Interpretacja indywidualna
- stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

2 marca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce oraz obowiązku wystawiania i odbioru faktur ustrukturyzowanych za pomocą KSeF. Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 20 kwietnia 2026 r. (wpływ 20 kwietnia 2026 r.).

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawcą w niniejszej sprawie jest rezydent Niemiec zarejestrowany do celów VAT w Polsce - spółka A. GmbH.

W przedmiotowej sprawie istotne znaczenie mają okoliczności dotyczące działalności gospodarczej prowadzonej przez zagraniczny podmiot z siedzibą w Niemczech (dalej: „Spółka zagraniczna” lub „Spółka DE”), który współpracuje z podmiotami gospodarczymi mającymi siedziby na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej.

Spółka zagraniczna jest podmiotem prawa niemieckiego, posiadającym siedzibę statutową w Niemczech oraz niemiecki numer identyfikacji podatkowej. Jednocześnie Spółka zagraniczna dokonała rejestracji dla celów podatku od towarów i usług w Polsce i posiada polski numer NIP-VAT. W związku z tą rejestracją Spółka składa w Polsce pliki JPK_V7.

Profil działalności Spółki zagranicznej obejmuje sprzedaż towarów z zakresu chemii budowlanej. Sprzedaż ta realizowana jest głównie w modelu e-commerce, za pośrednictwem internetowych platform handlowych takich jak (…) oraz (…). Odbiorcami towarów są zarówno konsumenci (B2C), jak i podmioty gospodarcze (B2B), zlokalizowani na terytorium Niemiec, innych państw Unii Europejskiej oraz Polski.

Spółka zagraniczna nie posiada na terytorium Niemiec żadnych nieruchomości oraz zaplecza magazynowego. Całość zapasów towarów przeznaczonych do sprzedaży jest składowana na terytorium Polski, w magazynie prowadzonym przez zewnętrznego operatora logistycznego. Spółka korzysta z usług magazynowania oraz kompleksowej obsługi logistycznej (tzw. fulfillment), obejmującej m.in. przyjęcie towarów, ich składowanie, kompletację zamówień, pakowanie oraz wysyłkę do klientów końcowych. Wysyłka towarów odbywa się bezpośrednio z magazynu zlokalizowanego w Polsce do ostatecznych nabywców, zarówno w Polsce, jak i poza jej terytorium.

Spółka zagraniczna nie zatrudnia pracowników na terytorium Polski ani w Niemczech. Czynności operacyjne związane z magazynowaniem i wysyłką realizowane są wyłącznie przez podmiot trzeci. Jednocześnie osoby wchodzące w skład zarządu Spółki zagranicznej przebywają na stałe na terytorium Polski i z Polski podejmują kluczowe decyzje dotyczące bieżącej działalności gospodarczej Spółki, w tym decyzje handlowe, logistyczne oraz organizacyjne.

Spółka zagraniczna nie posiada w Polsce formalnie wyodrębnionego oddziału, przedstawicielstwa ani innej jednostki organizacyjnej wpisanej do rejestru przedsiębiorców. Niemniej jednak w praktyce istotna część jej działalności gospodarczej jest faktycznie realizowana przy wykorzystaniu infrastruktury znajdującej się w Polsce.

Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego.

W odpowiedzi na zadane pytania wskazali Państwo następująco:

1)    od kiedy Spółka jest zarejestrowana jako czynny podatnik VAT na terytorium Polski i w związku z jakimi czynnościami dokonała tej rejestracji,

Spółka jest zarejestrowana jako czynny podatnik VAT w Polsce w związku z prowadzeniem sprzedaży towarów na rzecz klientów B2C oraz B2B) na terytorium Polski.

