0114-KDIP1-2.4012.233.2026.1.MW

Interpretacja indywidualna
- stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

14 kwietnia 2026 r. za pośrednictwem systemu e-Doręczenia wpłynął Państwa wniosek z 13 kwietnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski oraz obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca: (...), spółka prawa szwedzkiego z siedzibą w Szwecji. Wnioskodawca jest zarejestrowany jako podatnik VAT czynny w Polsce (VAT-R) i dokonuje czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług na terytorium kraju. Wnioskodawca nie posiada na terytorium Polski oddziału wpisanego do rejestru przedsiębiorców ani innego formalnego przedstawicielstwa.

Wnioskodawca jest spółką prawa szwedzkiego, prowadzącą działalność gospodarczą w zakresie produkcji aluminiowych półproduktów i komponentów stosowanych w produkcji przemysłowej, w szczególności profili aluminiowych oraz gotowych elementów wytwarzanych m.in. z tych profili.

Cała działalność operacyjna Wnioskodawcy jest prowadzona w Szwecji, gdzie znajduje się zakład produkcyjny, magazyny surowców i wyrobów gotowych, a także działy: produkcji, logistyki, księgowości i finansów, marketingu, sprzedaży i obsługi klienta, jak i zarząd spółki. Wnioskodawca zatrudnia w Szwecji około 500 pracowników i tam posiada wszelkie nieruchomości, maszyny i urządzenia niezbędne do prowadzenia działalności.

Jeden z głównych klientów Wnioskodawcy ma siedzibę w Polsce. Wnioskodawca dostarcza temu klientowi półprodukty aluminiowe (wyroby gotowe). W celu realizacji dostaw do polskiego klienta Wnioskodawca powierza wyprodukowane w Szwecji profile aluminiowe polskiemu podwykonawcy (przenosząc własne towary ze Szwecji do Polski). Podwykonawca wykonuje na zlecenie Wnioskodawcy usługę przerobu - tnie i przetwarza profile, wytwarzając z nich gotowe półprodukty aluminiowe zgodnie ze specyfikacją ustaloną przez klienta. Po zakończeniu przerobu gotowe półprodukty są sprzedawane i dostarczane klientowi w Polsce (transport krajowy - od podwykonawcy do klienta).

Przez cały czas trwania procesu przerobu profile aluminiowe przekazane podwykonawcy, jak również wytworzone z nich półprodukty, pozostają własnością Wnioskodawcy. Podwykonawca świadczy na rzecz Wnioskodawcy wyłącznie usługę przerobu na powierzonym materiale (toll processing), przetwarzając profile w półprodukty zgodnie ze specyfikacją ustaloną przez klienta Wnioskodawcy.

Podwykonawca jest spółką prowadzącą działalność w zakresie przerobu aluminium. Wnioskodawca nie jest jego jedynym klientem - podwykonawca realizuje liczne inne zlecenia, zwłaszcza w sektorze budowlanym. Żadne zasoby podwykonawcy nie zostały wydzielone wyłącznie na potrzeby Wnioskodawcy ani nie są one oddane pod jego kontrolę. Wnioskodawca nie dostarcza podwykonawcy żadnych maszyn ani urządzeń. Pracownicy podwykonawcy nie są kontrolowani, nadzorowani ani kierowani przez Wnioskodawcę - usługi są wykonywane przez podwykonawcę jako w pełni niezależny podmiot, który jest zobowiązany do dostarczenia określonych rezultatów. Nie jest to relacja oddelegowania pracowników ani żadna podobna forma.

W związku z rozszerzającą się skalą sprzedaży w Polsce, Wnioskodawca wynajął plac i magazyn w Polsce, na potrzeby składowania towarów. Obiektami tymi zarządza zewnętrzny podmiot - właściciel magazynu/placu (podmiot odrębny od podwykonawcy świadczącego usługi przerobu aluminium). Wnioskodawca nie posiada samodzielnego dostępu do wynajętego placu oraz magazynu - w całości zarządza nimi właściciel, który świadczy dla Wnioskodawcy obsługę magazynowania towarów na tym placu i w magazynie.

Wnioskodawca nie posiada na terytorium Polski żadnych pracowników - nie zatrudnia tu żadnego personelu ani nie angażuje zleceniobiorców. Wnioskodawca nie posiada na terenie Polski środków trwałych. Poza wspomnianym magazynem i placem zarządzanymi przez zewnętrzny podmiot, Wnioskodawca nie wynajmuje, nie dzierżawi ani nie posiada żadnych nieruchomości w Polsce.

