w innych państwach UE, jak i na rzecz odbiorców z państw trzecich.

Niezależnie od powyższego, A. AG wykorzystuje obecnie w ograniczonym zakresie niewielką powierzchnię magazynową na terytorium Polski, która służy wyłącznie do przechowywania części wewnętrznych instalowanych przez Spółkę.

Transport towarów jest organizowany wyłącznie z wykorzystaniem zewnętrznych profesjonalnych operatorów logistycznych i kurierskich. A. AG nie dysponuje własnymi środkami transportu i nie realizuje transportu we własnym zakresie. Towary są dostarczane bezpośrednio do siedzib lub centrów logistycznych klientów.

A. AG planuje relokację magazynu operacyjnego z Niemiec do Polski. Po uruchomieniu magazynu w Polsce realizacja wysyłek towarów do kontrahentów będzie następować z terytorium Polski.

Po uruchomieniu magazynu w Polsce wszystkie wysyłki towarów do odbiorców mających siedziby w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej, będących podatnikami podatku od wartości dodanej zarejestrowanymi dla celów transakcji wewnątrzwspólnotowych i posługującymi się ważnymi numerami identyfikacyjnymi VAT UE, będą realizowane jako wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów. Transport towarów będzie zlecany wyłącznie profesjonalnym podmiotom świadczącym usługi kurierskie lub logistyczne, przy czym A. AG nie ma oraz nie będzie mieć możliwości pozyskiwania papierowych listów przewozowych CMR podpisanych przez odbiorców towarów. Wynika to ze specyfiki prowadzonej działalności, obejmującej znaczną liczbę wysyłek oraz szerokie grono kontrahentów, co w praktyce uniemożliwia uzyskiwanie podpisanych dokumentów przewozowych CMR. Dodatkowo kontrahenci oczekują realizacji dostaw w formule kurierskiej, wykonywanych w sposób zautomatyzowany przez przewoźnika, co w konsekwencji eliminuje możliwość fizycznego uzyskania podpisu odbiorcy na dokumentach transportowych CMR.

Ze względu na skalę działalności A. AG oraz model logistyczny oparty na operatorach kurierskich, Spółka będzie dysponowała następującymi dokumentami potwierdzającymi dostarczenie towarów:

a)    Indywidualne systemowe potwierdzenia doręczenia (Proof of Delivery)

Dokumenty te zawierają m.in.:

·         numer przesyłki (tracking number),

·         datę i godzinę doręczenia,

·         wagę przesyłki,

·         dane adresowe odbiorcy,

·         numer referencyjny A. AG,

·         informację o miejscu pozostawienia przesyłki,

·         potwierdzenie wygenerowane w systemie (…).

b)    Zbiorcze potwierdzenia doręczeń

Dokumenty te zawierają m.in.:

·         listę przesyłek doręczonych w danym okresie,

·         daty doręczenia,

·         dane odbiorców,

·         numery przesyłek i referencje,

·         status doręczenia.

c)    Dokumenty handlowe, w szczególności:

·         faktura sprzedaży,

·         specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku zawarta na fakturze lub sporządzona jako odrębny dokument identyfikujący towary.

Dane zawarte w dokumentach przewozowych, w szczególności numery przesyłek oraz numery referencyjne A. AG, umożliwią jednoznaczne powiązanie dokumentów transportowych z konkretną transakcją sprzedaży oraz wystawioną fakturą dokumentującą dostawę towarów.

Spółka będzie gromadzić wskazane dokumenty w swojej dokumentacji przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za okres rozliczeniowy, w którym dana WDT będzie wykazywana ze stawką 0% VAT.

Pytanie

Czy w świetle przedstawionego zdarzenia przyszłego dokumenty opisane we wniosku, którymi Spółka będzie dysponować w związku z realizacją wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów, będą stanowić dowody, o których mowa w art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, a tym samym będą spełniać warunek dokumentacyjny dla zastosowania stawki 0% VAT do WDT?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Spółki, dokumenty opisane we wniosku, którymi Spółka będzie dysponować w związku z realizacją wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów, będą stanowić dowody, o których mowa w art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, a tym samym będą spełniać warunek dokumentacyjny dla zastosowania stawki 0% VAT do WDT.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy:

Zgodnie z art. 41 ust. 3 ustawy o VAT, wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów (WDT) podlega opodatkowaniu stawką 0%, z zastrzeżeniem warunków określonych w art. 42 ustawy.

Zastosowanie stawki 0% dla WDT jest możliwe pod warunkiem spełnienia przesłanek określonych w art. 42 ust. 1 pkt 1–3 ustawy o VAT, tj. gdy:

1)    podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej, który nabywca podał podatnikowi;

2)    podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres  rozliczeniowy, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju;

3)    podatnik składając deklarację podatkową, w której wykazuje tę dostawę towarów, jest zarejestrowany jako podatnik VAT UE.