2)    w jaki sposób jest realizowana/zorganizowana działalność gospodarcza Spółki w kraju siedziby działalności gospodarczej - należało ogólnie bez wskazywania szczegółów (ale w sposób niebudzący wątpliwości) wskazać jaką działalność w Niemczech prowadzi Spółka oraz w jaki sposób ją prowadzi np. czy działalność w kraju siedziby ogranicza się tylko do posiadania biura, jakie zasoby osobowe i techniczne posiada w kraju siedziby itd.,

Od 1 września 2024 r. Spółka wynajmuje biuro na terytorium Niemiec wraz z usługami administracyjnymi obejmującymi m.in. odbiór korespondencji urzędowej i jej przekazywanie w formie skanów drogą elektroniczną.

Spółka posiada również zawartą umowę na obsługę księgową w Niemczech. Działalność w Niemczech ma charakter ograniczony - Spółka nie posiada zasobów osobowych ani infrastruktury operacyjnej służącej realizacji sprzedaży.

3)    na czym konkretnie polega oraz w jaki sposób jest zorganizowana/prowadzona działalność Spółki w Polsce (proces sprzedaży w Polsce na rzecz konsumentów B2C oraz podmiotów gospodarczych B2B), jakie zasoby osobowe/gdzie znajdujące się zaangażowane są w transakcje sprzedaży towarów, za co odpowiedzialne są te osoby i przed kim odpowiadają za realizację określonych celów,

Działalność operacyjna Spółki prowadzona  jest na terytorium Polski i obejmuje sprzedaż towarów za pośrednictwem platform internetowych (m.in. (…), (…), (…)). Spółka nie zawiera bezpośrednich umów handlowych z klientami - sprzedaż odbywa się poprzez platformy, a Spółka wystawia dokumenty sprzedaży (paragony/faktury).

Obsługa logistyczna i magazynowa realizowana jest przez spółkę powiązaną B. Sp.k. na podstawie umowy fulfillment, w ramach tej współpracy:

• wykorzystywane są zasoby magazynowe i personalne B.,
• pracownicy B. odpowiadają za obsługę zamówień, magazynowanie, wysyłkę oraz obsługę klienta.

4)    przez jaki okres czasu Spółka zamierza realizować opisaną we wniosku działalność na terytorium Polski, należało wskazać przybliżone ramy czasowe,

Spółka planuje prowadzenie działalności operacyjnej z Polski do czasu osiągnięcia zakładanych wyników finansowych. Zgodnie z prognozami, przeniesienie działalności do Niemiec nastąpi nie wcześniej niż w 2028 roku.

5)    czy Spółka posiada na terytorium Polski jakieś zasoby techniczne/urządzenia/maszyny, jeśli tak, należało ogólnie wskazać jakie i do jakich celów je wykorzystuje i przez kogo,

Spółka nie posiada własnych zasobów technicznych na terytorium Polski,

6)    czy Spółka na terytorium Polski posiada jakieś nieruchomości/lokale/miejsca magazynowe itp. jeśli tak, należało ogólnie wskazać jakie i do jakich celów je wykorzystuje, na podstawie jakich umów je użytkuje,

Spółka nie posiada własnych nieruchomości ani magazynów w Polsce. Korzysta z infrastruktury magazynowej spółki B. sp.k. na podstawie umowy fulfillment.

7)    czy Spółka udostępnia, jakiemuś podmiotowi na terytorium Polski jakiekolwiek zasoby (np. osobowe, urządzenia/sprzęt), jeśli tak, należało wskazać któremu podmiotowi i jakie,

Spółka nie udostępnia swoich zasobów innym podmiotom.

8)    czy Spółka posiada na terytorium Polski jakiś przedstawicieli/handlowców (osoby pozyskujące nowych klientów) lub inne osoby działające na podstawie udzielonego przez Spółkę pełnomocnictwa uprawnione do zawierania umów,

Spółka nie posiada przedstawicieli handlowych w Polsce. Jedynym organem zarządzającym jest zarząd przebywający na terytorium Polski.

9)    kto będzie zawierał umowy z klientami/kontrahentami w imieniu Państwa Spółki w zakresie prowadzonej w Polsce sprzedaży towarów,

Umowy sprzedaży zawierane są za pośrednictwem platform internetowych. Spółka nie zawiera indywidualnych umów handlowych - sprzedaż realizowana jest poprzez systemy platform sprzedażowych.

