0114-KDIP1-2.4012.458.2026.2.AP

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

6 lipca 2026 r. za pośrednictwem platformy e-Urząd Skarbowy wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski oraz zobowiązania do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 31 sierpnia 2026 r. (wpływ 1 września 2026 r.). Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

A. GmbH (dalej: „A. ” lub „Spółka”) jest spółką prawa niemieckiego, członkiem międzynarodowej grupy B. (dalej: „Grupa B. ” lub „Grupa”). Grupa B. jest wiodącym na świecie producentem i dostawcą produktów należących do szeroko rozumianej branży (...). Grupa zatrudnia około (...) pracowników. Udziałowcem spółki posiadającym 100% ich udziałów i jednocześnie spółką kontrolującą podmioty Grupy B. jest C. SE z siedzibą w Niemczech (dalej „Spółka Dominująca” lub „C. SE”). C. SE jest spółką publiczną – jej akcje są notowane m.in. na giełdzie (...). A. jest rezydentem podatkowym Niemiec.

Grupa B. ogłosiła plany restrukturyzacji swojego działu Rozwiązań dla Rolnictwa („Segment Agro” lub „(...)”) w ramach szerszej strategii mającej na celu zwiększenie elastyczności i konkurencyjności. W ramach tych restrukturyzacji Grupa B. postanowiła wydzielić Segment Agro (dotychczas będąca częścią m in. C. SE) w odrębną strukturę korporacyjną z dedykowanymi jednostkami prawnymi (m.in. A.), co umożliwi bardziej efektywne zarządzanie Segmentem Agro i skuteczniejsze konkurowanie na rynku. Na podstawie umowy wydzielenia i przeniesienia części przedsiębiorstwa (dalej „Hive down”) zawartej pomiędzy C. SE a A. transferowane będą również m.in. umowy z dostawcami i klientami w zakresie działalności Segmentu Agro.

Działalność gospodarcza A. w Niemczech.

A. GmbH jest spółką założoną w Niemczech, która będzie prowadzić międzynarodową działalność produkcyjną i handlową i od dnia (...) r. będzie posiadać szereg rejestracji VAT w różnych państwach członkowskich Unii Europejskiej. W tym dniu, w ramach globalnej restrukturyzacji działalności D. (zwanej dalej „D.”), C. SE planuje przenieść tę część działalności, która obecnie znajduje się w ramach C. SE, do A. poprzez wydzielenia i przeniesienia części przedsiębiorstwa w ramach Hive down. A. jest spółką zależną należącą w 100% do C. SE.

Przeniesienie działu D. do A. obejmie w szczególności:

-     Zakłady produkcyjne do wytwarzania składników aktywnych, a także do formułowania, napełniania i pakowania w zakładzie w (...);

-     Ośrodki badawcze;

-     Globalne, regionalne i lokalne jednostki zarządzające i serwisowe D.;

-     Zapasy;

-     Ekonomiczne przeniesienie należności związanych z działalnością gospodarczą;

-     Wartości niematerialne (IP), o ile można je przypisać działalności D.;

-     Personel związany z obszarem D.

Działalność operacyjna A. stanowi część globalnej działalności Grupy B. i jest zarządzana przez odpowiednie działy i jednostki biznesowe w oparciu o wskaźniki efektywności Grupy B. Kamieniami węgielnymi organizacji B. są działy operacyjne, jednostki usługowe, regiony i Centrum Korporacyjne. Pięć jednostek usługowych świadczy konkurencyjne usługi dla działów operacyjnych i lokalizacji w obszarach finansów; zasobów ludzkich; ochrony środowiska; zdrowia; bezpieczeństwa i jakości; własności intelektualnej; komunikacji; zaopatrzenia; łańcucha dostaw i doradztwa wewnętrznego. Centrum Korporacyjne wspiera Zarząd Dyrektorów Wykonawczych w kierowaniu spółką jako całością, realizując zadania z następujących obszarów: strategia, finanse i controlling, prawo i podatki, ochrona środowiska, zdrowie, bezpieczeństwo i jakość, zasoby ludzkie, komunikacja, relacje inwestorskie, audyt korporacyjny oraz jednostka akceleratora zerowej emisji netto.

Grupa B. składa się z jedenastu działów operacyjnych, które są pogrupowane w sześć segmentów w następujący sposób:

a) (...): produkty (...), półprodukty,

b)  Materiały: materiały użytkowe, monomery,

c)  Rozwiązania przemysłowe: dyspersje i żywice, (...) użytkowe,

d)  Technologie powierzchniowe: katalizatory, powłoki,

e)  Odżywianie i pielęgnacja: (...) pielęgnacyjna, odżywianie i zdrowie,

f)   Rozwiązania dla rolnictwa.

Ostatni - Segment rozwiązań dla rolnictwa (Agro) jest głównym przedmiotem działalności Wnioskodawcy.

Działalność gospodarcza A. w Polsce.

Spółka będzie kontynuowała dotychczasową sprzedaż różnego rodzaju produktów (...) z Segmentu rozwiązania dla rolnictwa oraz będzie współpracowała w tym zakresie z różnymi spółkami z Grupy B. m.in. ze spółką E. Sp. z o.o. (dalej: „E.”) oraz F. Sp. z o.o. (dalej: „F.”). A. nie prowadzi w Polsce działalności gospodarczej za pośrednictwem oddziału (wpisanego do KRS), ani za pośrednictwem zagranicznego zakładu w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym i w związku z tym nie rozlicza podatku dochodowego w Polsce.

A. jest zarejestrowanym w Polsce podatnikiem VAT czynnym i posiada numer NIP (…) który będzie aktywny od (…) r. Numer NIP będzie służył do rozliczania dostaw towarów w Polsce (zakup towarów na terenie Polski, WNT, w tym nietransakcyjne, WDT, sprzedaż krajowa) głównie do spółek powiązanych.

A. GmbH będzie współpracować z partnerami handlowymi na terytorium Polski w modelu dystrybucyjnym, w którym F. (do momentu podziału przez wydzielenie zorganizowanej części przedsiębiorstwa do E.), oraz E. (po przejęciu działalności D w Polsce w drodze podziału przez wydzielenie) pełnić będą funkcję dystrybutora (dalej: Dystrybutor) w stosunku do transakcji realizowanych z partnerami handlowymi. Oznacza to, że Dystrybutor nabywać będzie towary od A., a następnie sprzedawać je do końcowych odbiorców (podmioty trzecie). Dystrybutor (F., a następnie E.) wykonuje opisaną powyżej działalność gospodarczą we własnym imieniu i na własny rachunek, a nie na rzecz A.

Poza zakupem i sprzedażą towarów w Polsce Spółka będzie również nabywać od G. Sp. z o.o. (dalej: G. lub operator magazynu) kompleksowe usługi magazynowania i usługi logistyczne. Usługi świadczone będą na podstawie umowy Service Provider Agreement zawartej w (…) r. i aneksów, które będą podlegały transferowi na A. w ramach umowy Hive down.

Towary przechowywane przez A. w Polsce sprzedawane będą do Dystrybutora. Proces wyglądać będzie następująco: Obsługa Klienta Dystrybutora zbiera zamówienie od klientów, wprowadza je do systemu, co generuje zamówienie systemowe Dystrybutora do A. Zamówienie będzie realizowane, zamawiany będzie transport i nastąpi wystawienie faktury z A. na Dystrybutora oraz przez Dystrybutora na końcowego klienta.

W ramach modelu dystrybucyjnego Dystrybutor (E. lub F.) odpowiadać będzie za:

a)  dystrybucję towarów - Dystrybutor nabywać będzie towary od A. i organizować transport do klienta. Dystrybutor zbierać będzie reklamacje od klientów. W razie konieczności przekazywać będzie reklamacje do Obsługi Klienta A., zwłaszcza, jeśli dotyczyć będą wadliwości towarów;

b)  service entry sheet – raportowanie w systemie ilości wydanych towarów i inne;

c)  inwentaryzacja – pracownicy Dystrybutora na zlecenie A. raz w roku przeprowadzać będą inwentaryzację stanów magazynowych raportowanych przez G., będą jechać do magazynu i sprawdzać ilości przechowywanych towarów. Następnie przeprowadzą inwentaryzacje w systemie informatycznym (wprowadzać będą dane do systemu, przechowywać i archiwizować dokumentację) oraz informować będą A. o wyniku spisu;

d)  help-out – pracownicy Dystrybutora pośredniczyć będą w organizacji transportu towaru do innego kraju, jeśli tam ma miejsce sprzedaż (towar będzie własnością A.): będą zlecać transport, jeśli dostaną informacje od A., będą wysyłać oferty do różnych przewoźników. Fakturę za transport otrzyma A.;

e)  upoważnienie do reprezentowania (...);

f)   zlecanie utylizacji odpadów.