W Polsce Wnioskodawca dokonuje następujących czynności opodatkowanych VAT: wewnątrzwspólnotowych nabyć towarów (przesunięcia własnych towarów ze Szwecji do Polski), sprzedaży krajowej (gotowych półproduktów na rzecz klientów w Polsce), innych (transakcyjnych) wewnątrzwspólnotowych nabyć towarów i importu, a także drobnych krajowych zakupów towarów.

Opisany model współpracy Wnioskodawca prowadzi od wielu lat i zamierza go kontynuować w przyszłości. Możliwe jest, że liczba klientów krajowych nieznacznie wzrośnie, jednak model biznesowy pozostanie niezmieniony.

Pytania

1)  Czy w opisanym stanie faktycznym Spółka (...) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 11 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. (dalej: „Rozporządzenie 282/2011”) w związku z art. 28b ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.; dalej: „ustawa o VAT”)?

2)  Czy w opisanym stanie faktycznym Spółka (...) jest podmiotem zobowiązanym do wystawiania faktur ustrukturyzowanych za pośrednictwem Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) na podstawie art. 106ga ust. 1 ustawy o VAT w związku z art. 106ga ust. 2 ustawy o VAT?

Państwa stanowisko w sprawie

W ocenie Wnioskodawcy, w opisanym stanie faktycznym Spółka nie posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej (dalej: „SMPD” lub „FE - fixed establishment”).

1.    Podstawa prawna i definicja SMPD

Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie zostało zdefiniowane w polskiej ustawie o VAT. Zgodnie z art. 11 ust. 1 Rozporządzenia 282/2011, stałe miejsce prowadzenia działalności inne niż siedziba działalności gospodarczej, o której mowa w art. 10, oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Zgodnie zaś z art. 11 ust. 2 Rozporządzenia 282/2011, stałe miejsce prowadzenia działalności inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, o której mowa w art. 10, oznacza dowolne miejsce, które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu świadczenie usług, które wykonuje.

2.    Ugruntowane orzecznictwo TSUE w sprawach toll processing i struktur zbliżonych

2.1. Wyrok TSUE z dnia 29 czerwca 2023 r. w sprawie C-232/22, Cabot Plastics Belgium SA

Kluczowym wyrokiem dla niniejszej sprawy jest wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 29 czerwca 2023 r. w sprawie C-232/22, Cabot Plastics Belgium SA. Sprawa ta dotyczyła belgijskiej spółki Cabot Plastics Belgium SA, która na podstawie umowy o wyłączność wykonywała usługi produkcji z materiałów powierzonych (toll manufacturing) na rzecz szwajcarskiej spółki Cabot Switzerland GmbH – podmiotu, który podobnie jak Spółka (...), był zarejestrowany dla celów VAT w państwie, w którym świadczone były usługi przerobu, lecz nie posiadał tam własnego personelu ani zasobów technicznych.

TSUE rozstrzygnął, że podatnik będący usługobiorcą, którego siedziba działalności gospodarczej znajduje się poza Unią Europejską, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w państwie członkowskim, w którym ma siedzibę podmiot świadczący dane usługi, pod względem prawnym odrębny od tego usługobiorcy, jeżeli nie posiada on tam odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, która może stanowić to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, i to nawet wówczas, gdy podatnik świadczący usługi wykonuje na rzecz tego podatnika będącego usługobiorcą, w wykonaniu wyłącznego zobowiązania umownego, usługi w postaci produkcji z materiałów powierzonych oraz szereg świadczeń akcesoryjnych lub uzupełniających, które przyczyniają się do działalności gospodarczej podatnika będącego usługobiorcą w tym państwie członkowskim.

TSUE przypomniał ponadto, że powiązanie ze stałym miejscem prowadzenia działalności gospodarczej ma charakter wyjątkowy – jest odstępstwem od zasady, zgodnie z którą podstawowym kryterium dla miejsca opodatkowania jest siedziba działalności gospodarczej. Uwzględnienie stałego miejsca prowadzenia działalności jako łącznika jest uzasadnione wyłącznie wówczas, gdy uznanie siedziby jako łącznika nie prowadzi do racjonalnego rozwiązania lub stwarza konflikt z innym państwem członkowskim. Wreszcie Trybunał wyraźnie stwierdził, że to samo zaplecze nie może być jednocześnie wykorzystywane do świadczenia i odbioru tych samych usług.

Stan faktyczny Cabot Plastics Belgium jest niemal tożsamy ze stanem faktycznym Wnioskodawcy: szwajcarski zleceniodawca był zarejestrowany dla celów VAT w Belgii, powierzał towary belgijskiemu podwykonawcy, który je przerabiał, a gotowe produkty były sprzedawane klientom z terytorium Belgii. TSUE mimo to kategorycznie zaprzeczył istnieniu FE po stronie zleceniodawcy.

