0114-KDIP1-2.4012.462.2026.1.MGA

Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

1 lipca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce oraz obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych w Krajowym Systemie e-Faktur.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

1.    (…) AG (Spółka) jest spółką posiadającą siedzibę w Szwajcarii, gdzie znajduje się również jej główne miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

W ramach działalności gospodarczej prowadzonej na terytorium Szwajcarii Spółka wytwarza produkty oraz świadczy usługi. Działalność Spółki nie ogranicza się zatem wyłącznie do posiadania zarejestrowanej siedziby lub adresu korespondencyjnego, lecz ma charakter rzeczywisty i stały.

Spółka posiada w Szwajcarii własne zaplecze organizacyjne i techniczne, obejmujące pomieszczenia biurowe, infrastrukturę informatyczną, systemy komunikacji oraz wsparcie administracyjne, umożliwiające samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej. Korzysta również z powierzchni magazynowych wykorzystywanych do przechowywania i obsługi towarów.

W Szwajcarii wykonywane są funkcje zarządcze, administracyjne oraz operacyjne Spółki. Tam również podejmowane są kluczowe decyzje dotyczące prowadzonej działalności, w tym decyzje o charakterze strategicznym, handlowym i operacyjnym.

Spółka zatrudnia w Szwajcarii personel odpowiedzialny za bieżące prowadzenie działalności, w szczególności w zakresie administracji, koordynacji sprzedaży, obsługi klientów, księgowości oraz zarządzania.

W konsekwencji Spółka dysponuje w Szwajcarii odpowiednimi zasobami osobowymi, technicznymi i organizacyjnymi niezbędnymi do samodzielnego wykonywania prowadzonej działalności gospodarczej.

2.    Od (…) 2015 r. jesteście Państwo zarejestrowani jako podatnik VAT czynny w Polsce. Rejestracja Spółki na potrzeby VAT w Polsce nastąpiła w związku z rozpoczęciem sprzedaży towarów na terytorium Polski.

Państwa działalność w Polsce koncentruje się na sprzedaży towarów nabytych od polskiego dostawcy (Dostawca) na rzecz klientów zlokalizowanych w Polsce, w innych państwach członkowskich UE oraz poza UE. W ramach tych transakcji towary są transportowane bezpośrednio z siedziby Dostawcy w Polsce do klienta w Polsce lub za granicą.

Współpraca między Państwem, a Dostawcą jest realizowana na podstawie umowy zawartej na czas nieokreślony. Na mocy tej umowy Dostawca:

-        jest zobowiązany do dostarczania Spółce produktów objętych umową zgodnie ze specyfikacją Spółki oraz na podstawie pisemnych zamówień zakupu składanych przez Spółkę;

-        jest uprawniony do sprzedaży produktów tej samej jakości swoim klientom pod innymi nazwami handlowymi.

Kluczowe decyzje strategiczne dotyczące działalności Spółki, w tym odnoszące się do jej działalności w Polsce, są podejmowane w Szwajcarii.

3.    W 2021 r. Spółka zawarła umowę agencyjną z niezależnym agentem sprzedaży (Agent). Umowa została zawarta na okres jednego roku z możliwością przedłużenia na kolejne okresy roczne. Ta umowa obowiązuje do dzisiaj. Na mocy tej umowy Agent:

-       zobowiązuje się do sprzedaży produktów Spółki w Polsce zgodnie z instrukcjami Spółki;

-       świadczy usługi na rzecz Spółki na własny koszt i ryzyko;

-       nie jest upoważniony do zawierania umów w imieniu Spółki, zaciągania jakichkolwiek zobowiązań w jej imieniu wobec osób trzecich ani do pobierania płatności w jej imieniu - wiążąca umowa między Spółką, a klientem zostaje zawarta dopiero po pisemnym potwierdzeniu przez Spółkę zamówienia złożonego przez klienta na podstawie zlecenia wprowadzonego przez agenta;

-       zobowiązuje się do utrzymywania odpowiedniej struktury organizacyjnej w Polsce (świadczenia klientom doradztwa handlowego, pierwszego kontaktu technicznego itp.) w celu zapewnienia prawidłowego wykonywania swoich obowiązków;

-       otrzymuje wynagrodzenie prowizyjne uzależnione od osiągniętych wyników.

Działalność Agenta ma wyłącznie charakter pomocniczy i wspierający w stosunku do działalności gospodarczej prowadzonej przez Spółkę w Szwajcarii. Jego rola ogranicza się do wspierania Spółki w rozwijaniu działalności na rynku polskim, w szczególności poprzez identyfikowanie potencjalnych klientów oraz utrzymywanie relacji handlowych. Agent nie uczestniczy natomiast w podejmowaniu decyzji dotyczących prowadzenia działalności Spółki ani nie kształtuje jej polityki handlowej.

Wszelkie kluczowe funkcje biznesowe, obejmujące w szczególności zarządzanie działalnością Spółki, ustalanie warunków handlowych i cen, podejmowanie decyzji o zawarciu umów, ich akceptację, fakturowanie oraz organizację i prowadzenie działalności operacyjnej, wykonywane są wyłącznie przez Spółkę w Szwajcarii.

4.    Spółka zawarła również umowę ze Spółką Doradztwa Podatkowego (Przedstawiciel) o świadczenie usług przedstawiciela podatkowego w Polsce. Umowa została zawarta na czas nieokreślony. Na mocy tej umowy Przedstawiciel, działając jako przedstawiciel podatkowy Spółki, jest odpowiedzialny za wykonywanie obowiązków Spółki jako podatnika VAT w Polsce, w tym w szczególności za sporządzanie i składanie ewidencji VAT oraz deklaracji VAT. Na podstawie tej samej umowy Przedstawiciel świadczy również inne bieżące usługi doradztwa podatkowego na rzecz Spółki.

5.    Umowy zawarte przez Państwa z Dostawcą, Agentem oraz Przedstawicielem nie przewidują:

-       możliwości decydowania lub współdecydowania przez Spółkę, jakich zasobów ludzkich lub technicznych te podmioty używają do wykonywania dostaw towarów lub świadczenia usług na rzecz Spółki;

-       możliwości sprawowania przez Spółkę nadzoru lub kontroli nad pracownikami tych podmiotów ani wydawania im instrukcji;

-       możliwości nieograniczonego dostępu pracowników Spółki do pomieszczeń tych podmiotów.

