0114-KDIP1-2.4012.156.2026.2.RST

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

10 marca 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy momentu powstania obowiązku podatkowego z tytułu świadczenia usług krótkoterminowego zakwaterowania. Uzupełniła go Pani – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 5 marca 2026 r. (data wpływu 16 kwietnia 2026 r.). Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy Prawo przedsiębiorców, prowadzącym najem prywatny krótkoterminowy. Jednocześnie Wnioskodawca jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (dalej: ustawa o VAT). Zgłoszony do VAT UE.

Wnioskodawca jest właścicielem lokalu mieszkalnego położonego na terytorium Polski. Lokal ten jest wykorzystywany do świadczenia usług krótkoterminowego zakwaterowania (najem prywatny krótkoterminowy) na rzecz osób fizycznych, głównie turystów. Usługi te nie mają charakteru najmu długoterminowego na cele mieszkaniowe, lecz polegają na czasowym udostępnianiu lokalu na doby bez dodatkowych usług typu gastronomia, sprzątanie itp.

Rezerwacje dokonywane są za pośrednictwem zagranicznych internetowych platform rezerwacyjnych: A, B.

Model rozliczeń wygląda następująco:

• gość dokonuje rezerwacji lokalu za pośrednictwem jednej z powyższych platform (A,B);
• zapłata za pobyt dokonywana jest przez gościa za pośrednictwem portalu (płatność elektroniczna) w momencie dokonywania rezerwacji - opłata bezzwrotna;
• środki pieniężne są pobierane przez portal i przekazywane Wnioskodawcy po potrąceniu prowizji należnej portalowi w momencie wymeldowania najemcy;
• portale wystawiają Wnioskodawcy faktury za świadczoną usługę pośrednictwa. Wnioskodawca nie otrzymuje zapłaty bezpośrednio od gościa - środki wpływają wyłącznie za pośrednictwem portalu. Wnioskodawca nie ma dostępu do dysponowania środkami pieniężnymi z najmu w czasie trwania rezerwacji (Klient dokonuje rezerwacji pobytu z kilkumiesięcznym wyprzedzeniem i w chwili rezerwacji uiszcza pełną kwotę należności za usługę zakwaterowania na rzecz portalu pośredniczącego, przy czym Wnioskodawca otrzymuje środki pieniężne dopiero po zakończeniu pobytu klienta (w dniu wymeldowania), tj. po wykonaniu usługi.

Wnioskodawca dokumentuje sprzedaż zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy o VAT oraz rozlicza podatek należny z tytułu świadczonych usług zakwaterowania.

W praktyce mogą występować sytuacje, w których:

• płatność jest pobierana przez portal przed rozpoczęciem pobytu,
• środki są przekazywane Wnioskodawcy dopiero po zakończeniu pobytu,
• rezerwacja zostaje anulowana, ale środki nie są zwracane klientowi.

Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą prawidłowego określenia momentu powstania obowiązku podatkowego w podatku VAT z tytułu świadczonych usług zakwaterowania w opisanym modelu rozliczeń.

Opis zdarzenia przyszłego

W przyszłości Wnioskodawca zamierza kontynuować świadczenie usług krótkoterminowego zakwaterowania w opisanym wyżej modelu, tj.:

• jako osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej, prowadząca najem prywatny krótkoterminowy,
• będąc czynnym podatnikiem VAT,
• przy wykorzystaniu platform pośredniczących, takich jak A. oraz B.,
• przy modelu rozliczeń, w którym zapłata od gościa jest pobierana przez portal w całości lub w części przed wykonaniem usługi, a następnie przekazywana Wnioskodawcy po wykonaniu usługi i po potrąceniu prowizji.

Wnioskodawca zamierza prawidłowo określać moment powstania obowiązku podatkowego zgodnie z art. 19a ustawy o VAT i w tym celu występuje o wydanie interpretacji indywidualnej.

Pytania

1. Czy w opisanym stanie faktycznym obowiązek podatkowy w podatku VAT z tytułu świadczenia usług krótkoterminowego zakwaterowania powstaje:

a. w momencie pobrania zapłaty przez portal od gościa,

b. w momencie przekazania środków pieniężnych Wnioskodawcy przez portal, czy

c. w momencie wykonania usługi, tj. z chwilą zakończenia pobytu gościa?

