Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 lipca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy rozpoznania przywozu Towarów na teren WSE jako wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów na terytorium kraju oraz prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia tych Towarów.

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej jako: „Spółka” , „A.”, „Wnioskodawca”) jest podmiotem prawa polskiego z siedzibą na terytorium kraju. Jedynym udziałowcem Spółki jest (…) z siedzibą w Hiszpanii – (…), pełniący istotną rolę w procesie transformacji energetycznej w Polsce.

Spółka jest zarejestrowana jako czynny podatnik podatku od towarów i usług (dalej: „VAT”) na terytorium kraju oraz jako podatnik VAT-UE.

W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Spółka rozpoczęła inwestycję, której celem jest wybudowanie – oraz na dalszych etapach, eksploatacja morskiej farmy wiatrowej (…) (dalej: „Inwestycja” lub „Projekt X”). Eksploatacja morskiej farmy wiatrowej budowanej w ramach Inwestycji obejmować będzie m.in. produkcję, dystrybucję i sprzedaż przez Spółkę energii elektrycznej.

Projekt X zostanie zrealizowany na Morzu (…) w Polskiej Wyłącznej Strefie Ekonomicznej Morza (…) (dalej: „WSE” lub „Wyłączna Strefa Ekonomiczna”) w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r. poz. 1125 z późn. zm.; dalej: „ustawa o obszarach morskich”), (…) (dalej: „Farma wiatrowa”).

Farma wiatrowa X znajduje się obecnie w fazie wykonawczej. Projekt uzyskał prawo do kontraktu różnicowego w ramach I fazy rozwoju morskich farm wiatrowych w Polsce. W grudniu 2025 r. podjęto finalną decyzję inwestycyjną (FID) i zamknięto finansowanie inwestycji. Prąd z morskiej farmy wiatrowej X planowo ma zacząć płynąc w 2028 r. Budowa Farmy wiatrowej jest zgodna morskim planem zagospodarowania przestrzennego w szczególności znajduje się na obszarach wymienionych w załączniku nr 2 do Ustawy z dnia 17 grudnia 2020 r. o promowaniu wytwarzania energii elektrycznej w morskich farmach wiatrowych (Dz.U.2025.498 t.j.) – to jedna z lokalizacji wyznaczonych przez polskie państwo pod budowę morskich farm wiatrowych w ramach długoterminowej strategii energetycznej.

Inwestycja będzie składała się z następujących, głównych elementów:

‒     generatorów turbin wiatrowych osadzonych na monopolach wbitych w dno morskie;

‒     wewnętrznych linii energetycznych i systemów telekomunikacyjnych;

‒     morskiej podstacji elektroenergetycznej;

‒     morskiej linii przesyłowej i systemów telekomunikacyjnych;

‒     lądowej linii przesyłowej i systemów telekomunikacyjnych;

‒     drogi serwisowej wzdłuż lądowej linii przesyłowej i systemów telekomunikacyjnych;

‒     podstacji lądowej;

‒     linii międzysystemowej ze stacji elektroenergetycznej na lądzie do stacji (…);

‒     drogi dojazdowej do stacji elektroenergetycznej na lądzie.

W celu przesyłu wygenerowanej energii z morskiej farmy wiatrowej do sieci energetycznej zostanie wykorzystane połączenie morskiego sytemu kabli eksportowych i lądowego systemu kabli eksportowych.

Morski system kabli eksportowych będzie przebiegał na odcinku między obszarem WSE a tzw. komorą połączeń przejściowych (TJB), zlokalizowanej na lądzie.

Zgodnie z założeniami projektu:

‒     przybliżona długość kabla eksportowego (część morska) wyniesie (…) km, natomiast

‒     przybliżona długość kabla eksportowego (część lądowa) wyniesie (…) km.

Z uwzględnieniem zatem założeń projektu Inwestycji turbiny wiatrowe oraz stacje transformatorowe zlokalizowane będą na obszarze w WSE, poza morzem terytorialnym Polski oraz morskimi wodami wewnętrznymi, podczas gdy infrastruktura przyłączeniowa (tj. kable eksportowe, które pozwolą na przesyłanie energii elektrycznej wyprodukowanej przez Farmę wiatrową do stacji elektroenergetycznej na lądzie) zainstalowane będą częściowo na obszarze WSE, częściowo na obszarze tzw. strefy przyległej, częściowo na obszarze morza terytorialnego i morskich wód wewnętrznych Polski, a częściowo na lądzie.

Realizacja Inwestycji co do zasady Została podzielona na trzy główne etapy, tj.:

‒     Etap I „Projektowy”,

‒     Etap II „Faza budowy”,

‒     Etap III „Eksploatacja, utrzymanie i konserwacja”.

W związku z budową Farmy wiatrowej Spółka zawarła i w przyszłości zamierza zawierać szereg kontraktów handlowych, związanych bezpośrednio z poszczególnymi etapami realizacji Projektu X. Charakter, jak i zakres zawieranych kontraktów ze względu na złożoność Inwestycji związany jest i będzie bezpośrednio z zaopatrzeniem na nabycie za wynagrodzeniem określonych świadczeń, w tym dostaw towarów z różnych krajów (np. materiały do budowy Farmy wiatrowej), jak i nabyciem usług (np. usługi transportowe, montażowe i instalacyjne, przeprowadzania analiz i specjalistycznych badań takich jak m.in. badania geofizyczne i geotechniczne) niezbędnych do realizacji określonych etapów ww. projektu (etap i, etap II, etap III).

Ponadto na końcowym etapie realizacji inwestycji w fazie testów, jak i później w trakcie jej eksploatowania, może zajść konieczność wymiany lub serwisowania poszczególnych elementów składających się na Farmę wiatrową (np. elementów kabli eksportowych, poszczególnych części turbin wiatrowych, transformatorów, generatorów itp.). W takiej sytuacji na potrzeby realizacji i eksploatowania Projektu X, Wnioskodawca będzie nabywał komponenty (materiały) zapasowe/zamienne oraz usługi.

Kontrahentami (dostawcami i usługodawcami) Spółki są/będą następujący podatnicy:

‒     Podmioty krajowe zarejestrowane jako podatnicy VAT czynni w Polsce (dalej: „Krajowi podatnicy VAT PL”),

‒     Podmioty zagraniczne (podmioty gospodarcze z siedzibą na terytorium UE lub w krajach trzecich) posiadające albo nieposiadające w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności (FE – Fixed Establishment), zarejestrowane dla celów VAT w Polsce (dalej: „Zagraniczni podatnicy VAT PL”),

‒     Podmioty zagraniczne (podmioty gospodarcze z siedzibą na terytorium UE lub w krajach trzecich) niezarejestrowane dla celów VAT w Polsce (dalej: „Podmioty zagraniczne”).

Komponenty (materiały) do budowy i utrzymania Farmy wiatrowej (m.in. elementy turbin wiatrowych, kabli eksportowych, części zamiennych/zapasowych) przywożone będą na obszar WSE z Polski, innych krajów UE, jak i spoza UE.

Z powyższych względów Wnioskodawca uczestniczy/będzie uczestniczył (jako nabywca) m.in. w następujących typach transakcji/operacji:

1. Dostawy towarów przemieszczanych z terytorium Polski (z części lądowej) na obszar WSE;

2. Dostawy towarów z instalacja/montażem dokonywaną/-nym na obszarze WSE;

3. Dostawy towarów, które w wyniku dokonanej dostawy są/będą wysyłane lub transportowane na obszar WSE bezpośrednio z terytorium innych państw członkowskich UE;

4. Dostawy towarów nieunijnych dostarczanych spoza obszaru celnego UE na obszar WSE, przy czym możliwe są/będą w tym względzie dwa scenariusze:

1. bezpośrednie dostarczanie na obszar Inwestycji (WSE), tj. bez wprowadzenia towarów o statusie nieunijnym do obszaru polskich morskich wód terytorialnych bądź lądu, jak również

2. dostarczenie w sposób pośredni do obszaru Inwestycji (WSE): możliwa jest bowiem sytuacja, w której statek transportujący towar nieunijny będzie tymczasowo cumować przy polskim nadbrzeżu. Po przybiciu do portu towary te nie zostaną rozładowane ani dopuszczone do swobodnego obrotu w UE. Ostatecznie zostaną one wywiezione na obszar Inwestycji (WSE).

5. Dostawy/dostarczenie towarów nieunijnych spoza obszaru celnego UE na obszar Inwestycji (WSE) z potencjalnym wykorzystaniem m.in. procedury uszlachetniania czynnego lub/oraz procedury składowania celnego, ewentualnie procedury Wolnego Obszaru Celnego, realizowanych w Polsce. Wówczas towar, przykładowo po procedurze uszlachetniania czynnego lub składowania celnego byłby obejmowany powrotnym wywozem do WSE;

6. Świadczenie usług traktowanych jako usługi związane z nieruchomością/nieruchomościami położoną/-ymi na obszarze WSE;

7. Świadczenie innych usług;

8. Innego rodzaju operacje, w tym polegające na przemieszczeniu towarów między obszarem WSE a obszarem celnym UE (Polska).

Jednocześnie Wnioskodawca wskazuje, że towary nieunijne przemieszczone bezpośrednio lub pośrednio do obszaru Inwestycji (WSE) mogą być:

‒      towarami, na które nie zostały nałożone żadne środki ochrony handlu, takie np. jak cła antydumpingowe czy wyrównawcze, jak również

‒      towarami, które podlegać będą cłom antydumpingowym, o których mowa w Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowym z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (dalej: „Rozporządzenie 2019/1036”), środkom wykonawczym, o których mowa w rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1037 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (dalej: „Rozporządzenie 2019/137”) lub na podstawie Rozporządzeniu wykonawczego Komisji (UE) 2019/1131 z dnia 2 lipca 2019 r. ustanawiającego narzędzie celne w celu wykonania art. 14a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 oraz art. 24a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1037 (dalej: „Rozporządzenie 2019/1131”).