Poza umowami wskazanymi powyżej Spółka nie zawarła żadnych innych umów z podmiotami mającymi siedzibę w Polsce (ani poza Polską) dotyczących działalności wykonywanej w jej imieniu w Polsce.

6.    Nie jesteście Państwo właścicielem żadnych nieruchomości, maszyn, urządzeń ani innych aktywów w Polsce. Nie wynajmujecie również żadnego biura, budynku ani innych pomieszczeń w Polsce. Nie przysługuje Wam również prawo do korzystania z maszyn, urządzeń ani innych aktywów należących do podmiotów z siedzibą w Polsce.

Spółka nie zatrudnia żadnego personelu, którego miejscem pracy byłaby Polska. Nie przysługuje jej również prawo do wydawania poleceń, organizowania pracy, sprawowania nadzoru ani kontroli nad pracownikami jakiegokolwiek innego podmiotu z siedzibą w Polsce.

Spółka nie oddelegowuje również swoich pracowników do Polski. Wszyscy pracownicy wykonują swoje obowiązki służbowe ze Szwajcarii. Pracownicy mogą okazjonalnie odbywać podróże służbowe do Polski w celu uczestnictwa w spotkaniach biznesowych lub prowadzenia działań o charakterze handlowym. Żaden pracownik nie został jednak skierowany ani oddelegowany do wykonywania pracy w Polsce na stałe lub przez dłuższy okres.

Poza Agentem sprzedaży Spółka nie posiada w Polsce żadnych przedstawicieli, pracowników sprzedaży, pracowników ani innych osób działających w jej imieniu.

Spółka nie udzieliła żadnej osobie w Polsce pełnomocnictwa upoważniającego do zawierania umów w jej imieniu. Wszystkie umowy są negocjowane, zatwierdzane i zawierane przez upoważnionych przedstawicieli Spółki w Szwajcarii.

Pytanie

Czy prawidłowe jest Państwa stanowisko, że Spółka nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej i - w konsekwencji - nie jest ona zobowiązana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych za pośrednictwem Krajowego Systemu e-Faktur?

Państwa stanowisko w sprawie

W Państwa ocenie prawidłowe jest stanowisko, że Spółka nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej i - w konsekwencji - nie jest ona zobowiązana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych za pośrednictwem Krajowego Systemu e-Faktur.

A.  Fakturowanie w KSeF, a stałe miejsce prowadzenia działalności - uwagi ogólne.

1.    Obowiązek wystawiania faktur ustrukturyzowanych.

Co do zasady, zgodnie z art. 106ga ust. 1 ustawy o VAT „Podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur".

Jednakże, w myśl art. 106ga ust. 2 pkt 1 tej ustawy, „obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy wystawiania faktur przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju".

W konsekwencji powyższego podatnicy, którzy nie posiadają w Polsce siedziby ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, nie są zobowiązani do wystawiania faktur w KSeF.

2.    Definicja stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

·         Stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w przepisach unijnych.

1)    Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie zostało zdefiniowane ani w przepisach polskiej ustawy o VAT, ani w przepisach aktów wykonawczych do tej ustawy. Definicji takiej nie zawiera również Dyrektywa Rady 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L z 2006 r., Nr 347/1 z 11 grudnia 2006 r.; dalej - Dyrektywa VAT).

Powyższe zagadnienie zostało natomiast zdefiniowane w rozporządzeniu wykonawczym Rady (UE) 282/2011 z 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE z 2011 r. Nr 77/11; dalej – Rozporządzenie).

Zgodnie z art. 11 Rozporządzenia:

1.    „Na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE "stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej" oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

2.    Na użytek stosowania następujących artykułów "stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej" oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu świadczenie usług, które wykonuje (...)

3.    Fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający, by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej".

2)    W świetle powyższej definicji, za stałe miejsce prowadzenia działalności w Polsce uznaje się sytuację, w której łącznie spełnione są wszystkie poniższe warunki:

-        po pierwsze, podatnik dysponuje w Polsce wystarczającymi zasobami ludzkimi i infrastrukturą techniczną (zasobami technicznymi) niezbędnymi do prowadzenia działalności gospodarczej;

-        po drugie, działalność prowadzona przez podatnika w Polsce wykazuje wystarczający stopień stałości;

-        po trzecie, zasoby dostępne podatnikowi (zasoby ludzkie i techniczne) umożliwiają mu:

• odbiór i wykorzystanie usług świadczonych na jego rzecz dla własnych potrzeb związanych z działalnością gospodarczą prowadzoną w Polsce, lub;
• o świadczenie usług z terytorium Polski w sposób niezależny.

Przy czym, sam fakt posiadania polskiego numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający, by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce.

·         Przesłanki istnienia stałego miejsca działalności gospodarczej w Polsce w praktyce interpretacyjnej polskich organów podatkowych.

1)    Zgodnie z praktyką interpretacyjną polskich organów podatkowych, aby stwierdzić, że podatnik dysponuje w Polsce wystarczającymi zasobami ludzkimi i technicznymi, musi być spełniony co najmniej jeden z następujących warunków:

-       podatnik utrzymuje w Polsce własną infrastrukturę ludzką i techniczną, tj. zatrudnia personel w Polsce lub współpracuje z osobami wykonującymi na jego rzecz działalność (w tym na podstawie umów cywilnoprawnych), a jednocześnie posiada w Polsce infrastrukturę techniczną, taką jak nieruchomości, urządzenia lub maszyny, z których korzysta na podstawie tytułu własności lub innego tytułu prawnego;

-       w toku działalności prowadzonej w Polsce podatnik korzysta z zasobów ludzkich i technicznych innych podmiotów (np. kontrahentów) w sposób, który daje mu stopień kontroli nad tymi zasobami porównywalny z kontrolą sprawowaną nad własnymi strukturami organizacyjnymi.