2. Czy pobranie przez portal płatności od gościa przed wykonaniem usługi należy uznać za „otrzymanie zapłaty” przez Wnioskodawcę w rozumieniu art. 19a ust. 8 ustawy o VAT, skutkujące powstaniem obowiązku podatkowego z tytułu otrzymania zaliczki?

3. Czy w opisanym modelu rozliczeń portal internetowy należy uznać za podmiot przyjmujący płatność w imieniu i na rzecz Wnioskodawcy (inkasenta), a w konsekwencji czy moment pobrania środków przez portal jest równoznaczny z ich otrzymaniem przez Wnioskodawcę dla celów podatku VAT?

4. W przypadku uznania przez Organ, że obowiązek podatkowy powstaje w momencie pobrania zapłaty przez portal, Wnioskodawca wnosi o potwierdzenie czy obowiązek podatkowy powstaje wyłącznie w odniesieniu do kwoty faktycznie należnej Wnioskodawcy (po potrąceniu prowizji portalu), czy też od pełnej kwoty zapłaconej przez gościa?

Pani stanowisko w sprawie

Zgodnie z art. 19a ust. 1 ustawy o VAT, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wykonania usługi.

Usługa krótkoterminowego zakwaterowania jest usługą o charakterze jednorazowym, wykonaną z chwilą zakończenia pobytu gościa. W związku z tym zasadniczo obowiązek podatkowy powinien powstać w dniu zakończenia pobytu.

Zaliczka - art. 19a ust. 8 ustawy o VAT

Zgodnie z art. 19a ust. 8 ustawy o VAT, jeżeli przed wykonaniem usługi otrzymano całość lub część zapłaty, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą jej otrzymania w odniesieniu do otrzymanej kwoty.

Kluczowe jest zatem ustalenie, czy pobranie środków przez portal oznacza ich „otrzymanie” przez Wnioskodawcę.

Charakter prawny środków przetrzymywanych przez portal.

Zdaniem Wnioskodawcy:

- portale działają jako pośrednicy,

- środki pieniężne do momentu ich przekazania nie są w pełni do dyspozycji Wnioskodawcy,

- Wnioskodawca nie ma swobodnego prawa dysponowania tymi środkami przed ich wypłatą.

W konsekwencji środki pobrane przez portal nie stanowią definitywnego przysporzenia majątkowego po stronie Wnioskodawcy w momencie ich pobrania od gościa.

Definitywność zapłaty jako warunek powstania obowiązku podatkowego

W orzecznictwie i interpretacjach podatkowych wskazuje się, że „otrzymanie zapłaty” oznacza uzyskanie środków w sposób definitywny, tj. skutkujący trwałym przysporzeniem majątkowym.

Jeżeli:

- środki są jedynie przetrzymywane przez pośrednika,

- ich wypłata zależy od spełnienia określonych warunków (np. realizacji pobytu),

to nie można uznać, że podatnik otrzymał zapłatę w rozumieniu art. 19a ust. 8 ustawy o VAT.

Zdaniem Wnioskodawcy:

Jeżeli środki są wypłacane dopiero po wykonaniu usługi i dopiero wtedy stają się definitywnie należne, obowiązek podatkowy powstaje w momencie wykonania usługi (zakończenia pobytu).

Pobranie zapłaty przez portal przed wykonaniem usługi nie powoduje powstania obowiązku podatkowego, jeżeli środki te nie są jeszcze definitywnie należne Wnioskodawcy i mogą zostać zwrócone gościowi.

Moment przekazania środków przez portal po wykonaniu usługi nie ma znaczenia dla powstania obowiązku podatkowego - decydujące jest wykonanie usługi.

