0114-KDIP1-2.4012.259.2026.1.RST

Interpretacja indywidualna
– stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

15 kwietnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 14 kwietnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy opodatkowania transakcji pomiędzy Centralą i Oddziałem oraz sposobu dokumentowania tych transakcji. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawcą jest polskim oddziałem zagranicznego przedsiębiorcy – A. GmbH. Wnioskodawca jest zarejestrowany w rejestrze przedsiębiorców KRS jako „A. GmbH Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Oddział w Polsce” pod numerem (...). Wnioskodawca stanowi zakład pracy, tj. zatrudnia pracowników, do których zadań należy świadczenie pracy na rzecz A. GmbH. Polski Oddział Spółki w ramach procesu rejestracji otrzymał NIP numer (...) na potrzeby identyfikacji jako płatnika zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych (PIT) i składek na ubezpieczenie społeczne oraz ubezpieczenia zdrowotne (ZUS).

W związku z prowadzoną przez zagranicznego przedsiębiorcę działalnością w Polsce A. GmbH dla celów rozliczeń w zakresie podatku CIT został nadany NIP o numerze (...).

Usługi świadczone przez Wnioskodawcę obejmują:

1)    Zarządzanie jakością – Wnioskodawca pełni funkcje związane z zarządzaniem jakością oprogramowania własnego. W tym zakresie oddział odpowiada głównie za testowanie i wykrywanie błędów.

2)    Usługi wsparcia – Wnioskodawca świadczy usługi wsparcia na rzecz klientów swojej spółki macierzystej C. GmbH w sektorze bankowym w Niemczech. Obejmują one wsparcie pierwszego poziomu (telefoniczne wsparcie techniczne, rozwiązywanie rutynowych i drobnych problemów), zarządzanie incydentami, zarządzanie usługami IT oraz zarządzanie zmianami. Codzienny nadzór nad całodobową pracą zmianową odbywa się wyłącznie w Polsce.

3)    Zarządzanie projektami i integracja – Wnioskodawca pełni również funkcję zarządzania projektami klientów i odpowiada za prawidłowe, terminowe wdrożenie oraz integrację produktów C. GmbH z systemem klienta.

Świadczenie profesjonalnych usług na rzecz jednostki macierzystej (centrali) tj. A. GmbH w Niemczech stanowi jedyny cel działalności oddziału w Polsce. Opłaty uiszczane przez A. GmbH w Niemczech przekazywane Wnioskodawcy stanowią dla Wnioskodawcy jedyne źródło przychodów. Wnioskodawca nie świadczy żadnych usług na rzecz innych podmiotów. Wnioskodawca nie jest zarejestrowany w Polsce jako czynny podatnik VAT.

Jednostka macierzysta (centrala) tj. A. GmbH w Niemczech wchodzi w skład grupy VAT na terytorium Niemiec.

W skład przedmiotowej grupy VAT wchodzą: A. GmbH (jako spółka dominująca/podmiot nadrzędny grupy) oraz C. GmbH (jako członek grupy).

A. GmbH zarejestrowana jest w Niemczech jako podatnik VAT czynny pod numerem (...). Grupa VAT w skład której wchodzi A. GmbH nie posiada odrębnego numeru identyfikacyjnego VAT. Numer identyfikacyjny VAT podmiotu nadrzędnego grupy tj. A. GmbH, jest równocześnie numerem identyfikacyjnym VAT dla grupy VAT. Grupa VAT w Niemczech nie posiada odrębnego, wspólnego numeru VAT, ponieważ w niemieckim systemie podatkowym tylko podmiot nadrzędny jest uznawany za przedsiębiorcę dla celów podatku VAT. W niemieckiej ustawie o podatku od towarów i usług (Umsatzsteuergesetz) przedsiębiorstwa zwane spółkami dominującymi (taką rolę pełni A. GmbH) stają się głównymi podmiotami odpowiedzialnymi za zobowiązania z tytułu podatku VAT wszystkich uczestniczących w grupie przedsiębiorstw. Pozostałe przedsiębiorstwa, określane jako spółki zależne, zostają zintegrowane finansowo, gospodarczo i organizacyjnie z przedsiębiorstwem podmiotu kontrolującego i nie są niezależne dla celów podatku VAT (§ 2 ust. 2 pkt 2 Umsatzsteuergesetz). Jedynie spółki dominujące są przedsiębiorcami w rozumieniu podatku VAT.