10) czy w odniesieniu do polskiej spółki, która świadczy na rzecz Państwa usługi magazynowania oraz kompleksowej obsługi logistycznej, Państwa Spółka posiada bezpośrednią kontrolę nad ich zasobami osobowymi/technicznymi/
rzeczowymi, w tym należało wskazać/opisać na czym ta kontrola polega i w jaki sposób jest realizowana,

Spółka nie posiada bezpośredniej kontroli nad zasobami osobowymi i technicznymi B. Sp.k.

11) czy świadczone usługi przez polską spółkę są realizowane zgodnie z wytycznymi/oczekiwaniami/wskazanymi/określonymi przez Państwa,

Usługi świadczone są zgodnie z ustalenia i umownymi i wytycznymi Spółki.

12) w jaki sposób realizowane jest administrowanie/zarządzanie zwrotami i reklamacjami towarów (należało opisać kto pełni takie obowiązki oraz przy wykorzystaniu jakich zasobów technicznych i personalnych jest ono wykonywane, w jaki sposób przebiega przyjmowanie zwrotów towarów oraz towarów podlegających reklamacji, kto/jaki podmiot rozpatruje reklamacje/zwroty itd.), jeśli jest to podmiot trzeci, to czy Spółka posiada kontrolę nad zasobami osobowymi/technicznymi tego podmiotu.

Obsługa zwrotów i reklamacji realizowana jest przez pracowników B. Sp.k.

Proces wygląda następująco:

• klient zgłasza zwrot poprzez platformę sprzedażową,
• w przypadku nieodebrania przesyłki trafia ona do magazynu nadawczego,
• dla sprzedaży (…) wykorzystywany  jest adres zwrotów w Niemczech (Global Returns),
• zwroty z Niemiec są przesyłane zbiorczo do Polski (średnio co 2 tygodnie),
• zwroty z (…) i (…) trafiają bezpośrednio do Polski,
• reklamacje rozpatrywane są poprzez zwrot środków lub wymianę towaru, zgodnie z decyzją klienta,
• wszystkie operacje dokumentowane są korektami dokumentów sprzedaży.

Spółka nie posiada bezpośredniej kontroli nad zasobami technicznymi i osobowymi podmiotu realizującego obsługę, jednak proces odbywa się zgodnie z ustaleniami umownymi.

Pytanie

Czy w opisanym stanie faktycznym Spółka zagraniczna posiada na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy podatku od towarów i usług oraz prawa unijnego, w szczególności art. 11 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011, a jeśli tak, to czy będzie miała obowiązek wystawiania i otrzymywania faktur ustrukturyzowanych (KSeF)?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionym stanie faktycznym istnieją istotne argumenty przemawiające za uznaniem, że Spółka zagraniczna posiada na terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej (fixed establishment).

1.    Podstawy prawne

Zgodnie z art. 28b ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, przez stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej rozumie się miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, które charakteryzuje się wystarczającym stopniem stałości oraz odpowiednią struktura w zakresie zaplecza personalnego oraz technicznego, umożliwiającą odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego miejsca.

Definicja ta znajduje swoje źródło w art. 11 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011, który wskazuje, że istnieniu stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej decyduje faktyczna zdolność do prowadzenia działalności w sposób samodzielny przy wykorzystaniu zasobów technicznych i personalnych, niezależnie od formy prawnej władania tymi zasobami.

2.    Zaplecze techniczne

W analizowanej sprawie Spółka zagraniczna dysponuje na terytorium Polski zapleczem technicznym w postaci powierzchni magazynowej oraz infrastruktury logistycznej, przy czym w polskiej spółce nie ma specjalnie wydzielonej powierzchni magazynowej ani oddelegowanych pracowników do realizacji zadań tylko na rzecz Spółki DE. Pracownicy polskiej spółki realizują zadania z obszaru działalności zarówno spółki polskiej, jak i Spółki DE. Zasoby te są wykorzystywane w sposób ciągły i zorganizowany, a nie incydentalny.

Orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości UE (m.in. sprawy C-260/95 DFDS oraz C-547/18 Dong Yang) jednoznacznie wskazują, że brak własności infrastruktury nie wyklucza istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności, jeżeli podatnik ma faktyczną możliwość dysponowania danym zapleczem jak własnym.

3.    Zaplecze personalne i decyzje

Chociaż Spółka zagraniczna nie zatrudnia formalnie pracowników w Polsce, to korzysta z personelu podmiotu trzeciego, który realizuje na jej rzecz kluczowe czynności logistyczne. Ponadto, istotne znaczenie ma fakt, że zarząd Spółki zagranicznej przebywa na stałe w Polsce i z terytorium Polski kieruje działalnością operacyjną Spółki. Oznacza to, że w Polsce koncentruje się faktyczny ośrodek decyzyjny Spółki.

W świetle utrwalonej linii interpretacyjnej organów podatkowych oraz orzecznictwa TSUE, możliwość korzystania z zasobów personalnych podmiotów trzecich, działających pod kontrolą podatnika, może być wystarczająca do uznania istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

4.    Stałość i samodzielność działalności

Działalność Spółki zagranicznej na terytorium Polski ma charakter trwały i powtarzalny. Magazyn w Polsce stanowi centralny punkt realizacji sprzedaży, a zlokalizowanie zarządu w Polsce przesądza o silnym związku funkcjonalnym Spółki z terytorium RP. Skala i sposób prowadzenia działalności wskazują, że nie mamy do czynienia z działalnością pomocniczą lub incydentalną.

5.    Wnioski

Mając na uwadze całokształt przedstawionych okoliczności, w szczególności:

• stałe wykorzystywanie infrastruktury technicznej w Polsce,
• faktyczne zaplecze decyzyjne zlokalizowane w Polsce,
• ciągły i zorganizowany charakter działalności,

należy uznać, że Spółka zagraniczna posiada na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy o VAT oraz prawa unijnego.

W konsekwencji, określone obowiązki podatkowe Spółki zagranicznej powinny być oceniane z uwzględnieniem istnienia tego stałego miejsca prowadzenia działalności w Polsce.

W związku z powyższym, w ocenie Wnioskodawcy, posiada on stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski. W efekcie znajdzie wobec niego zastosowanie art. 106ga ust. 1 i 2 oraz art. 106gb ust. 1 ustawy o VAT, które zostaną wprowadzone z dniem 1 lutego 2026 r. Ustawą zmieniającą w zakresie obowiązku wystawiania i otrzymywania faktur w  formacie ustrukturyzowanym za pośrednictwem KSeF.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:

W przypadku świadczenia usług, istotnym dla prawidłowego rozliczenia podatku od towarów i usług jest określenie miejsca świadczenia danej usługi. Od poprawności określenia miejsca świadczenia zależy, czy dana usługa podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce, czy też nie.

Miejsce świadczenia przy świadczeniu usług regulują przepisy art. 28a do 28o ustawy.

I tak, stosownie do art. 28a ustawy:

Wskazany art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy. Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług. Podatnikiem według tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty wykonujące działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich oraz państw trzecich.

Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy:

Jak stanowi ust. 2 art. 28b ustawy:

Z przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady, usługa świadczona na rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy podlega opodatkowaniu w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, wówczas miejscem świadczenia tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa jest świadczona.