Jednocześnie Spółka pragnie zaznaczyć, iż wystąpiła do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: „Dyrektor KIS”) o informację dotyczącą stosowania przepisów prawa celnego w celu m.in. uzyskania potwierdzenia, że obszar WSE nie jest częścią obszaru celnego Unii Europejskiej (w rozumieniu przepisów celnych). W odpowiedzi na złożony wniosek Spółka w piśmie z dnia (…) (znak sprawy: (…), dalej: „Stanowisko Dyrektora KIS”) uzyskała od Dyrektora KIS stanowisko, zgodnie z którym Dyrektor KIS uznał, iż Wyłączna Strefa Ekonomiczna wchodzi w zakres polskich obszarów morskich, ale nie wchodzi w zakres terytorium Rzeczpospolitej Polskiej – a więc nie jest częścią obszaru celnego Unii Europejskiej. W konsekwencji Dyrektor KIS potwierdził, że przywóz towarów z obszaru WSE do Polski (na ląd) wymaga objęcia tych towarów zasadniczo procedurą dopuszczenia do obrotu. Ponadto, zgodnie z ww. stanowiskiem, dostawy towarów unijnych/nieunijnych do obszaru inwestycji w Wyłącznej Strefie Ekonomicznej co do zasady nie podlegają formalnościom przywozowym ustanowionym w Unijnym Kodeksie Celnym i wydanych na jego podstawie przepisach delegowanych i wykonawczych, w szczególności związanych z przedstawieniem towarów, ich zgłaszaniem do określonej procedury celnej i długiem celnym. Dodatkowo Dyrektor KIS wskazał, że przemieszczenie towarów o statusie unijnym z terytorium Polski na obszar Wyłącznej Strefy Ekonomicznej wymaga objęcia ich procedurą wywozu, a przemieszczenie towarów statusie nieunijnym z terytorium Polski na obszar Wyłącznej Strefy Ekonomicznej wymaga zgłoszenia do powrotnego wywozu. W wydanym stanowisku ww. Organ poinformował ponadto, że pojęcie „długu” w rozumieniu przepisów Rozporządzenia 2019/1131 nie jest tożsame z pojęciem „długu celnego” w rozumieniu przepisów Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2023 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (dalej: „Unijny Kodeks Celny” lub „UKC”).

Wnioskodawca zastrzega, że niniejszy wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczy wyłącznie skutków podatkowych (zdarzenia przyszłego) dotyczących nabycia przez Spółkę, za wynagrodzeniem, zasadniczo od Podmiotów zagranicznych komponentów/materiałów lub części zapasowych/zamiennych (dalej: „Towary”), przywożonych – w wykonaniu ich odpłatnej dostawy (i przy braku zaistnienia wyłączeń wskazanych w art. 10 Ustawy o VAT) – bezpośrednio z terytorium innego państwa członkowskiego UE do obszaru Inwestycji zlokalizowanej w polskiej Wyłącznej Strefie Ekonomicznej, przy założeniu, iż dokonujący dostawy towarów może nie być zobowiązanym do wykazana i rozliczenia (lub nie wykazywać) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów (WDT) w kraju członkowskim UE, z którego Towary będą wysyłane – z uwagi na fakt, iż Towary te co do zasady będą objęte w tym kraju procedurą celną wywozu w rozumieniu przepisów celnych (zgodnie z uzyskanym przez Spółkę Stanowiskiem Dyrektora KIS z dnia (...), Wyłączna Strefa Ekonomiczna nie jest częścią obszaru celnego Unii Europejskiej, dlatego Towary przemieszczane z terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju bezpośrednio do polskiej Wyłącznej Strefy Ekonomicznej będą co do zasady podlegać procedurze wywozu).

W związku z powyższym, z uwagi na specyficzny charakter WSE z perspektywy regulacji celnych i podatkowych, rozliczenia podatkowe transakcji dostawy towarów przemieszczanych w wykonaniu tej dostawy bezpośrednio do WSE z terytorium innego niż Polska państwa członkowskiego UE, może być w praktyce różne.

Jednocześnie Spółka pragnie zastrzec, że przedmiotem niniejszego wniosku nie są ani nietransakcyjne przemieszczenia towarów z państw członkowskich UE do WSE ani przemieszczenia następujące w ramach tzw. dostawy towarów z montażem.

Przedmiotem niniejszego wniosku nie są również objęte sytuacje dotyczące towarów nieunijnych, które są/będą nabywane i przemieszczane do WSE z terytoriów państw trzecich, nawet jeżeli przemieszczenie to wiąże się z ich przeładunkiem lub składowaniem w innym państwie członkowskim UE. Zarówno wskazane wyżej, jak i pozostałe elementy stanu faktycznego/zdarzeń przyszłych są/będą przedmiotem odrębnych wniosków o wydanie interpretacji indywidualnych składanych przez Wnioskodawcę.

Pytania

1. Czy WSE powinna być traktowana za terytorium kraju, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 z późn. zm., dalej: „Ustawa o VAT”) w odniesieniu do czynności związanych z budową Farmy wiatrowej realizowanych przez Spółkę?

2. Czy przywóz Towarów z terytorium innego niż Polska państwa członkowskiego UE bezpośrednio do Wyłącznej Strefy Ekonomicznej, następujący w wyniku dokonanej ich dostawy stanowi wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 9 ust. 1 Ustawy o VAT?

3. Czy, jeżeli odpowiedź na pytanie nr 2 będzie pozytywna, Spółce będzie przysługiwać prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego tych Towarów na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy o VAT?

Państwa stanowisko w sprawie

Ad 1

W ocenie Wnioskodawcy, WSE powinna być uważana za terytorium kraju, o którym mowa w art. 2 pkt 1 Ustawy o VAT w odniesieniu do czynności związanych z budową Farmy wiatrowej realizowanych przez Spółkę.

Ad 2

W ocenie Wnioskodawcy, przywóz Towarów z terytorium innego niż Polska państwa członkowskiego UE bezpośrednio do Wyłącznej Strefy Ekonomicznej, następujący w wyniku dokonanej ich dostawy stanowi wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 9 ust. 1 Ustawy o VAT.

Ad 3

W ocenie Spółki, Wnioskodawcy będzie przysługiwać prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego tych Towarów na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy o VAT.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy

Ad 1

W myśl art. 5 ust. 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają:

1)    odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;

2)    eksport towarów;

3)    import towarów na terytorium kraju;

4)    wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;

5)    wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Z powyższego przepisu wynika obowiązek stosowania zasady terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podlega m.in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług jedynie w przypadku, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

Zgodnie zaś z art. 2 pkt 1 ustawy o VAT, przez terytorium kraju należy co do zasady rozumieć terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a ustawy o VAT, dotyczącym mostów transgranicznych nie mających jednak zastosowania w analizowanej sprawie. Zakres terytorialny Rzeczypospolitej Polskiej określają przepisy prawa administracyjnego, w szczególności ustawa z dnia 12 października 1990 r. o ochronie granicy państwowej (Dz.U.2017.660 t.j. z dnia 28 marca 2017 r., dalej: „Ustawa o ochronie granicy państwowej”).

Przy czym z art. 1 ww. ustawy, granicą Rzeczypospolitej Polskiej jest powierzchnia pionowa przechodząca przez linię graniczną, oddzielająca terytorium państwa polskiego od terytoriów innych państw i od morza pełnego. Granica państwowa rozgranicza również przestrzeń powietrzną, wody i wnętrze ziemi.

Natomiast na mocy art. 3 ww. ustawy, granica państwowa na morzu przebiega w odległości 12 mil morskich od linii podstawowej, określonej w odrębnych przepisach, lub po zewnętrznej granicy red włączonych do morza terytorialnego.

Na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 1991 r. Nr 32 poz. 131 ze zm., dalej jako: „Ustawa o obszarach morskich”), obszary morskie stanowią:

1. morskie wody wewnętrzne,

2. morze terytorialne,

3. strefę przyległą,

4. wyłączną strefę ekonomiczną (WSE).

Art. 2 ust. 2 Ustawy o obszarach morskich wskazuje zaś, iż w skład terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wchodzą morskie wody wewnętrzne oraz morze terytorialne.

Co istotne, samo pojęcie wyłącznej strefy ekonomicznej zostało zdefiniowane w art. 15 ww. ustawy, zgodnie z którym wyłączna strefa ekonomiczna jest położona na zewnątrz morza terytorialnego i przylega do tego morza. Obejmuje ona wody, dno morza i znajdujące się pod nim wnętrze ziemi.

Na podstawie art. 16 ust. 1 Ustawy o obszarach morskich, granice wyłącznej strefy ekonomicznej określają umowy międzynarodowe.

Wnioskodawca za zasadne uważa powołanie w tym miejscu również art. 17 ww. ustawy regulującego uprawnienia Rzeczypospolitej Polskiej przysługujące w wyłącznej strefie ekonomicznej, w oparciu o który Polsce przysługują m.in.:

1. suwerenne prawa w celu rozpoznawania, zarządzania i eksploatacji zasobów naturalnych, zarówno żywych, jak i mineralnych, dna morza i wnętrza ziemi pod nim oraz pokrywających je wód, a także ochrona tych zasobów oraz suwerenne prawa w odniesieniu do innych gospodarczych przedsięwzięć w strefie;

2. władztwo w zakresie:

a.    budowania i użytkowania sztucznych wysp, konstrukcji i innych urządzeń,

b.    badań naukowych,

c.    ochrony i zachowania środowiska morskiego;

3. inne uprawnienia przewidziane w prawie międzynarodowym.