Pytania

1.    Czy czynności realizowane przez Wnioskodawcę na rzecz jednostki macierzystej (centrali) tj. A. GmbH stanowią transakcje podlegające opodatkowaniu VAT (usługi opodatkowane) z uwagi na członkostwo A. GmbH w Grupie VAT?

2.    W jaki sposób Wnioskodawca powinien udokumentować czynności realizowane na rzecz jednostki macierzystej (centrali) tj. A. GmbH?

Państwa stanowisko w sprawie

W zakresie pytania nr 1

Czynności realizowane przez Wnioskodawcę na rzecz jednostki macierzystej (centrali) tj. A. GmbH stanowią transakcje które nie podlegają opodatkowaniu VAT pomimo członkostwa A. GmbH w Grupie VAT.

W zakresie pytania nr 2

Wnioskodawca powinien udokumentować czynności realizowane na rzecz jednostki macierzystej (centrali) tj. A. GmbH notą księgową (obciążeniową/uznaniową), a nie fakturą VAT.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).

Na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (...).

Z powyższego przepisu wynika, że aby doszło do świadczenia usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, muszą być spełnione łącznie następujące warunki:

-        świadczenie musi być odpłatne,

-        miejscem świadczenia musi być terytorium kraju,

-        świadczenie musi być wykonane na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej,

-        świadczenie nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ustawy.

Kwestie dotyczące funkcjonowania oddziału podmiotu zagranicznego działającego w Polsce regulują przepisy ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1829 z późn. zm.).

W myśl art. 4 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną - wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą.

Zgodnie z art. 5 pkt 3 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę zagranicznego rozumie się osobę zagraniczną wykonującą działalność gospodarczą za granicą oraz obywatela polskiego wykonującego działalność gospodarczą za granicą.

Oddział został zdefiniowany w art. 5 pkt 4 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, jako wyodrębniona i samodzielna organizacyjnie część działalności gospodarczej, wykonywaną przez przedsiębiorcę poza siedzibą przedsiębiorcy lub głównym miejscem wykonywania działalności.

W świetle powołanych unormowań przedsiębiorca zagraniczny prowadzący działalność na terytorium Polski w formie oddziału, zarejestrowanego dla potrzeb podatku od towarów i usług, traktowany jest jako jeden podmiot - przedsiębiorca zagraniczny. Tym samym, rejestracja tego oddziału jest jednoznaczna z rejestracją przedsiębiorcy zagranicznego.

Oddział posiada więc jedynie samodzielność organizacyjną (jest wydzielony ze struktur firmy macierzystej), natomiast nie posiada możliwości prowadzenia działalności gospodarczej we własnym imieniu i na własny rachunek, a prowadzona przez niego działalność stanowi jedynie część działalności gospodarczej przedsiębiorcy zagranicznego.

W konsekwencji, oddział nie stanowi odrębnego podatnika podatku od towarów i usług. Przedsiębiorstwo zagraniczne rejestrując swój oddział w Polsce nie dokonuje rejestracji odrębnego podatnika, lecz rejestracji własnego przedsiębiorstwa. Tym samym, czynności wykonywane pomiędzy oddziałem a macierzystym podmiotem zagranicznym mają charakter tzw. czynności wewnątrzzakładowych. Natomiast w świetle cytowanego wyżej art. 8 ustawy, czynności wykonywanych w ramach jednego podmiotu gospodarczego będącego osobą prawną, nie można uznać za świadczenie usług, gdyż nie jest możliwe świadczenie usług „samemu sobie”. czynności wykonywane pomiędzy oddziałem a macierzystym podmiotem zagranicznym mają charakter tzw. czynności wewnątrzzakładowych. Zatem w rozpatrywanej sprawie czynności realizowane przez Oddział na rzecz Spółki stanowią transakcje wewnątrzzakładowe. W konsekwencji czynności wykonywane pomiędzy Spółką a jej Oddziałem nie są czynnościami wykonywanymi na rzecz innej osoby prawnej, lecz są czynnościami wykonywanymi w ramach jednego podmiotu, co skutkuje uznaniem tych czynności za niepodlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Tym samym nie powstanie obowiązek podatkowy z tytułu podatku od towarów i usług w Polsce.