Usługi magazynowe świadczone przez G. nie są świadczone wyłącznie na rzecz A. (są świadczone także dla innych, nie związanych z Grupą B. podmiotów). Usługi magazynowe świadczone na rzecz A. obejmować będą następujące elementy:

a)  przyjęcie towarów klienta do magazynu,

b)  przechowywanie towarów należących do klientów,

c)  zarządzanie towarami poprzez profesjonalny system informatyczny,

d)  przygotowywanie raportów bieżących dla klientów, konfekcjonowanie towarów wg przesłanych zleceń klienta (formowanie palet zawierających wiele asortymentów),

e)  świadczenie dodatkowych usług magazynowych,

f)   inwentaryzację magazynowanych towarów,

g)  kontrolę jakościową towarów (oględziny przy przyjęciu),

h)  przygotowywanie towarów do wysyłki,

i)    przechowanie towarów w odpowiednich warunkach,

j)    stałą ochronę i monitoring magazynów.

Nabywane usługi polegać będą nie tylko na przechowywaniu towarów należących do A., ale przede wszystkim na kompleksowej obsłudze logistycznej wspierającej dystrybucję tych towarów.

Opis warunków transakcji magazynowania towarów w G.:

1.  A. nie będzie korzystać w Polsce z usług G. innych niż magazynowanie, pakowanie, utylizacja odpadów i wsparcie logistyczne.

2.  Towary znajdujące się w magazynie nie będą podlegać obróbce ani przetwarzaniu.

3.  Spółka nie będzie mieć żadnej kontroli nad infrastrukturą techniczną i zapleczem kadrowym G. w Polsce, a jedynie zwykłe prawo do odstąpienia od umowy logistycznej lub żądania należycie wykonanej usługi. O braku kontroli nad zapleczem technicznym świadczy choćby to, że A. nie będzie znać szczegółowych specyfikacji i list urządzeń technicznych tego kontrahenta, nie będzie zajmować się ich serwisowaniem, obsługą, zasilaniem lub zaopatrzeniem w paliwo. A. nie będzie mieć prawa dysponowaniem zapleczem technicznym i/lub kadrowym G. w taki sam sposób, jak gdyby były one jego własnością. Operator magazynu odpowiadać będzie wyłącznie za skutki związane z należytym wykonaniem usług wskazanych w Umowie.

4.  Spółka nie będzie dysponować powierzchnią magazynową – powierzchnią magazynową dysponować będzie G., który świadczyć będzie na tej powierzchni usługi przechowywania towarów.

5.  Operator magazynu świadczyć będzie te same usługi także na rzecz innych podmiotów; nie będzie świadczyć usług magazynowych tylko na rzecz A.

6.  To G. będzie decydować o odpowiedniej powierzchni magazynowej i lokalizacji towarów będących własnością Spółki. A. nie będzie mogła zdecydować, gdzie dokładnie (na której półce, w którym pomieszczeniu itp.) przechowywane są towary.

7.  A. będzie otrzymywać informacje o przyszłym zapotrzebowaniu na towary (ilość, rodzaj, miesiąc dostawy) od klientów (w tym Dystrybutora). A. zorganizuje dostawy zamówionych towarów do magazynu. Gdy klienci Dystrybutora będą zamawiać towary, Dystrybutor poinformuje o tym operatora magazynu, którego pracownicy przygotują zamówienia zgodnie z ich treścią. Operator magazynu będzie odpowiedzialny za przekazanie towaru przewoźnikowi i obsługę towaru (w niektórych przypadkach specjalne opakowanie zgodne z instrukcją). Zamówienie złożone przez klienta końcowego zainicjuje w systemie informatycznym obieg dokumentów: faktura z A. do Dystrybutora, faktura z Dystrybutora do klienta.

8.  Towar A. znajdujący się w magazynie będzie sprzedawany innym podmiotom - nie będzie podlegał jednak żadnym zmianom, ani pracom wykonanym przez operatora magazynu (z wyjątkiem możliwości wymiany i przepakowania towarów w przypadku uszkodzenia w transporcie lub zerwania nalepek).

9.  A. posiadać będzie globalne ubezpieczenie towarów będących jego własnością, niezależnie od tego, gdzie znajdują się towary, ale w przypadku współpracy z zewnętrznymi kontrahentami A. oczekiwać będzie, że operatorzy magazynów ubezpieczą zarówno mienie jak i towary. W razie strat w pierwszej kolejności odpowiedzialny za szkodę będzie właściciel magazynu. Polisa A. wykorzystywana będzie dopiero wtedy, kiedy odszkodowanie operatora magazynu nie pokryje w pełni wysokości poniesionych strat.

10.  A. nie będzie uprawniona do wydawania bezpośrednio pracownikom operatora magazynu jakichkolwiek instrukcji lub wytycznych dotyczących sposobu wykonywania usług. A. nie będzie kontrolować ani nadzorować pracowników operatora magazynu w tym zakresie. Co prawda wyznaczeni pracownicy A. lub osoby działające w jej imieniu mogą mieć prawo do przeprowadzania audytów jakościowych i procesowych oraz będą mieć dostęp do magazynu (prawo do inspekcji), ale będzie to możliwe w standardowych godzinach pracy, w towarzystwie pracowników operatora magazynu i po poinformowaniu kierownika magazynu (a więc A. nie będzie mieć nieograniczonego dostępu do magazynu i magazyn nie pozostanie do jej dyspozycji).

11.  A. nie będzie mieć wpływu na to jaka część zasobów technicznych/rzeczowych operatora magazynu ma zostać wykorzystana do wykonywania danej czynności/zadania. Spółka nie będzie mieć wpływu na to, które zasoby G. mają realizować usługi na rzecz Spółki ani na czas pracy tych zasobów osobowych.

12.  Główne decyzje dotyczące współdziałania z G. nie będą zapadać w Polsce.

13.  Osoby znajdujące się w Polsce (pracownicy wynajmowanych magazynów lub podmiotów powiązanych z siedzibą w Polsce) będą się zajmować wyłącznie sprawami administracyjnymi i zarządzaniem towarami w zakresie ich odpowiedzialności, w celu należytego wykonania umowy zawartej pomiędzy A. a dostawcą magazynu.

14.  Spółka nie udzieli operatorowi magazynu jakiejkolwiek licencji na korzystanie z systemu komputerowego do obsługi zamówień magazynowanych towarów. Operator magazynu korzystać będzie z własnego systemu zarządzania zapasami. Zamówienia z A. będą przekazywane do tego systemu za pośrednictwem EDI lub e-mail.

15.  G. wystawi faktury za swoje usługi w procedurze odwrotnego obciążenia, tj. bez podatku VAT i z wykazanym niemieckim numerem VAT Spółki.

16.  A. nie będzie decydować o zatrudnieniu (przyjęciu i zwolnieniu) poszczególnych pracowników G. i najczęściej w ogóle nie pozna personaliów osób zatrudnionych przez tego kontrahenta (poza osobami wyznaczonymi jako osoby kontaktowe). Osoby te nie będą pozostawać pod kierownictwem i do dyspozycji A.

Podczas wpisu do rejestru BDO (Baza Danych Odpadowych) A. wskazało magazyn prowadzony przez G. jako adres miejsca prowadzenia działalności.

Spółka może również w przyszłości nabywać różnego rodzaju usługi wsparcia od spółek powiązanych mających siedzibę w Polsce, takich jak:

1)  usługi wsparcia procesów zakupowych: koordynowanie i kontrolowanie procesów zakupowych w obszarze logistycznym;

2)  usług wsparcia regionalnego (w zakresie rozliczeń podatkowych w ramach polskiej rejestracji VAT; wsparcie w obszarze EHS - bezpieczeństwo środowiskowe, produktu, transportu, logistyki oraz komunikacji – reprezentowanie firmy w mediach, na konferencjach branżowych),

3)  usługi wsparcia w zakresie badania i rozwoju produktów rolniczych,

4)  usługi wsparcia przy różnych projektach marketingowych,

5)  inne refaktury kosztów.

Zarówno E. i F. jako niezależne podmioty gospodarcze, samodzielnie będą określać sposób realizacji tych usług oraz niezależnie decydować o zasobach osobowych, technicznych czy rzeczowych zaangażowanych do ich realizacji.

Spółka nie będzie mieć wpływu na to, które zasoby E. oraz F. będą realizować usługi, ani na czas pracy zasobów osobowych. A. będzie mieć natomiast wpływ na zakres realizowanych usług, który określany będzie każdorazowo w umowach zawartych pomiędzy podmiotami. Spółka określi zakres i cel, jaki ma zostać osiągnięty, bez wskazywania precyzyjnych wytycznych, w szczególności w zakresie wykonywania codziennych czynności przez zasoby E. czy F. A. nie będzie posiadać więc bezpośredniej kontroli nad zasobami osobowymi, rzeczowymi ani technicznymi E. czy F. wykorzystywanymi do świadczenia usług na swoją rzecz. A. nie będzie uprawniona do rozporządzania zasobami technicznymi i/lub ludzkimi w taki sam sposób, jakby była ich własnością.