Powyższe wnioski wynikają m.in. z interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 30 października 2024 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.467.2024.1.RST oraz z 20 października 2025 r. nr 0114-KDIP1-2.4012.542.2025.1.RD.

2)    Z kolei, aby działalność prowadzona w Polsce mogła być uznana za wykazującą wystarczający stopień stałości, musi być prowadzona:

-        na podstawie struktury działającej w Polsce, zbudowanej na zorganizowanych zasobach ludzkich i technicznych;

-        w sposób ciągły i nieprzerwany, tj. nie jedynie tymczasowo lub okazjonalnie.

Powyższe wnioski wynikają m.in. z interpretacji indywidualnej dyrektora KIS z 4 czerwca 2025 r., nr 0114-KDIP1-2.4012.103.2025.3.JO oraz z 30 października 2024 r. nr 0114-KDIP1-2.4012.467.2024.1.RST.

3)    Na potrzeby przyjęcia, iż posiadane przez podatnika zaplecze personalne i infrastruktura techniczna umożliwiają mu odbieranie i wykorzystywanie nabywanych usług do własnych potrzeb związanych z działalnością prowadzoną w Polsce, konieczne jest natomiast, aby zaplecze to było zdolne do faktycznej konsumpcji usług nabywanych na terytorium Polski w sposób samodzielny/niezależny od zaplecza siedziby działalności gospodarczej.

Z kolei warunek świadczenia usług z terytorium Polski w sposób niezależny oznacza, że zaplecze osobowo-techniczne, składające się na stałe miejsce działalności gospodarczej, musi być zdolne do samodzielnego świadczenia usług.

Niezależność w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa przejawia się w tym, że dane zaplecze posiada rzeczywistą możliwość podejmowania czynności związanych z bieżącym funkcjonowaniem działalności, w szczególności w zakresie zawierania i realizacji umów dotyczących prowadzonej działalności gospodarczej. Oznacza to, że stałe miejsce powinno mieć potencjał do podejmowania decyzji i wykonywania czynności operacyjnych w ramach przypisanego mu obszaru aktywności.

Takie stanowisko zostało zaprezentowane m.in. w interpretacji indywidualnej dyrektora KIS z 15 lutego 2024 r. nr 0114-KDIP1-2.4012.582.2023.2.RST oraz z 21 grudnia 2020 r. nr 0111-KDIB3-3.4012.562.2020.1.JS.

·         Stałe miejsce działalności gospodarczej w świetle najnowszego orzecznictwa TSUE.

Co w tym zakresie istotne - z najnowszego orzecznictwa Trybunału oraz polskich sądów administracyjnych wynika, że aby można było uznać, że dany podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium innego państwa:

-       to samo zaplecze personalne i techniczne nie może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia oraz odbioru tych samych usług;

-       zaplecze personalne i techniczne w innym państwie nie może wykonywać jedynie czynności przygotowawczych lub pomocniczych w odniesieniu do działalności prowadzonej przez siedzibę danego podmiotu.

Przykładowo, TSUE w wyroku z 13 czerwca 2024 r. w sprawie C-533/22 orzekł, że „spółka będąca podatnikiem podatku od wartości dodanej, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i techniczne, którym dysponuje ona w rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne od zaplecza, za pomocą którego świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze personalne i techniczne zapewnia jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub pomocniczych".

B.  Brak posiadania przez Spółkę stałego miejsca prowadzenia działalności w Polsce.

W Państwa ocenie:

-        Spółka nie dysponuje w Polsce odpowiednim zapleczem personalnym oraz infrastrukturą techniczną (zasobami technicznymi) niezbędną do prowadzenia działalności gospodarczej;

-        działalność prowadzona przez Spółkę w Polsce nie charakteryzuje się stałością;

-        posiadane przez Spółkę w Polsce zasoby nie umożliwiają jej odbierania i wykorzystywania nabywanych usług do własnych potrzeb związanych z działalnością prowadzoną w Polsce ani do świadczenia usług z terytorium Polski w sposób niezależny.

W konsekwencji, warunki niezbędne do stwierdzenia, że Spółka posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w Polsce, nie są spełnione.

Poniżej szczegółowo omówiliście Państwo każde z tych kryteriów.

·         Brak zasobów ludzkich i technicznych w Polsce.

1)    Przede wszystkim, w Państwa opinii, Spółka nie posiada na terytorium Polski własnego zaplecza personalno - technicznego.

Jak opisano w części dotyczącej stanu faktycznego, nie zatrudniacie Państwo personelu w Polsce i nie jesteście właścicielem żadnych nieruchomości, maszyn, urządzeń ani innych aktywów w Polsce. Spółka nie wynajmuje również w Polsce żadnego biura, magazynu ani pomieszczeń produkcyjnych. W rezultacie nie utrzymuje ona lokalnej infrastruktury organizacyjnej, która mogłaby stanowić podstawę prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce.

Spółka współpracuje w Polsce z niezależnym Agentem sprzedaży, który świadczy usługi pośrednictwa w zamian za wynagrodzenie prowizyjne uzależnione od osiągniętych wyników. Jednakże Agent działa jako odrębny i niezależny podmiot gospodarczy, działający na własne ryzyko i odpowiedzialność. W szczególności, Agent nie jest upoważniony do zawierania umów w imieniu Spółki ani do reprezentowania Spółki w sposób prawnie wiążący. Działalność agenta ma jedynie charakter wspierający i ogranicza się do wspomagania procesu sprzedaży. Kluczowe decyzje handlowe - w tym akceptacja warunków handlowych i zawieranie umów z klientami - są podejmowane przez Spółkę w Szwajcarii.

W związku z powyższym brak jest podstaw do stwierdzenia, że Spółka dysponuje w Polsce zasobami ludzkimi o wystarczającym stopniu stałości i niezależności, umożliwiającymi jej samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej.

2)    W Państwa opinii, Spółka nie sprawuje również kontroli porównywalnej z właścicielską (kontroli faktycznej) nad zasobami ludzkimi i technicznymi innych podmiotów działających w Polsce, które wykonują określone czynności na rzecz Spółki. Dotyczy to w szczególności Dostawcy.