Powyższe wnioski znajdują potwierdzenie w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Przykładowo, w wyroku w sprawie C-210/04 FCE Bank plc z dnia 23 marca 2006 r. TSUE podkreślił kluczowe znaczenie samodzielności gospodarczej dla celów określenia, czy dany podmiot posiada status podatnika w świetle unijnych przepisów regulujących opodatkowanie podatkiem od wartości dodanej, czy też nie. Sąd stwierdził, iż: „stały zakład mający siedzibę w innym państwie członkowskim, niebędący pod względem prawnym podmiotem odrębnym od spółki, do której należy, na rzecz którego spółka świadczy usługi, nie może być uznany za podatnika ze względu na obciążenie go kosztami z tytułu świadczenia tych usług”. TSUE uznał, że czynności pomiędzy spółką posiadającą siedzibę na terenie państwa Unii Europejskiej a jej oddziałem zlokalizowanym w państwie UE innym niż siedziba spółki, nie podlegają VAT z uwagi na ich „wewnętrzny” charakter spowodowany brakiem niezależności i odrębności podmiotowej oddziału od spółki.

Tezy powyższego wyroku zostały doprecyzowane w wyroku w sprawie C-7/13 Skandia America Corp. wydanym w dniu 17 września 2014 r. Wyrok ten wskazał, że od zasady ogólnej przedstawionej w przytoczonym powyżej wyroku C-210/04, istnieje wyjątek dotyczący sytuacji, gdy oddział jest członkiem grupy VAT. Wówczas rozliczenia pomiędzy spółką macierzystą i jej oddziałem powinny być objęte opodatkowaniem VAT. Jednak biorąc pod uwagę okoliczność, że grupa VAT w skład której wchodzi A. GmbH nie posiada odrębnego od jednostki macierzystej Wnioskodawcy (centrali) numeru identyfikacyjnego VAT.

W ocenie Wnioskodawcy usługi świadczone przez Wnioskodawcę na rzecz zagranicznego przedsiębiorcy - A. GmbH należy uznać za czynności które nie podlegają opodatkowaniu VAT pomimo członkostwa jednostki macierzystej Wnioskodawcy (centrali) grupie VAT. W ocenie Wnioskodawcy decydująca w tym zakresie jest okoliczność, że numer identyfikacyjny VAT podmiotu nadrzędnego grupy tj. A. GmbH, jest równocześnie numerem identyfikacyjnym VAT dla grupy VAT. Grupa VAT w Niemczech nie posiada odrębnego, wspólnego numeru VAT, ponieważ w niemieckim systemie podatkowym tylko podmiot nadrzędny jest uznawany za przedsiębiorcę dla celów podatku VAT. Z uwagi na to, że czynności realizowane przez Wnioskodawcę na rzecz jednostki macierzystej (centrali) tj. A. GmbH stanowią transakcje które nie podlegają opodatkowaniu VAT pomimo członkostwa A. GmbH w Grupie VAT Wnioskodawca powinien udokumentować czynności realizowane na rzecz jednostki macierzystej (centrali) tj. A. GmbH notą księgową (obciążeniową/uznaniową), a nie fakturą VAT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:

Z regulacji tej wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

Według art. 2 pkt 1, 3 i 5 ustawy:

W świetle art. 2 pkt 6 ustawy,

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:

Z powyższego przepisu wynika, że aby doszło do świadczenia usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, muszą być spełnione łącznie następujące warunki:

‒     świadczenie musi być odpłatne,

‒     miejscem świadczenia musi być terytorium kraju,

‒     świadczenie musi być wykonane na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej,

‒     świadczenie nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ustawy.

Zatem usługą jest każde świadczenie wykonane przez podatnika w ramach działalności gospodarczej, które nie jest dostawą towarów, w tym m.in. zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji. Na zachowanie to składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie, bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). W przypadku uznania danego świadczenia za usługę w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy, winien istnieć bezpośredni konsument, beneficjent świadczenia, odnoszący wymierną korzyść.

Dana czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można stwierdzić, że płatność następuje w zamian za to świadczenie.

Kwestie dotyczące funkcjonowania oddziału podmiotu zagranicznego działającego w Polsce regulują przepisy ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 89), zwanej dalej ustawą o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych

Stosownie do art. 14 ust. 1 ustawy o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych:

Pojęcie „oddział” zdefiniowane zostało w art. 3 pkt 4 ustawy o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych, jako:

Na podstawie art. 15 ustawy o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych:

W myśl art. 19 pkt 1 ustawy o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych:

Oddział posiada więc jedynie samodzielność organizacyjną (jest wydzielony ze struktur firmy macierzystej), natomiast nie dysponuje możliwością prowadzenia działalności gospodarczej we własnym imieniu i na własny rachunek, a prowadzona działalność stanowi jedynie część działalności gospodarczej przedsiębiorcy zagranicznego.