Podsumowując, aktywność ekonomiczna A. w Polsce nie będzie tożsama z podstawową działalnością gospodarczą tego podmiotu prowadzoną w jego siedzibie (Niemcy). W szczególności działalność gospodarcza A. prowadzona w Niemczech będzie znacznie bardziej złożona. Mianowicie w Niemczech prowadzona będzie cała (w sensie kolejnych funkcji ekonomicznie istotnych) działalność operacyjna (produkcyjna i handlowa) A. Wszystkie umowy, w tym handlowe, dotyczące zakupu i sprzedaży towarów będą zawierane/podpisywane przez A. w Niemczech. Wszelkie negocjacje oraz czynności prawne i faktyczne zmierzające do zawarcia umów handlowych przez A., zarządzanie finansami i płatnościami będą prowadzone/podejmowane w Niemczech i przez personel zatrudniony w Niemczech. Natomiast zakres czynności wykonywanych w Polsce będzie ograniczony do kilku specyficznych funkcji. Mianowicie jest to wyłącznie magazynowanie, logistyka, dystrybucja (załadunek, rozładunek) towarów, zarządzanie zapasami. Wszystkie pozostałe funkcje: produkcja, R&D, zakup surowców, kontrola jakości, podpisywanie umów, realizacja zamówień, zamawianie transportu, opracowywanie strategii rynkowej i marketingowej odbywać się będą poza granicami Polski i wykonywane będą przez personel znajdujący się w Niemczech.

Aktywność Spółki w Polsce będzie mieć charakter pomocniczy/poboczny w stosunku do działalności prowadzonej w siedzibie A. i polegać będzie na wspieraniu procesu dystrybucji towarów. Główne decyzje dotyczące działań podejmowanych w Polsce nie będą zapadać w Polsce. W Polsce A. nie będzie posiadać żadnych zasobów technicznych ani personalnych do własnej dyspozycji. Spółka nie będzie dysponować nieruchomościami, ruchomościami (poza towarami w magazynach albo w transporcie), ani środkami trwałymi w Polsce.

Dodatkowo w modelu sprzedaży dystrybucyjnej, Dystrybutor, nabywając towary od A. i sprzedając je finalnemu odbiorcy, działać będzie we własnym imieniu i na własne ryzyko. W stosunku do swojego klienta, Dystrybutor odpowiadać będzie za dystrybucję, logistykę, realizację zamówień, obsługę klienta i fakturowanie, ogólną administrację. Działać będzie wówczas we własnym imieniu, a nie w imieniu A.

Pytania

1.  Czy A. prawidłowo uznaje, że ze względu na przedstawione zdarzenie przyszłe nie będzie posiadała na terytorium Polski „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” w rozumieniu przepisów ustawy o VAT?

2.  Czy A. w związku z przedstawionym zdarzeniem przyszłym będzie mieć obowiązek wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (dalej: KSeF)?

Państwa stanowisko w sprawie

Stanowisko w sprawie – pytanie nr 1

Zdaniem Wnioskodawcy, A. ze względu na przedstawione zdarzenie przyszłe nie będzie posiadać na terytorium Polski „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” w rozumieniu przepisów ustawy o VAT.

Uzasadnienie stanowiska – pytanie nr 1

1.  Koncepcja stałego miejsca prowadzenia działalności.

Ustawa o VAT, jak i przepisy wykonawcze do niej, nie zawierają definicji pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” (dalej także: „SMPD”). Termin ten ma swoje źródło i definicje w Rozporządzeniu, którego przepisy nie wymagają implementacji do prawa krajowego, ale są bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Zgodnie z art. 11 ust. 1 Rozporządzenia: „na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE (dyrektywa Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, Dz. Urz. UE L. 347/1 z dnia 11 grudnia 2006 r., dalej „Dyrektywa VAT”) „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika (…), które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.”

Zgodnie z art. 11 ust. 2 Rozporządzenia na użytek stosowania następujących artykułów „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu świadczenie usług, które wykonuje:

a)  art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;

b)  począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112/WE;

c)  do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;

d)  art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.

Zgodnie z Rozporządzeniem SMPD powstanie, gdy na terytorium państwa innego niż państwo, w którym podatnik posiada siedzibę działalności gospodarczej, będzie istniało zaplecze techniczne i personalne umożliwiające temu podmiotowi odbiór nabywanych usług i wykorzystanie ich dla potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, przy czym obydwie te przesłanki muszą być spełnione łącznie.

Ponadto, zgodnie z art. 11 ust. 3 Rozporządzenia, fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający, by uznać, że podatnik posiada SMPD.

Zgodnie z pkt. 14 preambuły do Rozporządzenia wyjaśnienia pojęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej powinno dokonywać się w oparciu o orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: „Trybunał” lub „TSUE”).

Cechy, czy też kryteria wyznaczające SMPD zostały sformułowane przez Trybunał w różnych wyrokach, między innymi w wyroku w sprawie C-168/84 (Gunter Berkholz), gdzie wskazano, że „(…) usług tych nie można uznać za świadczone w miejscu prowadzenia działalności innym, niż miejsce siedziby usługodawcy, chyba, że to miejsce prowadzenia działalności jest pewnych minimalnych rozmiarów oraz stale obecne są w nim zasoby zarówno ludzkie, jak i techniczne konieczne do świadczenia usług.”

W wyroku w sprawie C-73/06 (Planzer Luxembourg SarI) Trybunał wskazał, że: „Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa w dziedzinie podatku VAT pojęcie stałego przedsiębiorstwa wymaga minimalnej trwałości, poprzez zgromadzenie stałych zasobów ludzkich i technicznych koniecznych dla świadczenia określonych usług (...). Owa minimalna trwałość oznacza zatem wystarczający stopień trwałości oraz strukturę, która z punktu widzenia zasobów ludzkich i technicznych jest w stanie umożliwić świadczenie danych usług w sposób niezależny (…) Stałym przedsiębiorstwem nie jest trwałe urządzenie używane przez danego przedsiębiorcę do działalności o charakterze przygotowawczym lub pomocniczym, takiej jak rekrutacja pracowników lub zakup środków technicznych koniecznych dla wykonywania działalności przedsiębiorcy”.

W innym wyroku C-390/96 (Lease Plan Luxembourg SA) Trybunał stwierdził, że: „Jeżeli spółka leasingowa nie posiada w danym państwie członkowskim ani swojego personelu, ani struktury organizacyjnej charakteryzującej się wystarczającym poziomem trwałości, która umożliwiałaby zawieranie umów oraz podejmowanie decyzji na poziomie zarządu, w związku z czym usługi, o których mowa, mogłyby być świadczone w sposób niezależny, nie można mówić o stałej siedzibie spółki w tym państwie”.

Przykładowo w wyroku TSUE w sprawie C-931/19 (Titanium Ltd), uznano, że „nieruchomość, która nie ma żadnych zasobów ludzkich umożliwiających samodzielne działanie, w sposób oczywisty nie spełnia ustanowionych w orzecznictwie kryteriów uznania za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu zarówno dyrektywy 2006/112, jak i dyrektywy 2006/112 ze zm.”

W wyroku w sprawie C-190/95 (ARO Lease BV) Trybunał uznał, w pkt. 16 wyroku, że stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej musi mieć możliwość prowadzenia działalności w sposób niezależny. Oznacza to, zdaniem TSUE, że takie stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej musi mieć możliwość sporządzania umów bądź podejmowania decyzji o charakterze zarządczym.

W wyroku w sprawie C-605/12 (Welmory Sp. z o.o): zdefiniowano SMDP następująco: „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 44 zdanie drugie dyrektywy VAT oznacza miejsce, które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Własne zaplecze personalne i techniczne nie jest w tym celu konieczne, o ile dostępność innego zaplecza jest porównywalna do dostępności zaplecza własnego.”

W wyroku w sprawie C-333/20 (Berlin Chemie A. Menarini SRL) TSUE orzekł w pkt. 27, że „spółka mająca siedzibę w jednym państwie członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada tam spółkę zależną, która na podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne, za pomocą których świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży”. W pkt. 48 wyroku TSUE stwierdził, że aby móc przyjąć, że spółka zależna stanowi stałe miejsce prowadzenia działalności dla spółki mającej siedzibę w drugim państwie członkowskim, spółka ta musi dysponować zasobami technicznymi i ludzkimi spółki zależnej tak, jakby były jej własnym. W pkt. 54 wyroku TSUE orzekł, że zasoby ludzkie, które spółka zależna udostępniła spółce mającej siedzibę w innym państwie członkowskim, nie mogą być brane pod uwagę przy uznaniu istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności, ponieważ „to samo zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług.”

TSUE w wyroku w sprawie C-547/18 (Dong Yang Electronics) stwierdził, że „usługodawca nie może wywieść istnienia na terytorium państwa członkowskiego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki mającej siedzibę w państwie trzecim, wyłącznie opierając się na fakcie, że spółka ta posiada w tym państwie członkowskim spółkę zależną”. Podobnie wypowiedziała się Rzecznik Generalna Juliane Kokott w opinii w tej samej sprawie: „Artykuł 44 dyrektywy VAT odnosi się bowiem do podatnika, który posiada siedzibę swojej działalności gospodarczej w jednym miejscu, a stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w innym miejscu. Jednakże spółka dominująca i spółka zależna nie są jednym podatnikiem, lecz dwoma podatnikami”.