Ponadto, na mocy art. 22 ust. 1 Ustawy o obszarach morskich, Rzeczpospolita Polska ma wyłączne prawo wznoszenia, udzielania pozwoleń na wznoszenie i wykorzystywanie w wyłącznej strefie ekonomicznej sztucznych wysp, wszelkiego rodzaju konstrukcji i urządzeń przeznaczonych do przeprowadzania badań naukowych, rozpoznawania lub eksploatacji zasobów, jak również w odniesieniu do innych przedsięwzięć w zakresie gospodarczego badania i eksploatacji wyłącznej strefy ekonomicznej, w szczególności wykorzystania w celach energetycznych wody, prądów morskich i wiatru.

W odniesieniu do literalnego brzmienia art. 2 pkt 1 Ustawy o VAT w zw. z art. 1 i art. 3 ustawy o ochronie granicy państwowej można by było uznać, iż wyłączna strefa ekonomiczna nie jest objęta polska jurysdykcją a tym samym nie stanowi „terytorium kraju” w rozumieniu Ustawy o VAT.

Powyższe stanowisko byłoby jednak zdaniem Spółki błędne. Nie bierze ono pod uwagę faktu, że w zakresie określonych czynności podejmowanych w wyłącznej strefie ekonomicznej (wskazanych w ustawie o obszarach morskich) Rzeczpospolita Polska posiada suwerenne prawo ich wykonywania.

Co więcej, przysługujące Rzeczpospolitej Polskiej prawa w wyłącznej strefie ekonomicznej są spójne z regulacjami między narodowymi, w tym w szczególności z Konwencją Narodów Zjednoczonych z dnia 10 grudnia 1982 r. o prawie morza sporządzonej w Montego Bay (Dz. U. z 2002 r. nr 59, poz. 543 ze zm.; dalej: „Konwencja”). Na mocy art. 56 ust. 1 Konwencji, państwo nadbrzeżne ma w wyłącznej strefie ekonomicznej:

a)    suwerenne prawa w celu badania, eksploatacji i ochrony zasobów naturalnych, zarówno żywych, jak i nieożywionych, wód morskich pokrywających dno, a także dna morskiego i jego podziemia oraz w celu gospodarowania tymi zasobami, jak również w odniesieniu do innych przedsięwzięć w zakresie gospodarczego badania i eksploatacji strefy, takich jak wytwarzanie energii poprzez wykorzystanie wody, prądów i wiatrów;

b)    jurysdykcję przewidzianą w odpowiednich postanowieniach Konwencji o prawie morza w odniesieniu do:

(i)   budowania i wykorzystywania sztucznych wysp, instalacji i konstrukcji;

(ii)  badań naukowych morza;

(iii) ochrony i zachowania środowiska morskiego;

c)    inne prawa i obowiązki przewidziane w niniejszej konwencji.

Zdaniem Wnioskodawcy, użyte przez ustawodawcę krajowego pojęcie „suwerenne prawa” nie pozostawia jakichkolwiek dwuznaczności natury interpretacyjnej. W Wielkim Słowniku Języka Polskiego „Suwerenność” rozumiana jest jako niezależność w podejmowaniu decyzji (https://wsjp.pl).

W Słowniku wyrazów obcych Władysława Kopalińskiego „suwerenność” (z fr. souverain – najwyższy, od łac. – super – nad) oznacza zaś – w ujęciu państwowym – najwyższą, niezależną władzę państwową na danym terytorium, niepodległą żadnej innej władzy zewnętrznej w stosunkach międzynarodowych i samowładną w sprawach wewnętrznych oraz mający władzę zwierzchnią.

Odnosząc wyżej cytowane definicje do stanu faktycznego sprawy za bezsprzeczne należy uznać, iż Polska w rozumieniu prawa krajowego, tzn. art. 17 i art. 22 ust. 1 Ustawy o obszarach morskich, jak i umów międzynarodowych – art. 56 Konwencji, sprawuje wyłączną władzę (tzn. najwyższą, niezależną władzę państwową) nad terytorium wyłącznej strefy ekonomicznej w zakresie czynności określonych w treści ww. regulacji.

W okolicznościach opisanych w stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym stwierdzić należy, iż Wnioskodawca będzie dokonywał m.in. zakupu (przywozu) komponentów/materiałów/części zamiennych niezbędnych do wybudowania Farmy wiatrowej na obszar WSE. Celem tych zakupów będzie wybudowanie, a następnie eksploatacja Farmy wiatrowej w celu uzyskiwania za jej pomocą energii elektrycznej z energii wiatru.

Nie bez znaczenia jest również, iż Farma wiatrowa pozostaje w Wyłącznej Strefie Ekonomicznej na obszarach wyznaczonych przez państwo polskie pod budowę morskich farm wiatrowych w ramach długoterminowej strategii energetycznej.

Jednocześnie Spółka za zasadne uważa wskazać, iż art. 22 ust. 1 Ustawy o obszarach morskich, pośród różnych czynności, do których realizacji Rzeczpospolita Polska ma wyłączne prawo w WSE wymienia wprost wznoszenie wszelkiego rodzaju konstrukcji przeznaczonych do wykorzystania w celach energetycznych wiatru oraz inne przedsięwzięcia w zakresie gospodarczego badania i eksploatacji sfery, takich jak wytwarzanie energii poprzez wykorzystanie wody, prądów i wiatrów (analogicznie regulacje zawiera art. 56 ust. 1 lit. a Konwencji).

W świetle powyższych uwag, obszar WSE powinien zostać uznany, na potrzeby czynności związanych z budową Farmy wiatrowej, za terytorium kraju.

Wskazane wyżej stwierdzenie, zdaniem Wnioskodawcy znajduje swoje potwierdzenie również w świetle przepisów unijnych – z uwzględnieniem wykładni prowspólnotowej tych przepisów. Spółka prezentuje pogląd, iż dokonując wykładni krajowych przepisów VAT, w szczególności, gdy budzą one wątpliwości bądź są niejasne (co w prezentowanym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym ma miejsce ze względu na brak precyzyjnego wskazania w treści Ustawy o VAT, iż obszar WSE stanowi „terytorium kraju” w rozumieniu tej ustawy) – należy każdorazowo sięgnąć do regulacji ustanawiających unijny system podatku od wartości dodanej, do których należą m.in. Dyrektywy VAT, Rozporządzania unijne, zalecenia oraz pozostałe dokumenty unijne, które stanowią zbiór wytycznych w odniesieniu do szeroko pojętej wykładni prawa unijnego (w tym opinie Komisji Europejskiej, Komitetu ds. VAT etc. oraz orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE)).

W wyroku z dnia 2 kwietnia 2009 r., sygn. akt I FSK 4/08 w odniesieniu do „wykładni prowspólnotowej” NSA zajął następujące stanowisko:

„(…) wykładnię można zastosować tam, gdzie dane zagadnienie jest normowane prawem wspólnotowym (sprawa wspólnotowa). Przy zastosowaniu prowspólnotowej wykładni prawa krajowego należy porównywać normę krajową z wzorcem wynikającym z normy wspólnotowej. Zgodność z prawem wspólnotowym oznacza zgodność z normami wynikającymi z ustalonego wzorca tego prawa rozumianego w sensie dosłownym jako prawo stanowione (pierwotne i pochodne), jak również zgodność nawet z celami tego prawa wyrażonymi w TWE oraz preambułach, protokołach i załącznikach do danego aktu. Przy konstruowaniu wzorca prawa wspólnotowego należy uwzględnić także orzecznictwo ETS kształtujące rozumienie danych norm i rozwijające zasady ogólne. Przy ustalaniu treści takiego wzorca należy brać pod uwagę orzecznictwo ETS, który dokonuje wykładni prawa wspólnotowego między innymi na podstawie przepisu art. 234 TWE. Odnosząc się do ostatniej kwestii, istotnej przy stosowaniu prawa, należy stwierdzić, że zastosowanie prawa wspólnotowego w sprawach podatkowych nie jest obowiązkiem tylko sądów administracyjnych, ale także organów władzy państwa, czyli organów podatkowych.”

Konieczność odniesienia się do przepisów prawa wspólnotowego przy interpretacji prawa krajowego zauważył również sam Trybunał Konstytucyjny (TK). Przykładowo w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 stycznia 2003 r. (sygn. akt K 2/02) TK stwierdził, iż:

„(…) od organów stosujących prawo w państwach Unii Europejskiej oczekuje się interpretacji prawa wewnętrznego zgodnej z prawem europejskim (co wynika z art. 5 Traktatu Rzymskiego).”

Jak zostało wyżej wskazane, stanowisko, zgodnie z którym dokonywane dostawy towarów na obszar WSE w ramach wznoszenia wszelkiego rodzaju konstrukcji przeznaczonych do wykorzystania w celach energetycznych wiatru powinny być uważane ze dokonane na terytorium państwa członkowskiego posiadającego suwerenne prawo ich wykonywania – znajduje swoje oparcie bezpośrednio w wykładni prawa unijnego.

W tym kontekście wskazać należy na art. 5 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (dalej: „Dyrektywa VAT”), zgodnie z którym:

Do celów niniejszej dyrektywy wprowadza się nasypujące definicje:

„Państwo członkowskie” i „terytorium państwa członkowskiego” oznaczają terytorium każdego państwa członkowskiego Wspólnoty, do którego ma zastosowanie Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, zgodnie z art. 299, z wyłączeniem terytoriów wymienionych w art. 6 niniejszej dyrektywy.