W świetle powołanych regulacji prawnych, podmiot zagraniczny prowadzący działalność na terytorium Polski w formie oddziału, zarejestrowany dla potrzeb podatku od towarów i usług, traktowany jest jako jeden podmiot – przedsiębiorca zagraniczny. Rejestracja tego oddziału jest jednoznaczna z rejestracją przedsiębiorcy zagranicznego. Oddział posiada więc jedynie samodzielność organizacyjną (jest wydzielony ze struktur firmy macierzystej), natomiast nie posiada możliwości prowadzenia działalności gospodarczej we własnym imieniu i na własny rachunek, zaś prowadzona działalność stanowi jedynie część działalności gospodarczej przedsiębiorcy zagranicznego. Zatem podmiotem prowadzącym działalność w Polsce pozostaje, pomimo utworzenia i funkcjonowania oddziału w Polsce, przedsiębiorca zagraniczny. W kontekście posiadanej podmiotowości prawnej należy stwierdzić, że oddział nie jest odrębnym podmiotem w stosunku do jednostki macierzystej, lecz jest jej częścią.

Zatem oddział nie stanowi odrębnego podatnika podatku od towarów i usług. Przedsiębiorstwo zagraniczne rejestrując swój oddział w Polsce nie dokonuje rejestracji odrębnego podatnika, lecz rejestracji własnego przedsiębiorstwa. Mimo, że na terytorium kraju funkcjonuje oddział przedsiębiorcy zagranicznego, to podatnikiem podatku od towarów i usług pozostaje przedsiębiorca zagraniczny prowadzący działalność za pośrednictwem utworzonego w tym celu oddziału.

Pogląd ten jest zgodny z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W wyroku z 23 marca 2006 r. w sprawie FCE Bank, sygn. C-210/04, Trybunał stwierdził, że stały zakład mający siedzibę w innym państwie członkowskim, niebędący pod względem prawnym podmiotem odrębnym od spółki (będącej nierezydentem), do której należy (…) pozbawiony jest niezależności i stanowi jedynie część składową spółki. Tak więc spółkę oraz jej oddział należy uznać za jednego i tego samego podatnika w rozumieniu art. 4 ust. 1 Szóstej Dyrektywy.

Tym samym, czynności wykonywane pomiędzy oddziałem a macierzystym podmiotem zagranicznym bądź innym oddziałem mają charakter tzw. czynności wewnątrzzakładowych, co skutkuje uznaniem tych czynności za niepodlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W świetle art. 8 ustawy, czynności wykonywanych w ramach jednego podmiotu gospodarczego będącego osobą prawną, nie można uznać za świadczenie usług, gdyż nie jest możliwe świadczenie usług „samemu sobie”.

Tezy powyższego wyroku zostały doprecyzowane przez TSUE w wyroku w sprawie C-7/13 Skandia America Corp. wydanym w dniu 17 września 2014 r. Wyrok ten wskazał, że od zasady ogólnej przedstawionej w przytoczonym powyżej wyroku C-210/04, zgodnie z którą świadczenia między centralą podatnika i jego oddziałami pozostają poza zakresem VAT, istnieje wyjątek. Wyjątek ten dotyczy specyficznej sytuacji, gdy oddział jest członkiem tzw. Grupy VAT. Wówczas rozliczenia pomiędzy centralą podatnika z państwa trzeciego i jego oddziałem powinny być objęte opodatkowaniem VAT.

Warto w tym miejscu wskazać również na orzeczenie TSUE z 11 marca 2021 r. C-812/19 Danske Bank dotyczący sposobu klasyfikacji w ramach UE świadczeń pomiędzy centralą firmy należącą do Grupy VAT oraz jej oddziałem. Trybunał uznał, iż obie jednostki organizacyjne to odrębni podatnicy dla potrzeb rozliczeń z tytułu VAT. Tym samym, TSUE podtrzymał tok rozumowania wyrażony w sprawie C-7/13 Skandia America (który dotyczył relacji z podmiotem spoza UE). TSUE m.in. wskazał, że artykuł 9 ust. 1 i art. 11 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że do celów podatku od wartości dodanej (VAT) zakład główny spółki znajdujący się w danym państwie członkowskim, który należy do utworzonej na podstawie owego art. 11 Grupy VAT, oraz oddział tej spółki, który ma siedzibę w innym państwie członkowskim, należy uznać za odrębnych podatników, gdy ów zakład główny świadczy na rzecz wspomnianego oddziału usługi, których koszty przypisuje temu oddziałowi.