W wyroku w sprawie C-232/22 (Cabot Plastics Belgium SA), Trybunał stwierdził, że „podatnik będący usługobiorcą, którego siedziba działalności gospodarczej znajduje się poza Unią Europejską, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w państwie członkowskim, w którym ma siedzibę podmiot świadczący dane usługi, pod względem prawnym odrębny od tego usługobiorcy, jeżeli nie posiada on tam odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, która może stanowić to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, i to nawet wówczas, gdy podatnik świadczący usługi wykonuje na rzecz tego podatnika będącego usługobiorcą, w wykonaniu wyłącznego zobowiązania umownego, usługi w postaci produkcji z materiałów powierzonych oraz szereg świadczeń akcesoryjnych lub uzupełniających, które przyczyniają się do działalności gospodarczej podatnika będącego usługobiorcą w tym państwie członkowskim.”

W wyroku w sprawie C-533/22 (Adient), Trybunał stwierdził, że „spółka będąca podatnikiem podatku od wartości dodanej, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i techniczne, którym dysponuje ona w rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne od zaplecza, za pomocą którego świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze personalne i techniczne zapewnia jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub pomocniczych.”

Podsumowując, nie każdy rodzaj działalności będzie prowadził do powstania SMPD. Dopiero łączne spełnienie cech wymienionych w Rozporządzeniu i wyrokach Trybunału kreuje powstanie stałego miejsca prowadzenia działalności. Analiza Rozporządzenia i orzecznictwa TSUE potwierdza, że aby stwierdzić, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności, łącznie muszą być spełnione następujące warunki:

a)  miejsce działalności charakteryzuje się wystarczającą stałością;

b)  miejsce działalności charakteryzuje się odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, aby umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności;

c)  działalność prowadzona w tym miejscu jest niezależna w stosunku do działalności głównej.

Z uwagi na fakt, że wyżej wymienione cechy muszą być spełnione łącznie, to nie spełnienie chociażby jednej z nich, sprawia, że nie można uznać, że aktywność danego podmiotu na terytorium danego państwa członkowskiego powinna zostać rozpoznana jako posiadanie przez niego SMPD w rozumieniu przepisów o VAT.

Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności było również przedmiotem wyroków sądów administracyjnych i interpretacji podatkowych w Polsce. Jako przykładowe można wymienić:

a)  wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej również: „NSA”) z dnia 19 maja 2022 r., sygn. I FSK 968/20: „nie można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności gospodarczej” zagranicznego usługobiorcy (...), jeżeli to samo zaplecze personalne i techniczne, które ma zostać udostępnione spółce zagranicznej przez spółkę krajową i które zdaniem organów podatkowych pozwala na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności spółki zagranicznej w kraju, stanowi również zaplecze, dzięki któremu spółka krajowa świadczy usługi na rzecz spółki zagranicznej.” Teza ta została następnie rozwinięta w samym uzasadnieniu wyroku, w którym wskazano, że to samo zaplecze personalne i techniczne „nie może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług”.

b)  Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lipca 2011 r., o sygn. III SA/Wa 3326/10: „nie można uznać, że usługi wykonywane są w innym miejscu niż główne miejsce prowadzenia działalności, chyba że miejsce to jest chociaż w minimalnym stopniu stałe w związku ze stałą obecnością personelu oraz środków technicznych niezbędnych do świadczenia usług”.

Podsumowując, Spółka stoi na stanowisku, iż w przedstawionym zdarzeniu przyszłym nie będzie posiadać w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. W zdarzeniu przyszłym Spółki nie zostaną spełnione przesłanki wskazujące na istnienie stałego miejsca działalności. Spółka nie będzie posiadać w Polsce zaplecza personalnego i technicznego, które mogłoby umożliwić jej odbiór i świadczenie usług w Polsce ani nie będzie podejmować w Polsce decyzji dotyczących prowadzonej działalności gospodarczej.

W przypadku zdarzenia przyszłego opisanego w we wniosku, wpływu na istnienie SMPD w Polsce nie ma też to, że w rejestrze BDO dla A. wskazano adres magazynu G. jako miejsce prowadzenia działalności. W żadnym wypadku nie są to kryteria warunkujące istnienie lub nieistnienie SMPD w Polsce.

Spółka poniżej przedstawia analizę trzech głównych przesłanek o istnieniu SMDP w Polsce

1.  Zaplecze personalne

Zdaniem Spółki A. w Polsce nie będzie posiadać odpowiedniej infrastruktury w zakresie zaplecza personalnego, a więc nie będzie spełniona cecha, która jest niezbędna dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

A., jak zaznaczono w opisie stanu przyszłego, nie będzie posiadać w Polsce jakichkolwiek zasobów ludzkich, gdyż nie będzie zatrudniać na terytorium Polski żadnych pracowników. Na terytorium Polski nie będą przebywać osoby uprawnione do podejmowania w jej imieniu jakichkolwiek decyzji czy działań. Wszelkie decyzje dotyczące prowadzonej przez A. działalności gospodarczej będą podejmowane przez pracowników Spółki w głównej siedzibie w Niemczech.

Nie sposób uznać, że pracownicy, zleceniobiorcy czy podwykonawcy kontrahentów świadczących usługi magazynowania, logistyczne, oraz podmiotów powiązanych dokonujących odsprzedaży towarów nabywanych od A. w modelu dystrybucyjnym stanowią zaplecze personalne A.

Personel kontrahentów działać będzie wyłącznie na rzecz swojego pracodawcy/zleceniodawcy i pozostawać będzie do jego dyspozycji. A. nie będzie posiadać żadnej kontroli nad pracownikami, zleceniodawcami czy podwykonawcami swoich kontrahentów.

A. nie będzie decydować o zatrudnieniu (przyjęciu i zwolnieniu) poszczególnych pracowników u swoich kontrahentów i najczęściej w ogóle nie pozna personaliów osób swoich kontrahentów (poza osobami wyznaczonymi jako osoby kontaktowe), którzy zajmować się będą usługami dla A., co dowodzi, że nie pozostaną oni pod kierownictwem i do dyspozycji A.

Powyższe stanowisko potwierdzają liczne interpretacje indywidualne, wyroki sądów i TSUE m.in.:

a)  Wyrok TSUE w sprawie C-547/18 (Dong Yang Electronics): „Z powyższych uwag wynika, że usługodawca nie może wywieść istnienia na terytorium państwa członkowskiego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki mającej siedzibę w państwie trzecim, wyłącznie opierając się na fakcie, że spółka ta posiada w tym państwie członkowskim spółkę zależną.”

b)  Wyrok TSUE w sprawie C-605/12 (Welmory sp. z o.o.): „Okoliczność, że działalność gospodarcza dwóch spółek związanych umową o współpracy tworzy ekonomicznie nierozerwalną całość, a z jej rezultatów korzystają zasadniczo konsumenci w Polsce, nie ma znaczenia przy stwierdzeniu, czy spółka cypryjska posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w Polsce. Jak bowiem słusznie podkreśliły spółka polska, rząd cypryjski i Komisja Europejska, należy odróżnić usługi świadczone przez spółkę polską na rzecz spółki cypryjskiej od usług świadczonych przez tę ostatnią na rzecz konsumentów w Polsce. Chodzi o odrębne świadczenie usług, które podlegają różnym systemom VAT.”

c)  Wyrok TSUE w sprawie C-333/20 (Berlin Chemie A. Menarini SRL): „Niemniej jednak, biorąc pod uwagę, że osoba prawna, choćby miała tylko jednego klienta, powinna wykorzystywać zaplecze techniczne i personalne, którym dysponuje na własne potrzeby, jedynie w przypadku ustalenia, że ze względu na mające zastosowanie postanowienia umowne spółka niemiecka dysponowała zapleczem technicznym i personalnym spółki rumuńskiej, tak jakby było jej własnym, spółka niemiecka mogłaby dysponować strukturą, która charakteryzuje się wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego i technicznego w Rumunii, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego.”

d)  Wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 lipca 2017, o sygn. akt III SA/WA 1979/16, WSA: „W ocenie Sądu należy bowiem podzielić stanowisko zaprezentowane w skardze, że choć personel taki nie musi być „własny” (jak wyżej wskazał Sąd, w pełni akceptowalny jest outsourcing), to jednak wymagane jest określone władztwo nad takim personelem. Usługi zawsze przecież wykonuje jakiś personel, toteż pominięcie tego wymogu władztwa oznaczałoby, że to kryterium jest spełnione zawsze, niezależnie od zakresu uprawnień podmiotu do władczego kierowania takim personelem, sprawowania nad nim kontroli albo narzucania sposobu wykonywania zleconej usługi.”

e)  Wyrok z dnia 29 lipca 2021 r., sygn. akt. I FSK 660/18 NSA: „Z powyższej opinii wynika, że w przypadku, gdy przedsiębiorca zagraniczny wykorzystuje znajdujące się w kraju zaplecze personalne i techniczne innego podmiotu, dla wypełnienia kryterium „stałości” przy ocenie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej konieczne jest:

- zawarcie umów o świadczeniu usług lub umów najmu dotyczących zaplecza technicznego i personalnego, które nie podlegają rozwiązaniu w krótkim czasie,

- posiadanie przez zagraniczny podmiot kontroli nad zapleczem personalnym i technicznym oraz dysponowanie nim w sposób porównywalny do sytuacji, w której zaplecze personalne i techniczne stanowiłoby własność zagranicznego podatnika. (…) Zgodzić należy się ze skarżącą, że jak wynika z opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, spółka nie posiada w Polsce własnych pracowników, którzy wykonywaliby na jej rzecz jakiekolwiek czynności. E nabywa w Polsce usługi od E., które realizowane są poprzez pracowników zatrudnionych przez E. Jednakże ani E. ani jej pracownicy nie podlegają instrukcjom ani kontroli wnioskodawcy. E. dysponuje swobodą w kwestii doboru środków, jakimi realizuje postanowienia umów zawartych z E., czasu, w jakim wykonuje ww. umowy oraz organizacji pracy. E. odpowiada wobec E. wyłącznie za rezultat wykonywanych usług, nie zaś za sposób ich wykonania.”

f)   Wyrok WSA w Gliwicach z dnia 15 stycznia 2019 r., o sygn. akt III SA/Gl 909/18: „Zatem badając przedmiotowy stan faktyczny organ interpretacyjny niezasadnie przyjął, iż Skarżąca posiadała wystarczające zaplecze o charakterze technicznym i personalnym w kraju aby uznać, że posiada stałe miejsce prowadzenia działalności. Skarżąca bowiem decydując się wyłącznie na zakup usług pakowania, konfekcjonowania i magazynowania towarów zgodnie z doręczonymi pracownikom Partnera zaleceniami centrali Spółki w Niemczech - nie stworzyła w Polsce miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Pracownicy byli bowiem zatrudnieni przez Partnera, nie działali w imieniu Skarżącej ani na jej rzecz; nie mieli jakiejkolwiek swobody działania ani prawa decyzji; wyłącznie wykonywali konieczne czynności wynikające z zakresu zlecenia usługi przez Skarżącą. Na terenie magazynu Strona nie posiada wyznaczonego, wyodrębnionego obszaru tylko do własnej dyspozycji i składowania swoich towarów (okoliczność taka nie wynika z opisu stanu faktycznego); nie mogła wpływać na metody i warunki składowania; nie miała jakiegokolwiek władztwa nad sposobem wykonywania usług pakowania, konfekcjonowania czy magazynowania. (...) Fakt ewentualnego sprawdzania przez przedstawiciela Spółki czy prawidłowo wykonywane są zakupione od Partnera usługi również nie powoduje innej oceny statusu prawnego obu podmiotów i przyjęcie, że nadzorowana jest działalność usługodawcy; jest to bowiem zwykła w obrocie gospodarczym weryfikacja jakości i prawidłowości zakupionych usług. Na zakończenie zauważyć także należy, że dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, a podatnikowi musi jednak przysługiwać, na podstawie wymogu wystarczającej stałości miejsca działalności, porównywalna kontrola nad zapleczem personalnym i technicznym - to wbrew twierdzeniom organu interpretacyjnego - działalność Spółki w Polsce nie wyczerpuje powyższych warunków, gdyż ogranicza się jedynie do nabycia usług związanych z logistyką sprzedaży jej towarów.”

g)  Interpretacja indywidualna z dnia 22 lipca 2022 r., 0112-KDIL1-3.4012.177.2022.2.MR: „Sam fakt nabywania od Spółki XA usługi produkcji na zlecenie przez XS, nie oznacza, że zaplecze osobowe pozostaje w bezpośredniej zależności od Wnioskodawcy i stanowi stałe miejsce prowadzenia działalności. Należy ponownie podkreślić, że co prawda do przyjęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, podatnikowi musi jednak przysługiwać - na podstawie wymogu wystarczającej stałości miejsca działalności - porównywalna kontrola nad zapleczem personalnym i technicznym.”

W związku z tym, aby przypisać podatnikowi istnienie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju nie wystarcza samo korzystanie z cudzych zasobów personalnych i technicznych - wymagana jest równocześnie kontrola podatnika nad tymi cudzymi zasobami, jakby były to własne zasoby danego podatnika. Bez znaczenia pozostaje także fakt, że A., E. i F. należą do jednej Grupy kapitałowej.

W ocenie spółki w opisanym - zdarzeniu przyszłym, nabywanie przez Spółkę usług od G., E. oraz F. nie są równoznaczne z nabywaniem prawa do dysponowania zasobami ludzkimi dostawców usług czy kontrahentów bądź kontroli nad ich zapleczem personalnym.

Mając na uwadze przedmiot działalności gospodarczej Spółki, nie można uznać, że pracownicy spółek G., E. czy również F. stanowić będą zaplecze personalne dla potrzeb działalności wykonywanej przez A.

Działalność gospodarcza (produkcyjna i handlowa) A. wykonywana w Niemczech jest znacznie bardziej złożona, w Polsce natomiast dokonywane będą funkcje poboczne związane z dystrybucją towarów, przyjmowaniem do magazynu, przechowywaniem, przygotowaniem do transportu etc).

W tym miejscu należy jeszcze raz odnieść się do wyroku Trybunału w sprawie C333/20 (Berlin Chemie A. Menarini SRL) i podkreślić, że zasoby ludzkie, które są wykorzystywane do świadczenia usług na rzecz A. w Polsce nie mogą jednocześnie zostać uznane za zasoby personalne Spółki służące do świadczenia przez nią usług. Dodatkowo, G. pozostaje odpowiedzialna za własne zaplecze i świadczy usługi na własne ryzyko. Przywołując wyrok TSUE C-232/22 (Cabot Plastics Belgium SA) należy podkreślić, że kontrahenci Spółki pozostaną odpowiedzialni za własne zaplecze i świadczą usługi we własnym imieniu i na własne ryzyko, a więc „umowa o świadczenie usług, choć wyłączna, nie skutkuje sama w sobie tym, że zaplecze tego usługodawcy staje się zapleczem jego klienta”.

Podsumowując w związku z tym, że A. nie będzie posiadać w Polsce własnego personelu ani nie będzie mieć dostępu do personelu, którym mogłaby dysponować jak własnym, to nie spełniona zostanie przesłanka o istnieniu SMPD w Polsce.

2.  Zaplecze techniczne

A. nie posiada i nie będzie posiadać w Polsce infrastruktury wystarczającej do prowadzenia niezależnej działalności.

Spółka będzie wynajmować w Polsce powierzchnie magazynowe, które nie będą jej własnością, Spółka nie będzie mieć do nich nieograniczonego dostępu. Nabywane przez spółkę usługi magazynowania będą mieć charakter kompleksowych usług zarządzania logistyką i przechowywania towarów, a nie będą polegać na udostępnieniu konkretnej powierzchni nieruchomości. Nie można uznać więc, że wynajmowany magazyn charakteryzuje się wystarczającą stałością, aby stanowił zaplecze techniczne Spółki, a co za tym idzie prowadził do powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Spółka nie będzie posiadać na terenie kraju infrastruktury technicznej, w szczególności maszyn, czy innych urządzeń niezbędnych do niezależnego wykonywania działalności gospodarczej. Infrastruktura kluczowa do prowadzenia działalności Spółki znajdować się będzie poza Polską. Realizując transakcje w modelu dystrybucyjnym Spółka przemieszcza do Polski towary, które przechowywane będą w magazynie prowadzonym przez niezależnego kontrahenta opisane w punkcie zdarzeniu przyszłym. To G. używać będzie magazynu jako zaplecza technicznego do świadczenia usługi na rzecz innych podmiotów. Nie można więc uznać, że magazyn należy do zaplecza technicznego Spółki, gdyż proces sprzedaży i dystrybucji w Spółce będzie w całości zarządzany w jej siedzibie w Niemczech.

Należy podkreślić, że o braku kontroli nad zapleczem technicznym świadczy choćby to, że A. nie pozna szczegółowych specyfikacji i list urządzeń technicznych swoich kontrahentów, nie będzie zajmować się ich serwisowaniem, obsługą, zasilaniem lub zaopatrzeniem w paliwo.

Z orzecznictwa wynika, że aby można uznać istnienie SMPD należy zbadać możliwości sprawowania przez usługobiorcę kontroli nad zapleczem usługodawcy. Należy bowiem odróżnić zwykłą współpracę biznesową pomiędzy kontrahentami, zdolność do świadczenia usług z faktycznym dysponowaniem zapleczem techniczno-personalnym jak własnym. W przeciwnym wypadku można byłoby uznać, że przy nawiązaniu jakiejkolwiek współpracy biznesowej z podmiotem zagranicznym automatycznie dochodzi do powstania SMPD.

Fakt obsługi towarów w magazynie nie może być uznany za wystarczające zaplecze techniczne, zwłaszcza, że procesy logistyczne będą obsługiwane w całości przez zewnętrznych operatorów magazynu bądź ich podwykonawców, nad których zasobami technicznymi A. nie będzie mieć jakiejkolwiek kontroli.