Kwota, która faktyczne wpływa na konto bankowe Wnioskodawcy po potrąceniu prowizji winna być przychodem do opodatkowania.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:

Z regulacji tej wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

Według art. 2 pkt 1 ustawy:

W świetle art. 2 pkt 6 ustawy,

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:

Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy:

W myśl art. 15 ust. 2 ustawy:

Zgodnie art. 19a ust. 1 ustawy

W myśl art. 19a ust. 2 ustawy

W myśl art. 19a ust. 8 ustawy:

Z konstrukcji podatku od towarów i usług wynika, że podatnik, który wykonuje czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT, zobowiązany jest opodatkować daną czynność w momencie powstania obowiązku podatkowego. Powołany wyżej przepis art. 19a ust. 1 ustawy formułuje zasadę ogólną, zgodnie z którą obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towaru bądź wykonania usługi co oznacza, że podatek staje się wymagalny w rozliczeniu za okres, w którym dokonana została dostawa towarów bądź świadczenie usług i powinien być rozliczony za ten okres.

Ustawodawca w ustawie o VAT nie sprecyzował co należy rozumieć przez moment wykonania usługi. Jednakże należy przyjąć, że momentem wykonania usługi jest moment faktycznego wykonania wszystkich działań i czynności składających się na daną usługę. Moment powstania obowiązku podatkowego wymaga od wykonawcy danej usługi prawidłowego określenia momentu jej wykonania. Przy określaniu chwili wykonania usługi należy mieć na uwadze specyfikę danej usługi i obowiązki ciążące na stronach umowy, w szczególności rodzaj i charakter składających się na daną usługę czynności. Wyżej wymienione kwestie – zgodnie z zasadą swobody zawierania umów regulowane są w zawieranych przez strony umowach cywilnoprawnych, chyba, że zasady wykonywania danego rodzaju usług są regulowane przepisami prawa.

Jeżeli przed wykonaniem usługi podatnik otrzyma całość lub część zapłaty, obowiązek podatkowy powstanie z chwilą jej otrzymania w odniesieniu do otrzymanej kwoty.

Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca jest właścicielem lokalu mieszkalnego położonego na terytorium Polski. Lokal ten jest wykorzystywany do świadczenia usług krótkoterminowego zakwaterowania (najem prywatny krótkoterminowy) na rzecz osób fizycznych, głównie turystów. Wnioskodawca jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT.

Rezerwacje dokonywane są przez turystów za pośrednictwem zagranicznych internetowych platform rezerwacyjnych: A., B.

Model rozliczeń wygląda następująco:

• gość dokonuje rezerwacji lokalu za pośrednictwem jednej z powyższych platform (A., B.);
• zapłata za pobyt dokonywana jest przez gościa za pośrednictwem portalu (płatność elektroniczna) w momencie dokonywania rezerwacji - opłata bezzwrotna;
• środki pieniężne są pobierane przez portal i przekazywane Wnioskodawcy po potrąceniu prowizji należnej portalowi w momencie wymeldowania najemcy;
• portale wystawiają Wnioskodawcy faktury za świadczoną usługę pośrednictwa. Wnioskodawca nie otrzymuje zapłaty bezpośrednio od gościa - środki wpływają wyłącznie za pośrednictwem portalu. Wnioskodawca nie ma dostępu do dysponowania środkami pieniężnymi z najmu w czasie trwania rezerwacji (Klient dokonuje rezerwacji pobytu z kilkumiesięcznym wyprzedzeniem i w chwili rezerwacji uiszcza pełną kwotę należności za usługę zakwaterowania na rzecz portalu pośredniczącego, przy czym Wnioskodawca otrzymuje środki pieniężne dopiero po zakończeniu pobytu klienta (w dniu wymeldowania), tj. po wykonaniu usługi).

W praktyce mogą występować sytuacje, w których:

• płatność jest pobierana przez portal przed rozpoczęciem pobytu,
• środki są przekazywane Wnioskodawcy dopiero po zakończeniu pobytu,
• rezerwacja zostaje anulowana, ale środki nie są zwracane klientowi.

W przyszłości Wnioskodawca zamierza kontynuować świadczenie usług krótkoterminowego zakwaterowania w opisanym wyżej modelu.

Wnioskodawca dokumentuje sprzedaż zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy o VAT oraz rozlicza podatek należny z tytułu świadczonych usług zakwaterowania.

Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą ustalenia:

• czy obowiązek podatkowy w podatku VAT z tytułu świadczenia usług krótkoterminowego zakwaterowania powstaje: w momencie pobrania zapłaty przez portal od gościa, w momencie przekazania środków pieniężnych Wnioskodawcy przez portal, czy w momencie wykonania usługi, tj. z chwilą zakończenia pobytu gościa (pytanie nr 1);
• czy pobranie przez portal płatności od gościa przed wykonaniem usługi należy uznać za „otrzymanie zapłaty” przez Wnioskodawcę w rozumieniu art. 19a ust. 8 ustawy o VAT, skutkujące powstaniem obowiązku podatkowego z tytułu otrzymania zaliczki (pytanie nr 2);
• czy portal internetowy należy uznać za podmiot przyjmujący płatność w imieniu i na rzecz Wnioskodawcy (inkasenta), a w konsekwencji czy moment pobrania środków przez portal jest równoznaczny z ich otrzymaniem przez Wnioskodawcę dla celów podatku VAT (pytanie nr 3);
• czy obowiązek podatkowy powstaje wyłącznie w odniesieniu do kwoty faktycznie należnej Wnioskodawcy (po potrąceniu prowizji portalu), czy też od pełnej kwoty zapłaconej przez gościa (pytanie nr 4).

W tym miejscu należy wskazać, że ustawodawca nie zamieścił w treści ustawy definicji zaliczki ani przedpłaty. Zgodnie więc ze Słownikiem języka polskiego (Wydawnictwo Naukowe PWN S.A., strona internetowa – www.sjp.pwn.pl), zaliczka to część należności wpłacana lub wypłacana z góry na poczet należności. Zatem zaliczkę wpłaca się na poczet przyszłej dostawy towarów lub przyszłego wykonania usługi przed faktyczną dostawą lub faktycznym wykonaniem usługi. Natomiast przez przedpłatę należy rozumieć określoną sumę pieniędzy, stanowiącą część ceny towaru lub usługi, wpłacaną z góry w celu uzyskania gwarancji zakupu lub wykonania usługi w określonym terminie. Stosownie do powyższego, zaliczka jak również przedpłata jako zapłata na poczet przyszłej należności musi być powiązana z konkretną transakcją.

Aby uznać wpłacaną kwotę za zaliczkę/przedpłatę na poczet przyszłych dostaw towarów lub świadczenia usług, istotne jest aby przyszłe świadczenie było jasno określone w sposób umożliwiający jego identyfikację.

W wyroku z 21 lutego 2006 r. w sprawie C-419/02 BUPA Hospitals Ltd i Goldsborough Developments Ltd przeciwko Commissioners of Customs & Excise, TSUE stwierdził, że w zakresie art. 10 ust. 2 akapit drugi VI Dyrektywy VAT, nie mieści się przedpłata dokonana w kwocie ryczałtowej na towary wskazane w sposób ogólny w wykazie, który może zostać w każdej chwili zmieniony za porozumieniem nabywcy i sprzedawcy, z którego nabywca może ewentualnie wybrać towary, na podstawie umowy, którą może on w każdej chwili rozwiązać, odzyskując w całości niewykorzystaną przedpłatę. Należy wskazać, że art. 10 ust. 2 akapit drugi powyższej Dyrektywy stanowi, że w przypadku gdy zapłata następuje przed wykonaniem dostawy towarów lub świadczenia usług, podatek staje się wymagalny w momencie otrzymania płatności i od jej wysokości.

W powyższym wyroku TSUE podkreślił również, że „(...) w przypadku dokonania płatności zaliczkowej obowiązek podatkowy w podatku VAT powstaje zanim dostawa towarów lub świadczenie usług zostaną wykonane. Aby obowiązek podatkowy powstał w takiej sytuacji, wszelkie okoliczności mające znaczenie dla zaistnienia zdarzenia podatkowego, tzn. przyszła dostawa lub przyszłe świadczenie usług muszą już być znane, a zatem w szczególności, (...) w momencie dokonania takiej zapłaty, towary i usługi powinny być szczegółowo określone”.