2.2. Wyrok TSUE z dnia 13 czerwca 2024 r. w sprawie C-533/22, SC Adient Ltd & Co. KG

Wyrok TSUE z dnia 13 czerwca 2024 r. w sprawie C-533/22, SC Adient Ltd & Co. KG, jest kolejnym, fundamentalnym orzeczeniem potwierdzającym i rozwijającym linię orzeczniczą wyznaczoną przez sprawę Cabot Plastics Belgium. Sprawa dotyczyła spółki Adient DE (Niemcy), która dostarczała do rumuńskiej spółki powiązanej (Adient RO) surowce do produkcji tapicerki samochodowej, pozostając ich właścicielem przez cały czas trwania procesu. Rumuński organ podatkowy uznał, że Adient DE posiada SMPD w Rumunii za pośrednictwem zasobów Adient RO.

TSUE po raz kolejny odrzucił takie podejście i sformułował kluczowe zasady: po pierwsze, konieczne jest wyraźne rozdzielenie zasobów używanych przez dostawcę usług od zasobów używanych przez odbiorcę usług; po drugie, przynależność do grupy kapitałowej ani istnienie umowy kontraktowej (w tym o toll manufacturing) nie są wystarczającymi podstawami do uznania istnienia SMPD; po trzecie, fakt że spółka może mieć stałe miejsce prowadzenia działalności w jednym państwie członkowskim dla świadczenia dostaw, nie oznacza, że ma takie samo miejsce dla celów otrzymywania dostaw. Wyrok ten potwierdza, że - jak w niniejszej sprawie - brak odrębnej, własnej struktury personalnej i technicznej Wnioskodawcy w Polsce wyklucza istnienie FE.

2.3. Wyrok TSUE z dnia 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C-333/20, Berlin Chemie A. Menarini SRL

Wyrok TSUE z dnia 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C-333/20, Berlin Chemie A. Menarini SRL, stanowił przełomowe rozstrzygnięcie w kwestii struktur opartych na spółkach zależnych lub podmiotach współpracujących, wobec których organy podatkowe dopatrywały się kreowania SMPD przez ich usługobiorców. Sprawa dotyczyła rumuńskiej spółki Berlin Chemie A. Menarini SRL, która świadczyła na rzecz swojej spółki matki (Berlin Chemie AG z Niemiec) usługi marketingowe, regulacyjne i reklamowe. Rumuński organ podatkowy uznał, że spółka niemiecka posiada w Rumunii SMPD za pośrednictwem zasobów spółki rumuńskiej.

TSUE potwierdził, że te same zasoby ludzkie i techniczne nie mogą być jednocześnie używane przez podmiot zarówno do świadczenia, jak i odbioru usług. Usługodawca działa na własne ryzyko ekonomiczne i we własnym imieniu, a nie jako kontrolowany element usługobiorcy. Wyrok wprost odrzucił możliwość traktowania zaplecza podwykonawcy jako zaplecza klienta.

2.4. Wyrok TSUE z dnia 3 czerwca 2021 r. w sprawie C-931/19, Titanium Ltd

W wyroku z dnia 3 czerwca 2021 r. w sprawie C-931/19, Titanium Ltd, TSUE jednoznacznie orzekł, że stałe miejsce prowadzenia działalności nie może istnieć wyłącznie w oparciu o infrastrukturę techniczną – bez własnego personelu. Zatem wynajmowana nieruchomość, przy której właściciel nie dysponuje własnym personelem świadczącym usługi związane z jej eksploatacją, nie stanowi SMPD dla celów VAT. Zasadę tę można bezpośrednio odnieść do Wnioskodawcy, który nie zatrudnia w Polsce żadnego personelu, a zarząd magazynem i placem w Polsce jest powierzony zewnętrznemu podmiotowi.

2.5. Wyrok TSUE z dnia 16 października 2014 r. w sprawie C-605/12, Welmory sp. z o.o.

W wyroku z dnia 16 października 2014 r. w sprawie C-605/12, Welmory sp. z o.o. (sprawa polska), TSUE sformułował ogólne kryteria oceny SMPD. Zgodnie z tym wyrokiem, o stałym miejscu prowadzenia działalności można mówić wówczas, gdy podmiot dysponuje wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędną do prowadzenia działalności gospodarczej, przy czym działalność ta nie może mieć charakteru wyłącznie pomocniczego lub przygotowawczego, a musi mieć charakter samodzielny w stosunku do działalności siedziby. Wyrok ten stanowi fundament późniejszego orzecznictwa i wyznacza kumulatywne warunki, które – jak wykazano poniżej – w niniejszej sprawie nie są spełnione.

3. Zastosowanie orzecznictwa TSUE do stanu faktycznego Spółki

Konfrontacja opisanego stanu faktycznego z ukształtowanym orzecznictwem TSUE prowadzi do jednoznacznego wniosku: Spółka nie posiada SMPD w Polsce.