Podsumowując, zdaniem Spółki brak jest podstaw do uznania, że infrastruktura kontrahentów stanowi zaplecze techniczne A., konsekwentnie przesłanka zaplecza technicznego nie jest spełniona.

Powyższe stanowisko potwierdzają liczne interpretacje indywidualne, m.in.:

a)  interpretacja DKIS z dnia 18 października 2022 r., znak 0111-KDIB3-3.4012.431.2022.1.JS, w której potwierdzono brak posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności: „Spółka zawrze wprawdzie umowę z Usługodawcą, posiadającym magazyn na terytorium kraju, w zakresie usług magazynowania towarów - należy jednak wskazać, że nabywania przez Wnioskodawcę opisanych usług w zakresie magazynowania towarów nie można uznać za posiadanie przez Spółkę odpowiednich zasobów technicznych i osobowych do prowadzenia samodzielnej działalności gospodarczej na terytorium Polski. (…) Tym samym, w opisanym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym, korzystanie przez Wnioskodawcę z usług Usługodawcy w zakresie magazynowania towarów nie oznacza, że zaplecze osobowe i techniczne Usługodawcy pozostaje w bezpośredniej zależności od Spółki, a tym samym, w ocenie Organu nie spełnia przesłanek stanowienia stałego miejsca prowadzenia działalności Wnioskodawcy. W analizowanej sprawie, Wnioskodawca nie będzie posiadał kontroli nad zasobami osobowymi Usługodawcy (tj. pracownikami) ani nad jego zasobami technicznymi i rzeczowymi, które wskazywałyby na posiadanie przez niego stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium kraju.”

b)  interpretacja DKIS z dnia 24 sierpnia 2023 r., znak 0114-KDIP1-2.4012.286.2023.1.RST, w której organ stwierdził brak stałego miejsca prowadzenia działalności w Polsce: „Nie można jednak wywieść bezpośredniej kontroli nad zapleczem personalnym i technicznym B na podstawie ustalonych zasad świadczenia usług, które określone są pomiędzy stronami każdego tego rodzaju umowy i uprawnieniu do żądania spełnienia warunków ustalonych przez strony umowy. Z ustalonych między stronami umowy zasad i jakości świadczenia usług nie można wywodzić, że jest sprawowana bezpośrednia kontrola Spółki nad personelem i zapleczem technicznym Kontrahenta w Polsce.”

Ponownie warto zwrócić uwagę na wyrok C-333/20 (Berlin Chemie A. Menarini SRL) wskazujący, że „to samo zaplecze techniczne nie może służyć jednocześnie do świadczenia i odbioru usług”. Zasoby techniczne jakimi dysponują dostawcy usług i kontrahenci A. opisane w niniejszym wniosku nie mogą zostać uznane za zaplecze techniczne Spółki.

A. nie będzie posiadać więc stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.

3.  Samodzielna działalność gospodarcza

Zgodnie z orzecznictwem TSUE stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej musi przejawiać się w posiadaniu w danym państwie niezależności decyzyjnej.

A. nie będzie posiadać w Polsce zaplecza personalnego ani technicznego, które umożliwiałoby Spółce podejmowanie decyzji. Wszelkie czynności związane z podejmowaniem kluczowych decyzji biznesowych, strategicznym zarządzaniem spółką, podpisywaniem umów dokonywane będą w siedzibie głównej w Niemczech. W Polsce Spółka nie będzie zatrudniać pracowników ani nikomu nie udzieli pełnomocnictwa do reprezentowania i zawierania umów w swoim imieniu. To w Niemczech podejmowane będą wszelkie strategiczne decyzje (dokonywane przez zarząd i pracowników i wyższego szczebla) związane z funkcjonowaniem A.

W związku z tym, A. w Polsce nie będzie posiadać niezależności decyzyjnej, która może świadczyć o posiadaniu stałego miejsca prowadzenia działalności. Tego faktu nie zmienia współpraca z polskimi kontrahentami (między innymi świadczącymi usługi magazynowania, transportu, wsparcia w procesach zakupowych, nabywającymi towary w modelu dystrybucyjnym, nie będą oni bowiem w żaden sposób uprawnieni do działania w imieniu Spółki, prowadzą działalność wyłącznie na własny rachunek i ryzyko.

Powyższe stanowisko potwierdzają liczne wyroki TSUE (w tym cytowane już w niniejszym wniosku), m.in. C-190/95 ARO Lease BVp-ko Instecteur van de Belastingdienst Grote Ondernemingen te Amsterdam, C-231/94 Faaborg - Gelting Linien A/S p-ko Finanzamt Flensburg ETS, C-260/95 Commissioners of Customs and Excise p-ko DFDS A/S, a także sądów krajowych.

W wyroku z dnia 29 lipca 2021 r., sygn. akt. I FSK 660/18 NSA potwierdził brak istnienia przesłanek do istnienia SMPD, zwracając uwagę na niezależność decyzyjną: „Co więcej, ani E. ani jej pracownicy nie mają prawa zawierania ani negocjowania kontraktów handlowych w sposób wiążący dla spółki. Jak wskazano wyżej, wszystkie decyzje zarządcze związane z działalnością wnioskodawcy podejmowane są na terytorium Włoch.”

W konsekwencji, w opisanym stanie faktycznym nie będzie spełniona przesłanka prowadzenia działalności gospodarczej w sposób niezależny od działalności Spółki w kraju jego siedziby.

Podsumowując, powyższe rozważania i stan faktyczny opisany w niniejszym wniosku udowadniają, że Spółka nie będzie posiadać stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium Polski. A. bowiem nie będzie posiadać na terytorium Polski odpowiedniej infrastruktury osobowej i technicznej oraz niezależności decyzyjnej, która umożliwiałaby prowadzenie stałej działalności gospodarczej i niezależnej w stosunku do działalności prowadzonej przez Spółkę w Niemczech.

Na poparcie powyższego stanowiska Wnioskodawca wskazuje, że w analogicznym stanie faktycznym Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydał interpretację indywidualną z dnia (…) r., sygn. (…), w której potwierdził brak posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski. Przedmiotowa interpretacja została wydana na rzecz C. SE, podmiotu należącego do Grupy A. w wyniku podziału, którego zostanie wydzielony Wnioskodawca.

Interpretacja ta została wydana na tle stanu faktycznego analogicznego do zdarzenia przyszłego przedstawionego w niniejszym wniosku i dotyczyła takich samych transakcji. W konsekwencji, powyższe rozstrzygnięcie stanowi istotne potwierdzenie prawidłowości podejścia prezentowanego przez Wnioskodawcę.

Stanowisko w sprawie – pytanie nr 2

Zdaniem Wnioskodawcy, A. nie będzie posiadała na terytorium Polski „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” w rozumieniu przepisów ustawy o VAT i w związku z tym nie będzie miała obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF.

Uzasadnienie stanowiska – pytanie nr 2

Z art. 106ga ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o VAT obowiązującym od 1 lipca 2024 roku, a wprowadzonym art. 1 pkt 12 ustawy z dnia 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw, wynika, że obowiązek wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF nie dotyczy wystawiania faktur:

1.  przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju oraz

2.  przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług, dla których wystawiono fakturę.

Zdaniem Wnioskodawcy, z uwagi na okoliczności przedstawione we wniosku o interpretację, A. nie będzie posiadać stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski, konsekwentnie więc obowiązek wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF nie będzie dotyczył Spółki.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:

Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

Według art. 2 pkt 1 i 3 ustawy:

Według art. 2 pkt 22 ustawy:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:

Z opisu sprawy wynika, że Spółka A. GmbH („A.” lub „Spółka”) jest spółką prawa niemieckiego, członkiem międzynarodowej grupy A. , która jest wiodącym na świecie producentem i dostawcą produktów należących do szeroko rozumianej branży (...). Grupa B. ogłosiła plany restrukturyzacji swojego działu Rozwiązań dla Rolnictwa w ramach szerszej strategii mającej na celu zwiększenie elastyczności i konkurencyjności. W ramach tych restrukturyzacji Grupa B. postanowiła wydzielić Segment w odrębną strukturę korporacyjną z dedykowanymi jednostkami prawnymi (m.in. A.). A. jest spółką założoną w Niemczech, która będzie prowadzić międzynarodową działalność produkcyjną i handlową i od dnia (...) r. będzie posiadać szereg rejestracji VAT w różnych państwach członkowskich Unii Europejskiej. Działalność operacyjna A. stanowi część globalnej działalności Grupy B. i jest zarządzana przez odpowiednie działy i jednostki biznesowe w oparciu o wskaźniki efektywności Grupy B. Grupa B. składa się z jedenastu działów operacyjnych, które są pogrupowane w sześć segmentów, z czego Segment rozwiązań dla rolnictwa (Agro) jest głównym przedmiotem działalności A.