Doprecyzowanie ww. regulacji jest stanowisko zawarte w dokumencie Komisji Europejskiej z dnia 19 lutego 2015 r. dotyczącym zakresu stosowania przepisów Dyrektywy VAT pt. „Stosowanie Dyrektywy VAT dla czynności wykonywanych w wyłącznej strefie ekonomicznej przylegającej do morza terytorialnego państwa członkowskiego – ciąg dalszy”, Komisja powołując orzeczenie TSUE w sprawie C-111/05 potwierdziła, iż dokonanie dostawy towarów związanych z wykonywaniem określonych czynności w wyłącznej strefie ekonomicznej podlega opodatkowaniu VAT, w państwie członkowskim, które posiada suwerenne prawo ich wykonywania. Z powołanego wyżej dokumentu Komisji wynika, iż:

„Na potrzeby dostawy towarów i świadczenia usług bezpośrednio związanych z czynnościami wymienionymi w Konwencji, do których Państwo Członkowskie wykonuje suwerenne prawo, wyłączną strefę ekonomiczną należy uznać za część jego terytorium.

 W konsekwencji, jeśli dostawa towarów związanych z takimi czynnościami ma miejsce w wyłącznej strefie ekonomicznej to podlega opodatkowaniu VAT jako dostawa towarów mająca miejsce w nadbrzeżnym państwie członkowskim, do którego strefa należy. To samo dotyczy świadczenia usług, których miejsce świadczenia ustalane jest na podstawie konkretnego miejsca (np. usługi związane z nieruchomościami), które znajduje się w wyłącznej strefie ekonomicznej.”

Powyższe doprowadziło Komisję Europejską do następującej konkluzji:

„W odniesieniu do czynności, do których przybrzeżne Państwo Członkowskie posiada suwerenne prawa, wyłączna strefa ekonomiczna przyległa do morza terytorialnego danego państwa powinna być traktowana jako część terytorium tego Państwa Członkowskiego.

W odniesieniu do pozostałych czynności, do których prawa państw są współdzielone, wyłączna strefa ekonomiczna powinna być traktowana jako położona poza terytorium Unii Europejskiej.”

Co istotne, wyżej zaprezentowane stanowisko zostało potwierdzone przez Komitet ds. VAT w wytycznych sporządzonych po 103 spotkaniu Komitetu z dnia 20 kwietnia 2015 r.:

„Komitet ds. VAT uznał zdecydowaną większością głosów, że w zakresie dostaw towarów i świadczenia usług związanych z czynnościami w wyłącznej strefie ekonomicznej, co do których państwo nadbrzeżne ma suwerenne prawa, taką strefę należy uznać za część terytorium tego państwa członkowskiego w świetle definicji z art. 5 ust. 2 Dyrektywy VAT.”

Ponadto, Spółka z ostrożności wskazuje, iż wykładnia dokonana przez Komisję Europejską, jak i Komitet ds. VAT znajduje odzwierciedlenie w orzeczeniach TSUE, wyrokach sądów administracyjnych, jak i w wydawanych interpretacjach podatkowych.

Przykładowo w wyroku z dnia 29 marca 2007 r. w sprawie C-111/05 (Aktiebolaget NN), TSUE zajął stanowisko w odniesieniu do pytania czy dostawa i ułożenie kabla światłowodowego łączącego dwa państwa członkowskie nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT w zakresie tej części transakcji, która dotyczy obszaru położonego w wyłącznej strefie ekonomicznej.

Jakkolwiek powyższy wyrok nie wskazuje wprost, iż wyłączne strefy ekonomiczne wchodzą w skład terytorium danego państwa członkowskiego, wynika z niego pośrednio, że w zakresie wykonywania określonych funkcji, w odniesieniu do których państwo członkowskie posiada suwerenne prawo ich wykonania, wyłączna strefa ekonomiczna może być traktowana jako terytorium takiego państwa członkowskiego i czynności tam wykonywane mogą podlegać opodatkowaniu lokalnym VAT.

Zdecydowany pogląd w ww. sprawie wyraził zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku  wyroku z dnia 30 sierpnia 2023 r. sygn. I SA/Gd 462/23 (orzeczenie nieprawomocne), w którym WSA przyjął za bezsprzeczne, iż wyłączna strefa ekonomiczna uważana jest za terytorium kraju, o którym mowa w art. 2 pkt 1 Ustawy o VAT:

„Podsumowując, w ocenie Sądu dokonując wykładni powołanych przepisów z uwzględnieniem stanowiska Trybunału Sprawiedliwości zawartego w wyroku C-111/05, organ interpretacyjny zasadnie uznał, że w świetle przedstawionego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego w zakresie wytworzenia i dostarczenia energii elektrycznej na rzecz kontrahenta, wyłączna strefa ekonomiczna uważana jest za terytorium kraju, o którym mowa w art. 2 pkt 1 u.p.t.u.”

Omawiane stanowisko jest również szeroko prezentowane w licznych interpretacjach indywidualnych wydawanych przez Dyrektora KIS. Przykładowo, Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z 23 września 2020 r., sygn. 0111-KDIB3-3.4012.323,2020.1.MAZ wskazał, iż:

„(…) Należy zauważyć, że kwestia opodatkowania czynności wykonywanych na terenie wyłącznej strefy ekonomicznej była przedmiotem orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, w sprawie C-111/05 Aktiebolaget NN. (…) Z orzeczenia tego należy wyciągnąć zatem wniosek, że dla celów dostaw i świadczenia usług bezpośrednio związanych z rodzajami działalności, o których mowa w Konwencji o prawie morza, a do których państwa członkowskie mają suwerenne prawo, wyłączna strefa ekonomiczną jest uznawana za część ich terytorium. Zatem z powołanych powyżej przepisów wynika, że w zakresie działalności dotyczącej budowy i wykorzystywania m.in. morskich farm wiatrowych, wykonanie jurysdykcji odbywa się na podstawie przepisów obowiązujących w prawie krajowym, a tym samym w zakresie tej działalności wyłączną strefę ekonomiczną należy uznać za terytorium Rzeczpospolitej Polskiej.”

Analogiczne stanowisko zostało zaprezentowane m.in. w interpretacji indywidualnej: z 28 kwietnia 2025 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.63.2025.1.JO, z dnia 24 września 2025 r. sygn. 0114-KDIP1-2.4012.417.2025.1.RM, z dnia 3 lutego 2023 r. sygn. 0112-KDIL1-3.4012.552.2022.1.KK, z dnia 15 stycznia 2019 r. sygn. 0114-KDIP1-2.4012.841.2018.1.WH.

W świetle powyższego, zdaniem Spółki WSE powinna być uważana za terytorium kraju, o którym mowa w art. 2 pkt 1 Ustawy o VAT w odniesieniu do czynności związanych z budowa Farmy wiatrowej realizowanych przez Spółkę.

Ad 2

Jak wskazano w uzasadnieniu do pytania nr 1, w zakresie działalności dotyczącej budowy i wykorzystania morskich farm wiatrowych, obszar WSE stanowi terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. W konsekwencji, zdaniem Spółki przywóz Towarów z terytorium innego niż Polska państwa członkowskiego UE bezpośrednio do Wyłącznej Strefy Ekonomicznej, następujący w wyniku dokonanej ich dostawy stanowi wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 9 ust. 1 Ustawy o VAT.

W przedmiotowym zdarzeniu przyszłym mamy do czynienia z rzadką sytuacją kiedy Towary są przemieszczane z terytorium innego państwa członkowskiego UE niż Polska bezpośrednio na obszar Wyłącznej Strefy Ekonomicznej.

Należy bowiem wskazać, że w takim przypadku występuje pewnego rodzaju dualizm prawny. Z jednej bowiem strony w rozumieniu przepisów celnych obszar WSE, gdzie powstaje Farma wiatrowa nie stanowi obszaru celnego Unii Europejskiej (Spółka w tym zakresie uzyskała potwierdzenie w wydanym na jej wniosek Stanowiska Dyrektora KIS z dnia (...)), a co za tym idzie Towary przemieszczane bezpośrednio do WSE z terytorium innych niż Polska krajów UE – będą obejmowane w kraju wysyłki procedurą wywozu w rozumieniu przepisów celnych, z drugiej zaś strony zgodnie z argumentacją zaprezentowaną w uzasadnieniu Spółki do pytania nr 1 – obszar WSE, do którego będą przemieszczane Towary – stanowi zasadniczo terytorium kraju w rozumieniu Ustawy o VAT, co z kolei wskazuje na wewnątrzwspólnotowy charakter przemieszczenia towarów (WNT).

Wątpliwości zatem mogą pojawić się w zakresie prawidłowej klasyfikacji ww. przemieszczenia Towarów przez Spółkę dla celów VAT. Tym bardziej, że Towary przemieszczane w analizowanym zdarzeniu przyszłym do WSE będą obejmowane w kraju UE wysyłki procedurą wywozu w rozumieniu przepisów celnych, co oznacza, że – w świetle art. 154 UKC, utracą one unijny status celny. Będą zatem przemieszczane do WSE jako Towary o nieunijnym statusie celnym, mimo, że nie będą przywożone spoza obszaru UE w rozumieniu Ustawy o VAT. Taka specyficzna sytuacja będzie stanowiła następstwo rozbieżnego statusu WSE na gruncie przepisów celnych i podatkowych.

W myśl art. 9 ust. 1 Ustawy o VAT, przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów (WNT), o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 Ustawy o VAT, rozumie się nabycie prawa do rozporządzania jak właściciel towarami, które w wyniku dokonanej dostawy są wysyłane lub transportowane na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki lub transportu przez dokonującego dostawy, nabywcę towarów lub na ich rzecz.