Z uwagi na terytorialny charakter podatku VAT, opodatkowaniu podlegają wyłącznie czynności, których miejscem świadczenia jest terytorium Polski, które w przypadku dostaw towarów wysyłanych lub transportowanych wyznacza art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy. Zgodnie z którym:

Natomiast z art. 22 ust. 1 pkt 1a ustawy wynika, że:

Z treści wniosku wynika, że Spółka z siedzibą w Niemczech zajmuje się sprzedażą towarów z zakresu chemii budowlanej. Sprzedaż ta realizowana jest głownie w modelu e-commerce, za pośrednictwem internetowych platform handlowych takich jak (…) oraz (…). Odbiorcami towarów są zarówno konsumenci (B2C), jak i podmioty gospodarcze (B2B), zlokalizowani na terytorium Niemiec, innych państw Unii Europejskiej oraz Polski. Całość zapasów towarów przeznaczonych do sprzedaży jest składowana na terytorium Polski, w magazynie prowadzonym przez zewnętrznego operatora logistycznego. W związku z tym Spółka korzysta z usług magazynowania oraz kompleksowej usługi logistycznej (tzw. fulfillment) obejmującej m.in. przyjęcie towarów, ich składowanie, kompletację zamówień, pakowanie oraz wysyłkę do klientów zewnętrznych.

W pierwszej kolejności Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia czy Spółka posiada na terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT.

Definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w Rozporządzeniu Wykonawczym Rady (UE) Nr 282/2011 z 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 77 z 23.03.2011, str.1, ze zm.) zwanego dalej „rozporządzeniem 282/2011”.

Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu.

Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:

W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:

Jak stanowi art. art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:

Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Na temat stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej wielokrotnie wypowiadał się Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, np. wyrok z 3 czerwca 2021 r. w sprawie C- 931/19 (Titanium), wyrok z 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C-333/20 (Berlin Chemie A. Menarini SRL), wyrok z 29 czerwca 2023 r. w sprawie C-232/22 (Cabot Plastics Belgium SA), wyrok z 13 kwietnia 2024 r. w sprawie C-533/22 (SC Adient Ltd & Co. KG). Podobne tezy zawiera orzecznictwo krajowe np. I FSK 1194/20, I FSK 1679/20, I SA/Gl 521/23.

Mając na uwadze definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z rozporządzenia 282/2011 oraz tezy wynikające z utrwalonego orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i polskich sądów administracyjnych można wymienić kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”.

O stałym miejscu prowadzenia działalności gospodarczej można mówić wówczas, gdy występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa.

Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób powtarzalny i nieprzemijający (stały). Stałe miejsce prowadzenia działalności powinno mieć zatem rozpoznawalną strukturę, która materializuje się poprzez istnienie zaplecza personalnego i technicznego o skali adekwatnej do profilu prowadzonej działalności gospodarczej podmiotu zagranicznego.

Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Zgodnie z tym przepisem:

Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce nie jest konieczne, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne jest aby stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby.

Jeżeli dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym infrastrukturę techniczną) cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie. Co istotne, bez znaczenia dla powyższego rozstrzygnięcia pozostaje kwestia, czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez ten podmiot, oraz czy jest to infrastruktura „własna”. W wydawanych wyrokach TSUE wskazywał bowiem, że w zależności od okoliczności, dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie członkowskim może nie być konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile zaplecze udostępnione przez podmiot trzeci umożliwia odbiór świadczonych usług i ich wykorzystywanie w działalności gospodarczej usługobiorcy (np. w wyroku C-605/12 w sprawie Welmory Sp. z o.o.). Przy czym, dostępność zaplecza dostarczonego przez inny podmiot musi być porównywalna do dostępności zaplecza własnego.

W wyroku C-232/22 z dnia 29 czerwca 2023 r. TSUE orzekł, że: „podatnik będący usługobiorcą, którego siedziba działalności gospodarczej znajduje się poza Unią, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w państwie członkowskim, w którym ma siedzibę podmiot świadczący dane usługi, pod względem prawnym odrębny od tego usługobiorcy, jeżeli nie posiada on tam odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, która może stanowić to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, i to nawet wówczas, gdy podatnik świadczący usługi wykonuje na rzecz tego podatnika będącego usługobiorcą, w wykonaniu wyłącznego zobowiązania umownego, usługi w postaci produkcji z materiałów powierzonych oraz szereg świadczeń akcesoryjnych lub uzupełniających, które przyczyniają się do działalności gospodarczej podatnika będącego usługobiorcą w tym państwie członkowskim”.