W Polsce Spółka będzie kontynuowała dotychczasową sprzedaż różnego rodzaju produktów (...) z Segmentu rozwiązania dla rolnictwa oraz będzie współpracowała w tym zakresie z różnymi spółkami z Grupy B., m.in. ze spółką E. Sp. z o.o. („E.”) oraz F. Sp. z o.o. („F.”). A. nie prowadzi w Polsce działalności gospodarczej za pośrednictwem oddziału, ani za pośrednictwem zagranicznego zakładu w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym i w związku z tym nie rozlicza podatku dochodowego w Polsce. A. od (…) r. jest zarejestrowanym w Polsce czynnym podatnikiem VAT.

A. będzie współpracować z partnerami handlowymi na terytorium Polski w modelu dystrybucyjnym, w którym F. (do momentu podziału przez wydzielenie zorganizowanej części przedsiębiorstwa do E.), oraz E. pełnić będą funkcję dystrybutora (Dystrybutor) w stosunku do transakcji realizowanych z partnerami handlowymi. Oznacza to, że Dystrybutor nabywać będzie towary od A., a następnie sprzedawać je do końcowych odbiorców (podmioty trzecie). Dystrybutor (F., a następnie E.) wykonuje opisaną powyżej działalność gospodarczą we własnym imieniu i na własny rachunek, a nie na rzecz A. Poza zakupem i sprzedażą towarów w Polsce Spółka będzie również nabywać od G. Sp. z o.o. kompleksowe usługi magazynowania i usługi logistyczne. Towary przechowywane przez A. w Polsce sprzedawane będą do Dystrybutora. Proces wyglądać będzie następująco: Obsługa Klienta Dystrybutora zbiera zamówienie od klientów, wprowadza je do systemu, co generuje zamówienie systemowe Dystrybutora do A. Zamówienie będzie realizowane, zamawiany będzie transport i nastąpi wystawienie faktury z A. na Dystrybutora oraz przez Dystrybutora na końcowego klienta.

W ramach modelu dystrybucyjnego Dystrybutor (F. lub E.) odpowiadać będzie za:

a)  dystrybucję towarów - Dystrybutor nabywać będzie towary od A. i organizować transport do klienta. Dystrybutor zbierać będzie reklamacje od klientów. W razie konieczności przekazywać będzie reklamacje do Obsługi Klienta A , zwłaszcza, jeśli dotyczyć będą wadliwości towarów;

b)  service entry sheet – raportowanie w systemie ilości wydanych towarów i inne;

c)  inwentaryzacja – pracownicy Dystrybutora na zlecenie A. raz w roku przeprowadzać będą inwentaryzację stanów magazynowych raportowanych przez G., będą jechać do magazynu i sprawdzać ilości przechowywanych towarów. Następnie przeprowadzą inwentaryzacje w systemie informatycznym (wprowadzać będą dane do systemu, przechowywać i archiwizować dokumentację) oraz informować będą A. o wyniku spisu;

d)  help-out – pracownicy Dystrybutora pośredniczyć będą w organizacji transportu towaru do innego kraju, jeśli tam ma miejsce sprzedaż (towar będzie własnością A.): będą zlecać transport, jeśli dostaną informacje od A., będą wysyłać oferty do różnych przewoźników. Fakturę za transport otrzyma A.;

e)  upoważnienie do reprezentowania (...);

 f)   zlecanie utylizacji odpadów.

Wnioskodawca powziął wątpliwości, czy w związku z opisaną działalnością będzie posiadał w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej oraz czy będzie zobowiązany do wystawiania i odbierania faktur ustrukturyzowanych w Krajowym Systemie e-Faktur.

Odnosząc się do przedmiotowych kwestii należy wskazać, że definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w rozporządzeniu 282/2011.

Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia, jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.

Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:

W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:

Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:

Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94 Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12 Welmory Sp. z o.o.

Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób przemijający, czy okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający.

Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Zgodnie z tym przepisem:

Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce nie jest konieczne, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne jest aby stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby.

Jeżeli dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym infrastrukturę techniczną) cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie. Co istotne, bez znaczenia dla powyższego rozstrzygnięcia pozostaje kwestia, czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez ten podmiot, oraz czy jest to infrastruktura „własna”. W wydawanych wyrokach TSUE wskazywał bowiem, że w zależności od okoliczności, dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie członkowskim może nie być konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile zaplecze udostępnione przez podmiot trzeci umożliwia odbiór świadczonych usług i ich wykorzystywanie w działalności gospodarczej usługobiorcy (np. w wyroku C-605/12 w sprawie Welmory Sp. z o.o.). Przy czym, dostępność zaplecza dostarczonego przez inny podmiot musi być porównywalna do dostępności zaplecza własnego.

TSUE rozważał również, czy współpraca pomiędzy podmiotami powiązanymi powoduje powstanie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie.

I tak, w wyroku z 7 kwietnia 2022 r. sygn. C-333/20 w sprawie Berlin Chemie, badając kwestię istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki niemieckiej w Rumunii, która korzystała z zasobów powiązanej z nią spółki rumuńskiej, Trybunał wskazał, że: „Artykuł 44 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r., i art. 11 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że spółka mająca siedzibę w jednym państwie członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada tam spółkę zależną, która na podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne, za pomocą których świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży”.

TSUE podkreślił, że o ile posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego nie jest konieczne, aby móc stwierdzić, że podatnik posiada odpowiednią strukturę, która charakteryzuje się wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego i technicznego w innym państwie członkowskim, o tyle konieczne jest, aby podatnik był uprawniony do dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sam sposób, jak gdyby było ono jego zapleczem własnym. Zaplecze personalne i techniczne udostępnione spółce niemieckiej przez spółkę rumuńską, które zdaniem rumuńskich organów podatkowych pozwalało na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki niemieckiej w Rumunii, stanowiło również zaplecze, dzięki któremu spółka rumuńska świadczyła usługi na rzecz spółki niemieckiej. W tym przypadku Trybunał podkreślił, że to samo zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do realizacji i odbioru tych samych świadczeń.

W wyroku C-232/22 z dnia 29 czerwca 2023 r. TSUE orzekł, że: „podatnik będący usługobiorcą, którego siedziba działalności gospodarczej znajduje się poza Unią, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w państwie członkowskim, w którym ma siedzibę podmiot świadczący dane usługi, pod względem prawnym odrębny od tego usługobiorcy, jeżeli nie posiada on tam odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, która może stanowić to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, i to nawet wówczas, gdy podatnik świadczący usługi wykonuje na rzecz tego podatnika będącego usługobiorcą, w wykonaniu wyłącznego zobowiązania umownego, usługi w postaci produkcji z materiałów powierzonych oraz szereg świadczeń akcesoryjnych lub uzupełniających, które przyczyniają się do działalności gospodarczej podatnika będącego usługobiorcą w tym państwie członkowskim”.

Należy także zwrócić uwagę na wyrok TSUE z 13 czerwca 2024 r. o sygn. C‑533/22, w którym TSUE orzekł, że „(...) nie można uznać, iż spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim, posiada dla celów określenia miejsca świadczenia tych usług stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, z tego tylko powodu, że obie spółki należą do tej samej grupy lub że spółki te są ze sobą związane umową o świadczenie usług (pkt 54). (...) spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i techniczne, którym dysponuje ona w rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne od zaplecza, za pomocą którego świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze personalne i techniczne zapewnia jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub pomocniczych (pkt 81).”

Z kolei kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej poruszył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 października 2019 r., sygn. I FSK 980/17 wskazując, że: „To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.

Mając na uwadze powołane orzecznictwo TSUE, przepisy prawa oraz przedstawione okoliczności sprawy należy uznać, że Spółka nie będzie posiadać w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, ponieważ nie zorganizuje na terytorium kraju odpowiednich zasobów osobowych i technicznych umożliwiających samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej w sposób stały. Z treści wniosku wynika, że główną działalnością Spółki jest segment rozwiązań dla rolnictwa (Agro), stanowiący jeden z działów operacyjnych Grupy B., która jest wiodącym na świcie producentem i dostawcą produktów należących do szeroko rozumianej branży (...).

Aktywność ekonomiczna A. w Polsce nie będzie tożsama z podstawową działalnością gospodarczą tego podmiotu prowadzoną w jego siedzibie (Niemcy). Działalność gospodarcza A. prowadzona w Niemczech będzie znacznie bardziej złożona, mianowicie w Niemczech prowadzona będzie cała działalność operacyjna (produkcyjna i handlowa) A. Wszystkie umowy, w tym handlowe, dotyczące zakupu i sprzedaży towarów będą zawierane/podpisywane przez A. w Niemczech. Wszelkie negocjacje oraz czynności prawne i faktyczne zmierzające do zawarcia umów handlowych przez A., zarządzanie finansami i płatnościami będą prowadzone/ podejmowane w Niemczech i przez personel zatrudniony w Niemczech. Natomiast zakres czynności wykonywanych w Polsce będzie ograniczony do kilku specyficznych funkcji. Mianowicie jest to wyłącznie magazynowanie, logistyka, dystrybucja (załadunek, rozładunek) towarów, zarządzanie zapasami. Wszystkie pozostałe funkcje: produkcja, R&D, zakup surowców, kontrola jakości, podpisywanie umów, realizacja zamówień, zamawianie transportu, opracowywanie strategii rynkowej i marketingowej odbywać się będą poza granicami Polski i wykonywane będą przez personel znajdujący się w Niemczech.