Przepis art. 9 ust. 1 Ustawy o VAT stosuje się pod warunkiem, że (art. 9 ust. 2 Ustawy o VAT):

1. nabywcą towarów jest:

1. podatnik, o którym mowa w art. 15, lub podatnik podatku od wartości dodanej, a nabywane towary mają służyć działalności gospodarczej podatnika,

2. osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w lit. a

- z zastrzeżeniem art. 10;

2. dokonujący dostawy towarów jest podatnikiem, o którym mowa w pkt 1 lit. a.

Zgodnie zaś z art. 17 ust. 1 pkt 3 Ustawy o VAT:

Podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne:

3) dokonujące wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów.

Z uwzględnieniem wyżej cytowanych przepisów potraktowanie danej czynności jako wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów wymaga spełnienia dwóch podstawowych warunków (Adam Bartosiewicz, Komentarz VAT, wyd. XX, 2026):

‒       podmiot z jednego państwa członkowskiego (nie zawsze musi być podatnikiem VAT) musi nabyć prawa do rozporządzania towarami jak właściciel , tak więc na rzecz tego podmiotu musi być dokonana dostawa;

‒       po nabyciu towary są przemieszczane na terytorium innego państwa członkowskiego niż państwo członkowskie wysyłki, przy czym nie ma tu znaczenia, kto faktycznie przewozi towar i na czyje zlecenie jest to czynione, gdyż towary w wyniku dokonanej dostawy mogą być wysyłane lub transportowane przez dokonującego dostawy, nabywcę towarów lub na ich rzecz.

Do potraktowania czynności jako wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, co do zasady musi zaistnieć przesłanka, aby dostawca towarów był podatnikiem, o którym mowa w art. 15 ustawy o VAT lub podatnikiem podatku od wartości dodanej.

W tym miejscu Wnioskodawca podkreśla, iż w ramach planowanych przemieszczeń towarów z terytoriom UE na obszar WSE, kontrahentami Spółki będą zasadniczo Podmioty zagraniczne – podatnicy posiadający numer rejestracji VAT w kraju UE, z którego będą przemieszczane Towary, jak i podatnicy, którzy nie będą posiadać takiego numeru. Sam ewentualny brak numeru rejestracyjnego VAT w jednym z krajów w Unii Europejskiej u części kontrahentów Spółki, zdaniem Wnioskodawcy, nie będzie mieć wpływu na kwalifikację przez niego planowanych przemieszczeń Towarów objętych niniejszym wnioskiem jako wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów na terytorium kraju.

W interpretacji podatkowej z dnia 28 kwietnia 2023 r. sygn. 0113-KDIPT1-2.4012.118.2023.2.JS Dyrektor KIS zajął następujące stanowisko:

„Zgodnie z art. 9 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemy podatku od wartości dodanej (Dz.Urz.UE.L. Nr 347 z 11.12.2006 s. 1, z późn. z,.) „podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności. „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalność rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznawanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.

(…) Mając na uwadze przedstawiony opis sprawy oraz obowiązujące przepisu prawa wskazać należy, że opisana przez Panią transakcja zakupu roślin od sprzedającego stanowi/stanowić będzie wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, ponieważ wypełnia zawartą w art. 9 ustawy definicję WNT. Jest Pani czynnym zarejestrowanym podatnikiem VAT oraz jest Pani zarejestrowana w P… dla celów transakcji wewnątrzwspólnotowych. Pomimo, że nie wie Pani, czy sprzedawca jest zarejestrowany na terytorium UE i czy posiada numer VAT UE należy uznać, że jest on podatnikiem podatku od wartości dodanej, albowiem dokonuje czynności opodatkowanych (import towarów, sprzedaż roślin na terytorium UE) oraz wystawił z tego tytułu fakturę. Dokonała Pani zakupu towarów (roślin) od sprzedawcy w celu ich dalszej odsprzedaży w ramach prowadzone przez Panią działalności gospodarczej. Nabywane towary są transportowane na terytorium P… z terytorium innego państwa członkowskiego, tj. N… Zatem spełnione są/będą wszystkie wymienione powyżej warunki pozwalające na uznanie transakcji dokonywanej przez Panią jako wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów.”

Jednocześnie należy wskazać, iż podatek od towarów i usług jest daniną o charakterze terytorialnym. Opodatkowaniu nim w danym państwie (na terytorium) podlegają tylko te czynności, które są uznane – na tle przepisów o miejscu świadczenia – za wykonane w tym państwie (na terytorium). Zatem określenie miejsca świadczenia determinuje miejsce opodatkowania.

Miejsce świadczenia dla nabyć wewnątrzwspólnotowych określa art. 25 ust. 1 ustawy o VAT, zgodnie z którym – wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów uznaje się za dokonane na terytorium państwa członkowskiego, na którym towary znajdują się w momencie zakończenia ich wysyłki lub transportu.

W przedstawionym przez Wnioskodawcę zdarzeniu przyszłym, Spółka dokona nabyć Towarów o nieunijnym statusie celnym (objętych procedura wywozu z terytorium jednego z krajów członkowskich UE innego niż Polska) od podatników podatku od wartości dodanej, które to Towary zostaną w wykonaniu tej dostawy przemieszczone z terytorium państwa UE bezpośrednio na obszar polskiej Wyłącznej Strefy Ekonomicznej.

Dla celów niniejszego wniosku istotna jest argumentacja zaprezentowana prze Spółkę w uzasadnieniu stanowiska w zakresie pytania nr 1, zgodnie z którym obszar WSE należy uznać za terytorium kraju w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy o VAT, w odniesieniu do czynności realizowanych przez Spółkę w zakresie budowy Famy wiatrowej.

W związku z tym, iż w analizowanym przypadku należy uznać, iż obszar WSE nie jest wyłączony z terytorium kraju, dostawy (przemieszczenia Towarów) realizowane do WSE powinny być traktowane jako dokonane na terytorium Polski i opodatkowane VAT krajowym (miejsce świadczenia znajduje się na terytorium kraju w świetle cytowanego art. 25 ust. 1 Ustawy o VAT). W Ustawie o VAT nie przewiduje się szczególnych uregulowań dotyczących traktowania transakcji, których przedmiotem są Towary przemieszczane na obszar WSE, które nie zostały jednoczesne dopuszczone do obrotu na terytorium kraju. Co więcej, w tym stanie rzeczy za niepodważalne wręcz należy przyjąć, iż Wyłącznej Strefy Ekonomicznej nie powinno się traktować eksterytorialnie.

W konsekwencji, w przypadku nabycia przez Wnioskodawcę Towarów od podatników podatku od wartości dodanej, które po objęciu ich – jak Wnioskodawca zakłada – procedurą wywozu w rozumieniu przepisów celnych zostaną przemieszczone z terytorium państwa członkowskiego UE innego niż terytorium Polski bezpośrednio na obszar WSE (terytorium kraju), w wyniku której to transakcji prawa do rozporządzania towarami jak właściciel przejdzie z kontrahentów Spółki na Wnioskodawcę, przy braku zaistnienia wyłączeń wskazanych w art. 10 Ustawy o VAT, transakcja taka winna być przez Wnioskodawcę uznana za wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów na terytorium kraju (w Polsce).

W ocenie Wnioskodawcy fakt, iż Towary w momencie ich przemieszczenia z terytorium państwa członkowskiego UE innego niż terytorium Polski na obszar polskiej Wyłącznej Strefy Ekonomicznej objęte będą zasadniczo procedurą wywozu w rozumieniu przepisów celnych nie powinien mieć znaczenia dla klasyfikacji transakcji jako spełniającej warunki do uznania jej za wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów na terytorium kraju. Podobnie, w tym kontekście nie ma znaczenia, że Towary przemieszczane na WSE utracą status celny towarów unijnych.

Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności zdarzenia przyszłego, zdaniem Spółki wskazany w niniejszym wniosku przywóz Towarów z terytorium innego niż Polska państwa członkowskiego UE bezpośrednio do Wyłącznej Strefy Ekonomicznej, następujący w wyniku dokonanej ich dostawy stanowi wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 9 ust. 1 Ustawy o VAT i podlega opodatkowaniu VAT w Polsce – niezależnie od sposobu rozliczenia transakcji przez dostawcę i możliwości wskazania np. w informacji podsumowujące składnej w Polsce numeru VAT UE dostawcy.

Stanowisko Spółki znajduje również potwierdzenie w dotychczasowej praktyce organów podatkowych, które w indywidualnych interpretacjach prawa podatkowego dotyczących zbliżonych stanów faktycznych potwierdzały przesłanki do rozpoznania przez podatników wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów w Polsce, w odniesieniu do towarów, które posiadały status celny towarów nieunijnych (przykładowo interpretacja podatkowa z dnia 5 lipca 2017 r. znak: 0111-KDIB3-3.4012.40.2017.1.PK).

Ad 3

W ocenie Spółki, Wnioskodawca będzie zasadniczo uprawniony do odliczenia podatku naliczonego z tytułu ww. wewnątrzwspólnotowego nabycia Towarów na podstawie art. 86 ust. 1 Ustawy o VAT.

W oparciu o art. 86 ust. 1 Ustawy o VAT - w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, będzie przysługiwać prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

W myśl zaś art. 86 ust. 2 pkt 4 lit. c Ustawy o VAT:

Kwotę podatku naliczonego stanowi:

4) kwota podatku należnego z tytułu:

c) wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o których mowa w art. 9.

Spółka podkreśla, iż nabyte Towary będzie wykorzystywała do czynności opodatkowanych na terytorium kraju, tzn. do realizacji Inwestycji i dalszej eksploatacji Farmy wiatrowej oraz do produkcji energii elektrycznej na obszarze WSE, którą końcowo będzie sprzedawać jako towar podlegający opodatkowaniu VAT. W tym zakresie nabywane przez Spółkę Towary będą więc związane bezpośrednio z wykonywaniem czynności opodatkowanych przez Spółkę.