Brak własnej struktury personalnej: Wnioskodawca nie zatrudnia w Polsce żadnych pracowników ani nie angażuje żadnych zleceniobiorców. Personel podwykonawcy nie jest kontrolowany, nadzorowany ani kierowany przez Wnioskodawcę. Zgodnie z wyrokami w sprawach Titanium Ltd (C-931/19) i Cabot Plastics Belgium (C-232/22), brak własnego personelu wyklucza istnienie SMPD.

Brak własnych zasobów technicznych: Wnioskodawca nie posiada w Polsce żadnych własnych środków trwałych, maszyn ani urządzeń. Nie dostarcza podwykonawcy żadnych maszyn ani sprzętu do realizacji przerobu. Magazyn i plac są zarządzane przez zewnętrznego operatora – Wnioskodawca nie sprawuje nad nimi bezpośredniej kontroli. Same towary powierzone do przerobu nie stanowią „zasobów technicznych” w rozumieniu Rozporządzenia 282/2011.

Brak kontroli nad zasobami podwykonawcy: Podwykonawca świadczy usługi na rzecz wielu niezależnych klientów, a żadne jego zasoby nie zostały wyłącznie przydzielone na potrzeby Wnioskodawcy. Zgodnie z wyrokami Berlin Chemie (C-333/20) i Adient (C-533/22), zasoby te nie mogą być traktowane jak zasoby Wnioskodawcy.

Zakaz identyfikacji zaplecza usługodawcy z zapleczem usługobiorcy: W myśl utrwalonej linii orzeczniczej TSUE (C-232/22, C-333/20, C-533/22), te same zasoby nie mogą być jednocześnie używane do świadczenia i odbioru usługi. Podwykonawca korzysta ze swoich zasobów wyłącznie w celu świadczenia usług na rzecz Wnioskodawcy – nie mogą one zarazem tworzyć SMPD Wnioskodawcy.

Wyjątkowy charakter SMPD jako kryterium łącznikowego: Zgodnie z wyrokiem C-232/22, powiązanie ze stałym miejscem prowadzenia działalności jest odstępstwem od reguły i powinno być stosowane tylko w wyjątkowych sytuacjach. W niniejszej sprawie uznanie siedziby w Szwecji jako kryterium opodatkowania prowadzi do racjonalnego rozwiązania i nie stwarza żadnego konfliktu.

4. Interpretacje indywidualne Dyrektora KIS potwierdzające stanowisko Wnioskodawcy

Stanowisko Wnioskodawcy jest spójne z linią interpretacyjną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej.

W szczególności:

Interpretacja indywidualna DKIS z dnia 8 kwietnia 2024 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.6.2024.2.SST: Organ potwierdził brak SMPD w przypadku podmiotu zagranicznego, który korzysta w Polsce z magazynu logistycznego obsługiwanego przez zewnętrznego operatora na podstawie umowy o obsługę logistyczną, uznając, że spółka nie zorganizowała na terytorium kraju odpowiednich zasobów ludzkich i technicznych umożliwiających samodzielne i niezależne prowadzenie działalności gospodarczej w Polsce.

Interpretacja indywidualna DKIS z dnia 13 grudnia 2023 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.407.2023.2.RST: Organ wskazał, że skoro podmiot zagraniczny nie posiada SMPD w Polsce, na podstawie art. 106gb ust. 4 pkt 2 ustawy o VAT nie będzie zobowiązany do odbioru faktur od polskich kontrahentów przy użyciu KSeF.

Interpretacja indywidualna DKIS z dnia 28 listopada 2023 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.431.2023.2.RST: Organ potwierdził, że pasywny wynajem nieruchomości, przy którym podatnik nie angażuje własnych zasobów ludzkich i technicznych w Polsce i korzysta wyłącznie z usług podmiotów zewnętrznych, nie sprawując nad nimi bezpośredniej kontroli, nie kreuje SMPD.

Interpretacja indywidualna DKIS z dnia 24 lutego 2023 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.587.2022.2.JO: Organ w analogicznym stanie faktycznym potwierdził brak SMPD przy korzystaniu z infrastruktury zewnętrznych podmiotów bez własnego personelu Wnioskodawcy w Polsce.

Warto wskazać również na interpretację indywidualną z dnia 19 maja 2022 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.92.2022.2.JO, w której organ potwierdził tożsamy wniosek.