Z kolei kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej poruszył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 października 2019 r., sygn. I FSK 980/17, wskazując, że: „To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.

Mając na uwadze orzecznictwo TSUE, powyższe przepisy prawa oraz okoliczności analizowanej sprawy należy uznać, że Spółka A. GmbH spełnia przesłanki do uznania opisanej działalności prowadzonej w Polsce związanej ze sprzedażą towarów za pośrednictwem internetowych platform za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polsce. Spółka zorganizuje bowiem na terytorium kraju w sposób stały odpowiednie zasoby umożliwiające samodzielne prowadzenie działalności. Z wniosku wynika, że działalność Spółki na terytorium Polski związana jest ze sprzedażą towarów na rzecz klientów (B2C oraz B2B) za pośrednictwem platform internetowych m.in. (…), (…), (…). W związku z tym Spółka nabywa usługi magazynowania towarów oraz kompleksowej usługi logistycznej (fulfillment) od polskiej spółki - B. Sp.k.

Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego. Zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. Co jednak istotne dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez Spółkę z personelu i infrastruktury technicznej podmiotu trzeciego. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być dostępne dla Spółki jak jego własne tj. Spółka musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym.

W analizowanej sprawie Spółka A. GmbH nie posiada w Polsce własnych nieruchomości ani magazynów, korzysta jednak z infrastruktury magazynowej spółki B. Sp.k. na podstawie umowy fulfillment. Na terytorium Polski Spółka posiada całość zapasów towarów przeznaczonych do sprzedaży, które są składowane w magazynie zewnętrznego operatora logistycznego. Ponadto chociaż Spółka nie zatrudnia pracowników na terytorium Polski to korzysta z zasobów personalnych B. Sp.k. Co prawda, Spółka nie sprawuje kontroli nad zapleczem personalnym i technicznym B. sp.k., jednakże B. sp.k. odpowiada za obsługę zamówień, magazynowanie, wysyłkę oraz obsługę klienta, jak również obsługę zwrotów i reklamacji - zgodnie z ustaleniami umownymi i wytycznymi Spółki. Należy przy tym także podkreślić, że działalność Spółki w kraju siedziby, tj. w Niemczech ma charakter ograniczony, gdyż Spółka nie posiada tam ani zasobów osobowych (nie zatrudnia pracowników) ani struktury operacyjnej służącej realizacji sprzedaży. W Niemczech Spółka wynajmuje wyłącznie biuro wraz z usługami administracyjnymi obejmującymi m.in. odbiór korespondencji urzędowej i jej przekazywanie w formie skanów drogą elektroniczną. Spółka nie posiada w Niemczech żadnych nieruchomości ani zaplecza magazynowego, natomiast całość zapasów towarów jest składowana w Polsce, w magazynie należącym do podmiotu trzeciego skąd są wysyłane bezpośrednio do ostatecznych nabywców, zarówno w Polsce jak i poza jej terytorium. Co istotne w sprawie, na terytorium Polski przebywają na stałe osoby wchodzące w skład zarządu Spółki, które podejmują kluczowe decyzje dotyczące bieżącej działalności gospodarczej Spółki, w tym decyzje handlowe, logistyczne oraz organizacyjne.