Wnioskodawca za zasadne uważa przywołanie w tym miejscu interpretacji z dnia 31 maja 2021 r. sygn. 0114-KDIP1-2.4012.186.2021.2.PC, w której Dyrektor KIS zajął następujące stanowisko:

„Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem podatku VAT. Natomiast morska farma wiatrowa, którą Wnioskodawca zamierza wybudować będzie służyła do produkcji energii elektrycznej, która będzie sprzedawana w ramach czynności opodatkowanych VAT. Tym samym są spełnione warunki, o których mowa w art. 86 ust. 1 ustawy uprawniające do odliczenia podatku naliczonego. Jednocześnie odpłatnego nabycia usług oraz towarów, które mają umożliwić budowę farmy wiatrowej Spółka dokonuje od kontrahentów zarówno krajowych, jak i zagranicznych. Zawierane transakcje, dla których miejsce świadczenia znajduje się w PWSE dotyczą/dotyczyć będą: nabycia usług związanych z nieruchomościami, o których mowa w art. 28e ustawy, jak również nabycia towarów dostarczanych do PWSE lub dostarczanych i instalowanych/montowanych na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy oraz nabyć towarów, dla których miejsce dostawy jest określane na podstawie art. 25 ust. 1 ustawy (transakcji traktowanych jako wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów) oraz nabyć towarów, dla których miejsce dostawy jest ustalane na podstawie art. 26a ustawy (transakcji traktowanych jako import towarów). Jak wskazano w niniejszej interpretacji w zakresie działalności dotyczącej budowy i wykorzystania morskich farm wiatrowych tereny PWSE stanowią terytorium Rzeczpospolitej Polskiej.

W konsekwencji zawierane transakcje nabycia towarów i usług, dla których miejsce świadczenia (zgodnie z przepisami ustawy) znajduje się w PWSE, według właściwych zasad polegają opodatkowaniu w Polsce. Zatem, co do zasady, w analizowanym przypadku Wnioskodawcy przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia towarów i usług w ramach transakcji, dla których miejsce świadczenia lub dostawy znajduje się na terenie PWSE w przypadku nabycia usług związanych z nieruchomościami, o których mowa w art. 28e ustawy (zarówno w przypadku faktur zawierających bezpośrednio kwoty polskiego VAT, jak i transakcji rozliczanych przez Spółkę jako import usług) oraz w przypadku nabycia towarów dostarczanych do PWSE lub dostarczanych i instalowanych/montowanych na terenie PWSE stanowiących opodatkowaną w Polsce dostawę towarów lub WNT lub import towarów.”

W interpretacji zaś z dnia 23 września 2020 r. sygn. 0111-KDIB3-3.4012.323.2020.1.MAZ, Dyrektor KIS stwierdził, iż:

„(…) Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi, tzn. takimi, których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego) oraz spełnienia warunków, o których mowa w art. 86 ust. 10b ustawy, w przypadku nabyć, dla których Wnioskodawca będzie występował jako podatnik.

Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem podatku VAT. Natomiast morska farma wiatrowa, którą Wnioskodawca zamierza wybudować będzie służyła do produkcji energii elektrycznej, która będzie sprzedawana w ramach czynności opodatkowanych VAT. Jednocześnie – jak wskazano powyżej – przedmiotowe usługi i towary, których dotyczą zadane pytania, będą podlegały w Polsce opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Zatem należy stwierdzić, że Wnioskodawca będzie miał prawo – na podstawie w art. 86 ust. 1 ustawy – do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia przedmiotowych towarów i usług (…).”

W świetle wyżej zaprezentowanej argumentacji należy uznać, iż Spółce będzie przysługiwać prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia Towarów na podstawie art. 86 ust. 1 Ustawy o VAT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają:

1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;

2) eksport towarów;

3) import towarów na terytorium kraju;

4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;

5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów

Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

Stosownie do art. 2 pkt 1, 3, 4 i 5 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o:

Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Według art. 2 pkt 7 ustawy:

Przez import towarów rozumie się przywóz towarów z terytorium państwa trzeciego na terytorium Unii Europejskiej.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Według art. 2 pkt 22 ustawy:

Przez sprzedaż - rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

Odnosząc się do wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów należy wskazać, że według art. 9 ust. 1 ustawy:

Przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4, rozumie się nabycie prawa do rozporządzania jak właściciel towarami, które w wyniku dokonanej dostawy są wysyłane lub transportowane na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki lub transportu przez dokonującego dostawy, nabywcę towarów lub na ich rzecz.

Według art. 9 ust. 2 ustawy:

Przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że:

- z zastrzeżeniem art. 10;

Zatem, przy spełnieniu warunków odnośnie podmiotów biorących udział w transakcji, wewnątrzwspólnotowe nabycie towaru, o którym mowa w art. 9 ust. 1 ustawy ma miejsce wówczas, gdy w wyniku dostawy, w ramach której dochodzi do przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, towary są wysyłane lub transportowane na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki.

W myśl art. 10 ust. ustawy:

Wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 9, nie występuje w przypadku, gdy:

- jeżeli całkowita wartość wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów na terytorium kraju nie przekroczyła w trakcie roku podatkowego kwoty 50.000 zł;

Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy:

Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Jednocześnie zgodnie z art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. L z 2006 r. nr 347 str. 1 ze zm.):

„Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności.

„Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalność rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie.

Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.

Ponadto, na mocy art. 17 ust. 1 pkt 3 ustawy:

Podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne dokonujące wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów.

Zgodnie z art. 20 ust. 5 ustawy:

W wewnątrzwspólnotowym nabyciu towarów obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury przez podatnika podatku od wartości dodanej, nie później jednak niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy towaru będącego przedmiotem wewnątrzwspólnotowego nabycia, z zastrzeżeniem ust. 8 i 9. Przepis ust. 1a stosuje się odpowiednio.

Jednocześnie jak stanowi art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy:

Miejscem dostawy towarów jest w przypadku towarów wysyłanych lub transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę lub przez osobę trzecią - miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu do nabywcy.

W myśl art. 25 ust. 1 ustawy:

Wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów uznaje się za dokonane na terytorium państwa członkowskiego, na którym towary znajdują się w momencie zakończenia ich wysyłki lub transportu.

Zatem, w przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, opodatkowaniu podlega czynność nabycia towaru. Podatek należny z tego tytułu rozliczany jest przez nabywcę towaru w państwie, do którego następuje dostawa towarów.

Z opisu sprawy wynika, że Spółka jest zarejestrowana jako czynny podatnik podatku VAT oraz jako podatnik VAT-UE.

Spółka rozpoczęła inwestycję, która ma na celu wybudowanie, a następnie eksploatację morskiej farmy wiatrowej, (…) (Inwestycja, Projekt X). Eksploatacja morskiej farmy wiatrowej budowanej w ramach Inwestycji będzie obejmować m.in. produkcję, dystrybucję i sprzedaż energii elektrycznej przez Spółkę. Inwestycja zostanie zrealizowana na Morzu (…), w Polskiej Wyłącznej Strefie Ekonomicznej Morza (…) (WSE), w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, (…) (Farma wiatrowa). Obecnie Farma wiatrowa X znajduje się w fazie wykonawczej. Inwestycja będzie składała się m.in. z takich elementów jak generatory turbin wiatrowych osadzonych na monopolach wbitych w dno morskie, wewnętrzne linie energetyczne, systemy telekomunikacyjne, morska podstacja elektroenergetyczna, morska i lądowa linia przesyłowa, droga serwisowa wzdłuż lądowej linii przesyłowej, podstacja lądowa, linia międzysystemowa ze stacji elektroenergetycznej na lądzie do stacji (…) oraz droga dojazdowa do stacji elektroenergetycznej na lądzie. Do przesyłu energii wygenerowanej z morskiej farmy wiatrowej do sieci energetycznej zostanie wykorzystane połączenie morskiego i lądowego systemu kabli eksportowych. Morski system kabli eksportowych będzie przebiegał na odcinku między obszarem WSE a tzw. komorą połączeń przejściowych (TJB), zlokalizowanej na lądzie. Zgodnie z założeniami projektu, przybliżona długość kabla eksportowego - część morska wyniesie około (…) km, natomiast część lądowa - około (…) km. Turbiny wiatrowe oraz stacje transformatorowe będą zlokalizowane na obszarze w WSE, poza morzem terytorialnym Polski i morskimi wodami wewnętrznymi. Z kolei infrastruktura przyłączeniowa (tj. kable eksportowe, które pozwolą na przesyłanie energii elektrycznej wyprodukowanej przez Farmę wiatrową do stacji elektroenergetycznej na lądzie) będą zainstalowane częściowo na obszarze WSE, częściowo na obszarze tzw. strefy przyległej, częściowo na obszarze morza terytorialnego i morskich wód wewnętrznych Polski, a częściowo na lądzie. Realizacja Inwestycji została podzielona na trzy główne etapy: tj.: Etap I „Projektowy”, Etap II „Faza budowy” oraz Etap III „Eksploatacja, utrzymanie i konserwacja”.