5. Objaśnienia podatkowe Ministra Finansów z dnia 28 stycznia 2026 r.

Minister Finansów opublikował w dniu 28 stycznia 2026 r. objaśnienia podatkowe dotyczące zasad ustalania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju dla potrzeb wystawiania faktur przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur. Objaśnienia te - odwołując się do orzecznictwa TSUE oraz Rozporządzenia 282/2011 - potwierdzają, że SMPD istnieje wyłącznie wówczas, gdy łącznie spełnione są następujące warunki: (1) podatnik dysponuje w Polsce zapleczem personalnym i technicznym, (2) zaplecze to ma odpowiednią strukturę umożliwiającą prowadzenie działalności, oraz (3) miejsce to charakteryzuje się wystarczającą stałością. Objaśnienia podkreślają przy tym, że sam polski numer NIP nie przesądza o istnieniu SMPD, zaś zaplecze podwykonawcy nie może być traktowane jak zaplecze usługobiorcy.

W stanie faktycznym Wnioskodawcy żaden z powyższych warunków nie jest spełniony: Wnioskodawca nie dysponuje w Polsce żadnym własnym personelem ani własną infrastrukturą techniczną, a magazyn i plac są obsługiwane przez zewnętrzny podmiot bez jakiejkolwiek możliwości sprawowania przez Wnioskodawcę kontroli nad jego personelem.

Ad. Pytanie 2 - brak obowiązku stosowania KSeF

Zgodnie z art. 106ga ust. 1 ustawy o VAT podatnicy są obowiązani wystawiać faktury przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur. Przepis art. 106ga ust. 2 ustawy o VAT stanowi jednak, że obowiązek ten nie dotyczy podatnika, który nie posiada siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju. Podatnik zagraniczny, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności, jest zobowiązany do wystawiania faktur w KSeF wyłącznie wówczas, gdy to stałe miejsce czynnie uczestniczy w danej transakcji.

Ponieważ Spółka nie posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej SMPD - co wykazano szczegółowo w odpowiedzi na Pytanie 1 - Spółka nie jest podmiotem zobowiązanym do wystawiania faktur ustrukturyzowanych za pośrednictwem KSeF. Powyższy wniosek jest spójny z objaśnieniami podatkowymi Ministra Finansów z dnia 28 stycznia 2026 r., które wyraźnie stwierdzają, że brak SMPD w Polsce zwalnia podmiot zagraniczny z obowiązku korzystania z KSeF. Ewentualne wystawianie faktur w KSeF może mieć charakter wyłącznie dobrowolny.

V. Podsumowanie

Mając na uwadze powyższe, Wnioskodawca wnosi o potwierdzenie, że:

(1) Spółka (...) nie posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 11 ust. 1 i 2 Rozporządzenia 282/2011 w związku z art. 28b ust. 2 ustawy o VAT;

(2) Spółka (...) nie jest podmiotem zobowiązanym do wystawiania faktur ustrukturyzowanych za pośrednictwem Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) na podstawie art. 106ga ust. 1 ustawy o VAT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

Według art. 2 pkt 1 i 3 ustawy:

Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:

Według art. 2 pkt 22 ustawy:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:

Z opisu sprawy wynika, że Spółka (...) jest spółką prawa szwedzkiego z siedzibą w Szwecji. Spółka prowadzi działalność gospodarczą w zakresie produkcji aluminiowych półproduktów i komponentów stosowanych w produkcji przemysłowej, w szczególności profili aluminiowych oraz gotowych elementów wytwarzanych m.in. z tych profili. Cała działalność operacyjna Spółki prowadzona jest w Szwecji, gdzie znajduje się zakład produkcyjny, magazyny surowców i wyrobów gotowych, a także działy: produkcji, logistyki, księgowości i finansów, marketingu, sprzedaży i obsługi klienta, jak i zarząd spółki. Spółka zatrudnia w Szwecji około 500 pracowników i tam posiada wszelkie nieruchomości, maszyny i urządzenia niezbędne do prowadzenia działalności. Spółka jest zarejestrowana jako podatnik VAT czynny w Polsce i dokonuje czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług na terytorium kraju. Spółka nie posiada na terytorium Polski oddziału wpisanego do rejestru przedsiębiorców ani innego formalnego przedstawicielstwa. Jeden z głównych klientów Spółki, któremu Spółka dostarcza półprodukty aluminiowe (wyroby gotowe) ma siedzibę w Polsce. W celu realizacji dostaw do polskiego klienta Spółka powierza wyprodukowane w Szwecji profile aluminiowe polskiemu podwykonawcy (przenosząc własne towary ze Szwecji do Polski). Podwykonawca wykonuje na zlecenie Spółki usługę przerobu - tnie i przetwarza profile, wytwarzając z nich gotowe półprodukty aluminiowe zgodnie ze specyfikacją ustaloną przez klienta. Po zakończeniu przerobu gotowe półprodukty są sprzedawane i dostarczane klientowi w Polsce (transport krajowy - od podwykonawcy do klienta). Przez cały czas trwania procesu przerobu profile aluminiowe przekazane podwykonawcy, jak również wytworzone z nich półprodukty, pozostają własnością Spółki. Podwykonawca świadczy na rzecz Spółki wyłącznie usługę przerobu na powierzonym materiale (toll processing), przetwarzając profile w półprodukty zgodnie ze specyfikacją ustaloną przez klienta Spółki. Podwykonawca jest spółką prowadzącą działalność w zakresie przerobu aluminium. W związku z rozszerzającą się skalą sprzedaży w Polsce, Spółka wynajęła plac i magazyn w Polsce, na potrzeby składowania towarów. W Polsce Spółka dokonuje następujących czynności opodatkowanych VAT: wewnątrzwspólnotowych nabyć towarów (przesunięcia własnych towarów ze Szwecji do Polski), sprzedaży krajowej (gotowych półproduktów na rzecz klientów w Polsce), innych (transakcyjnych) wewnątrzwspólnotowych nabyć towarów i importu, a także drobnych krajowych zakupów towarów. Opisany model współpracy Spółka prowadzi od wielu lat i zamierza go kontynuować w przyszłości. Możliwe jest, że liczba klientów krajowych nieznacznie wzrośnie, jednak model biznesowy pozostanie niezmieniony.