Natomiast zgodnie z art. 42 ust. 1a pkt 1 i 2 ustawy o VAT, stawka podatku, o której mowa w art. 42 ust. 1 ustawy o VAT, nie ma zastosowania, jeżeli podatnik nie dopełnił obowiązku złożenia informacji podsumowującej, o której mowa w art. 100 ust. 1 pkt 1 lub ust. 3 pkt 1 ustawy o VAT, albo złożona informacja podsumowująca nie zawiera prawidłowych danych dotyczących wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów, chyba że podatnik należycie, na piśmie, wyjaśnił uchybienie naczelnikowi urzędu skarbowego. Spełnienie łącznie powyższych warunków oraz brak wskazanych przesłanek negatywnych uprawnia podatnika do zastosowania stawki VAT 0% do dokonanego WDT.

Z uwagi na zakres pytania objętego niniejszym wnioskiem, przedmiotem niniejszej analizy jest wyłącznie ocena, czy dokumenty opisane we wniosku mogą stanowić dowody, o których mowa w art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, tj. dowody potwierdzające wywóz towarów z terytorium Polski oraz ich dostarczenie do nabywcy na terytorium innego państwa członkowskiego UE.

Art. 42 ust. 3 ustawy o VAT wskazuje podstawowy katalog dowodów potwierdzających WDT. Zgodnie z przepisem art. 42 ust. 3 ustawy o VAT dowodami, są następujące dokumenty, jeżeli łącznie potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem WDT do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju:

• dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju - w przypadku gdy przewóz towarów jest zlecany przewoźnikowi (spedytorowi), (...)
• specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku.

Zgodnie z art. 42 ust. 11 ustawy o VAT, jeżeli dokumenty, o których mowa powyżej, nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, dowodami takimi mogą być również inne dokumenty wskazujące, że nastąpiła wewnątrzwspólnotowa dostawa, w szczególności:

1)    korespondencja handlowa z nabywcą, w tym jego zamówienie,

2)    dokumenty dotyczące ubezpieczenia lub kosztów frachtu,

3)    dokument potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków, gdy dostawa ma charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej formie, w takim przypadku inny - dokument stwierdzający wygaśnięcie zobowiązania,

4)    dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.

Jeżeli zatem dokumenty wskazane w art. 42 ust. 3 ustawy o VAT nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia towarów do nabywcy w innym państwie członkowskim, ustawodawca dopuszcza możliwość posłużenia się innymi dokumentami, o których mowa w art. 42 ust. 11 ustawy o VAT. Katalog ten ma charakter otwarty, o czym świadczy użycie przez ustawodawcę sformułowania „w szczególności”.

Należy wskazać, że podatnik nie jest zobligowany do skompletowania całego katalogu dokumentów wskazanych w art. 42 ust. 3 i 11 ustawy o VAT. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych wystarczające jest posiadanie części tych dokumentów, o ile łącznie zapewniają one wystarczającą moc dowodową, tj. potwierdzają wywóz towarów z terytorium Polski oraz ich dostarczenie do nabywcy na terytorium innego państwa członkowskiego UE.

W świetle uchwały NSA z dnia 11 października 2010 r. (sygn. I FPS 1/10), dla zastosowania stawki 0% VAT przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów wystarczające jest posiadanie jedynie niektórych dowodów, o których mowa w art. 42 ust. 3 ustawy o VAT, uzupełnionych dokumentami wskazanymi w art. 42 ust. 11 ustawy o VAT lub innymi dowodami, o których mowa w art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, o ile łącznie potwierdzają one wywóz towarów z terytorium Polski oraz ich dostarczenie do nabywcy na terytorium innego państwa członkowskiego UE. Przepisy nie wymagają zatem posiadania pełnego katalogu dokumentów wymienionych w art. 42 ust. 3 ustawy o VAT, a katalog środków dowodowych ma charakter otwarty.

W opisie zdarzenia przyszłego wskazano, iż w odniesieniu do transakcji WDT Spółka będzie dysponować dokumentacją obejmującą w szczególności dokumenty generowane przez przewoźników lub operatorów kurierskich odpowiedzialnych za transport towarów, tj. indywidualne systemowe potwierdzenia doręczenia (Proof of Delivery) oraz zbiorcze potwierdzenia doręczeń, a także dokumenty handlowe, w szczególności faktury sprzedaży oraz specyfikacje poszczególnych sztuk ładunku zawarte na fakturze lub sporządzone jako odrębny dokument identyfikujący towary. W ocenie Spółki dokumenty te, analizowane łącznie, będą stanowić dowody, o których mowa w art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, w tym dokumenty wskazane w art. 42 ust. 3 ustawy o VAT lub inne dokumenty, o których mowa w art. 42 ust. 11 ustawy o VAT.

W tym kontekście, dla modelu kurierskiego A. AG kluczowe będą dokumenty generowane przez profesjonalnych przewoźników lub operatorów kurierskich, tj. indywidualne systemowe potwierdzenia doręczenia (Proof of Delivery) oraz zbiorcze potwierdzenia doręczeń. Dane zawarte w tych dokumentach, w szczególności numer przesyłki, data, a w przypadku indywidualnych potwierdzeń doręczenia również godzina doręczenia, dane adresowe odbiorcy, status doręczenia oraz numer referencyjny A. AG, będą umożliwiać jednoznaczne powiązanie tych dokumentów z konkretną fakturą i dostawą.