W związku z budową Farmy wiatrowej Spółka zawarła i będzie zawierać kontrakty handlowe dotyczące nabycia za wynagrodzeniem określonych świadczeń, w tym dostaw towarów z różnych krajów (np. materiały do budowy Farmy wiatrowej) oraz usług (np. usługi transportowe, montażowe i instalacyjne, przeprowadzania analiz i specjalistycznych badań takich jak m.in. badania geofizyczne i geotechniczne), niezbędnych do realizacji określonych etapów ww. Inwestycji. Ponadto, na końcowym etapie realizacji Inwestycji w fazie testów oraz w trakcie jej eksploatowania, może zajść konieczność wymiany lub serwisowania poszczególnych elementów Farmy wiatrowej (np. elementów kabli eksportowych, poszczególnych części turbin wiatrowych, transformatorów, generatorów itp.). W takiej sytuacji na potrzeby realizacji i eksploatowania Inwestycji Spółka będzie nabywała komponenty (materiały) zapasowe/zamienne oraz usługi. Kontrahentami (dostawcami i usługodawcami) Spółki są/będą podmioty krajowe oraz zagraniczne. Materiały do budowy i utrzymania Farmy wiatrowej (m.in. elementy turbin wiatrowych, kabli eksportowych, części zamiennych/zapasowych) będą przywożone na obszar WSE z Polski, z innych krajów UE oraz spoza UE. W związku z tym, Spółka - jako nabywca, uczestniczy/będzie uczestniczyła m.in. w transakcji dostawy towarów, które w wyniku dokonanej dostawy są/będą wysyłane lub transportowane na obszar WSE bezpośrednio z terytorium innych państw członkowskich UE.

W tak przedstawionych okolicznościach sprawy Spółka wyraziła wątpliwości dotyczące ustalenia, czy w odniesieniu do czynności realizowanych przez Spółkę w związku z budową Farmy wiatrowej - WSE powinna być uważana za terytorium kraju, w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy o VAT (pytanie 1).

Ponadto wątpliwości Spółki dotyczą kwestii rozpoznania transakcji przywozu Towarów z terytorium innego niż Polska państwa członkowskiego UE bezpośrednio do obszaru WSE jako wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów oraz prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu ich nabycia (pytanie nr 2 i 3).

Odnosząc się do przedstawionych wątpliwości należy odwołać się do ustawy z 12 października 1990 r. o ochronie granicy (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 919, dalej jako: „ustawa o ochronie granic”), która co prawda nie definiuje wprost pojęcia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jednak określa jej granice, a tym samym wyznacza obszar wchodzący w skład terytorium kraju.

I tak, w myśl art. 1 ustawy o ochronie granic:

Granicą Rzeczypospolitej Polskiej, zwaną dalej „granicą państwową”, jest powierzchnia pionowa przechodząca przez linię graniczną, oddzielająca terytorium państwa polskiego od terytoriów innych państw i od morza pełnego. Granica państwowa rozgranicza również przestrzeń powietrzną, wody i wnętrze ziemi.

Zgodnie z art. 3 ustawy o ochronie granic:

Granica państwowa na morzu przebiega w odległości 12 mil morskich od linii podstawowej, określonej w odrębnych przepisach, lub po zewnętrznej granicy red włączonych do morza terytorialnego.

Natomiast stosownie do art. 2 ust. 1 ustawy z 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (t.j. Dz. U. z 2024 r. 1125 ze zm.; dalej jako: „ustawa o obszarach morskich”):

Obszarami morskimi Rzeczypospolitej Polskiej są:

– zwane „polskimi obszarami morskimi”.

Z art. 2 ust. 2 ustawy o obszarach morskich wynika, że:

Morskie wody wewnętrzne i morze terytorialne wchodzą w skład terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W myśl art. 15 ustawy o obszarach morskich:

Wyłączna strefa ekonomiczna jest położona na zewnątrz morza terytorialnego i przylega do tego morza. Obejmuje ona wody, dno morza i znajdujące się pod nim wnętrze ziemi.

Zgodnie z art. 17 ustawy o obszarach morskich:

Rzeczypospolitej Polskiej przysługują w wyłącznej strefie ekonomicznej:

Jak stanowi art. 22 ust. 1 i 2 ustawy o obszarach morskich:

Natomiast, zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy o obszarach morskich:

Wznoszenie lub wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich wymaga uzyskania pozwolenia ustalającego ich lokalizację oraz określającego warunki ich wykorzystania na tych obszarach.

Z kolei stosownie do art. 56 ust. 1 Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza sporządzonej w Montego Bay 10 grudnia 1982 r. (t.j. Dz. U. z 2002 r. 59 poz. 543 dalej jako: „Konwencja o prawie morza”) ratyfikowanej przez Polskę 6 listopada 1998 r.:

Państwo nadbrzeżne ma w wyłącznej strefie ekonomicznej:

W myśl art. 60 ust. 1 Konwencji o prawie morza:

Państwo nadbrzeżne ma w wyłącznej strefie ekonomicznej wyłączne prawo budowania oraz wydawania pozwoleń i przepisów dotyczących budowy, eksploatacji i wykorzystywania:

Na podstawie art. 60 ust. 2 Konwencji o prawie morza:

Państwo nadbrzeżne posiada wyłączną jurysdykcję nad takimi sztucznymi wyspami, instalacjami i konstrukcjami, łącznie z jurysdykcją w zakresie wydawania ustaw i innych przepisów prawnych w sprawach celnych, skarbowych, sanitarnych i imigracyjnych, a także w sprawach bezpieczeństwa.

Powołane wyżej przepisy wskazują, że wyłączna strefa ekonomiczna stanowi obszar znajdujący się poza terytorium państwa, w którym jednak państwo może wykonywać ograniczoną jurysdykcję (określone prawa suwerenne). Wyłączna strefa ekonomiczna jest obszarem o specjalnym statusie prawnym, który z jednej strony polega na sprawowaniu w niej przez państwa nadbrzeżne praw suwerennych, zaś z drugiej strony na równoległym istnieniu praw innych państw (w tym państw trzecich), a konkretnie praw wynikających z postanowień Konwencji o prawie morza, odnoszących się do morza otwartego i mówiących o wolności mórz. W wyłącznej strefie ekonomicznej obowiązuje określony reżim prawny, wskazujący zakres jurysdykcji i praw państwa nadbrzeżnego oraz praw i wolności innych państw w tym obszarze.

Zgodnie z art. 56 ust. 1 lit. b Konwencji o prawie morza, państwo nadbrzeżne ma w wyłącznej strefie ekonomicznej jurysdykcję przewidzianą w odpowiednich postanowieniach tej Konwencji, w odniesieniu do budowania i wykorzystania sztucznych wysp, instalacji i konstrukcji. Zakres tej jurysdykcji został natomiast sprecyzowany m.in. w art. 60 ust. 1 Konwencji o prawie morza. Z kolei w prawie krajowym uprawnienia przyznane państwu nadbrzeżnemu w tym przepisie Konwencji zostały dookreślone w art. 23 ust. 1 ustawy o obszarach morskich.

Jednocześnie należy uznać, że morska farma wiatrowa zalicza się do konstrukcji, o których mowa w art. 60 ust. 1 Konwencji o prawie morza i art. 23 ust. 1 ustawy o obszarach morskich.

Tym samym, realizowanie przez państwo nadbrzeżne uprawnień w zakresie przyznanej mu jurysdykcji wobec sztucznych wysp, instalacji i konstrukcji zlokalizowanych w wyłącznej strefie ekonomicznej, uzależnione jest od obowiązywania w prawie krajowym odpowiednich przepisów, mających zastosowanie w jego wyłącznej strefie ekonomicznej.

Kwestia opodatkowania czynności wykonywanych na terenie wyłącznej strefy ekonomicznej była przedmiotem orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W wyroku z 29 marca 2007 r. w sprawie C-111/05 Aktiebolaget NN TSUE ocenił traktowanie do celów podatku VAT położenia kabla światłowodowego, którego część przebiegała przez wyłączną strefę ekonomiczną i szelf kontynentalny. TSUE stwierdził, że suwerenność państwa nadbrzeżnego w wyłącznej strefie ekonomicznej oraz w odniesieniu do szelfu kontynentalnego ma charakter tylko funkcjonalny i jako taki ogranicza się do prawa prowadzenia badań i eksploatacji, o których mowa w art. 56 i 77 Konwencji o prawie morza. Skoro dostawy i układania podmorskiego kabla nie ma pośród rodzajów działalności wymienionych enumeratywnie w tych przepisach, część czynności wykonywana w wyłącznej strefie ekonomicznej i na szelfie kontynentalnym nie jest objęta zakresem suwerenności państwa nabrzeżnego. Z powyższego wynika, że ta część transakcji nie może być uznana za wykonaną na terytorium kraju, w rozumieniu art. 2 pkt 1 Szóstej dyrektywy.

Z ww. orzeczenia wynika więc, że dla celów dostaw i świadczenia usług bezpośrednio związanych z rodzajami działalności, o których mowa w Konwencji o prawie morza, a do których państwa członkowskie mają suwerenne prawo, wyłączna strefa ekonomiczna jest uznawana za część ich terytorium.

W zakresie działalności dotyczącej budowy i wykorzystania m.in. morskich farm wiatrowych, wykonanie jurysdykcji odbywa się na podstawie przepisów obowiązujących w prawie krajowym. Tym samym w zakresie tej działalności wyłączną strefę ekonomiczną należy uznać za część terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Powyższa zasada odnosi się do działań Spółki związanych z Farmą wiatrową, służącą do produkcji energii elektrycznej. Jak bowiem wynika z art. 22 ust. 1 ustawy o obszarach morskich, wyłączne prawo Rzeczypospolitej Polskiej w wolnej strefie ekonomicznej dotyczy nie tylko wznoszenia i udzielania pozwoleń na wznoszenie i wykorzystanie określonych obiektów do przeprowadzania badań naukowych, rozpoznawania lub eksploatacji zasobów, ale dotyczy również przedsięwzięć w zakresie gospodarczego badania i eksploatacji wyłącznej strefy ekonomicznej, w szczególności wykorzystania w celach energetycznych wody, prądów morskich i wiatru.