Mając na uwadze specyficzny rodzaj prowadzonej działalności, gdzie sprzedaż jest realizowana głownie w modelu e-commerce za pośrednictwem platformy należy uznać, że Spółka A. GmbH dysponuje w Polsce odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego niezbędną do prowadzenia opisanej we wniosku działalności gospodarczej na terytorium Polski, a tym samym należy uznać, że posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju. Taki profil działalności gospodarczej prowadzony w sposób stały i ciągły (sprzedaż za pośrednictwem platformy) nie wymusza aby podmiot zagraniczny na terytorium Polski posiadał szczególne zaplecze techniczne. Spółka posiada zapasy towarów przeznaczone do sprzedaży, które są składowane w magazynie operatora logistycznego w Polsce. Jednocześnie w siedzibie Spółki w Niemczech Spółka nie posiada zasobów osobowych ani infrastruktury operacyjnej służącej realizacji sprzedaży. Natomiast na terytorium Polski przebywają osoby wchodzące w skład zarządu Spółki, które podejmują kluczowe decyzje dotyczące bieżącej działalności gospodarczej Spółki, w tym decyzje handlowe, logistyczne oraz organizacyjne. Spółka poprzez współpracę z polskim podmiotem B. Sp.k. jest w stanie w sposób samodzielny prowadzić część działalności w Polsce. B. Sp.k. zapewnia usługi magazynowania oraz kompleksową obsługę logistyczną dotyczącą towarów, które obejmują m.in. przyjęcie towarów, ich składowanie, kompletację zamówień, pakowanie oraz wysyłkę do klientów końcowych. Również w ramach tej współpracy Spółka zapewnia obsługę zwrotów i reklamacji, której proces wygląda następująco: klient zgłasza zwrot poprzez platformę sprzedażową, w przypadku nieodebrania przesyłki trafia ona do magazynu nadawczego, dla sprzedaży (…) wykorzystywany jest adres zwrotów w Niemczech (Global Returns), zwroty z Niemiec są przesyłane zbiorczo do Polski (średnio co 2 tygodnie), zwroty z (…) i (…) trafiają bezpośrednio do Polski, reklamacje rozpatrywane są poprzez zwrot środków lub wymianę towaru, zgodnie z decyzją klienta, wszystkie operacje dokumentowane są korektami dokumentów sprzedaży. Zatem Spółka na terytorium Polski prowadząc działalność gospodarcza opisana we wniosku jest w stanie zapewnić obsługę sprzedawanych towarów z wykorzystaniem zasobów osobowych i technicznych B. sp.k. Tym samym, cechy i skala posiadanego w kraju zaplecza personalnego i technicznego (mimo, że nie należy do Spółki) umożliwiają Spółce w sposób stały prowadzenie części działalności gospodarczej na terytorium Polski. Należy przy tym podkreślić, że przy prowadzeniu określonej działalności gospodarczej takiej jak w przypadku Spółki, może nie być konieczne posiadanie na stałe zaplecza personalnego. Zakres zapotrzebowania na personel, czy też jego liczebność są uzależnione od rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej. W przypadku kiedy określony rodzaj działalności gospodarczej nie wymaga stałego korzystania z zasobów personalnych lub jest zautomatyzowany, to mimo braku realnej (fizycznej) i stałej obecności pracowników uznać można, że warunek odpowiedniego zaplecza personalnego jest spełniony. Tym samym Spółka mimo, że nie posiada na terenie Polski własnego zaplecza osobowego oraz technicznego niezbędnego do magazynowania i sprzedaży towarów, nie zatrudnia własnego personelu w Polsce, natomiast w Polsce przebywają na stałe osoby wchodzące w skład zarządu Spółki podejmujące kluczowe decyzje dotyczące bieżącej działalności gospodarczej Spółki, w tym decyzje handlowe, logistyczne oraz organizacyjne, to Spółka dysponuje na terytorium Polski niezbędną infrastrukturą w celu nabycia i dostawy towarów na rzecz klientów (B2C oraz B2B), tj. prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie sprzedaży towarów.

W konsekwencji oceniając całokształt przedstawionych okoliczności sprawy należy stwierdzić, że Spółka posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.

Przechodząc do kwestii związanych z obowiązkiem wystawiania i odbierania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF), należy wskazać, że zgodnie z art. 2 pkt 32a ustawy:

Ustawą z dnia 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1598), wprowadzono zmiany w zakresie KSeF, które miały wejść w życie 1 lipca 2024 r. Jednak, zgodnie z ustawą z dnia 9 maja 2024 r. zmieniającą ustawę o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2024 r. poz. 852), zwanej dalej „ustawą zmieniającą” - termin wejścia w życie obowiązkowego KSeF został przesunięty na 1 lutego 2026 r.