W przyjętym przez A. AG modelu kurierskim w praktyce nie będzie możliwe uzyskanie CMR podpisanego przez odbiorcę. Brak takiego dokumentu nie powinien jednak pozbawiać A. AG prawa do zastosowania stawki 0% VAT, o ile Spółka będzie – w odpowiednim momencie – dysponować innymi dowodami potwierdzającymi wywóz towarów z terytorium Polski oraz ich dostarczenie do nabywcy na terytorium innego państwa członkowskiego UE. Ustawodawca nie określa formy ani szczegółowej treści dowodu przyjęcia towaru przez nabywcę w innym państwie członkowskim, o którym mowa w art. 42 ust. 11 ustawy o VAT. Tym samym dokumenty, które wiarygodnie potwierdzają odbiór towaru w państwie członkowskim innym niż Polska, w tym dane systemowe kuriera, mogą stanowić inne dokumenty/dowody, o których mowa w art. 42 ust. 11 ustawy o VAT, o ile łącznie z pozostałą dokumentacją pozwalają na jednoznaczne potwierdzenie dostarczenia towarów do nabywcy.

Powyższe podejście znajduje potwierdzenie w praktyce interpretacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: DKIS, Organ), z której wynika, że warunek dokumentacyjny, o którym mowa w art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, może zostać spełniony na podstawie różnych zestawów dokumentów. Mogą one obejmować w szczególności wydruki oraz systemowe potwierdzenia doręczenia od przewoźnika, raporty z portali kurierskich, a także zbiorcze potwierdzenia lub zestawienia dotyczące odbioru bądź doręczenia towarów. Dokumenty takie mogą stanowić dokumenty przewozowe, o których mowa w art. 42 ust. 3 pkt 1 ustawy o VAT, albo inne dowody potwierdzające dostarczenie towarów do nabywcy na terytorium innego państwa członkowskiego, o których mowa w art. 42 ust. 11 ustawy o VAT, pod warunkiem że analizowane łącznie z pozostałą dokumentacją umożliwiają jednoznaczną identyfikację dostawy, w szczególności poprzez numer przesyłki, datę i miejsce doręczenia, dane odbiorcy oraz powiązanie z fakturą lub specyfikacją poszczególnych sztuk ładunku. Co więcej, z praktyki tej wynika, że dokumenty w formie elektronicznej, w tym pliki PDF, wiadomości e-mail oraz zrzuty z systemów przewoźników, mogą być dopuszczalne, o ile ich autentyczność i integralność z dokumentami źródłowymi zostały wystarczająco uprawdopodobnione.

Przykładowo, w interpretacji podatkowej z dnia 19 lutego 2024 r. (sygn. 0114-KDIP1-2.4012. 39.2024.1.GK) DKIS potwierdził możliwość zastosowania stawki 0% VAT do WDT m.in. w oparciu o dokumentację opisaną w Wariancie II, obejmującą fakturę lub jej kopię zawierającą specyfikację poszczególnych sztuk ładunku oraz potwierdzenie przewoźnika o dostarczeniu towaru do kontrahenta. Potwierdzenie to mogło mieć formę pisemnego oświadczenia przewoźnika o dostarczeniu towaru do kontrahenta na obszarze UE albo „wydruku informacji o trasie przesyłki z portalu internetowego firmy kurierskiej”, zawierającego datę, godzinę i miejsce dostarczenia towaru do odbiorcy. W interpretacji wskazano również, że podatnik zna numer przesyłki i jest w stanie przypisać go do konkretnej dostawy.

Analogiczne stanowisko zostało zaprezentowane w interpretacji indywidualnej z dnia 26 marca 2024 r. (sygn. 0111-KDIB3-3.4012.47.2024.1.AW), w której DKIS potwierdził możliwość zastosowania stawki 0% VAT do WDT m.in. w oparciu o dokumentację opisaną w Wariancie II, obejmującą fakturę lub jej kopię zawierającą specyfikację poszczególnych sztuk ładunku oraz potwierdzenie przewoźnika o dostarczeniu towaru do kontrahenta. Potwierdzenie to mogło mieć formę pisemnego oświadczenia przewoźnika o dostarczeniu towaru do kontrahenta na obszarze UE albo wydruku informacji o trasie przesyłki z portalu internetowego firmy kurierskiej, umożliwiającego monitorowanie przesyłki. W opisie sprawy wskazano, że potwierdzenie takie zawierało lub miało zawierać datę, godzinę i miejsce dostarczenia towaru do odbiorcy, a podatnik znał numer przesyłki i był w stanie przypisać go do konkretnej dostawy.

Podobnie, w interpretacji z dnia 12 maja 2025 r. (sygn. 0114-KDIP1-2.4012.213.2025.1.GK) DKIS odniósł się do dokumentacji obejmującej fakturę lub jej kopię zawierającą specyfikację poszczególnych sztuk ładunku oraz „potwierdzenia przewoźnika/spedytora o dostarczeniu Towaru do Kontrahenta, które ma formę wygenerowanej elektronicznie informacji o trasie przesyłki, pochodzącej z portalu internetowego firmy kurierskiej”. Jak wskazano w opisie sprawy, potwierdzenie to „zawiera datę, godzinę i miejsce dostarczenia Towaru do Kontrahenta, status”, a podatnik zna numer przesyłki i jest w stanie przypisać go do konkretnej dostawy oraz jednoznacznie powiązać potwierdzenie od przewoźnika/spedytora z konkretnymi transakcjami WDT udokumentowanymi fakturami. Organ uznał stanowisko podatnika w tym zakresie za prawidłowe.