Pracownicy Dostawcy pozostają wyłącznie pracownikami tego podmiotu, który samodzielnie określa warunki ich zatrudnienia, wynagrodzenie, zakres obowiązków, miejsce i czas pracy oraz ponosi pełną odpowiedzialność pracodawcy. Spółka nie ma uprawnień do kierowania tym personelem, wydawania wiążących poleceń ani kontrolowania sposobu wykonywania przez nich pracy. Odpowiedzialność za organizację pracy, nadzór nad personelem i zarządzanie jego efektywnością spoczywa w całości na Dostawcy.

Analogicznie Spółka nie sprawuje kontroli nad infrastrukturą techniczną używaną przez Dostawcę, w tym nad magazynem będącym własnością Dostawcy, z którego towary są dostarczane klientom Spółki w Polsce i za granicą. Infrastruktura ta jest w pełni kontrolowana przez Dostawcę, który samodzielnie decyduje o sposobie jej wykorzystania wtoku prowadzonej działalności gospodarczej.

Oceny tej nie zmienia fakt, że na mocy umowy zawartej między stronami, Dostawca jest zobowiązany do dostarczania produktów zgodnie ze specyfikacją Spółki oraz na podstawie składanych przez nią zamówień zakupu. Takie postanowienia stanowią typowe elementy stosunków handlowych między nabywcą, a producentem i jedynie określają parametry zamawianych towarów oraz warunki ich dostawy. Nie implikują one, że Spółka ma dostęp do zakładów produkcyjnych, personelu ani infrastruktury technicznej Dostawcy lub sprawuje nad nimi kontrolę.

3)    Te same rozważania odnoszą się do współpracy z Agentem. Fakt, że Agent działa zgodnie z instrukcjami handlowymi Spółki, nie oznacza, że Spółka sprawuje kontrolę nad zasobami ludzkimi lub technicznymi Agenta. Takie instrukcje mają charakter czysto handlowy i odnoszą się do sposobu, w jaki produkty Spółki są wprowadzane na rynek, a nie do organizacji pracy Agenta ani korzystania z jego zasobów.

Podobnie w relacji z Przedstawicielem, który świadczy na Państwa rzecz usługi przedstawiciela podatkowego i usługi doradztwa podatkowego. Spółka nie sprawuje kontroli nad zasobami ludzkimi ani technicznymi tego podmiotu w sposób porównywalny z kontrolą nad własnymi strukturami organizacyjnymi.

Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w praktyce interpretacyjnej organów podatkowych, w szczególności w interpretacji Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 2 czerwca 2025 r., nr 0114-KDIP1-2.4012.175.2025.2.RST. Wskazano w niej, że korzystanie z usług pośrednika handlowego - nawet angażującego własny personel i realizującego czynności sprzedażowe - nie prowadzi do powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Decydujące znaczenie ma brak kontroli podatnika zagranicznego nad zasobami pośrednika na poziomie porównywalnym do kontroli nad własnym zapleczem oraz fakt, że kluczowe decyzje biznesowe podejmowane są poza Polską.

4)    W konsekwencji należy stwierdzić, że nie sprawujecie Państwo ani faktycznej, ani prawnej kontroli nad zasobami ludzkimi lub technicznymi jakiegokolwiek podmiotu działającego w Polsce. Każdy z tych podmiotów wykonuje swoją działalność - zarówno w zakresie dostaw towarów, jak i świadczenia usług - we własnym imieniu, przy użyciu własnych zasobów i na własną odpowiedzialność. Wpływ Spółki ogranicza się do określenia oczekiwanego rezultatu dostaw lub usług oraz przekazywania ogólnych wytycznych handlowych - czego nie można utożsamiać z poziomem kontroli sprawowanej nad własnymi strukturami organizacyjnymi.

W rezultacie Spółka nie dysponuje w Polsce zasobami ludzkimi ani technicznymi - ani własnymi, ani pozostającymi pod jej faktyczną kontrolą - które mogłyby uzasadniać wniosek, że utrzymuje ona stałe miejsce prowadzenia działalności w Polsce dla celów VAT.

·         Brak spełnienia kryterium stałości.

1)    Państwa zdaniem, działalność Spółki w Polsce nie spełnia kryterium stałości.

Kryterium to zakłada, że działalność podatnika w danym kraju jest prowadzona za pośrednictwem stosunkowo stabilnej i zorganizowanej struktury, opartej na odpowiednich zasobach ludzkich i technicznych.

Jak natomiast wykazaliście Państwo powyżej, Spółka nie posiada w Polsce własnej infrastruktury ludzkiej ani technicznej, która mogłaby stanowić trwałą i niezależną podstawę prowadzenia działalności gospodarczej. Działalność prowadzona w Polsce jest wykonywana przez niezależne podmioty - tj. przez Dostawcę, Agenta i Przedstawiciela - działające we własnym imieniu, przy użyciu własnych zasobów i na własne ryzyko. Spółka nie sprawuje faktycznej kontroli nad tymi zasobami ani nie utrzymuje struktury organizacyjnej, która umożliwiałaby jej samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej w Polsce.

2)    Oceny tej nie zmienia fakt, że współpraca z powyższymi podmiotami ma charakter długoterminowy.

W przypadku Dostawcy i Przedstawiciela współpraca opiera się na umowach zawartych na czas nieokreślony, natomiast w przypadku Agenta sprzedaży umowa jest zawarta na czas określony i regularnie odnawiana. Jednakże sam czas trwania stosunku umownego nie jest wystarczający do stwierdzenia, że działalność podatnika w danym kraju ma charakter stały.

Długotrwały stosunek handlowy nie może zastąpić istnienia rzeczywistej lokalnej struktury organizacyjnej wyposażonej w odpowiednie zasoby ludzkie i techniczne. W braku takich zasobów nawet stabilna i długoterminowa współpraca z lokalnymi kontrahentami nie prowadzi do powstania trwałej infrastruktury biznesowej.