Stosownie do art. 11 dyrektywy Rady w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r.:

W odniesieniu do świadczeń między podmiotami, które należą do Grup VAT należy zauważyć, że na podstawie art. 2 pkt 47 ustawy:

W myśl art. 2 pkt 48 ustawy:

Na podstawie art. 15a ust. 1 i 2 ustawy:

Grupę VAT mogą utworzyć podmioty, które mają ze sobą jednocześnie powiązania o charakterze finansowym, ekonomicznym i organizacyjnym. Obowiązki związane z rozliczaniem podatku VAT takiej Grupy przejmuje przedstawiciel, a transakcje pomiędzy członkami Grupy nie podlegają opodatkowaniu.

Na podstawie art. 8c ustawy:

W myśl art. 15a ust. 12 ustawy:

Mając na uwadze, że opisane we wniosku świadczenia mają charakter transgraniczny to należy wziąć pod uwagę również przepisy określające miejsce świadczenia, a tym samym opodatkowania tych świadczeń.

Natomiast kwestie dokumentowania transakcji gospodarczych regulują przepisy rozdziału „Faktury” Działu XI.

Zgodnie z art. 2 pkt 31 ustawy:

Stosownie do art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy:

Natomiast zgodnie z art. 106a pkt 2 ustawy:

Elementy jakie powinna zawierać faktura zostały wskazane w art. 106e ustawy.

Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca jest polskim oddziałem zagranicznego przedsiębiorcy - A. GmbH. Wnioskodawca nie jest zarejestrowany w Polsce jako czynny podatnik VAT. Celem działalności oddziału w Polsce jest świadczenie profesjonalnych usług na rzecz jednostki macierzystej (centrali) w Niemczech. Centrala wchodzi w skład grupy VAT na terytorium Niemiec. Grupa VAT w skład której wchodzi A. GmbH nie posiada odrębnego numeru identyfikacyjnego VAT. Numer identyfikacyjny VAT podmiotu nadrzędnego grupy tj. A. GmbH, jest równocześnie numerem identyfikacyjnym VAT dla grupy VAT. Grupa VAT w Niemczech nie posiada odrębnego, wspólnego numeru VAT, ponieważ w niemieckim systemie podatkowym tylko podmiot nadrzędny jest uznawany za przedsiębiorcę dla celów podatku VAT.

Na tle tak przedstawionych okoliczności sprawy Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia czy czynności realizowane przez Wnioskodawcę na rzecz centrali stanowią transakcje podlegające opodatkowaniu VAT oraz sposobu ich udokumentowania.

Analizując powyższe przepisy oraz biorąc pod uwagę okoliczności rozpatrywanej sprawy, należy zauważyć, że centrala jest członkiem grupy VAT w Niemczech. Ma to istotne znaczenie, w kontekście świadczeń pomiędzy podmiotami wchodzącymi do Grupy VAT i niebędącymi członkami Grupy VAT. Wskazówki, w tym zakresie, dają powołane powyżej orzeczenia TSUE. Wynika z nich, że transakcje pomiędzy centralą a oddziałem co do zasady nie podlegają opodatkowaniu - są traktowane jako czynności wewnątrzzakładowe. Wyjątkiem jest sytuacja gdy transakcje są dokonywane pomiędzy podmiotami które należą do Grupy VAT i tymi nie należącymi do tej Grupy. Przynależność jednostki do Grupy VAT oznacza, że przestaje ona na potrzeby tego podatku być rozpatrywana jako odrębny podatnik, a w jej miejsce staje się nim grupa podmiotów jako całość. W konsekwencji, w świetle powyższych orzeczeń TSUE, centrala oraz jej oddział, jeżeli jedno z nich należy do takiej Grupy, podczas gdy drugie z nich jest poza tą Grupą, powinni zostać uznani za odrębnych podatników. Ze względu na fakt, że centrala jest członkiem Grupy VAT w Niemczech to w kontekście powołanych orzeczeń TSUE oraz wprowadzeniu do polskich przepisów nowego rodzaju podatnika jakim jest Grupa VAT należy wskazać, że Wnioskodawca (oddział w Polsce) dokonując świadczeń na rzecz centrali dokonuje świadczeń na rzecz Grupy VAT. Pomimo, że centrala powiązana jest z oddziałem, należy ona do Grupy VAT w Niemczech, stanowi więc ona z wybranymi innymi jednostkami z grupy kapitałowej innego podatnika w zakresie podatku VAT niezależnie od tego, że w ramach Grupy VAT pełni rolę podmiotu nadrzędnego (spółki dominującej). Dlatego usługi świadczone przez Wnioskodawcę na rzecz centrali należy uznać za usługi świadczone między dwoma odrębnymi podatnikami podlegające opodatkowaniu. W konsekwencji skoro czynności realizowane przez Wnioskodawcę na rzecz centrali  stanowią świadczenie usług podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy w zw. z art. 8 ustawy to podlegają dokumentowaniu fakturami VAT.