Dodatkowo, w interpretacji indywidualnej z dnia 4 lipca 2025 r. (sygn. 0111-KDIB3-3.4012. 222.2025.2.JSU) DKIS potwierdził możliwość zastosowania stawki 0% VAT do WDT m.in. w oparciu o dokumentację opisaną w Wariancie 2, obejmującą kopię faktury VAT dokumentującej dostawę towarów wraz ze specyfikacją poszczególnych sztuk ładunku oraz potwierdzenie z internetowego systemu śledzenia przesyłek przewoźnika, w którym można sprawdzić kierunek i status przesyłki, w formie dokumentu PDF albo zapisanego zrzutu ekranu, potwierdzające dostarczenie towaru, ewentualnie oświadczenie spedytora o dostarczeniu towaru. W opisie sprawy wskazano również, że w zależności od przewoźnika i okoliczności transakcji, podatnik może posiadać inne dokumenty potwierdzające podjęcie towaru przez przewoźnika i dostarczenie go do kontrahenta, np. pokwitowanie. Organ uznał, że dokumenty opisane w Wariantach 1-5, zgodnie z art. 42 ust. 3 i 11 ustawy o VAT, łącznie potwierdzają lub będą potwierdzały dostarczenie towarów będących przedmiotem WDT do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.

W interpretacji z dnia 24 kwietnia 2024 r. (sygn. 0114-KDIP1-2.4012.35.2024.3.GK) DKIS zaakceptował m.in. dokumentację obejmującą kopię faktury oraz specyfikację poszczególnych sztuk ładunku, uzupełnione o informacje z wewnętrznego systemu spedytora lub przewoźnika, gdzie można sprawdzić kierunek przesyłki i jej status, w tym datę doręczenia (Wariant E). Organ potwierdził, że taka dokumentacja, przy spełnieniu pozostałych warunków z art. 42 ust. 1 ustawy o VAT, może uprawniać do zastosowania stawki 0% VAT dla WDT.

Uzupełniająco, praktyka interpretacyjna potwierdza również możliwość dokumentowania WDT na podstawie zbiorczych zestawień doręczeń sporządzanych przez podmiot realizujący transport, jeżeli zestawienia te pozwalają na identyfikację konkretnej dostawy oraz powiązanie jej z fakturą lub dokumentem dostawy. Przykładowo, w interpretacji z dnia 10 września 2025 r. (sygn. 0114-KDIP1-2.4012.411.2025.2.GK) Dyrektor KIS uznał za prawidłowe stanowisko podatnika, zgodnie z którym dokumentacja obejmująca m.in. fakturę sprzedaży, dokument dostawy oraz zbiorcze zestawienie dostaw sporządzone przez firmę transportową może spełniać warunek dokumentacyjny dla zastosowania stawki 0% VAT do WDT. Zestawienie to zawierało m.in. numer przesyłki, status doręczenia, miejsce wydania towaru oraz numer dowodu dostawy, co umożliwiało identyfikację dostawy i jej powiązanie z pozostałą dokumentacją. Organ potwierdził, że takie dokumenty, analizowane łącznie i przy spełnieniu pozostałych warunków z art. 42 ust. 1 ustawy o VAT, mogą uprawniać do zastosowania stawki 0% VAT.

Z kolei w interpretacji z dnia 29 grudnia 2025 r. sygn. 0114-KDIP1-2.4012.726.2025.1.GK Dyrektor KIS potwierdził, że przepisy ustawy o VAT nie uzależniają prawa do zastosowania stawki 0% VAT dla WDT od posiadania dokumentów w oryginalnej formie papierowej. Organ wskazał, że dokumenty mogą być gromadzone również w formie elektronicznej, w tym jako wiadomości e-mail lub skany dokumentów załączone do wiadomości e-mail, pod warunkiem że ich autentyczność i integralność z dokumentami źródłowymi zostały wystarczająco uprawdopodobnione, a zgromadzona dokumentacja łącznie jednoznacznie potwierdza wywóz towarów z Polski i ich dostarczenie do nabywcy w innym państwie członkowskim UE. Organ potwierdził również, że faktura sprzedaży może pełnić funkcję specyfikacji poszczególnych sztuk ładunku, jeżeli zawiera dane pozwalające na identyfikację towarów będących przedmiotem dostawy, w szczególności ich nazwę i ilość.

Uzupełniająco należy wskazać, że od 1 stycznia 2020 r. w rozporządzeniu wykonawczym Rady (UE) nr 282/2011 obowiązuje art. 45a, dodany rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) 2018/1912, który wprowadza domniemanie wysyłki lub transportu towarów do innego państwa członkowskiego w przypadku posiadania określonych w tym przepisie dowodów. Regulacja ta nie zastępuje jednak krajowych zasad dokumentowania WDT wynikających z art. 42 ustawy o VAT ani nie wyłącza możliwości wykazania WDT za pomocą innych dowodów, jeżeli łącznie potwierdzają one wywóz towarów z terytorium Polski oraz ich dostarczenie do nabywcy w innym państwie członkowskim UE.

