0114-KDIP1-2.4012.465.2026.3.AP

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług w zakresie obowiązku ustanowienia przedstawiciela podatkowego jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

7 lipca 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy obowiązku ustanowienia przedstawiciela podatkowego. Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwania – pismami z 4 oraz 6 sierpnia 2026 r. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca jest osobą fizyczną posiadającą obywatelstwo polskie oraz stałe miejsce zamieszkania na terytorium Stanów Zjednoczonych Ameryki (USA). Wnioskodawca nie posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej własnego biura, oddziału, zaplecza technicznego ani nie zatrudnia tu pracowników.

Wnioskodawca jest właścicielem lokali mieszkalnych położonych w Polsce, które są przeznaczone na wynajem krótkoterminowy (usługi zakwaterowania). Wnioskodawca od 10 lat jest zarejestrowany w Polsce jako czynny podatnik podatku od towarów i usług (VAT) i w sposób nieprzerwany, terminowy oraz samodzielny składa comiesięczne deklaracje podatkowe (obecnie pliki JPK_V7) drogą elektroniczną bezpośrednio z terytorium USA.

Z uwagi na brak miejsca zamieszkania w Polsce, Wnioskodawca nie korzysta i nie może korzystać ze zwolnienia podmiotowego, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT. W celu obsługi nieruchomości i prowadzenia działalności komercyjnej, Wnioskodawca zawarł umowę z polską firmą zewnętrzną (operatorem/firmą zarządzającą) posiadającą siedzibę i zaplecze w Polsce. Na mocy tej umowy polski operator w pełni zarządza procesem najmu, obsługą gości, rezerwacjami oraz utrzymaniem lokali w imieniu i na rzecz Wnioskodawcy. Umowy z zagranicznymi platformami rezerwacyjnymi (takimi jak (...) czy (...)) oraz rozliczenia z nimi są dokonywane bezpośrednio przez polskiego operatora. Między Wnioskodawcą a operatorem dochodzi wyłącznie do rozliczeń o charakterze krajowym na terytorium Polski.

Właściwy dla Wnioskodawcy Urząd Skarbowy wezwał Wnioskodawcę do ustanowienia przedstawiciela podatkowego na podstawie art. 18a ustawy o VAT lub pełnomocnika w kraju, argumentując to brakiem stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce przez rezydenta USA.

Wnioskodawca pragnie podkreślić, że samodzielnie zarządza swoimi rozliczeniami cyfrowo, a dodatkowo aktywował i wyraził zgodę na doręczenia elektroniczne (e-Doręczenia) w systemie e-Urząd Skarbowy, co zapewnia polskim organom podatkowym stały, natychmiastowy i skuteczny kanał komunikacji prawnej z Wnioskodawcą przebywającym w USA, bez pośrednictwa osób trzecich.

Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego

1)  Kiedy dokładnie (w jakim roku) i w związku z jakimi czynnościami dokonał Pan rejestracji jako podatnik VAT?

Odp. Wnioskodawca dokonał rejestracji jako podatnik VAT w Polsce w (…) roku w związku z zakupem i rozpoczęciem wynajmu nieruchomości położonych w kraju.

2)  Czy poza wynajmem krótkoterminowym lokali w Polsce wykonywał Pan inne czynności opodatkowane podatkiem VAT na terytorium kraju? Jeśli tak, to jakie?

Odp. Poza wynajmem krótkoterminowym lokali, Wnioskodawca nie wykonywał ani nie wykonuje żadnych innych czynności opodatkowanych podatkiem VAT na terytorium Polski.

3)  Czy na terytorium Polski ma Pan zarejestrowaną działalność gospodarczą? Jeśli tak, to proszę o wskazanie jej danych identyfikacyjnych.

Odp. Wnioskodawca nie ma zarejestrowanej działalności gospodarczej (np. w rejestrze CEIDG lub KRS) na terytorium Polski.

4)  Czy udzielił Pan pełnomocnictwa polskiej firmie zewnętrznej (operatorowi/firmie zarządzającej (lub innemu podmiotowi) w zakresie dotyczącym wynajmowanych lokali mieszkalnych (nieruchomości)? Jeśli tak, to jaki jest zakres pełnomocnictwa? Do jakich czynności związanych z zarządzaniem i obsługą nieruchomości upoważniony jest pełnomocnik (przy czym nie należy przesyłać treści pełnomocnictwa, a jedynie wskazać zakres czynności z niego wynikający)?