Na tle tak przedstawionego opisu sprawy Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia czy Spółka posiada na terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT, (pytanie nr 1 wniosku) oraz czy Spółka jest zobowiązana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych za pośrednictwem Krajowego Systemu e-Faktur (pytanie nr 2 wniosku).

Odnosząc się do przedmiotowych kwestii należy wskazać, że definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w Rozporządzeniu Wykonawczym Rady (UE) Nr 282/2011 z 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE l 77 z 23.03.2011 r., str. 1, ze zm.) zwanego dalej „rozporządzeniem 282/2011”.

Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia, jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.

Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:

W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:

Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:

Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94 Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12 Welmory Sp. z o.o.

Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób przemijający, czy okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający.

Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Zgodnie z tym przepisem:

Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce nie jest konieczne, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne jest aby stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby.

Jeżeli dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym infrastrukturę techniczną) cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie. Co istotne, bez znaczenia dla powyższego rozstrzygnięcia pozostaje kwestia, czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez ten podmiot, oraz czy jest to infrastruktura „własna”. W wydawanych wyrokach TSUE wskazywał bowiem, że w zależności od okoliczności, dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie członkowskim może nie być konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile zaplecze udostępnione przez podmiot trzeci umożliwia odbiór świadczonych usług i ich wykorzystywanie w działalności gospodarczej usługobiorcy (np. w wyroku C-605/12 w sprawie Welmory Sp. z o.o.). Przy czym, dostępność zaplecza dostarczonego przez inny podmiot musi być porównywalna do dostępności zaplecza własnego.

W wyroku z dnia 7 kwietnia 2022 r. sygn. C-333/20 w sprawie Berlin Chemie, badając kwestię istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki niemieckiej w Rumunii, która korzystała z zasobów powiązanej z nią spółki rumuńskiej, Trybunał wskazał, że: „Artykuł 44 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r., i art. 11 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że spółka mająca siedzibę w jednym państwie członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada tam spółkę zależną, która na podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne, za pomocą których świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży”.

TSUE podkreślił, że o ile posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego nie jest konieczne, aby móc stwierdzić, że podatnik posiada odpowiednią strukturę, która charakteryzuje się wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego i technicznego w innym państwie członkowskim, o tyle konieczne jest, aby podatnik był uprawniony do dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sam sposób, jak gdyby było ono jego zapleczem własnym. Zaplecze personalne i techniczne udostępnione spółce niemieckiej przez spółkę rumuńską, które zdaniem rumuńskich organów podatkowych pozwalało na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki niemieckiej w Rumunii, stanowiło również zaplecze, dzięki któremu spółka rumuńska świadczyła usługi na rzecz spółki niemieckiej. W tym przypadku Trybunał podkreślił, że to samo zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do realizacji i odbioru tych samych świadczeń.

W wyroku C-232/22 z 29 czerwca 2023 r. TSUE orzekł, że: „podatnik będący usługobiorcą, którego siedziba działalności gospodarczej znajduje się poza Unią, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w państwie członkowskim, w którym ma siedzibę podmiot świadczący dane usługi, pod względem prawnym odrębny od tego usługobiorcy, jeżeli nie posiada on tam odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, która może stanowić to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, i to nawet wówczas, gdy podatnik świadczący usługi wykonuje na rzecz tego podatnika będącego usługobiorcą, w wykonaniu wyłącznego zobowiązania umownego, usługi w postaci produkcji z materiałów powierzonych oraz szereg świadczeń akcesoryjnych lub uzupełniających, które przyczyniają się do działalności gospodarczej podatnika będącego usługobiorcą w tym państwie członkowskim”.