Powyższe podejście potwierdzają objaśnienia podatkowe Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2020 r. dotyczące dokumentowania WDT dla celów VAT, zgodnie z którymi niespełnienie przez podatnika warunków domniemania określonych w art. 45a ust. 1 rozporządzenia 282/2011 nie pozbawia go możliwości zastosowania stawki 0% VAT z tytułu WDT. W takiej sytuacji podatnik powinien wykazać, na zasadach wynikających z ustawy o VAT, w szczególności art. 42 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 42 ust. 3-5 oraz ust. 11 ustawy o VAT, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju.

Stanowisko to pozostaje również spójne z wyrokiem TSUE w sprawie C-639/24 FLO VENEER, w którym Trybunał potwierdził, że art. 45a rozporządzenia 282/2011 ustanawia domniemanie dowodowe, lecz nie tworzy zamkniętego katalogu dowodów wymaganych do wykazania WDT. Brak dokumentów spełniających warunki tego domniemania nie powinien zatem sam w sobie prowadzić do odmowy zastosowania preferencji, jeżeli z całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że towary zostały faktycznie wysłane lub przetransportowane do nabywcy w innym państwie członkowskim UE.

Mając na względzie całość przedstawionej analizy, w tym literalną treść art. 42 ustawy o VAT, utrwaloną linię orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz liczne interpretacje indywidualne Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, Spółka stoi na stanowisku, że dokumentacja, którą A. AG będzie gromadzić w ramach opisanego modelu dostaw, obejmująca faktury oraz specyfikacje poszczególnych sztuk ładunku, zawarte na fakturze lub sporządzone jako odrębny dokument, indywidualne systemowe potwierdzenia doręczenia (Proof of Delivery) oraz zbiorcze potwierdzenia doręczeń, będzie jednoznacznie potwierdzać wywóz towarów z terytorium Polski oraz ich dostarczenie do nabywców na terytorium innych państw członkowskich UE niż Polska. Dane zawarte w dokumentach generowanych przez przewoźnika lub operatora kurierskiego, w szczególności numer przesyłki, data, a w przypadku indywidualnych potwierdzeń doręczenia również godzina doręczenia, dane adresowe odbiorcy, status doręczenia oraz numer referencyjny A. AG, będą umożliwiać jednoznaczne powiązanie tych dokumentów z konkretną transakcją sprzedaży udokumentowaną fakturą oraz specyfikacją poszczególnych sztuk ładunku.

Mając na uwadze powyższe, należy uznać, że wskazane dokumenty, którymi Spółka będzie dysponować, będą stanowić dowody, o których mowa w art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, potwierdzające wywóz towarów z terytorium Polski oraz ich dostarczenie do nabywców na terytorium innych państw członkowskich UE, a tym samym będą spełniać warunek dokumentacyjny dla zastosowania stawki 0% VAT do WDT. Zatem, przy spełnieniu pozostałych warunków z art. 42 ust. 1 ustawy o VAT, będą one upoważniały Spółkę do zastosowania stawki podatku w wysokości 0% w odniesieniu do wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług  (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:

Z regulacji tej wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

W myśl definicji zawartej w art. 2 pkt 1 i 4 ustawy:

W myśl art. 2 pkt 22 ustawy:

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy:

Jak stanowi art. 2 pkt 6 ustawy:

Według art. 13 ust. 1 ustawy:

Stosownie do art. 13 ust. 2 ustawy:

Na podstawie art. 13 ust. 6 ustawy:

Zatem, co do zasady, przy spełnieniu warunków dotyczących podmiotów biorących udział w transakcji, w przypadku gdy w wykonaniu czynności określonych w art. 7 ustawy następuje wywóz towarów z terytorium kraju na terytorium innego niż Polska państwa członkowskiego UE występuje wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów w sprzedaży, której po stronie nabywcy odpowiada wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów w zakupie.

Należy wskazać, że jeżeli wywóz towarów następuje w wyniku dokonania transakcji z ustalonym nabywcą, w celu dostawy, tj. przeniesienia na konkretny podmiot prawa do rozporządzania wywożonym towarem jak właściciel, zachodzi wówczas wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów, której po stronie nabywcy odpowiada wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów w zakupie. Podkreślić należy, że zakwalifikowanie danej transakcji jako dostawy wewnątrzwspólnotowej, na podstawie art. 13 ust. 1 ustawy, wymaga czasowego i materialnego związku pomiędzy dostawą danego towaru i jego transportem.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy:

Z informacji zawartych we wniosku wynika, że Spółka jest podmiotem prawa niemieckiego, posiadającym siedzibę działalności gospodarczej na terytorium Republiki Federalnej Niemiec. Spółka jest wiodącym w Europie dostawcą rozwiązań oraz dystrybutorem technologii optycznych, z zakresu zasilania oraz zarządzania ciepłem. Spółka jest zarejestrowana jako czynny podatnik podatku od wartości dodanej w Niemczech. Na moment złożenia niniejszego wniosku figuruje również jako czynny podatnik podatku od towarów i usług w Polsce. Spółka posiada również powiązaną spółkę zależną z siedzibą na terytorium Polski. Obecnie Spółka prowadzi działalność polegającą na sprzedaży towarów na rzecz odbiorców mających siedziby w Niemczech, innych państwach członkowskich Unii Europejskiej (w tym w Polsce), a także poza terytorium UE.