Powyższy wyrok TSUE zachowuje swoją aktualność na gruncie obecnie obowiązującej Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.).

Zatem, aby zapłatę na poczet przyszłych należności uznać za zaliczkę, przedpłatę muszą zostać spełnione następujące przesłanki:

• zapłata musi zostać dokonana na poczet konkretnej transakcji, tj. przyszłe świadczenie powinno być określone co do rodzaju w sposób jednoznaczny (określone powinny być cechy identyfikujące rodzaj towaru bądź usługi),
• konkretyzacja przyszłego świadczenia powinna być wystarczająco dokładna dla określenia zasad opodatkowania świadczenia, tj. w szczególności należy móc określić miejsce świadczenia i stawkę opodatkowania,
• w momencie dokonania zaliczki strony nie mają intencji zmiany świadczenia w przyszłości.

Jednocześnie należy wskazać, że zaliczka, przedpłata nie tworzą samodzielnego bytu podatkowego, lecz są ściśle związane z konkretnym świadczeniem i nie można rozpatrywać ich jako czynności „oderwanej” od sprzedaży. Nie są one dodatkowymi czynnościami, lecz są integralnie związane z dostawą towarów lub świadczeniem usług, na poczet których zostały uiszczone.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy należy wskazać, że wpłacane przez turystów na rzecz internetowych platform rezerwacyjnych opłaty za pobyt, dotyczą konkretnej rezerwacji dokonanej przez turystę, a więc usługi znanej z miejsca i warunków jej wykonania, terminu pobytu i zapewnianych świadczeń. Zatem zapłata za pobyt, która jest wpłacana na konto platformy rezerwacyjnej za faktyczne wykonanie usługi zakwaterowania w lokalu mieszkalnym położonym w Polsce jest zaliczką na tę usługę, co pozwala ją traktować jako zaliczkę w rozumieniu art. 19a ust. 8 ustawy. Tym samym kwota, którą turysta wpłacana na rzecz platformy rezerwacyjnej stanowi zaliczkę na poczet świadczonej przez Wnioskodawcę usługi krótkoterminowego zakwaterowania.

W związku z powyższym bez znaczenia jest dla rozstrzygnięcia okoliczność, jak strony (Wnioskodawca i internetowa platforma rezerwacyjna) umówiły się co do terminu, w którym płatności od turystów (gości) zostaną przekazane na konto bankowe Wnioskodawcy, gdyż pomiędzy Wnioskodawcą a internetową platformą rezerwacyjną, nie dochodzi do sprzedaży. Zatem internetowa platforma rezerwacyjna przyjmuje płatność w imieniu i na rzecz Wnioskodawcy i tym samym moment pobrania środków przez platformę internetową jest równoznaczny z ich otrzymaniem przez Wnioskodawcę.

W konsekwencji w niniejszej sprawie w momencie pobrania zapłaty przez portal od turysty (gościa), powstaje u Wnioskodawcy obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług na podstawie art. 19a ust. 8 ustawy. W przedstawionej sytuacji otrzymana od turysty płatność ma wyraźny związek z późniejszym konkretnym świadczeniem, które jest jasno sprecyzowane w momencie nabycia. Zapłata ta uprawnia bowiem turystę do skorzystania z usług świadczonych przez Wnioskodawcę, w odpowiednim czasie wynikającym z rezerwacji.

Mając na uwadze powołane przepisy prawa oraz przedstawiony opis sprawy, należy stwierdzić, że w przypadku otrzymania przez platformę rezerwacyjną zaliczki, na poczet świadczonych przez Wnioskodawcę usług krótkoterminowego zakwaterowania, obowiązek podatkowy dla Wnioskodawcy powstanie zgodnie z art. 19a ust. 8 ustawy - z chwilą jej otrzymania przez platformę rezerwacyjną, w odniesieniu do otrzymanej kwoty, czyli całej kwoty która wpływa na konto bankowe platformy rezerwacyjnej.

W konsekwencji stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytań nr 1-4 należy uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy:

• stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia, oraz
• zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego podanym przez Panią w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.