Aktywność Spółki w Polsce będzie mieć charakter pomocniczy/poboczny w stosunku do działalności prowadzonej w siedzibie A. i polegać będzie na wspieraniu procesu dystrybucji towarów. Główne decyzje dotyczące działań podejmowanych w Polsce nie będą zapadać w Polsce.

W Polsce A. nie będzie posiadać żadnych zasobów technicznych ani personalnych do własnej dyspozycji. Spółka nie będzie dysponować nieruchomościami, ruchomościami (poza towarami w magazynach albo w transporcie), ani środkami trwałymi w Polsce.

Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego. Zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. Z okoliczności sprawy wynika, że Spółka nie zatrudnia pracowników w Polsce ani nie posiada nieruchomości na terytorium Polski. Ponadto Spółka nie posiada w Polsce zasobów rzeczowych/technicznych.

Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że skala posiadanego w Polsce zaplecza technicznego/ rzeczowego i personalnego, nie umożliwia Spółce prowadzenia części działalności gospodarczej na terytorium Polski w sposób niezależny i samodzielny. Warunek prowadzenia działalności w sposób niezależny sprawia, że zaplecze składające się na stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej musi być w stanie zawierać umowy w zakresie zwykłego zarządu (bieżącej działalności) tego miejsca jak np. umowy na dostarczanie towaru czy też wykonywanie usług, natomiast w analizowanej sprawie, wszelkie negocjacje oraz czynności prawne i faktyczne zmierzające do zawarcia umów handlowych przez A., zarządzanie finansami i płatnościami będą prowadzone/podejmowane w Niemczech i przez personel zatrudniony w Niemczech.

Co jednak istotne dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być dostępne dla usługobiorcy jak jego własne, tj. usługobiorca musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym.

Spółka będzie nabywać od G. Sp. z o.o. kompleksowe usługi magazynowania i usługi logistyczne. Usługi magazynowe świadczone przez G. nie są jednak świadczone wyłącznie na rzecz A. (są świadczone także dla innych, nie związanych z Grupą B. podmiotów). Spółka nie będzie mieć żadnej kontroli nad infrastrukturą techniczną i zapleczem kadrowym G. w Polsce, a jedynie zwykłe prawo do odstąpienia od umowy logistycznej lub żądania należycie wykonanej usługi. A. nie będzie znać szczegółowych specyfikacji i list urządzeń technicznych tego kontrahenta, nie będzie zajmować się ich serwisowaniem, obsługą, zasilaniem lub zaopatrzeniem w paliwo. A. nie będzie mieć prawa dysponowaniem zapleczem technicznym i/lub kadrowym G. w taki sam sposób, jak gdyby były one jego własnością. Spółka nie będzie samodzielnie dysponować powierzchnią magazynową. A. nie będzie mogła zdecydować, gdzie dokładnie (na której półce, w którym pomieszczeniu itp.) przechowywane są towary. A. nie będzie uprawniona do wydawania bezpośrednio pracownikom operatora magazynu jakichkolwiek instrukcji lub wytycznych dotyczących sposobu wykonywania usług. A. nie będzie kontrolować ani nadzorować pracowników operatora magazynu w tym zakresie. Co prawda wyznaczeni pracownicy A. lub osoby działające w jej imieniu mogą mieć prawo do przeprowadzania audytów jakościowych i procesowych oraz będą mieć dostęp do magazynu (prawo do inspekcji), ale będzie to możliwe w standardowych godzinach pracy, w towarzystwie pracowników operatora magazynu i po poinformowaniu kierownika magazynu (a więc A. nie będzie mieć nieograniczonego dostępu do magazynu i magazyn nie pozostanie do jej dyspozycji). A. nie będzie mieć wpływu na to jaka część zasobów technicznych/rzeczowych operatora magazynu ma zostać wykorzystana do wykonywania danej czynności/zadania. A. nie będzie decydować o zatrudnieniu (przyjęciu i zwolnieniu) poszczególnych pracowników G. i najczęściej w ogóle nie pozna personaliów osób zatrudnionych przez tego kontrahenta (poza osobami wyznaczonymi jako osoby kontaktowe). Osoby te nie będą pozostawać pod kierownictwem i do dyspozycji A.

Spółka może również w przyszłości nabywać różnego rodzaju usługi wsparcia od spółek powiązanych mających siedzibę w Polsce (F. jak i E.), takich jak:

1)  usługi wsparcia procesów zakupowych: koordynowanie i kontrolowanie procesów zakupowych w obszarze logistycznym;

2)  usług wsparcia regionalnego (w zakresie rozliczeń podatkowych w ramach polskiej rejestracji VAT; wsparcie w obszarze EHS - bezpieczeństwo środowiskowe, produktu, transportu, logistyki oraz komunikacji – reprezentowanie firmy w mediach, na konferencjach branżowych),

3)  usługi wsparcia w zakresie badania i rozwoju produktów rolniczych,

4)  usługi wsparcia przy różnych projektach marketingowych,

5)  inne refaktury kosztów.

Zarówno F. jak i E. jako niezależne podmioty gospodarcze, samodzielnie będą określać sposób realizacji tych usług oraz niezależnie decydować o zasobach osobowych, technicznych czy rzeczowych zaangażowanych do ich realizacji. Spółka nie będzie mieć wpływu na to, które zasoby F. oraz E. będą realizować usługi, ani na czas pracy zasobów osobowych. A. będzie mieć natomiast wpływ na zakres realizowanych usług, który określany będzie każdorazowo w umowach zawartych pomiędzy podmiotami. A. nie będzie posiadać więc bezpośredniej kontroli nad zasobami osobowymi, rzeczowymi ani technicznymi E. czy F. wykorzystywanymi do świadczenia usług na swoją rzecz. A. nie będzie uprawniona do rozporządzania zasobami technicznymi i/lub ludzkimi w taki sam sposób, jakby była ich własnością.

Dodatkowo w modelu sprzedaży dystrybucyjnej, Dystrybutor (F. jak i E.), nabywając towary od A. i sprzedając je finalnemu odbiorcy, działać będzie we własnym imieniu i na własne ryzyko. W stosunku do swojego klienta, Dystrybutor odpowiadać będzie za dystrybucję, logistykę, realizację zamówień, obsługę klienta i fakturowanie, ogólną administrację. Działać będzie wówczas we własnym imieniu, a nie w imieniu A.

Powyższe warunki nie wskazują więc, aby Spółka miała możliwość korzystania z zasobów personalnych i technicznych podmiotów trzecich (kontrahenta – operatora magazynu oraz Dystrybutorów) jak z zasobów własnych.

Do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli strukturą o wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności gospodarczej) trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego tak, aby miały one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Zatem, decydujący jest fakt, że struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą stałością, a nie została założona dla potrzeb przemijających. Stałość prowadzonej działalności musi być odnoszona do czynnika czasu, czyli do długości okresu działalności, do jej zamierzonej lub faktycznej powtarzalności i systematyczności.

Ponownie wskazać należy, że Spółka nie posiada w Polsce żadnych zasobów technicznych ani osobowych. Decyzje biznesowe są podejmowane w siedzibie Spółki w Niemczech. Zatem, skoro Spółka nie posiada na terytorium Polski odpowiednich zasobów osobowych oraz technicznych niezbędnych do prowadzenia działalności nie można uznać, że zostało spełnione kryterium stałości, bowiem kryterium to należy odnieść m.in. do obecności zasobów osobowych i technicznych.

W konsekwencji, oceniając całokształt przedstawionych okoliczności sprawy należy stwierdzić, że w świetle aktualnego orzecznictwa TSUE, Spółka nie będzie posiadać stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.

Przechodząc do wątpliwości dotyczących obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) należy wskazać, że zgodnie z art. 2 pkt 32a ustawy:

Stosownie do art. 106ga ust. 1-4 ustawy:

Ponadto stosownie do art. 106gb ust. 1 i 2 ustawy:

Przepis art. 106ga ust. 1 ustawy wskazuje, że podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur. Jednocześnie ustęp 2 pkt 1 powoływanego przepisu przewiduje wyłączenie z tego obowiązku tych podmiotów, które nie posiadają w Polsce siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Zatem, skoro jak ustaliłem, Spółka nie będzie posiadać stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, to zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy, nie będzie miała obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF). Przy czym, Spółka jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT w Polsce, w związku z czym ma możliwość wystawiania faktury ustrukturyzowanej przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, zgodnie z art. 106ga ust. 4 ustawy.

Tym samym stanowisko, zgodnie z którym Spółka nie będzie posiadać na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, a w konsekwencji nie będzie zobowiązana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF, należy uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który obowiązuje w dacie wydania interpretacji.

Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·    Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego oraz zastosują się Państwo do interpretacji.

·    Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·    Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.