Należy także zwrócić uwagę na wyrok TSUE z 13 czerwca 2024 r. o sygn. C‑533/22, w którym TSUE orzekł, że „(...) nie można uznać, iż spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim, posiada dla celów określenia miejsca świadczenia tych usług stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, z tego tylko powodu, że obie spółki należą do tej samej grupy lub że spółki te są ze sobą związane umową o świadczenie usług (pkt 54). (...) spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i techniczne, którym dysponuje ona w rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne od zaplecza, za pomocą którego świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze personalne i techniczne zapewnia jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub pomocniczych (pkt 81).”

Z kolei kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej poruszył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 października 2019 r., sygn. I FSK 980/17 wskazując, że: „To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.

Mając na uwadze powołane orzecznictwo TSUE, przepisy prawa oraz przedstawione okoliczności sprawy należy uznać, że Spółka (...) nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ponieważ nie zorganizowała na terytorium kraju odpowiednich zasobów osobowych i technicznych umożliwiających samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej. Jak wynika z wniosku, Spółka posiada siedzibę działalności gospodarczej w Szwecji i prowadzi działalność gospodarczą w zakresie produkcji aluminiowych półproduktów i komponentów stosowanych w produkcji przemysłowej, w szczególności profili aluminiowych oraz gotowych elementów wytwarzanych m.in. z tych profili. Cała działalność operacyjna Spółki jest prowadzona w Szwecji. Spółka jest zarejestrowana jako podatnik VAT czynny w Polsce i dokonuje czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług na terytorium kraju. Spółka dostarcza do jednego z głównych klientów Spółki (mającego siedzibę w Polsce) półprodukty aluminiowe (wyroby gotowe). W celu realizacji dostaw do polskiego klienta Spółka powierza wyprodukowane w Szwecji profile aluminiowe polskiemu podwykonawcy (przenosząc własne towary ze Szwecji do Polski). Podwykonawca wykonuje na zlecenie Spółki usługę przerobu – tnie i przetwarza profile, wytwarzając z nich gotowe półprodukty aluminiowe zgodnie ze specyfikacją ustaloną przez klienta. Po zakończeniu przerobu gotowe półprodukty są sprzedawane i dostarczane klientowi w Polsce (transport krajowy – od podwykonawcy do klienta). Przez cały czas trwania procesu przerobu profile aluminiowe przekazane podwykonawcy, jak również wytworzone z nich półprodukty, pozostają własnością Spółki. Spółka wynajęła plac i magazyn w Polsce, na potrzeby składowania towarów. W Polsce Spółka dokonuje następujących czynności opodatkowanych VAT: wewnątrzwspólnotowych nabyć towarów (przesunięcia własnych towarów ze Szwecji do Polski), sprzedaży krajowej (gotowych półproduktów na rzecz klientów w Polsce), innych (transakcyjnych) wewnątrzwspólnotowych nabyć towarów i importu, a także drobnych krajowych zakupów towarów. Opisany model współpracy Spółka prowadzi od wielu lat i zamierza go kontynuować w przyszłości. Możliwe jest, że liczba klientów krajowych nieznacznie wzrośnie, jednak model biznesowy pozostanie niezmieniony.

Należy jednak wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego. Zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. Z okoliczności sprawy wynika, że Spółka nie posiada na terenie Polski środków trwałych. Poza wynajmowanym magazynem i placem zarządzanymi przez zewnętrzny podmiot, Spółka nie wynajmuje, nie dzierżawi ani nie posiada żadnych nieruchomości w Polsce. Natomiast w zakresie zaplecza osobowego Spółka nie posiada na terytorium Polski żadnych pracowników – nie zatrudnia tu żadnego personelu ani nie angażuje zleceniobiorców. Zatem mając na uwadze powyższe należy uznać, że Spółka (...) nie posiada żadnych własnych zasobów osobowych ani technicznych na terytorium Polski.