Podsumowując, polska wyłączna strefa ekonomiczna powinna być uważana za terytorium kraju, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy, w zakresie czynności wykonywanych w tej strefie, dla których Rzeczpospolita Polska posiada wyłączne suwerenne prawo ich wykonania.

Zatem skoro WSE powinna być traktowana jako terytorium kraju, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy o VAT, to dla celów VAT, za miejsce dostawy Towarów do budowy Farmy wiatrowej dostarczanych na teren WSE powinna zostać uznana Polska.

Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1, z którego wynika, że WSE powinna być uważana za terytorium kraju, w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy o VAT w odniesieniu do czynności związanych z budową Farmy wiatrowej realizowanych przez Spółkę jest prawidłowe.

Przechodząc do kwestii dotyczących rozpoznania transakcji przywozu Towarów z terytorium innego niż Polska państwa członkowskiego UE bezpośrednio do obszaru WSE jako wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów należy wskazać, że jak wynika z powołanych regulacji, wewnątrzwspólnotowe nabycie towaru, o którym mowa w art. 9 ust. 1 ustawy (WNT) ma miejsce wówczas, gdy podmiot z jednego państwa członkowskiego nabywa prawo do rozporządzania towarami jak właściciel (na rzecz tego podmiotu dokonywana jest dostawa), i wyniku dokonanej dostawy towary te są wysłane lub transportowane z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium innego państwa członkowskiego. Przy czym, pozostaje bez znaczenia, kto faktycznie przewozi towar i na czyje zlecenie jest to czynione, gdyż towary mogą być wysyłane lub transportowane zarówno przez dostawcę jak i nabywcę lub na ich rzecz. Jednocześnie, transakcja może zostać uznana za WNT, o którym mowa w art. 9 ust. 1 ustawy pod warunkiem, że nabywcą towarów transportowanych z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium innego kraju członkowskiego jest podatnik, o którym mowa w art. 15, lub podatnik podatku od wartości dodanej, a nabywane towary mają służyć działalności gospodarczej podatnika (lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa powyżej), natomiast dokonujący dostawy towarów jest podatnikiem, o którym mowa w art. 15, lub podatnikiem podatku od wartości dodanej. Przy tym, jak stanowi art. 25 ust. 1 ustawy - wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów należy opodatkować w kraju, w którym towary znajdują się w momencie zakończenia ich wysyłki lub transportu. Podatnikiem (podmiotem zobowiązanym do opodatkowania WNT) z tego tytułu jest nabywca towarów. W analizowanej sprawie powyższe warunki są spełnione.

Przy czym w art. 10 ustawy, ustawodawca wymienił przypadki, kiedy wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów nie występuje, jednakże - jak sami Państwo wskazaliście - w rozpatrywanej sprawie nie mają one zastosowania.

W ramach transakcji będącej przedmiotem zapytania, komponenty (materiały) do budowy i utrzymania Farmy wiatrowej (Towary) Spółka nabywa od Podmiotów zagranicznych. Towary zostaną przetransportowane z terytorium państwa członkowskiego UE innego niż Polska, bezpośrednio na teren WSE. Przy czym Spółka wskazała również, że dokonujący dostawy towarów może nie być zobowiązanym do wykazana i rozliczenia (lub nie wykazywać) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów (WDT) w kraju członkowskim UE, z którego Towary będą wysyłane – z uwagi na fakt, że Towary te co do zasady będą objęte w tym kraju procedurą celną wywozu w rozumieniu przepisów celnych (zgodnie z uzyskanym przez Spółkę Stanowiskiem Dyrektora KIS z dnia (…), Wyłączna Strefa Ekonomiczna nie jest częścią obszaru celnego Unii Europejskiej, dlatego Towary przemieszczane z terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju bezpośrednio do polskiej Wyłącznej Strefy Ekonomicznej będą co do zasady podlegać procedurze wywozu). Jednocześnie z okoliczności sprawy wynika również, że kontrahentami Spółki będą zasadniczo Podmioty zagraniczne – podatnicy posiadający numer rejestracji VAT w kraju UE, z którego będą przemieszczane Towary, jak i podatnicy, którzy nie będą posiadać takiego numeru. Spółka nabywa Towary w celu realizacji i eksploatacji Farmy wiatrowej, obejmującej m.in. produkcję, dystrybucję i sprzedaż przez Spółkę energii elektrycznej.

Mając na uwadze przedstawiony opis sprawy oraz obowiązujące przepisy prawa wskazać należy, że opisana transakcja będzie stanowiła dla Spółki wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, ponieważ wypełnia zawartą w art. 9 ustawy definicję WNT. Spółka (nabywca Towarów) jest zarejestrowana jako czynny podatnik VAT na terytorium Polski oraz jako podatnik VAT UE. Kontrahentami Spółki będą podmioty zagraniczne – podatnicy posiadający numer rejestracji VAT w kraju UE, z którego będą przemieszczane Towary, jak i podatnicy, którzy nie będą posiadać takiego numeru. A zatem kontrahentami Spółki będą podatnicy podatku od wartości dodanej prowadzący działalność gospodarczą, którzy dokonają dostawy Towarów na terytorium UE. Jednocześnie jak ustaliłem, za miejsce dostawy Towarów dostarczanych na teren WSE - dla celów VAT powinna zostać uznana Polska. Zatem nabywane Towary będą wysyłane lub transportowane na terytorium Polski z terytorium innego państwa członkowskiego i będą wykorzystywane w działalności gospodarczej Spółki. Tym samym spełnione zostaną wszystkie wymienione powyżej warunki, pozwalające na uznanie transakcji dokonywanej przez Spółkę jako wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów.

W konsekwencji, przemieszczenie Towarów z terytorium innego niż Polska państwa członkowskiego UE na bezpośrednio na terytorium WSE będzie stanowić dla Spółki wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 9 ust. 1 ustawy, które Spółka powinna opodatkować na terytorium kraju, na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 3 ustawy w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy.

Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 uznaję za prawidłowe.

Ponadto Państwa wątpliwości dotyczą prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia przez Spółkę Towarów przeznaczonych do budowy i utrzymania Farmy wiatrowej.

Kwestię prawa do odliczenia podatku naliczonego reguluje art. 86 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym:

W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Stosownie do treści art. 86 ust. 2 pkt 4 lit. c ustawy:

Kwotę podatku naliczonego stanowi kwota podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa w art. 9.

Jak wynika z cytowanych przepisów, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku należnego.

Według art. 86 ust. 10 ustawy:

Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego powstaje w rozliczeniu za okres, w którym w odniesieniu do nabytych lub importowanych przez podatnika towarów i usług powstał obowiązek podatkowy.

Jak stanowi art. 86 ust. 10b pkt 2 ustawy:

Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w przypadkach, o których mowa w ust. 2 pkt 4 lit. c - powstaje zgodnie z ust. 10, pod warunkiem że podatnik:

Z konstrukcji podatku od towarów i usług wynika, że podatnik, który wykonuje czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT, zobowiązany jest opodatkować daną czynność w momencie powstania obowiązku podatkowego. Powstanie obowiązku podatkowego w zakresie danej czynności wiąże się z koniecznością wykazania podatku należnego w składanych przez podatnika deklaracjach (JPK_VAT). W przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, to nabywca towarów jest podatnikiem, co oznacza, że to na nim ciąży obowiązek wykazania podatku należnego od dokonanej dostawy.

Tak więc, podatnik, który nabywa towary w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów na terytorium kraju musi rozliczyć w Polsce podatek VAT z tego tytułu, tj. ma on obowiązek dokonania samoobliczenia podatku należnego i wykazania go w deklaracji podatkowej za okres, w którym powstał obowiązek podatkowy. Przy tym, jak stanowi powołany art. 86 ust. 2 pkt 4 lit. c) ustawy - kwota podatku naliczonego jest kwotą podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa w art. 9 ustawy.

Z wniosku wynika, że Spółka jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT. Spółka rozpoczęła inwestycję, którego celem jest wybudowanie oraz eksploatacja Farmy wiatrowej obejmującej m.in. produkcję, dystrybucję i sprzedaż przez Spółkę energii elektrycznej. Materiały do budowy i utrzymania Farmy wiatrowej (m.in. elementy turbin wiatrowych, kabli eksportowych, części zamiennych/zapasowych) będą przywożone na obszar WSE z Polski, z innych krajów UE oraz spoza UE. W związku z tym, Spółka - jako nabywca, uczestniczy/będzie uczestniczyła m.in. w transakcji dostawy towarów, które w wyniku dokonanej dostawy są/będą wysyłane lub transportowane na obszar WSE bezpośrednio z terytorium innych państw członkowskich UE.

Odpowiadając na Państwa wątpliwości dotyczące prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia przez Spółkę Towarów należy zaznaczyć, że zgodnie z obowiązującymi przepisami podatek obciążający nabyte towary i usługi może zostać odliczony w całości, gdy podmiot jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT oraz nabyte towary i usługi są wykorzystywane wyłącznie do wykonywania czynności opodatkowanych tym podatkiem. Przy czym muszą być spełnione warunki, o których mowa w art. 86 ust. 10b ustawy.

Zatem, Spółka będzie miała prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia Towarów na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy z uwzględnieniem warunków, o których mowa w art. 86 ust. 10b ustawy. Z opisu sprawy wynika, że Spółka jest czynnym podatnikiem podatku VAT, a Farma wiatrowa będzie służyła do produkcji energii elektrycznej, która będzie sprzedawana przez Spółkę w ramach czynności opodatkowanych VAT. Jednocześnie, jak już ustaliłem, Towary, wykorzystywane do budowy Farmy Wiatrowej, podlegają w Polsce opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 3 jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.