Powyższe wynika z ustawy o VAT obowiązującej w Polsce, która nie rozróżnia sytuacji pod względem opodatkowania między podmiotem (centralą) wchodzącym w skład grupy VAT jako podmiot nadrzędny tej grupy na rzecz podmiotu spoza tej grupy. Niezależnie od tego czy świadczenia usług dokonano przez oddział na rzecz centrali będącej członkiem Grupy VAT, który pełni rolę podmiotu nadrzędnego, czy też członka Grupy VAT, który nie jest podmiotem nadrzędnym w Grupie VAT, takie transakcje podlegałyby opodatkowaniu. Nie ma również znaczenia, że numer VAT podmiotu nadrzędnego grupy (centrali) jest równocześnie numerem indentyfikacyjnym VAT dla Grupy VAT. Grupa VAT to  szczególny rodzaj podatnika, który istnieje tylko do celów VAT. Jest ona oparta na rzeczywistych finansowych, ekonomicznych i organizacyjnych powiązaniach między przedsiębiorstwami. Choć każdy członek grupy zachowuje swoją formę prawną, utworzeniu grupy do celów VAT nadaje się nadrzędne znaczenie – wyłącznie do celów VAT – w stosunku do form prawnych przewidzianych np. w prawie cywilnym lub w prawie spółek. Tak więc po przystąpieniu do Grupy VAT, jakakolwiek możliwa, istniejąca jednocześnie forma prawna członka grupy traci znaczenie dla celów VAT, a członek grupy staje się częścią nowego odrębnego płatnika VAT, a mianowicie Grupy VAT.

W tym miejscu należy również wskazać, że zagadnienie opodatkowania czynności pomiędzy podmiotami wchodzącymi w skład grup VAT zostało wyjaśnione w wytycznych Komitetu VAT „Guidelines resulting from the 119th meeting of 22 November 2021 document b-taxud.c.1 (2022)2315070 – 1034)”.

Zgodnie z punktem 4 tej wytycznej, Komitet ds. VAT niemal jednomyślnie zgadza się, że dostawa towarów lub usług przez jeden podmiot innemu podmiotowi tej samej osoby prawnej, np. „z siedziby do oddziału”, „z oddziału do siedziby głównej” lub „z oddziału do oddziału”, gdzie tylko jeden z podmiotów uczestniczący w transakcji jest członkiem w transakcji jest członkiem grupy VAT lub w przypadku, gdy podmioty są członkami odrębnych grup VAT, stanowią transakcję podlegającą opodatkowaniu do celów VAT, o ile spełnione są warunki określone w art. 2 ust. 1 dyrektywy VAT. W tym względzie Komitet ds. VAT jest zdania, że aby taka transakcja podlegała opodatkowaniu nie ma znaczenia, czy towary lub usługi są dostarczane z państwa trzeciego do państwa członkowskiego lub odwrotnie, czy też między dwoma państwami członkowskimi”.

Odnośnie zaś odwołania się do treści przepisów ustawy innej niż polska, wskazać należy, że nie jestem uprawniony do interpretowania przepisów obowiązujących w innych państwach, w tym również niemieckiej ustawy o podatku od wartości dodanej, na którą to Państwo powołujecie się w opisie stanu faktycznego oraz własnym stanowisku. W konsekwencji powyższą interpretację oparłem na przepisach polskiej ustawy o podatku od towarów i usług mając jednocześnie na uwadze aktualne orzecznictwo TSUE w kontekście zagadnień odnoszących się do grup VAT. Zauważyć przy tym należy, że w polskim prawodawstwie przepisy dotyczące grupy VAT nie definiują podmiotu nadrzędnego (spółki dominującej) w grupie VAT. Dlatego też uznanie, na podstawie niemieckich przepisów, centrali za podmiot nadrzędny w grupie VAT nie wpłynął na klasyfikacje czynności wykonywanych pomiędzy centralą, a Wnioskodawcą (oddziałem w Polsce).

W konsekwencji Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 i 2 należało uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·         Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.