W konsekwencji, pomimo długoletniej współpracy Spółki z podmiotami działającymi w Polsce, Państwa działalność nie opiera się na lokalnej strukturze organizacyjnej i nie wykazuje cech niezależnej działalności gospodarczej prowadzonej w Polsce. Działalności Spółki w Polsce nie można zatem uznać za stałą, ciągłą i samodzielną w rozumieniu kryteriów właściwych dla stałego miejsca prowadzenia działalności.

Stanowisko to znajduje odzwierciedlenie również w praktyce interpretacyjnej polskich organów podatkowych. Przykładowo w interpretacji indywidualnej z dnia 12 czerwca 2023 r. (sygn. 0114-KDIP1-2.4012.106.2023.2.RST) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził, że: „Podsumowując, przy ocenie całokształtu okoliczności sprawy należy dojść do wniosku, że choć przedstawiona współpraca ma charakter długoterminowy, to warunki istnienia odpowiednich zasobów ludzkich i technicznych w Polsce nie zostały spełnione. W konsekwencji Spółka nie posiada i nie będzie posiadać stałego miejsca prowadzenia działalności w Polsce."

·         Brak zdolności do odbioru i wykorzystania usług lub do świadczenia usług w sposób niezależny z Polski.

1)    W Państwa ocenie, działalność Spółki w Polsce nie spełnia również warunku dysponowania zasobami umożliwiającymi samodzielny odbiór i wykorzystanie nabywanych usług.

Jak wskazaliście Państwo powyżej, Spółka nie utrzymuje w Polsce własnej infrastruktury ludzkiej ani technicznej. W konsekwencji nie istnieje lokalna struktura organizacyjna zdolna do odbioru wyników usług świadczonych przez polskich kontrahentów i operacyjnego ich wykorzystywania w ramach działalności prowadzonej w Polsce.

W szczególności Spółka nie dysponuje w Polsce zasobami umożliwiającymi samodzielne korzystanie z usług agencji sprzedaży świadczonych przez Agenta ani z usług doradztwa podatkowego i reprezentacji podatkowej świadczonych przez Przedstawiciela. Usługi te są wykonywane przez niezależne podmioty przy użyciu ich własnych zasobów, podczas gdy Spółka sama nie utrzymuje w Polsce struktury zdolnej do samodzielnego wykorzystywania tych usług.

Dodatkowo, zaplecze personalne i techniczne Dostawcy, Agenta oraz Przedstawiciela - jako podmiotów niezależnych, działających we własnym imieniu i na własne ryzyko gospodarcze - nie może być utożsamiane z zapleczem personalnym ani technicznym Spółki w Polsce.

Co więcej, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, te same zasoby ludzkie i techniczne nie mogą być jednocześnie wykorzystywane do świadczenia usług oraz do odbioru tych samych usług na rzecz tego samego podatnika. W analizowanym modelu biznesowym przyjęcie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności prowadziłoby de facto do takiej właśnie, niedopuszczalnej sytuacji - zasoby kontrahentów wykorzystywane do świadczenia usług na rzecz Spółki musiałyby zostać jednocześnie uznane za zasoby, za pośrednictwem których Spółka usługi te odbiera i wykorzystuje. Innymi słowy, uznanie, że zaplecze Spółki w Polsce jest tworzone przez zasoby tych podmiotów, oznaczałoby przypisanie im sprzecznej funkcji - zarówno usługodawcy, jak i struktury odbiorczej po stronie Spółki - co pozostaje w sprzeczności z linią orzeczniczą TSUE.

2)    Jednocześnie Spółka nie posiada w Polsce żadnych osób upoważnionych do dokonywania czynności prawnych w jej imieniu, w tym do zawierania umów ani prowadzenia negocjacji handlowych. Jak wskazano powyżej, kluczowe decyzje biznesowe - w tym dotyczące działalności sprzedażowej Spółki - są podejmowane w siedzibie Spółki w Szwajcarii. Tam również są faktycznie wykorzystywane korzyści ekonomiczne i wyniki nabytych usług.

W konsekwencji, choć usługi nabywane w Polsce wspierają sprzedaż towarów dostarczanych z Polski, ich faktyczny odbiór i ekonomiczne wykorzystanie następuje w ramach działalności Spółki prowadzonej w Szwajcarii, a nie w Polsce.

3)    Ponadto, nie prowadzicie Państwo z terytorium Polski działalności usługowej i nie świadczycie usług z Polski na rzecz swoich klientów. Model biznesowy Spółki ma charakter czysto handlowy i opiera się na sprzedaży towarów nabytych od polskiego producenta klientom zlokalizowanym w Polsce i za granicą.

Działalność prowadzona w Polsce ma zatem charakter techniczny i pomocniczy w stosunku do działalności handlowej zarządzanej przez siedzibę Spółki w Szwajcarii. Nie obejmuje ona samodzielnego podejmowania decyzji operacyjnych, zawierania umów ani prowadzenia działalności gospodarczej niezależnie od siedziby.

4)    W rezultacie struktura funkcjonująca w Polsce nie wykazuje cech niezbędnych do zakwalifikowania jej jako stałego miejsca prowadzenia działalności Spółki. W szczególności brak jest odrębnej infrastruktury ludzkiej i technicznej zdolnej do samodzielnego korzystania z usług, jak również struktury umożliwiającej Spółce prowadzenie działalności gospodarczej w sposób niezależny z Polski.

·         Brak obowiązku wystawiania przez Spółkę faktur ustrukturyzowanych.

Mając powyższe na względzie – w Państwa opinii - nie powinniście być zobowiązani do wystawiania faktur ustrukturyzowanych za pośrednictwem Krajowego Systemu e-Faktur.

Powyższy wniosek znajduje potwierdzenie m.in. w interpretacji indywidualnej:

-       z 4 marca 2026 r., nr 0114-KDIP1-2.4012.796.2025.2.JO, w której Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał, że „skoro - jak Państwo sami jednoznacznie wskazaliście - Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, to zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, Spółka nie ma obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF)";

-       z 24 lutego 2026 r., nr 0114-KDIP1-2.4012.795.2025.2.MW, w której Organ uznał, że „skoro jak ustaliłem, Spółka nie posiada/nie będzie posiadać stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, to zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, nie będzie miała obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF)".

·         Podsumowanie.