Stosownie do art. 106ga ust. 1-4 ustawy, który wszedł w życie od 1 lutego 2026 r.:

Ponadto stosownie do art. 106gb ust. 1 i 2 ustawy, który wszedł w życie od 1 lutego 2026 r.:

Natomiast według art. 106gb ust. 4 ustawy:

Przepis art. 106ga ust. 1 ustawy, który obowiązuje od 1 lutego 2026 r. wskazuje, że podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur. Jednocześnie ustęp 2 pkt 1 powoływanego przepisu przewiduje wyłączenie z tego obowiązku tych podmiotów, które nie posiadają w Polsce siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Natomiast art. 106ga ust. 2 pkt 2 ustawy przewiduje również wyłączenie z tego obowiązku podmiotów, które nie posiadają siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju, lecz posiadają stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług, dla których wystawiono fakturę. Zatem istotne jest zbadanie czy stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej ma możliwość dokonania transakcji, która zostałaby objęta przepisami krajowymi w zakresie fakturowania, w tym w odniesieniu do KSeF. Jeżeli podatnik zagraniczny posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, które czynnie uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług, spowoduje to, że podatnik ten będzie zobligowany do faktur ustrukturyzowanych.

Jak już stwierdziłem Spółka spełnia przesłanki do uznania opisanej działalności prowadzonej w Polsce związanej ze sprzedażą towarów za pośrednictwem internetowych platform handlowych za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju. Przy czym okoliczności sprawy wskazują, że to stałe miejsce  prowadzenia działalności gospodarczej uczestniczy w dostawie towarów na rzecz klientów. Tym samym, wyłączenie, o którym mowa w art. 106ga ust. 2 pkt 2 nie będzie miało zastosowania w Państwa sytuacji. W Państwa sytuacji Spółka wykonuje czynności podlegające opodatkowaniu poprzez stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce. W konsekwencji dokonując sprzedaży z terytorium Polski Spółka, zarejestrowany czynny podatnik VAT, posiadając stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, które uczestniczy w dostawie towarów jest zobowiązana do wystawiania faktury w systemie KSeF mając na uwadze status podatkowy klienta oraz miejsca zamieszkania lub ich siedziby.

Natomiast kwestię otrzymywania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF reguluje przepis art. 106gb ust. 4 ustawy, który wskazuje m.in. że w przypadku gdy nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług, dla których wystawiono fakturę, faktura ustrukturyzowana jest udostępniana nabywcy w sposób z nim uzgodniony.

Z okoliczności sprawy wynika, że Spółka nabywa w Polsce od B. Sp. k. usługi magazynowania oraz kompleksową usługę logistyczną (tzw. fulfillment) z związku z działalnością dotyczącą sprzedaży towarów za pośrednictwem internetowych platform. Spółka nie zatrudnia pracowników w Polsce, jak również w polskiej spółce (B. Sp.k.) nie ma specjalnie wydzielonej powierzchni magazynowej do realizacji zadań tylko na rzecz Spółki. Tym samym miejscem wykonywania tych usług na rzecz stałego miejsca prowadzenia działalności Spółki, zgodnie z art. 28b ust. 2 ustawy, jest terytorium Polski, a więc usługi te są opodatkowane w kraju, gdyż nie znajdą zastosowania szczególne zasady ustalania miejsca świadczenia tych usług. W konsekwencji wyłączenie, o którym mowa w art. 106bg ust. 4 pkt 3 nie ma zastosowania w Państwa sytuacji. W związku z tym Spółka posiadając stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski, które uczestniczy w nabyciu usług opodatkowanych w Polsce jest zobowiązana do odbioru od polskich usługodawców faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) od 1 lutego 2026 r.

W konsekwencji Państwa stanowisko jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.