Należy jednak zauważyć, że dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być dostępne dla usługobiorcy jak jego własne, tj. usługobiorca musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. W analizowanej sprawie pracownicy podwykonawcy nie są kontrolowani, nadzorowani ani kierowani przez Spółkę - usługi są wykonywane przez podwykonawcę jako w pełni niezależny podmiot, który jest zobowiązany do dostarczenia określonych rezultatów. Jak Państwo wskazali, nie jest to relacja oddelegowania pracowników ani żadna podobna forma. Żadne zasoby podwykonawcy nie zostały wydzielone wyłącznie na potrzeby Spółki ani nie są one oddane pod jej kontrolę. W odniesieniu do zasobów technicznych, Spółka nie dostarcza podwykonawcy żadnych maszyn ani urządzeń. Wynajmowanym przez Spółkę magazynem i placem zarządza zewnętrzny podmiot - właściciel magazynu/placu (podmiot odrębny od podwykonawcy świadczącego usługi przerobu aluminium). Spółka nie posiada samodzielnego dostępu do wynajętego placu oraz magazynu - w całości zarządza nimi właściciel, który świadczy dla Spółki obsługę magazynowania towarów na tym placu i w magazynie. Zatem Spółka nie posiada żadnego zaplecza personalnego ani technicznego na terytorium Polski oraz nie posiada kontroli nad zapleczem ww. usługodawców porównywalnej do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. W konsekwencji należy stwierdzić, że nie została spełniona jedna z podstawowych przesłanek istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.

Do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli strukturą o wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności gospodarczej) trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego tak, aby miały one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Zatem, decydujący jest fakt, że struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą stałością, a nie została założona dla potrzeb przemijających. Stałość prowadzonej działalności musi być odnoszona do czynnika czasu, czyli do długości okresu działalności, do jej zamierzonej lub faktycznej powtarzalności i systematyczności.

Ponownie wskazać należy, że Spółka poza wynajmowanym magazynem i placem nie wynajmuje, nie dzierżawi ani nie posiada żadnych nieruchomości w Polsce. Spółka nie posiada na terenie Polski środków trwałych. Spółka nie posiada na terytorium Polski żadnych pracowników. Spółka nie posiada samodzielnego dostępu do wynajętego placu oraz magazynu – w całości zarządza nimi właściciel, który świadczy dla Spółki obsługę magazynowania towarów na tym placu i w magazynie. Spółka nie posiada kontroli nad zapleczem osobowym/technicznym ww. usługodawców porównywalnej do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. Cała działalność operacyjna Spółki jest prowadzona w Szwecji, gdzie znajduje się zakład produkcyjny, magazyny surowców i wyrobów gotowych, a także działy: produkcji, logistyki, księgowości i finansów, marketingu, sprzedaży i obsługi klienta, jak i zarząd spółki. Spółka zatrudnia w Szwecji około 500 pracowników i tam posiada wszelkie nieruchomości, maszyny i urządzenia niezbędne do prowadzenia działalności. Spółka nie posiada na terytorium Polski oddziału wpisanego do rejestru przedsiębiorców ani innego formalnego przedstawicielstwa. Zatem, skoro Spółka nie posiada na terytorium Polski odpowiednich zasobów osobowych oraz technicznych niezbędnych do prowadzenia działalności nie można uznać, że jest spełnione kryterium stałości, bowiem kryterium to należy odnieść m.in. do obecności zasobów osobowych i technicznych.

W konsekwencji, oceniając całokształt przedstawionych okoliczności sprawy należy stwierdzić, że w świetle aktualnego orzecznictwa TSUE, Spółka (...) nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.

Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.

Ponadto przedmiotem Państwa wątpliwości jest ustalenie czy Spółka jest zobowiązana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) w zakresie faktur wystawianych zgodnie z przepisami o VAT (pytanie nr 2 wniosku).

Odnosząc się do wątpliwości Spółki, należy wskazać, że zgodnie z art. 2 pkt 32a ustawy:

Ustawą z dnia 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1598), wprowadzono zmiany w zakresie KSeF, które miały wejść w życie 1 lipca 2024 r. Jednak, zgodnie z ustawą z dnia 9 maja 2024 r. zmieniającą ustawę o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2024 r. poz. 852), zwanej dalej „ustawą zmieniającą” - termin wejścia w życie obowiązkowego KSeF został przesunięty na 1 lutego 2026 r.

Stosownie do art. 106ga ust. 1-4 ustawy, który wszedł w życie od 1 lutego 2026 r.:

Ponadto stosownie do art. 106gb ust. 1 i 2 ustawy, który wszedł w życie od 1 lutego 2026 r.:

Natomiast według art. 106gb ust. 4 ustawy:

Przepis art. 106ga ust. 1 ustawy, który obowiązuje od 1 lutego 2026 r. wskazuje, że podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur. Jednocześnie ustęp 2 pkt 1 powoływanego przepisu przewiduje wyłączenie z tego obowiązku tych podmiotów, które nie posiadają w Polsce siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Zatem, skoro jak ustaliłem, Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, to zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, nie ma obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) od 1 lutego 2026 r. Jednocześnie należy wskazać, że Spółka jest zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT w Polsce, w związku z czym ma możliwość wystawiania faktury ustrukturyzowanej przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, zgodnie z art. 106ga ust. 4 ustawy, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą.

W konsekwencji Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 uznaję za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.