Mając powyższe na względzie - w Państwa opinii:

-        Spółka nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu VAT. W stanie faktycznym niniejszego wniosku nie są bowiem spełnione warunki uznania, że takie stałe miejsce prowadzenia działalności Spółki w Polsce istnieje. W szczególności nie jest spełniony warunek posiadania przez Państwa w Polsce zaplecza personalno - technicznego - Spółka nie posiada w Polsce własnego zaplecza personalnego ani zasobów technicznych, ani nie przysługuje jej porównywalną kontrolą nad zapleczem personalno - technicznym innych podmiotów. Z tego względu, nie można również uznać, że spełnione są warunki stałości oraz wystarczalności tego zaplecza do prowadzenia przez nią działalności w Polsce.

Ponieważ Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności w Polsce, nie powinna być zobowiązana do wystawiania faktur za pośrednictwem KSeF.

Biorąc pod uwagę powyższe, wnosicie Państwo o potwierdzenie prawidłowości jego stanowiska.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:

Z regulacji tej wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

Według art. 2 pkt 1 i 3 ustawy:

Według art. 2 pkt 22 ustawy:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:

Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:

Z opisu sprawy wynika, że (…) AG jest Spółką posiadającą siedzibę w Szwajcarii, gdzie znajduje się również jej główne miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. W ramach działalności gospodarczej prowadzonej na terytorium Szwajcarii Spółka wytwarza produkty oraz świadczy usługi. Państwa działalność w Polsce koncentruje się na sprzedaży towarów nabytych od polskiego dostawcy (Dostawca) na rzecz klientów zlokalizowanych w Polsce, w innych państwach członkowskich UE oraz poza UE. W ramach tych transakcji towary są transportowane bezpośrednio z siedziby Dostawcy w Polsce do klienta w Polsce lub za granicą. Spółka jest zarejestrowana jako podatnik VAT czynny w Polsce.

Współpraca między Państwem, a Dostawcą jest realizowana na podstawie umowy zawartej na czas nieokreślony. Na mocy tej umowy Dostawca jest zobowiązany do dostarczania Spółce produktów objętych umową (zgodnie ze specyfikacją Spółki oraz na podstawie pisemnych zamówień zakupu składanych przez Spółkę) oraz jest uprawniony do sprzedaży produktów tej samej jakości swoim klientom pod innymi nazwami handlowymi.

Spółka zawarła też umowę agencyjną z niezależnym agentem sprzedaży (Agent). Na mocy tej umowy Agent zobowiązany jest do sprzedaży produktów Spółki w Polsce (zgodnie z instrukcjami Spółki), świadczy usługi na rzecz Spółki na własny koszt i ryzyko, ale nie jest upoważniony do zawierania umów w imieniu Spółki, zaciągania jakichkolwiek zobowiązań w jej imieniu wobec osób trzecich ani do pobierania płatności w jej imieniu (wiążąca umowa między Spółką, a klientem zostaje zawarta dopiero po pisemnym potwierdzeniu przez Spółkę zamówienia złożonego przez klienta na podstawie zlecenia wprowadzonego przez agenta). Agent zobowiązany jest też do utrzymywania odpowiedniej struktury organizacyjnej w Polsce (świadczenia klientom doradztwa handlowego, pierwszego kontaktu technicznego itp.), w celu zapewnienia prawidłowego wykonywania swoich obowiązków oraz otrzymuje wynagrodzenie prowizyjne uzależnione od osiągniętych wyników.

Spółka zawarła również umowę ze Spółką Doradztwa Podatkowego (Przedstawiciel) o świadczenie usług przedstawiciela podatkowego w Polsce. Na mocy tej umowy Przedstawiciel, działając jako przedstawiciel podatkowy Spółki, jest odpowiedzialny za wykonywanie obowiązków Spółki jako podatnika VAT w Polsce, w tym w szczególności za sporządzanie i składanie ewidencji VAT oraz deklaracji VAT. Na podstawie tej samej umowy Przedstawiciel świadczy również inne bieżące usługi doradztwa podatkowego na rzecz Spółki.

Powzięliście Państwo wątpliwości, czy w związku z opisaną działalnością posiadacie w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej oraz czy jesteście zobowiązani do wystawiania faktur ustrukturyzowanych w Krajowym Systemie e-Faktur.

Odnosząc się do przedmiotowych kwestii należy wskazać, że definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w Rozporządzeniu Wykonawczym Rady (UE) Nr 282/2011 z 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 77 z 23.03.2011, str.1, ze zm.) zwanego dalej „rozporządzeniem 282/2011”.

Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia, jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.

Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:

W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:

Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:

Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o wyżej wymienionym miejscu można mówić jeżeli występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94 Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12 Welmory Sp. z o.o.

Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób przemijający, czy okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo - rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający.

Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Zgodnie z tym przepisem:

Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce nie jest konieczne, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne jest aby stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby.

Jeżeli dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym infrastrukturę techniczną) cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie. Co istotne, bez znaczenia dla powyższego rozstrzygnięcia pozostaje kwestia, czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez ten podmiot oraz czy jest to infrastruktura „własna”. W wydawanych wyrokach TSUE wskazywał bowiem, że w zależności od okoliczności, dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie członkowskim może nie być konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile zaplecze udostępnione przez podmiot trzeci umożliwia odbiór świadczonych usług i ich wykorzystywanie w działalności gospodarczej usługobiorcy (np. w wyroku C-605/12 w sprawie Welmory Sp. z o.o.). Przy czym, dostępność zaplecza dostarczonego przez inny podmiot musi być porównywalna do dostępności zaplecza własnego.

W wyroku wydanym 29 czerwca 2023 r. w sprawie Cabot Plastic Belgium, sygn. C-232/22, dotyczącym spółki belgijskiej, która zawarła umowę o produkcję z materiałów powierzonych z powiązanym podmiotem posiadającym siedzibę na terytorium Szwajcarii, Trybunał wskazał m.in.: „Co się tyczy okoliczności, że podatnik świadczący usługi zobowiązuje się umownie do używania swojego sprzętu i swojego personelu wyłącznie do świadczenia danych usług, z orzecznictwa Trybunału wynika, że osoba prawna, choćby miała tylko jednego klienta, powinna wykorzystywać zaplecze techniczne i personalne, którym dysponuje na własne potrzeby. Jedynie zatem w przypadku stwierdzenia, że ze względu na obowiązujące postanowienia umowne przedsiębiorstwo będące usługobiorcą dysponuje zasobami usługodawcy jak własnymi, można by uznać, że posiada ono strukturę o wystarczającym stopniu trwałości oraz odpowiednie zaplecze personalne i techniczne w państwie członkowskim, w którym usługodawca ma siedzibę”.