Odp. Wnioskodawca udzielił polskiej firmie zarządzającej pełnomocnictwa do czynności technicznych i administracyjnych związanych z obsługą gości, sprzątaniem lokali, wydawaniem kluczy oraz pobieraniem płatności. Pełnomocnictwo nie upoważnia operatora do podejmowania strategicznych decyzji o charakterze gospodarczym.

5)  Kto (Pan/polska firma zewnętrzna/inny podmiot) jest stroną umów zawieranych w związku z wynajmem nieruchomości np. umów z najemcami, dostawcami mediów, ubezpieczycielem czy podmiotami przeprowadzającymi remonty i modernizacje itp., kto zawiera te umowy, bądź na czyją rzecz są zawierane?

Odp. Stroną umów z dostawcami mediów i ubezpieczycielem jest Wnioskodawca (bądź są one zawierane na jego rzecz). Z kolei umowy/rezerwacje z ostatecznymi najemcami (gośćmi) zawiera w imieniu własnym lub Wnioskodawcy firma zewnętrzna (operator) na podstawie łączącej strony umowy o zarządzanie.

6)  Kto (Pan/polska firma zewnętrzna/inny podmiot) podejmuje decyzje dotyczące nieruchomości m.in. określania warunków ekonomicznych i prawnych umów najmu nieruchomości, dokonywania inwestycji i napraw, jak również sposobu ich finansowania, wyboru usługodawców mających świadczyć określone usługi związane z nieruchomością? Gdzie (w jakim kraju) podejmowane są te decyzje i przez kogo?

Odp. Wszelkie decyzje strategiczne, ekonomiczne i prawne dotyczące nieruchomości (w tym o nakładach inwestycyjnych, remontach, cenach minimalnych za najem czy wyborze dostawców usług) podejmuje samodzielnie i autonomicznie Wnioskodawca. Decyzje te są podejmowane w Stanach Zjednoczonych Ameryki, gdzie Wnioskodawca ma swoje miejsce zamieszkania.

7)  Czy został wyznaczony administrator lub zarządca nieruchomości i jeśli tak, to kto podjął decyzję dotyczącą wyznaczania osoby będącej administratorem lub zarządcą nieruchomości? Jaki konkretnie jest zakres czynności wykonywanych przez administratora lub zarządcę? Czy administrator (lub zarządca) nieruchomości podejmuje wszelkie decyzje (dotyczące tych nieruchomości) samodzielnie, w sposób autonomiczny?

Odp. Został wyznaczony zarządca (firma zewnętrzna). Decyzję o jego wyborze podjął Wnioskodawca. Zarządca nie podejmuje decyzji w sposób autonomiczny ani samodzielny w kwestiach strategicznych. Jego zakres czynności ogranicza się do bieżącego, technicznego administrowania obiektem w ramach wytycznych określonych przez Wnioskodawcę.

8)  Czy posiada Pan kontrolę/nadzór/jakikolwiek wpływ na sposób administrowania nieruchomościami przez operatora/firmę zarządzającą, w tym należy wskazać/opisać na czym ta kontrola polega i w jaki sposób jest realizowana.

Odp. Wnioskodawca posiada pełną kontrolę i nadzór nad sposobem administrowania. Kontrola ta jest realizowana poprzez obowiązek składania przez operatora miesięcznych raportów z obłożenia i przychodów, prawo do inspekcji lokali oraz wymóg uzyskania akceptacji Wnioskodawcy dla każdego wydatku przekraczającego określoną kwotę.

9)  Czy w odniesieniu do operatora/firmy zarządzającej będzie Panu przysługiwała kontrola nad jego zasobami osobowymi i/lub technicznymi? Na czym ta kontrola będzie polegała i w jaki sposób będzie realizowana?

Odp. Nie. Wnioskodawca nie posiada i nie będzie posiadał kontroli nad zasobami osobowymi ani technicznymi operatora. Pracownicy operatora nie podlegają służbowo Wnioskodawcy, a Wnioskodawca nie ma wpływu na to, kto personalnie wykonuje czynności sprzątania czy obsługi.

10)  Czy ma Pan zawarte umowy z innymi (niż operator/firma zarządzająca) podmiotami trzecimi, które dotyczą wynajmowanych nieruchomości? Jeśli tak, to co jest przedmiotem tych umów? Czy posiada Pan kontrolę nad zasobami osobowymi i/lub technicznymi podmiotów trzecich (jeśli korzysta z takich na terytorium Polski), dokonujących świadczenia na Pana rzecz? Jeśli tak, to należy opisać na czym ta kontrola polega i w jaki sposób jest realizowana.

Odp. Wnioskodawca nie ma zawartych innych umów z podmiotami trzecimi w Polsce. Nie posiada również kontroli nad zasobami osobowymi czy technicznymi jakichkolwiek innych podmiotów w Polsce.

11)  Co należy rozumieć przez to, że: „Między Wnioskodawcą a operatorem dochodzi wyłącznie do rozliczeń o charakterze krajowym na terytorium Polski”? Za co dokładnie otrzymuje Pan wynagrodzenie? Jakie są zapisy umowne w tym zakresie pomiędzy Panem a operatorem/firmą zarządzającą?

Odp. Przez sformułowanie to należy rozumieć, że przepływy pieniężne (fakturowanie i płatności) między Wnioskodawcą a operatorem odbywają się z zastosowaniem polskich stawek VAT i na polskie rachunki bankowe. Wnioskodawca otrzymuje wynagrodzenie z tytułu czynszu najmu/udziału w przychodach z rezerwacji. Zapisy umowne przewidują, że operator przelewa na konto Wnioskodawcy środki wygenerowane z najmu krótkoterminowego, pomniejszone o należą prowizję operatora za zarządzanie.

Pytanie

Czy w opisanym stanie faktycznym na Wnioskodawcy (rezydencie USA) ciąży obowiązek ustanowienia przedstawiciela podatkowego na podstawie art. 18a ustawy o VAT?

Pana stanowisko w sprawie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu do wniosku)

Zdaniem Wnioskodawcy, oba żądania są nieuzasadnione. Art. 18a ustawy o VAT nie ma zastosowania, gdyż Wnioskodawca rozlicza się bezpośrednio w systemie krajowym jako czynny podatnik, a cała infrastruktura wykonawcza należy do polskiego operatora. Z kolei w kwestii doręczeń, zgodnie z art. 145 § 2a Ordynacji podatkowej, urząd ma obowiązek stosować komunikację elektroniczną, jeśli podatnik z zagranicy wyraził na to zgodę. Aktywne e-Doręczenia w pełni zabezpieczają ten proces i wykluczają konieczność powoływania tradycyjnego pełnomocnika.

W ocenie Wnioskodawcy, w związku z pomyślną aktywacją adresu do e-Doręczeń oraz e-Urzędu Skarbowego i możliwością skutecznego komunikowania się z organami podatkowymi drogą elektroniczną, na Wnioskodawcy nie ciąży obowiązek ustanowienia fizycznego pełnomocnika do doręczeń w kraju.

Zgodnie z art. 138f § 2 Ordynacji podatkowej, obowiązku ustanowienia pełnomocnika do doręczeń nie stosuje się, jeżeli doręczanie pism stronie następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Ponieważ Wnioskodawca zapewnił pełną, cyfrową dostępność do odbioru korespondencji z organami podatkowymi na terytorium Polski za pośrednictwem e-Doręczeń/e-US, wymóg posiadania fizycznego reprezentanta w kraju (którego celem miało być jedynie pośredniczenie w przekazywaniu papierowej korespondencji) stał się bezprzedmiotowy. Wnioskodawca realizuje cel ustawy poprzez posiadanie oficjalnego, cyfrowego kanału doręczeń, co ma bezpośredni i pozytywny wpływ na jego rozliczenia oraz sprawność postępowań podatkowych w Polsce.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 1263 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Zgodnie z art. 18a ust. 1 ustawy:

Jak wskazano a wart. 18b ust. ustawy:

Stosownie do art. 18c ust. 1 ustawy:

Z powołanych przepisów prawa wynika, że obowiązek ustanowienia przedstawiciela podatkowego na terenie kraju dotyczy podmiotów, które łącznie spełniają następujące warunki:

‒    są podatnikami, w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, tj. wykonują samodzielnie działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów o VAT,

‒    nie posiadają siedziby działalności gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium państwa członkowskiego (Polska lub inne państwo UE),

‒    podlegają obowiązkowi zarejestrowania się jako podatnik VAT czynny na terytorium kraju.

Przedstawiciel podatkowy zobowiązany jest do wypełnienia wszelkich obowiązków podatnika, którego jest przedstawicielem, związanych z rozliczeniem podatku, w tym do prowadzenia i przechowywania dokumentacji oraz ewidencji na potrzeby tego podatku, sporządzania deklaracji i informacji podsumowujących. Przy czym, strony mogą rozszerzyć w drodze umownej zakres obowiązków przedstawiciela podatkowego o inne czynności wynikające z przepisów o podatku od towarów i usług.

Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca jest osobą fizyczną posiadającą obywatelstwo polskie oraz stałe miejsce zamieszkania na terytorium Stanów Zjednoczonych Ameryki (USA). Wnioskodawca nie ma zarejestrowanej działalności gospodarczej na terytorium Polski oraz nie posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej własnego biura, oddziału, zaplecza technicznego ani nie zatrudnia tu pracowników. Wnioskodawca jest właścicielem lokali mieszkalnych położonych w Polsce, które są przeznaczone na wynajem krótkoterminowy (usługi zakwaterowania). Wnioskodawca dokonał rejestracji jako podatnik VAT w Polsce w (…) roku w związku z zakupem i rozpoczęciem wynajmu tych nieruchomości. Poza wynajmem krótkoterminowym lokali, Wnioskodawca nie wykonywał ani nie wykonuje żadnych innych czynności opodatkowanych podatkiem VAT na terytorium Polski. Z uwagi na brak miejsca zamieszkania w Polsce, Wnioskodawca nie korzysta i nie może korzystać ze zwolnienia podmiotowego, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT.

W celu obsługi nieruchomości i prowadzenia działalności komercyjnej, Wnioskodawca zawarł umowę z polską firmą zewnętrzną (operatorem/firmą zarządzającą) posiadającą siedzibę i zaplecze w Polsce. Na mocy tej umowy polski operator w pełni zarządza procesem najmu, obsługą gości, rezerwacjami oraz utrzymaniem lokali w imieniu i na rzecz Wnioskodawcy. Wnioskodawca udzielił polskiej firmie zarządzającej pełnomocnictwa do czynności technicznych i administracyjnych związanych z obsługą gości, sprzątaniem lokali, wydawaniem kluczy oraz pobieraniem płatności. Pełnomocnictwo nie upoważnia operatora do podejmowania strategicznych decyzji o charakterze gospodarczym. Umowy z zagranicznymi platformami rezerwacyjnymi (takimi jak (...) czy (...)) oraz rozliczenia z nimi są dokonywane bezpośrednio przez polskiego operatora. Stroną umów z dostawcami mediów i ubezpieczycielem jest Wnioskodawca (bądź są one zawierane na jego rzecz). Z kolei umowy/rezerwacje z ostatecznymi najemcami (gośćmi) zawiera w imieniu własnym lub Wnioskodawcy firma zewnętrzna (operator) na podstawie łączącej strony umowy o zarządzanie. Przepływy pieniężne (fakturowanie i płatności) między Wnioskodawcą a operatorem odbywają się z zastosowaniem polskich stawek VAT i na polskie rachunki bankowe. Wnioskodawca otrzymuje wynagrodzenie z tytułu czynszu najmu /udziału w przychodach z rezerwacji. Zapisy umowne przewidują, że operator przelewa na konto Wnioskodawcy środki wygenerowane z najmu krótkoterminowego, pomniejszone o należą prowizję operatora za zarządzanie.

Wszelkie decyzje strategiczne, ekonomiczne i prawne dotyczące nieruchomości (w tym o nakładach inwestycyjnych, remontach, cenach minimalnych za najem czy wyborze dostawców usług) podejmuje samodzielnie i autonomicznie Wnioskodawca. Decyzje te są podejmowane w Stanach Zjednoczonych Ameryki, gdzie Wnioskodawca ma swoje miejsce zamieszkania. Został wyznaczony zarządca nieruchomości (firma zewnętrzna). Decyzję o jego wyborze podjął Wnioskodawca. Zarządca nie podejmuje decyzji w sposób autonomiczny ani samodzielny w kwestiach strategicznych. Jego zakres czynności ogranicza się do bieżącego, technicznego administrowania obiektem w ramach wytycznych określonych przez Wnioskodawcę. Wnioskodawca posiada pełną kontrolę i nadzór nad sposobem administrowania. Kontrola ta jest realizowana poprzez obowiązek składania przez operatora miesięcznych raportów z obłożenia i przychodów, prawo do inspekcji lokali oraz wymóg uzyskania akceptacji Wnioskodawcy dla każdego wydatku przekraczającego określoną kwotę.

Właściwy dla Wnioskodawcy Urząd Skarbowy wezwał Wnioskodawcę do ustanowienia przedstawiciela podatkowego na podstawie art. 18a ustawy o VAT lub pełnomocnika w kraju, argumentując to brakiem stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce przez rezydenta USA. Wnioskodawca samodzielnie zarządza swoimi rozliczeniami cyfrowo.

Na tle tak przedstawionego opisu sprawy wątpliwości dotyczą ustalenia czy Wnioskodawca jest objęty obowiązkiem ustanowienia przedstawiciela podatkowego.

Aby odpowiedzieć na powyższe wątpliwości należy w pierwszej kolejności przeanalizować kwestię posiadania przez Wnioskodawcę stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski. Definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w rozporządzeniu 282/2011.

Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia, jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.

Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:

W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:

Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:

Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94 Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12 Welmory Sp. z o.o.

Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób przemijający, czy okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający.

Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Zgodnie z tym przepisem:

Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce nie jest konieczne, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne jest aby stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby.

Jeżeli dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym infrastrukturę techniczną) cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie. Co istotne, bez znaczenia dla powyższego rozstrzygnięcia pozostaje kwestia, czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez ten podmiot, oraz czy jest to infrastruktura „własna”. W wydawanych wyrokach TSUE w odniesieniu do posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej wskazywał bowiem, że w zależności od okoliczności, dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie członkowskim może nie być konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile zaplecze udostępnione przez podmiot trzeci umożliwia odbiór świadczonych usług i ich wykorzystywanie w działalności gospodarczej usługobiorcy (np. w wyroku C-605/12 w sprawie Welmory Sp. z o.o.). Przy czym, dostępność zaplecza dostarczonego przez inny podmiot musi być porównywalna do dostępności zaplecza własnego.

W analizowanej sprawie należy zwrócić szczególną uwagę na wyrok TSUE sygn. C- 931/19 z 3 czerwca 2021 r. Sprawa dotyczyła spółki Titanium z siedzibą na wyspie Jersey zajmującej się wynajmem nieruchomości w Austrii. Z uwagi na brak własnego personelu spółka korzystała z usług austriackiej spółki zarządzającej (zajmującej się pośrednictwem w relacjach z kontrahentami, fakturowaniem czynszu oraz prowadzeniem rozliczeń). Spółka Titanium zachowała jednak uprawnienia decyzyjne do zawierania i rozwiązywania umów najmu, określania ich warunków, a także wyboru dostawców, w tym spółki zarządzającej nieruchomością. Na tle tak przedstawionego opisu stanu TSUE wskazał, że w przypadku, gdy podatnik dysponuje w innym kraju jedynie zapleczem technicznym (nieruchomością) i nie ma na miejscu żadnych zasobów ludzkich umożliwiających samodzielne działanie, w sposób oczywisty nie są spełnione kryteria posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Zatem, wynajmowana w innym państwie członkowskim nieruchomość nie stanowi stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, w sytuacji gdy właściciel tej nieruchomości nie ma własnego personelu niezbędnego do świadczenia usług związanych z najmem.

Z kolei kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej poruszył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 października 2019 r., sygn. I FSK 980/17 wskazując, że: „To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.

Mając na uwadze powołane orzecznictwo TSUE, powyższe przepisy prawa oraz okoliczności analizowanej sprawy należy uznać, że Wnioskodawca nie spełnia przesłanek do uznania opisanej działalności prowadzonej w Polsce związanej z krótkoterminowym najmem nieruchomości za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski. Wnioskodawca nie zorganizował bowiem na terytorium kraju w sposób stały odpowiednich zasobów personalnych niezbędnych do świadczenia usług związanych z najmem nieruchomości, której jest właścicielem.

Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego. Zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. Co jednak istotne dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez dany podmiot z personelu i infrastruktury technicznej podmiotu trzeciego. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być dostępne dla tego podmiotu jak jego własne tj. podmiot musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym.

Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca jest właścicielem lokali mieszkalnych położonych w Polsce, które są przeznaczone na najem krótkoterminowy. Wnioskodawca nie ma zarejestrowanej działalności gospodarczej na terytorium Polski oraz nie posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej własnego biura, oddziału, zaplecza technicznego ani nie zatrudnia tu pracowników. W celu obsługi nieruchomości i prowadzenia działalności komercyjnej, Wnioskodawca zawarł umowę z polską firmą zewnętrzną (operatorem/firmą zarządzającą) posiadającą siedzibę i zaplecze w Polsce. Na mocy tej umowy Wnioskodawca udzielił polskiej firmie zarządzającej pełnomocnictwa do czynności technicznych i administracyjnych związanych z obsługą gości, sprzątaniem lokali, wydawaniem kluczy oraz pobieraniem płatności. Pełnomocnictwo nie upoważnia operatora do podejmowania strategicznych decyzji o charakterze gospodarczym. Wszelkie decyzje strategiczne, ekonomiczne i prawne dotyczące nieruchomości (w tym o nakładach inwestycyjnych, remontach, cenach minimalnych za najem czy wyborze dostawców usług) Wnioskodawca podejmuje samodzielnie i autonomicznie, ze swojego miejsca zamieszkania w Stanach Zjednoczonych Ameryki. Wnioskodawca posiada pełną kontrolę i nadzór nad sposobem administrowania nieruchomością. Kontrola ta jest realizowana poprzez obowiązek składania przez operatora miesięcznych raportów z obłożenia i przychodów, prawo do inspekcji lokali oraz wymóg uzyskania akceptacji Wnioskodawcy dla każdego wydatku przekraczającego określoną kwotę.

Jak już wskazałem w analizowanej sprawie istotny jest wyrok TSUE z 3 czerwca 2021 r., w sprawie C- 931/19, w którym Sąd wskazał, że: „Wynajmowana w państwie członkowskim nieruchomość nie stanowi stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej (...), w sytuacji gdy właściciel tej nieruchomości nie posiada własnego personelu do świadczenia usług związanych z najmem”. Jak wynika z opisu sprawy Wnioskodawca sprawuje pełen nadzór i kontrolę nad administrowaną nieruchomością. Stroną umów z dostawcami mediów i ubezpieczycielem jest Wnioskodawca (bądź są one zawierane na jego rzecz). Polski operator posiada pełnomocnictwo jedynie do czynności technicznych i administracyjnych związanych z obsługą gości, sprzątaniem lokali, wydawaniem kluczy oraz pobieraniem płatności. Umowy z najemcami zawiera w imieniu Wnioskodawcy operator. Wnioskodawca nie posiada jednak i nie będzie posiadał kontroli nad zasobami osobowymi ani technicznymi operatora. Pracownicy operatora nie podlegają służbowo Wnioskodawcy, a Wnioskodawca nie ma wpływu na to, kto personalnie wykonuje czynności sprzątania czy obsługi. Wszelkie decyzje strategiczne, ekonomiczne i prawne dotyczące nieruchomości (w tym o nakładach inwestycyjnych, remontach, cenach minimalnych za najem czy wyborze dostawców usług) Wnioskodawca podejmuje samodzielnie i autonomicznie. Wnioskodawca nie ma zawartych innych umów z podmiotami trzecimi w Polsce, nie posiada również kontroli nad zasobami osobowymi czy technicznymi jakichkolwiek innych podmiotów w Polsce. Powyższe świadczy o tym, że Wnioskodawca nie posiada w Polsce niezbędnego personelu do świadczenia usług związanych z najmem nieruchomości.

W konsekwencji mając ma uwadze przepisy prawa oraz aktualne orzecznictwo TSUE, w tym przede wszystkim wyrok TSUE z 3 czerwca 2021 r., w sprawie C- 931/19 wskazać należy, że Wnioskodawca nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.

Ustawa o podatku od towarów i usług precyzyjne formułuje sytuacje, w których podatnik ma obowiązek ustanowienia przedstawiciela podatkowego, warunki, jakie ten przedstawiciel musi spełniać (art. 18b ustawy) oraz zakres działań i odpowiedzialności przedstawiciela (art. 18c i 18d ustawy).

W związku z powyższym należy wskazać, że skoro Wnioskodawca, jako czynny podatnik podatku VAT w Polsce, świadczący na jej terytorium odpłatne usługi krótkoterminowego najmu nieruchomości, jest podatnikiem, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy oraz – jak ustaliłem w niniejszej interpretacji – nie posiada siedziby ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, będzie zobowiązany do ustanowienia przedstawiciela podatkowego w Polsce, na podstawie art. 18a ust. 1 ustawy.

Tym samym, oceniając Pana stanowisko (w zakresie pytania nr 1 zawartego we wniosku) należy je uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Niniejsze rozstrzygnięcie dotyczy kwestii obowiązku ustanowienia przedstawiciela podatkowego na terytorium Polski (pytanie oznaczone we wniosku nr 1). W zakresie pozostałych kwestii objętych wnioskiem (pytanie oznaczone we wniosku nr 2) zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie.

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·    Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·     Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·     Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·     w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·     w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.