Spółka planuje relokację magazynu operacyjnego z Niemiec do Polski. Po uruchomieniu magazynu w Polsce realizacja wysyłek towarów do kontrahentów będzie następować z terytorium Polski. Wszystkie wysyłki towarów będą dokonywane do odbiorców mających siedziby w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej, będących podatnikami podatku od wartości dodanej zarejestrowanymi dla celów transakcji wewnątrzwspólnotowych i posługującymi się ważnymi numerami identyfikacyjnymi VAT UE i będą realizowane jako wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów. Transport towarów będzie zlecany wyłącznie profesjonalnym podmiotom świadczącym usługi kurierskie lub logistyczne, przy czym Spółka nie ma oraz nie będzie mieć możliwości pozyskiwania papierowych listów przewozowych CMR podpisanych przez odbiorców towarów. Wynika to ze specyfiki prowadzonej działalności, obejmującej znaczną liczbę wysyłek oraz szerokie grono kontrahentów, co w praktyce uniemożliwia uzyskiwanie podpisanych dokumentów przewozowych CMR. Dodatkowo kontrahenci oczekują realizacji dostaw w formule kurierskiej, wykonywanych w sposób zautomatyzowany przez przewoźnika, co w konsekwencji eliminuje możliwość fizycznego uzyskania podpisu odbiorcy na dokumentach transportowych CMR. Ze względu na skalę działalności A. AG oraz model logistyczny oparty na operatorach kurierskich, Spółka będzie dysponowała dokumentami potwierdzającymi dostarczenie towarów. Spółka będzie gromadzić dokumenty w swojej dokumentacji przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za okres rozliczeniowy, w którym dana WDT będzie wykazywana ze stawką 0% VAT.

Państwa wątpliwości w analizowanej sprawie dotyczą ustalenia czy Spółka będzie dysponować w związku z realizacją wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów dowodami, o których mowa w art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, a tym samym będą spełniać warunek dokumentacyjny dla zastosowania stawki 0% VAT do WDT.

W myśl art. 41 ust. 3 ustawy:

Stosownie do art. 42 ust. 1 ustawy:

Warunki te muszą być spełnione łącznie. Spełnienie pierwszego z nich ma zagwarantować, że czynność zostanie potraktowana jako wewnątrzwspólnotowe nabycie w kraju odbiorcy i zostanie tam faktycznie opodatkowana, a drugi wskazuje, że istotnie nastąpił wywóz towarów z jednego państwa członkowskiego (z kraju) i jego transport (przemieszczenie) do innego państwa członkowskiego. Istotą transakcji wewnątrzwspólnotowych jest faktyczne opodatkowanie dostawy towaru w państwie przeznaczenia (do którego towar jest docelowo przemieszczany). Dostawa, która następuje na terytorium państwa dostawcy towarów, jest opodatkowana stawką 0%, a w państwie nabywcy następuje opodatkowanie tej dostawy według stawki podatku tam właściwej. Transakcja opodatkowana w ten sposób ma na celu uniknięcie zakłócania konkurencji, powodowanego podwójnym opodatkowaniem lub brakiem opodatkowania. Jednak zastosowanie stawki 0% przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów uzależnione jest także od zarejestrowania podatnika jako podatnika VAT UE, najpóźniej w momencie składania deklaracji uwzględniającej daną dostawę.

W myśl art. 42 ust. 1a ustawy:

Podstawowe znaczenie dla udokumentowania wywozu towarów w ramach wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, realizowanej z udziałem przewoźnika lub spedytora odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, mają dokumenty wymienione w art. 42 ust. 3 ustawy.

Zgodnie z art. 42 ust. 3 ustawy:

Jednak w myśl art. 42 ust. 11 ustawy:

Stosownie do art. 42 ust. 12 ustawy:

Przepis art. 42 ust. 12 ustawy odnosi się do jednego z warunków zastosowania stawki 0% do wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, o którym mowa w art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy. Warunek ten dotyczy jedynie udokumentowania wywozu z kraju towarów będących przedmiotem dostawy i dostarczenia ich na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju. Przepis art. 42 ust. 12 ustawy reguluje sytuację, gdy powyższy warunek nie został spełniony przed złożeniem deklaracji podatkowej za dany okres.

Jak wynika z art. 42 ust. 12a ustawy:

Brzmienie art. 42 ust. 3 ustawy wskazuje na podstawowy katalog dokumentów, potwierdzających dokonanie wywozu towarów i ich dostawę do nabywcy na terytorium innego państwa członkowskiego, który może być uzupełniony dodatkowymi dokumentami określonymi w art. 42 ust. 11 ustawy. Nie oznacza to jednak, że dla potwierdzenia tej okoliczności wymagane jest „łączne” posiadanie wszystkich typów dokumentów wymienionych w powyższych przepisach, o ile posiadane dokumenty jednoznacznie potwierdzają dostarczenie nabywcy towarów na terytorium innego państwa członkowskiego. Przepisy te określają rodzaje dokumentów, których posiadanie gwarantuje podatnikom bezpieczne stosowanie stawki preferencyjnej w dostawach wewnątrzwspólnotowych. Istotne jest aby dokumenty zawierały informacje, z których wynika, że określony towar został faktycznie dostarczony nabywcy do innego państwa członkowskiego niż terytorium kraju. Dokumenty mają łącznie potwierdzać określony fakt, co oznacza, że zebrane razem mają dać jednoznaczną informację, że określony towar został faktycznie dostarczony nabywcy do innego państwa członkowskiego niż terytorium kraju.

Powyższe rozważania potwierdza uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 października 2010 r., sygn. akt I FPS 1/10, w której Sąd podkreślił, że wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów jest przede wszystkim jedną z czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, o czym stanowi art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy. Co do zasady, polega ona na wywozie towarów z terytorium kraju (Polski), w wykonaniu czynności określonych w art. 7, czyli dostawy towarów, na terytorium innego państwa członkowskiego, w określonych w ustawie warunkach. Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów, przy spełnieniu określonych w ustawie przesłanek, podlega opodatkowaniu według stawki 0% (tzw. wspólnotowe zwolnienie z prawem do odliczenia), co z jednej strony powoduje, że transakcja wywozu towaru z Polski do innego kraju członkowskiego nie jest obciążana podatkiem, a jednocześnie dostawcy pozwala na odzyskanie podatku uiszczonego przy nabyciu tego towaru, co zapewnia realizację zasady neutralności podatku od towarów i usług. Zasada ta obowiązuje jednak tylko wówczas, gdy w wyniku tej transakcji (wywozu) obowiązek naliczenia podatku ciąży na nabywcy towaru (w innym państwie członkowskim), w wyniku wewnątrzwspólnotowego nabycia towaru (WNT) na terenie jego kraju (zasada opodatkowania w kraju przeznaczenia, konsumpcji).

Ponadto NSA stwierdził, że samo brzmienie art. 42 ust. 3 i 4 ustawy wskazuje na podstawowy katalog dokumentów potwierdzających dokonanie wywozu towarów i ich dostawę na terytorium innego państwa członkowskiego, który może być uzupełniony dodatkowymi dokumentami określonymi w art. 42 ust. 11 ustawy. Tym samym, zdaniem Sądu, w świetle art. 42 ust. 1, 3 i 11 ustawy dla zastosowania stawki 0% przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów wystarczającym jest, aby podatnik posiadał jedynie niektóre dowody, o jakich mowa w art. 42 ust. 3 ustawy, uzupełnione dokumentami, wskazanymi w art. 42 ust. 11 ustawy lub innymi dowodami w formie dokumentów, o których mowa w art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622), o ile łącznie potwierdzają fakt dostawy do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.

Ponadto należy zauważyć, że ustawa nie zawiera definicji „dokumentu przewozowego”. Nawiązując do cyt. art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy, dokument ten powinien być dowodem potwierdzającym, że towar będący przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy został wywieziony z terytorium kraju i dostarczony do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju. List przewozowy opisany w Rozdziale III Konwencji Genewskiej o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR) z dnia 19 maja 1956 r. (Dz. U. z 1962 r. Nr 49, poz. 238, z późn. zm.), jest niewątpliwie dowodem zawarcia umowy przewozu. Zgodnie z art. 4 oraz art. 9 Konwencji Genewskiej list przewozowy stanowi dowód zawarcia umowy przewozu, warunków tej umowy oraz przyjęcia towaru przez przewoźnika, o ile nie zostanie przeprowadzony dowód przeciwny.

Brak, nieprawidłowość lub utrata listu przewozowego nie wpływa na istnienie ani na ważność umowy przewozu, która mimo to podlega przepisom Konwencji. Zatem, sama Konwencja również nie ogranicza możliwości przeprowadzania dowodu w zakresie przewozu towarów tylko do listu przewozowego.

Wobec powyższego dokumentem przewozowym, o którym mowa w art. 42 ust. 3 pkt 1 ustawy, może być każdy dokument otrzymany od przewoźnika (spedytora), z którego jednoznacznie wynika, że towary będące przedmiotem dostawy zostały wywiezione i dostarczone nabywcy do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju. Dokumentem tym może być więc zarówno tradycyjny list przewozowy, jak i każdy inny dokument spełniający warunki formalne i potwierdzający dokonanie dostawy towaru do nabywcy.

Zatem mając na uwadze powołane powyżej przepisy oraz uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego, należy stwierdzić, że dla zastosowania stawki 0% dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów wystarczającym jest na gruncie polskich przepisów, aby podatnik posiadał jedynie niektóre dowody, o jakich mowa w art. 42 ust. 3 ustawy, uzupełnione dokumentami wskazanymi w art. 42 ust. 11 ustawy. Dla udokumentowania takiej dostawy podatnik może także posiadać inne dowody w formie dokumentów, o których mowa w art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.

Podsumowując, dla zastosowania stawki podatku w wysokości 0% podatnik musi posiadać w swojej dokumentacji dowody, które łącznie potwierdzą fakt wywiezienia z terytorium kraju i dostarczenia towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż Polska.

Przy czym przepisy regulujące prawo do zastosowania preferencyjnej stawki podatku nie określają formy dokumentów potwierdzających wywiezienie i dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy. Obowiązujące w tym zakresie przepisy nie uzależniają zastosowania stawki 0% od posiadania oryginałów dokumentów w formie papierowej. Skoro przepisy nie stanowią o ich formie, stąd można wnioskować, że każda forma jest dopuszczalna, pod warunkiem, że autentyczność tych dokumentów została uprawdopodobniona. W dobie szeroko rozwiniętych technik komunikacji nie ma podstaw, aby odmawiać mocy dowodowej dokumentowi sporządzonemu i przesłanemu w formie elektronicznej. Jeżeli zatem jest to dokument udostępniony w formie elektronicznej, e-mail, lub jako skan dokumentu załączony do wiadomości e-mail otrzymanej od przewoźnika lub kontrahenta, niebudzący wątpliwości co do jego autentyczności, może on stanowić dowód, o którym mowa w powołanych przepisach ustawy. Należy zatem przyjąć, że każda forma dokumentu jest dopuszczalna, pod warunkiem, że autentyczność i integralność z dokumentami źródłowymi została wystarczająco uprawdopodobniona. Dokumenty powinny jednoznacznie dowodzić dostarczenie towarów do ich odbiorcy na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.

Ponadto wskazać należy, że faktura sprzedaży wypełnia znamiona specyfikacji, tj. zawiera dane dotyczące w szczególności nazwy i ilości towarów będącego przedmiotem dostawy, umożliwiając jego identyfikację.

Za możliwością uznania, iż faktura stanowi specyfikację poszczególnych sztuk ładunku, przemawia ugruntowana w tym zakresie praktyka organów podatkowych oraz sądów administracyjnych. Dla przykładu, w wyroku z 9 grudnia 2009 r. o sygn. I FSK 1388/08, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż: „(...) nie wydaje się, by podatnik był zmuszony do posiadania w swej dokumentacji odrębnej specyfikacji dostarczanych w ramach VAT towarów, jeśli specyfikacja taka została zawarta w fakturze VAT. (...). Jeżeli na fakturze wskazano dane, jakie powinna zawierać specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku (tj. m.in. nazwę i ilość towarów), faktura taka w istocie stanowi specyfikację poszczególnych sztuk ładunku. (...) posiadanie w takim przypadku odrębnej od faktury specyfikacji poszczególnych sztuk ładunku nie jest konieczne do zastosowania 0% VAT w przypadku WDT (...)”.

Jak wynika z opisu sprawy, w celu zastosowania stawki 0% dla transakcji WDT dokonywanych na rzecz podatników podatku od wartości dodanej zarejestrowanych dla celów transakcji wewnątrzwspólnotowych i posługującymi się ważnymi numerami identyfikacyjnymi VAT UE (Kontrahentów), przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za okres rozliczeniowy będziecie gromadzili Państwo dokumenty potwierdzające dostarczenie towarów, tj.

a)    Indywidualne systemowe potwierdzenia doręczenia (Proof of Delivery)

Dokumenty te zawierają m.in.:

•        numer przesyłki (tracking number),

•        datę i godzinę doręczenia,

•        wagę przesyłki,

•        dane adresowe odbiorcy,

•        numer referencyjny A. AG,

•        informację o miejscu pozostawienia przesyłki,

•        potwierdzenie wygenerowane w systemie (…).

b)    Zbiorcze potwierdzenia doręczeń

Dokumenty te zawierają m.in.:

•        listę przesyłek doręczonych w danym okresie,

•        daty doręczenia,

•        dane odbiorców,

•        numery przesyłek i referencje,

•        status doręczenia.

c)    Dokumenty handlowe, w szczególności:

•        faktura sprzedaży,

•        specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku zawarta na fakturze lub sporządzona jako odrębny dokument identyfikujący towary.

Dane zawarte w dokumentach przewozowych, w szczególności numery przesyłek oraz numery referencyjne A. AG, umożliwią jednoznaczne powiązanie dokumentów transportowych z konkretną transakcją sprzedaży oraz wystawioną fakturą dokumentującą dostawę towarów.

Mając na uwadze obowiązujące przepisy prawa oraz przedstawione okoliczności sprawy należy uznać, że dokumenty zgromadzone przez Państwa w związku z dokonaną wewnątrzwspólnotową dostawą towarów na rzecz Kontrahentów będą stanowić dowody dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej, które zgodnie z art. 42 ust. 3 i ust. 11 ustawy, łącznie będą potwierdzać dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do Kontrahentów na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju. Tym samym, zgromadzone dokumenty, przy spełnieniu pozostałych warunków z art. 42 ust. 1 ustawy, będą upoważniały Państwa do zastosowania stawki podatku w wysokości 0% w odniesieniu do wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów (WDT).

Zatem stanowisko, zgodnie z którym dokumenty opisane we wniosku, którymi Spółka będzie dysponować w związku z realizacją wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów, będą stanowić dowody, o których mowa w art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy, a tym samym będą spełniać warunek dokumentacyjny dla zastosowania stawki 0% VAT do WDT jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego. Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie zdarzenia przyszłego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Informuję, że wydając interpretację nie przeprowadzam postępowania dowodowego i opieram się wyłącznie na elementach stanu przedstawionych we wniosku. Wszystkie gromadzone dokumenty na okoliczność wywozu towarów z Polski do innego kraju mogą być przedmiotem postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź kontroli celno-skarbowej, przeprowadzanej przez właściwy organ podatkowy.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).\

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.