TSUE rozważał również, czy współpraca pomiędzy podmiotami powiązanymi powoduje powstanie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie.

I tak, w wyroku z 7 maja 2020 r. sygn. C-547/18 w sprawie Dong Yang Electronics TSUE stwierdził, że: „usługodawca nie może wywieść istnienia na terytorium państwa członkowskiego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki mającej siedzibę w państwie trzecim, wyłącznie opierając się na fakcie, że spółka ta posiada w tym państwie członkowskim spółkę zależną”. Przy czym, Trybunał zastrzegł, że spółka zależna może stanowić stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej swej spółki dominującej, ale tylko wtedy, gdy spełnione są materialne przesłanki ustanowione Rozporządzeniem, w szczególności w jego art. 11, które należy oceniać w kontekście rzeczywistości gospodarczej i handlowej. W związku z tym, uznanie danego miejsca za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej nie może zależeć wyłącznie od statusu prawnego zainteresowanego podmiotu.

Z kolei w wyroku z 7 kwietnia 2022 r. sygn. C-333/20 w sprawie Berlin Chemie, badając kwestię istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki niemieckiej w Rumunii, która korzystała z zasobów powiązanej z nią spółki rumuńskiej, Trybunał wskazał, że: „Artykuł 44 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r., i art. 11 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że spółka mająca siedzibę w jednym państwie członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada tam spółkę zależną, która na podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne, za pomocą których świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży”.

TSUE podkreślił, że o ile posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego nie jest konieczne, aby móc stwierdzić, że podatnik posiada odpowiednią strukturę, która charakteryzuje się wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego i technicznego w innym państwie członkowskim, o tyle konieczne jest, aby podatnik był uprawniony do dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sam sposób, jak gdyby było ono jego zapleczem własnym. Zaplecze personalne i techniczne udostępnione spółce niemieckiej przez spółkę rumuńską, które zdaniem rumuńskich organów podatkowych pozwalało na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki niemieckiej w Rumunii, stanowiło również zaplecze, dzięki któremu spółka rumuńska świadczyła usługi na rzecz spółki niemieckiej. W tym przypadku Trybunał podkreślił, że to samo zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do realizacji i odbioru tych samych świadczeń.

Należy także zwrócić uwagę na wyrok TSUE z 13 czerwca 2024 r. o sygn. C‑533/22, w którym TSUE orzekł, że „(...) nie można uznać, iż spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim, posiada dla celów określenia miejsca świadczenia tych usług stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, z tego tylko powodu, że obie spółki należą do tej samej grupy lub że spółki te są ze sobą związane umową o świadczenie usług (pkt 54). (...) spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i techniczne, którym dysponuje ona w rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne od zaplecza, za pomocą którego świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze personalne i techniczne zapewnia jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub pomocniczych (pkt 81).”

Z kolei kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej poruszył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 października 2019 r., sygn. I FSK 980/17 wskazując, że: „To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.

Mając na uwadze powołane orzecznictwo TSUE, przepisy prawa oraz przedstawione okoliczności sprawy należy uznać, że Spółka nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ponieważ nie zorganizowała na terytorium kraju odpowiednich zasobów osobowych i technicznych umożliwiających samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej w sposób stały.

Z treści wniosku wynika, że Spółka posiada siedzibę w Szwajcarii, gdzie znajduje się również jej główne miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. Działalność Spółki w Polsce koncentruje się na sprzedaży towarów nabytych od polskiego dostawcy na rzecz klientów zlokalizowanych w Polsce, w innych państwach członkowskich UE oraz poza UE. W ramach tych transakcji towary są transportowane bezpośrednio z siedziby Dostawcy w Polsce do klienta w Polsce lub za granicą. Spółka zawarła umowę agencyjną z niezależnym agentem sprzedaży. Działalność Agenta ma wyłącznie charakter pomocniczy i wspierający w stosunku do działalności gospodarczej prowadzonej przez Spółkę w Szwajcarii. Jego rola ogranicza się do wspierania Spółki w rozwijaniu działalności na rynku polskim, w szczególności poprzez identyfikowanie potencjalnych klientów oraz utrzymywanie relacji handlowych. Agent nie uczestniczy natomiast w podejmowaniu decyzji dotyczących prowadzenia działalności Spółki ani nie kształtuje jej polityki handlowej. Spółka zawarła również umowę ze Spółką Doradztwa Podatkowego o świadczenie usług przedstawiciela podatkowego w Polsce. Na mocy tej umowy Przedstawiciel, działając jako przedstawiciel podatkowy Spółki, jest odpowiedzialny za wykonywanie obowiązków Spółki jako podatnika VAT w Polsce, w tym w szczególności za sporządzanie i składanie ewidencji VAT oraz deklaracji VAT. Na podstawie tej samej umowy Przedstawiciel świadczy również inne bieżące usługi doradztwa podatkowego na rzecz Spółki. Poza tymi umowami, Spółka nie zawarła żadnych innych umów z podmiotami mającymi siedzibę w Polsce (ani poza Polską) dotyczących działalności wykonywanej w jej imieniu w Polsce.

Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego. Zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością.

Z okoliczności sprawy wynika, że nie jesteście Państwo właścicielem żadnych nieruchomości, maszyn, urządzeń ani innych aktywów w Polsce. Spółka nie zatrudnia żadnego personelu, którego miejscem pracy byłaby Polska. Spółka nie oddelegowuje również swoich pracowników do Polski. Wszyscy pracownicy wykonują swoje obowiązki służbowe ze Szwajcarii. Pracownicy mogą okazjonalnie odbywać podróże służbowe do Polski, w celu uczestnictwa w spotkaniach biznesowych lub prowadzenia działań o charakterze handlowym. Żaden pracownik nie został jednak skierowany ani oddelegowany do wykonywania pracy w Polsce na stałe lub przez dłuższy okres. Poza Agentem sprzedaży Spółka nie posiada w Polsce żadnych przedstawicieli, pracowników sprzedaży, pracowników ani innych osób działających w jej imieniu. Spółka nie udzieliła żadnej osobie w Polsce pełnomocnictwa upoważniającego do zawierania umów w jej imieniu. Wszystkie umowy są negocjowane, zatwierdzane i zawierane przez upoważnionych przedstawicieli Spółki w Szwajcarii. W konsekwencji należy uznać, że zawarcie umowy z niezależnym agentem sprzedaży oraz fakt tymczasowego/okresowego utrzymywania zasobów personalnych, nie jest wystarczający do stwierdzenia spełnienia kryterium posiadania odpowiednich zasobów personalnych na terytorium kraju. Agent nie uczestniczy w podejmowaniu decyzji dotyczących prowadzenia działalności Spółki i nie kształtuje jej polityki handlowej, a przebywający okazjonalnie pracownicy Spółki nie będą w stanie prowadzić w Polsce samodzielnie działalności gospodarczej. Zatem, Spółka nie posiada na terytorium Polski żadnych własnych zasobów personalnych oraz technicznych/ rzeczowych.

Co jednak istotne dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być dostępne dla usługobiorcy jak jego własne, tj. usługobiorca musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. Spółka nie wynajmuje żadnego biura, budynku ani innych pomieszczeń w Polsce. Nie przysługuje jej prawo do korzystania z maszyn, urządzeń ani innych aktywów należących do podmiotów z siedzibą w Polsce. Umowy zawarte przez Państwa z Dostawcą, Agentem oraz Przedstawicielem nie przewidują możliwości decydowania lub współdecydowania przez Spółkę, jakich zasobów ludzkich lub technicznych te podmioty używają do wykonywania dostaw towarów lub świadczenia usług na rzecz Spółki, możliwości sprawowania przez Spółkę nadzoru lub kontroli nad pracownikami tych podmiotów ani wydawania im instrukcji, możliwości nieograniczonego dostępu pracowników Spółki do pomieszczeń tych podmiotów. Ponadto, nie przysługuje Spółce prawo do wydawania poleceń, organizowania pracy, sprawowania nadzoru ani kontroli nad pracownikami jakiegokolwiek innego podmiotu z siedzibą w Polsce. Zatem, należy uznać, że Spółka również nie posiada kontroli nad zapleczem personalnym i technicznym swoich kontrahentów, porównywalnej do tej jaką sprawuje nad zapleczem własnym.

W konsekwencji Spółka nie posiada żadnego zaplecza personalnego ani technicznego na terytorium Polski oraz nie posiada kontroli nad zapleczem ww. usługodawców porównywalnej do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. Zatem należy stwierdzić, że nie została spełniona jedna z podstawowych przesłanek istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.

Do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli strukturą o wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności gospodarczej) trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego tak, aby miały one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Zatem, decydujący jest fakt, że struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą stałością, a nie została założona dla potrzeb przemijających. Stałość prowadzonej działalności musi być odnoszona do czynnika czasu, czyli do długości okresu działalności, do jej zamierzonej lub faktycznej powtarzalności i systematyczności.

Z treści wniosku wynika, że w Szwajcarii wykonywane są funkcje zarządcze, administracyjne oraz operacyjne Spółki. Tam również podejmowane są kluczowe decyzje dotyczące prowadzonej działalności, w tym decyzje o charakterze strategicznym, handlowym i operacyjnym. Spółka posiada w Szwajcarii własne zaplecze organizacyjne i techniczne, obejmujące pomieszczenia biurowe, infrastrukturę informatyczną, systemy komunikacji oraz wsparcie administracyjne, umożliwiające samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej. Korzysta również z powierzchni magazynowych wykorzystywanych do przechowywania i obsługi towarów. Spółka zatrudnia w Szwajcarii personel odpowiedzialny za bieżące prowadzenie działalności, w szczególności w zakresie administracji, koordynacji sprzedaży, obsługi klientów, księgowości oraz zarządzania. W konsekwencji Spółka dysponuje w Szwajcarii odpowiednimi zasobami osobowymi, technicznymi i organizacyjnymi niezbędnymi do samodzielnego wykonywania prowadzonej działalności gospodarczej. Zatem, skoro Spółka nie posiada na terytorium Polski odpowiednich zasobów osobowych oraz technicznych, niezbędnych do prowadzenia działalności, nie można uznać, że będzie spełnione kryterium stałości, bowiem kryterium to należy odnieść m.in. do obecności zasobów osobowych i technicznych.

W konsekwencji, oceniając całokształt przedstawionych okoliczności sprawy należy stwierdzić, że w świetle aktualnego orzecznictwa TSUE, nie posiadacie Państwo stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.

Przechodząc do wątpliwości dotyczących obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) należy wskazać, że zgodnie z art. 2 pkt 32a ustawy:

Stosownie do art. 106ga ust. 1-4 ustawy:

Ponadto stosownie do art. 106gb ust. 1 i 2 ustawy:

Natomiast według art. 106gb ust. 4 ustawy:

Przepis art. 106ga ust. 1 ustawy wskazuje, że podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur. Jednocześnie ust. 2 pkt 1 powoływanego przepisu przewiduje wyłączenie z tego obowiązku tych podmiotów, które nie posiadają w Polsce siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Zatem, skoro jak ustaliłem, Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, to zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy, Spółka nie ma obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur. Jednocześnie należy wskazać, że Spółka jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT w Polsce, w związku z czym ma możliwość wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, zgodnie z art. 106ga ust. 4 ustawy.

Tym samym Państwa stanowisko w zakresie braku posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej oraz braku obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych w Krajowym Systemie e-Faktur uznaję za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawiliście i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego, podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·         Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·       w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·       w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej