0114-KDIP1-1.4012.565.2026.2.EW

Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

12 sierpnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy skutków podatkowych wypłacanych przez Państwo Bonusów pieniężnych. Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 14 października 2026 r.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca (dalej: „Spółka”) jest polskim rezydentem podatkowym oraz czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług.

Spółka prowadzi działalność gospodarczą polegającą na sprzedaży towarów za pośrednictwem rozbudowanej sieci dystrybucyjnej. Sprzedaż produktów Spółki realizowana jest w ramach wielostopniowego łańcucha dostaw.

Spółka znajduje się na początku tego łańcucha i dokonuje dostaw produktów na rzecz niezależnych dystrybutorów. Dystrybutorzy odsprzedają następnie towary kolejnym podmiotom uczestniczącym w obrocie gospodarczym. W efekcie produkty Spółki trafiają do dalszych uczestników łańcucha dystrybucji za pośrednictwem niezależnych podmiotów.

Produkty Spółki są towarami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem VAT i są sprzedawane przez Spółkę na rzecz niezależnych dystrybutorów w ramach krajowego łańcucha dostaw.

W celu zwiększenia sprzedaży swoich produktów oraz budowania długoterminowych relacji biznesowych Spółka zawiera z wybranymi podmiotami uczestniczącymi w rynku odrębne porozumienia dotyczące programów bonusowych (dalej łącznie: „Programy”, a każdy z osobna: „Program”). W ramach Programów ich uczestnicy mogą otrzymywać bonusy pieniężne uzależnione od wartości lub wolumenu zakupów produktów Spółki (dalej łącznie: „Bonusy”, a każdy z osobna: „Bonus”).

Uczestnikami są podmioty prowadzące działalność gospodarczą na terytorium Polski i posiadające status czynnych podatników podatku od towarów i usług (dalej łącznie: „Uczestnicy Programów”, a każdy z osobna: „Uczestnik Programu”).

Uczestnicy Programów znajdują się na dalszych etapach łańcucha dystrybucji i nabywają produkty Spółki od niezależnych dystrybutorów lub innych podmiotów uczestniczących w obrocie tymi towarami. Pomiędzy Spółką, a Uczestnikami Programów nie dochodzi do bezpośrednich dostaw towarów. Spółka nie dokonuje sprzedaży produktów bezpośrednio na rzecz Uczestników Programów, nie wystawia na ich rzecz faktur dokumentujących sprzedaż produktów oraz nie pozostaje z nimi w bezpośredniej relacji sprzedawca-nabywca. Uczestnicy Programów nabywają produkty Spółki wyłącznie od podmiotów trzecich uczestniczących w łańcuchu dystrybucji, przy czym Spółka nie jest stroną tych transakcji.

Dostawy produktów objętych Programami dokonywane przez Spółkę na rzecz niezależnych dystrybutorów stanowią krajowe dostawy towarów podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT w Polsce.

Wszystkie produkty objęte Programami są opodatkowane według tej samej, podstawowej stawki podatku VAT w wysokości 23%.

Dokumentacja posiadana przez Spółkę pozwala zidentyfikować produkty objęte kalkulacją Bonusu, wartość lub wolumen ich zakupów, okres dokonania zakupów oraz Uczestnika Programu, który dokonał tych zakupów. Produkty objęte Programami są produktami marki Spółki, wprowadzanymi do obrotu na terytorium Polski w ramach opisanej sieci dystrybucji.

Warunki uczestnictwa w Programach określone są w umowach zawieranych pomiędzy Spółką, a poszczególnymi Uczestnikami Programów. Każda z umów dotyczących Programu określa okres rozliczeniowy, katalog produktów objętych Programem, próg lub progi wartościowe albo wolumenowe uprawniające do otrzymania Bonusu oraz zasady jego kalkulacji. Wysokość Bonusu może być ustalana kwotowo albo procentowo, zgodnie z warunkami danego Programu, na podstawie wartości lub wolumenu zakupów produktów Spółki dokonanych przez Uczestnika Programu w danym okresie rozliczeniowym. Jeżeli warunki danego Programu przewidują kilka progów, osiągnięcie wyższego poziomu zakupów może skutkować zastosowaniem odpowiednio wyższej stawki Bonusu.

Prawo Uczestnika Programu do otrzymania Bonusu powstaje po spełnieniu warunków określonych w umowie dotyczącej danego Programu, w szczególności po osiągnięciu wymaganego poziomu zakupów produktów Spółki, przekazaniu raportu zakupowego lub innej dokumentacji wymaganej do rozliczenia Programu oraz jej pozytywnej weryfikacji przez Spółkę. Przekazanie raportu zakupowego lub innej wymaganej dokumentacji umożliwia Spółce weryfikację spełnienia warunków Programu oraz ostateczne ustalenie wysokości Bonusu należnego Uczestnikowi Programu.

Wysokość Bonusu ustalana jest na podstawie raportów zakupowych, danych sprzedażowych oraz innych informacji pozwalających na określenie poziomu zakupów produktów Spółki dokonanych przez danego Uczestnika Programu. Spółka posiada dane umożliwiające ustalenie poziomu zakupów produktów Spółki przez danego Uczestnika Programu w danym okresie rozliczeniowym, stanowiącego podstawę kalkulacji Bonusu. Dane wykorzystywane do kalkulacji Bonusu pochodzą z zestawień zakupów, danych sprzedażowych udostępnianych w ramach sieci dystrybucji oraz dokumentacji znajdującej się w posiadaniu Spółki lub przedstawianej w celu rozliczenia danego Programu. Na ich podstawie Spółka weryfikuje spełnienie warunków Programu i samodzielnie ustala albo potwierdza wysokość należnego Bonusu.

Raporty, zestawienia i pozostałe dane służą wyłącznie technicznej weryfikacji wartości lub wolumenu zakupów produktów Spółki. Ich przekazanie lub udostępnienie nie stanowi odrębnego świadczenia Uczestnika Programu na rzecz Spółki, nie ma dla Spółki samodzielnej wartości gospodarczej niezależnej od rozliczenia Bonusu i nie przysługuje za nie odrębne wynagrodzenie.

Bonus jest kalkulowany wyłącznie w odniesieniu do wartości lub wolumenu produktów Spółki nabytych przez danego Uczestnika Programu od podmiotów uczestniczących w łańcuchu dystrybucji.

Przyznanie Bonusu nie jest uzależnione od jakichkolwiek zachowań, działań ani świadczeń realizowanych przez Uczestnika Programu na rzecz Spółki, lecz wyłącznie od osiągnięcia określonego poziomu zakupów produktów Spółki w danym okresie rozliczeniowym. Spółka weryfikuje dane przedstawiane przez Uczestników Programów pod względem ich kompletności.

Bonusy wypłacane przez Spółkę nie stanowią wynagrodzenia za jakiekolwiek świadczenia wykonywane przez Uczestników Programów na rzecz Spółki. Uczestnicy Programów nie są zobowiązani do wykonywania na rzecz Spółki żadnych usług ani innych czynności.

Uczestnicy Programów nie świadczą na rzecz Spółki usług marketingowych, reklamowych, promocyjnych, pośrednictwa handlowego ani ekspozycji produktów, nie są zobowiązani do utrzymywania określonych standardów sprzedażowych ani nie wykonują jakichkolwiek innych świadczeń na rzecz Spółki.

Otrzymanie Bonusu nie jest uzależnione od realizacji jakichkolwiek działań promocyjnych, marketingowych, ekspozycyjnych ani innych czynności dodatkowych. Jedynym warunkiem uzyskania Bonusu jest osiągnięcie określonego poziomu zakupów produktów Spółki w danym okresie rozliczeniowym.

Po zakończeniu okresu rozliczeniowego Spółka weryfikuje spełnienie warunków danego Programu na podstawie raportów zakupowych, danych sprzedażowych oraz pozostałej dokumentacji wymaganej zgodnie z warunkami Programu. Po pozytywnym zakończeniu weryfikacji Spółka potwierdza prawo Uczestnika Programu do otrzymania Bonusu oraz ostatecznie ustala jego wysokość.

Następnie Spółka dokonuje wypłaty Bonusu na rachunek bankowy Uczestnika Programu. Faktyczne udzielenie Bonusu, rozumiane jako przekazanie Uczestnikowi Programu korzyści ekonomicznej wynikającej z Programu, następuje z chwilą przekazania środków pieniężnych na rachunek bankowy Uczestnika Programu.

Data wystawienia noty obciążeniowej przez Uczestnika Programu albo noty uznaniowej przez Spółkę może przypadać w innym okresie rozliczeniowym niż data wypłaty Bonusu. Dokumenty te potwierdzają podstawę oraz wysokość rozliczenia, natomiast samo ich wystawienie nie powoduje faktycznego przekazania Uczestnikowi Programu korzyści ekonomicznej wynikającej z Bonusu. Analogicznie data otrzymania przez Spółkę noty wystawionej przez Uczestnika Programu może przypadać w innym okresie rozliczeniowym niż data wypłaty Bonusu.

Wypłata Bonusu skutkuje ekonomicznym obniżeniem wynagrodzenia uzyskanego przez Spółkę z tytułu sprzedaży produktów wprowadzonych przez nią do łańcucha dystrybucji, pomimo że Bonus wypłacany jest podmiotowi znajdującemu się na dalszym etapie tego łańcucha.

Kwota Bonusu stanowi łączną kwotę wypłacaną Uczestnikowi Programu. Dla celów rozliczenia podatku VAT Spółka traktuje ją jako kwotę brutto ekonomicznego obniżenia ceny, obejmującą odpowiednią część podstawy opodatkowania oraz podatku należnego. Ewentualne wskazanie na nocie kwoty odpowiadającej podatkowi VAT ma wyłącznie charakter kalkulacyjny i nie oznacza, że nota dokumentuje dostawę towarów lub świadczenie usług przez Uczestnika Programu na rzecz Spółki.

Spółka dysponuje dokumentacją pozwalającą na ustalenie zasadności i wysokości Bonusu oraz okresu, którego Bonus dotyczy. Dokumentacja ta może obejmować w zależności od danego Programu:

1.  umowę lub porozumienie dotyczące danego Programu;

2.  raporty, zestawienia lub inne dane pozwalające ustalić wartość lub wolumen zakupów produktów Spółki dokonanych przez Uczestnika Programu oraz potwierdzić, że podlegają one opodatkowaniu według jednej stawki podatku VAT (23%);

3.  dokument rozliczeniowy w postaci noty uznaniowej wystawionej przez Spółkę albo noty obciążeniowej wystawionej przez Uczestnika Programu;

4.  potwierdzenie przelewu środków pieniężnych na rachunek bankowy Uczestnika Programu, wskazujące datę faktycznej wypłaty Bonusu.

Spółka nie wystawia faktur dokumentujących przyznanie ani wypłatę Bonusów.

Uczestnicy Programów zamierzają otrzymać Bonus w kwocie brutto na podstawie noty obciążeniowej zawierającej wyodrębnioną kwotę opisaną jako podatek VAT. Noty te nie będą dokumentowały dostawy towarów ani świadczenia usług przez Uczestników Programów na rzecz Spółki.

Spółka powzięła wątpliwość, czy taki sposób dokumentowania rozliczeń jest prawidłowy, jakie znaczenie dla rozliczenia podatku VAT ma kwota wyodrębniona na nocie jako podatek VAT oraz czy cała faktycznie wypłacona kwota Bonusu może zostać potraktowana jako kwota brutto rabatu pośredniego, skutkującego odpowiednim obniżeniem podstawy opodatkowania i podatku należnego po stronie Spółki.

Opisane zasady funkcjonowania Programów, przyznawania, kalkulacji, dokumentowania i wypłaty Bonusów dotyczą rozliczeń, które będą dokonywane w kolejnych okresach na takich samych zasadach.

W związku z przedstawionym stanem faktycznym oraz zdarzeniem przyszłym Spółka powzięła wątpliwości dotyczące skutków podatkowych opisanych rozliczeń na gruncie podatku od towarów i usług. W celu ich wyjaśnienia Spółka zwraca się o potwierdzenie prawidłowości swojego stanowiska przedstawionego poniżej.

Opisany w niniejszym wniosku zaistniały stan faktyczny obejmuje zawarcie porozumień dotyczących Programów, dokonanie przez Uczestników Programów zakupów produktów Spółki w okresach rozliczeniowych kończących się w 2025 r. lub w okresach późniejszych, przekazanie i weryfikację dokumentacji służącej rozliczeniu Programów.

W odniesieniu do Bonusów należnych za okresy rozliczeniowe kończące się w 2025 r. lub w okresach późniejszych na dzień złożenia wniosku noty księgowe nie zostały jeszcze wystawione - ani przez Uczestników Programów, ani przez Spółkę - i nie doszło do wypłaty tych Bonusów. Uczestnicy Programów zapowiadają dokumentowanie rozliczeń notami księgowymi, w tym notami zawierającymi kwotę netto, wyodrębnioną kwotę opisaną jako podatek VAT oraz kwotę brutto; w przypadku niektórych Programów taki sposób dokumentowania wynika wprost z zawartych porozumień.

Rozliczenia Bonusów, które zostały zapłacone przez Spółkę na moment złożenia niniejszego wniosku, nie są objęte zakresem niniejszego wniosku.

Zdarzenie przyszłe obejmuje udokumentowanie Bonusów należnych za okresy rozliczeniowe kończące się w 2025 r. lub w okresach późniejszych notą obciążeniową, która będzie wystawiona przez Uczestnika Programu (w tym notą zawierającą wyodrębnioną kwotę wskazaną jako podatek VAT) albo notą uznaniową wystawioną przez Spółkę, planowaną wypłatę tych Bonusów w pełnej uzgodnionej kwocie oraz ujęcie tych Bonusów przez Spółkę w deklaracji za dany okres na gruncie podatku od towarów i usług.

Spółka zamierza potraktować całą faktycznie wypłaconą kwotę jako kwotę brutto rabatu pośredniego i dokonać odpowiedniego obniżenia podstawy opodatkowania oraz podatku należnego w rozliczeniu za okres, w którym nastąpiła faktyczna wypłata Bonusu. Opisane zasady będą miały zastosowanie również do kolejnych Programów realizowanych na analogicznych zasadach.

Pytania

1)  Czy kwoty wypłacane przez Spółkę na rzecz Uczestników Programów, uzależnione wyłącznie od poziomu zakupów produktów marki Spółki dokonywanych od podmiotów niezależnej sieci dystrybucji, stanowią rabat pośredni skutkujący obniżeniem podstawy opodatkowania oraz podatku należnego po stronie Spółki na podstawie art. 29a ust. 10 pkt 1 ustawy o VAT?

2)  Czy wypłacane przez Spółkę Bonusy stanowią wynagrodzenie za świadczenie usług przez Uczestników Programów podlegające opodatkowaniu VAT?

3)  Czy w przedstawionym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym prawidłowe jest dokumentowanie rozliczenia Bonusów stanowiących rabaty pośrednie za pomocą noty obciążeniowej wystawianej przez Uczestnika Programu albo noty uznaniowej wystawianej przez Spółkę, również w przypadku, gdy na nocie - wyłącznie dla celów kalkulacyjnych - zostanie wyodrębniona kwota odpowiadająca części podatku VAT zawartej w kwocie brutto Bonusu?

4)  Czy kwota wyodrębniona na nocie obciążeniowej jako odpowiadająca części podatku VAT zawartej w kwocie brutto Bonusu nie stanowi dla Spółki podatku naliczonego podlegającego odliczeniu, a jednocześnie - w przypadku wypłaty Bonusu stanowiącego rabat pośredni - Spółka jest uprawniona do potraktowania całej faktycznie wypłaconej kwoty Bonusu jako kwoty brutto rabatu oraz, przy zastosowaniu właściwej dla produktów objętych Programami stawki VAT 23%, do obniżenia podstawy opodatkowania o kwotę odpowiadającą 100/123 wypłaconego Bonusu oraz podatku należnego o kwotę odpowiadającą 23/123 wypłaconego Bonusu?

5)  Czy dokumentowanie rozliczenia Bonusów pozostaje poza obowiązkiem wystawiania faktur ustrukturyzowanych w Krajowym Systemie e-Faktur?

6)  Czy w przypadku udzielenia rabatu pośredniego Spółka jest uprawniona do dokonania obniżenia podstawy opodatkowania oraz podatku należnego na podstawie posiadanej dokumentacji potwierdzającej wysokość udzielonego Bonusu, w szczególności umowy oraz noty obciążeniowej wystawionej przez Uczestnika Programu albo noty uznaniowej wystawionej przez Spółkę oraz potwierdzenia zapłaty kwoty brutto na rachunek Uczestnika Programu?

7)  Czy Spółka jest uprawniona do obniżenia podstawy opodatkowania oraz podatku należnego z tytułu udzielonego rabatu pośredniego w rozliczeniu za okres, w którym Bonus został faktycznie wypłacony Uczestnikowi Programu, niezależnie od daty wystawienia noty obciążeniowej przez Uczestnika Programu (oraz daty jej otrzymania przez Spółkę) albo daty wystawienia noty uznaniowej przez Spółkę?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy kwoty wypłacane Uczestnikom Programów stanowią rabaty pośrednie skutkujące obniżeniem podstawy opodatkowania oraz podatku należnego po stronie Spółki zgodnie z art. 29a ust. 10 pkt 1 ustawy o VAT.

Zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy o VAT podstawą opodatkowania jest wszystko, co stanowi zapłatę otrzymaną lub którą podatnik ma otrzymać z tytułu sprzedaży. Natomiast zgodnie z art. 29a ust. 10 pkt 1 ustawy o VAT podstawę opodatkowania obniża się o kwoty udzielonych po dokonaniu sprzedaży opustów i obniżek cen.

W analizowanym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym Spółka wypłaca określone kwoty podmiotom uczestniczącym w Programach wyłącznie z uwagi na osiągnięcie określonego poziomu zakupów produktów marki Spółki.

Wprawdzie pomiędzy Spółką, a Uczestnikami Programów nie dochodzi do bezpośredniej sprzedaży towarów, jednak wypłacane Bonusy pozostają w związku z zakupami produktów marki Spółki dokonywanymi przez tych uczestników za pośrednictwem niezależnej sieci dystrybucji.

W konsekwencji wypłacane Bonusy prowadzą do ekonomicznego obniżenia ceny produktów marki Spółki i powinny być traktowane jako rabaty pośrednie skutkujące obniżeniem podstawy opodatkowania oraz podatku należnego po stronie Spółki.

Powyższe znajduje potwierdzenie również w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W wyroku z 24 października 1996 r. w sprawie C-317/94 Elida Gibbs Trybunał wskazał, że obniżenie podstawy opodatkowania może dotyczyć również sytuacji, gdy producent przyznaje korzyść cenową podmiotowi znajdującemu się na dalszym etapie łańcucha dystrybucji, z którym nie pozostaje w bezpośredniej relacji sprzedażowej. Dla celów VAT znaczenie ma bowiem rzeczywiste ekonomiczne obniżenie wynagrodzenia uzyskanego przez podatnika, niezależnie od liczby podmiotów uczestniczących w łańcuchu dostaw.

Stanowisko to znajduje dodatkowo potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 lutego 2026 r., sygn. I FSK 939/23. W sprawie tej NSA odmówił prawa do obniżenia podstawy opodatkowania, ponieważ premie dotyczyły towarów, które mogły być opodatkowane różnymi stawkami VAT, a podatnik nie był w stanie przyporządkować premii do dostaw opodatkowanych daną stawką. Z wyroku wynika zatem, że przeszkodą dla korekty nie jest sama pośredniość rabatu, lecz brak możliwości ustalenia korekty według stawki właściwej dla towarów objętych rabatem.

Powyższe ma bezpośrednie zastosowanie w przedstawionym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym, ponieważ wszystkie produkty objęte Programami są opodatkowane według jednej stawki VAT w wysokości 23%, a Spółka posiada dane pozwalające na ustalenie wartości lub wolumenu zakupów produktów objętych danym Programem oraz wysokości należnego Bonusu.

Powyższe znajduje również potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych dotyczących rabatów pośrednich, w szczególności:

• interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 18 maja 2018 r., sygn. 0112-KDIL1-2.4012.176.2018.1.AW,
• interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z 29 września 2015 r., sygn. ILPP1/4512-1-502/15-2/MD,
• interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 28 października 2024 r., sygn. 0114-KDIP1-3.4012.620.2024.1.JG,
• interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 31 grudnia 2024 r., sygn. 0111-KDIB3-1.4012.657.2024.2.KO,
• interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 7 stycznia 2020 r., sygn. 0113-KDIPT1-2.4012.709.2019.1.IR.

Zdaniem Wnioskodawcy wypłacane Bonusy nie stanowią wynagrodzenia za świadczenie usług podlegających opodatkowaniu VAT.

Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o VAT przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz innego podmiotu, które nie stanowi dostawy towarów.

Aby uznać dane świadczenie za usługę opodatkowaną VAT, konieczne jest istnienie stosunku prawnego pomiędzy stronami, w ramach którego występuje świadczenie wzajemne oraz bezpośredni związek pomiędzy świadczeniem a otrzymanym wynagrodzeniem.

W analizowanym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym Uczestnicy Programów nie wykonują na rzecz Spółki żadnych usług reklamowych, marketingowych, promocyjnych, ekspozycyjnych, pośrednictwa handlowego ani innych świadczeń o podobnym charakterze.

Jedynym warunkiem uzyskania Bonusu jest osiągnięcie określonego poziomu zakupów produktów marki Spółki w danym okresie rozliczeniowym.

Otrzymywana kwota nie stanowi zatem wynagrodzenia za usługę, lecz rabat pośredni związany z poziomem zakupów produktów Spółki dokonywanych przez Uczestników Programów za pośrednictwem niezależnej sieci dystrybucji.

Podkreślenia wymaga również, że Uczestnicy Programów są uczestnikami łańcucha dystrybucji produktów Spółki i nabywają jej towary od podmiotów pośredniczących w obrocie. Otrzymywane przez nich Bonusy pozostają zatem bezpośrednio związane z zakupami produktów Spółki, a nie z wykonywaniem jakichkolwiek świadczeń na jej rzecz.

Odmienna kwalifikacja (wynagrodzenie za świadczenie usług) mogłaby wchodzić w grę jedynie wówczas, gdyby wypłata była uzależniona od dodatkowych zachowań lub świadczeń beneficjenta, w szczególności działań marketingowych, promocyjnych lub ekspozycyjnych, co w analizowanym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym nie ma miejsca.

Stanowisko takie znajduje potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych dotyczących bonusów i rabatów pośrednich, w szczególności:

• interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 18 maja 2018 r., sygn. 0112-KDIL1-2.4012.176.2018.1.AW,
• interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 4 lipca 2025 r., sygn. 0114-KDIP4-3.4012.204.2025.3.DS,
• interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 23 kwietnia 2025 r., sygn. 0114-KDIP1-1.4012.47.2025.3.ESZ, w której rabaty wolumenowe i obrotowe uznano za opusty (obniżki cen) w rozumieniu art. 29a ust. 10 pkt 1 ustawy o VAT, rozgraniczając je od świadczeń o charakterze usługowym,
• interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z 29 września 2015 r., sygn. ILPP1/4512-1-502/15-2/MD.

Zdaniem Wnioskodawcy prawidłowe jest dokumentowanie rozliczenia Bonusów wypłacanych w ramach Programów za pomocą noty obciążeniowej wystawianej przez Uczestnika Programu albo noty uznaniowej wystawianej przez Spółkę.

Prawidłowość ta obejmuje również noty zawierające wyodrębnioną - wyłącznie dla celów kalkulacyjnych - kwotę odpowiadającą części podatku VAT zawartej w kwocie brutto Bonusu, przy czym jej wyodrębnienie nie oznacza, że nota dokumentuje czynność podlegającą opodatkowaniu VAT, ani nie czyni noty fakturą w rozumieniu ustawy o VAT.

Jak wskazano w uzasadnieniu stanowiska do pytań nr 1 i 2, Bonusy wypłacane przez Spółkę stanowią rabat pośredni związany z poziomem zakupów produktów marki Spółki i nie stanowią wynagrodzenia za świadczenie usług przez Uczestników Programów.

W konsekwencji pomiędzy Spółką, a Uczestnikiem Programu nie dochodzi do czynności podlegającej opodatkowaniu VAT, która wymagałaby udokumentowania fakturą VAT. Jednocześnie, z uwagi na brak bezpośredniej sprzedaży pomiędzy Spółką, a Uczestnikiem Programu, nie jest również możliwe wystawienie faktury korygującej, o której mowa w art. 106j ustawy o VAT.

Powyższe znajduje również potwierdzenie w wyroku NSA z 13 lutego 2026 r., sygn. I FSK 939/23, w którym sąd wskazał, że w przypadku rabatu przyznawanego nabywcy niebezpośredniemu brak jest podstaw do wystawienia faktury korygującej, ponieważ pomiędzy stronami nie doszło do pierwotnej transakcji sprzedaży udokumentowanej fakturą.

W takiej sytuacji dokumentem potwierdzającym wysokość udzielonego rabatu pośredniego może być nota obciążeniowa wystawiana przez Uczestnika Programu albo nota uznaniowa wystawiana przez Spółkę. Dokument taki pełni funkcję dowodową i księgową, potwierdzając wysokość przyznanego Bonusu oraz podstawę jego wypłaty. Nie dokumentuje on natomiast czynności podlegającej opodatkowaniu VAT. W konsekwencji dokument ten nie pełni funkcji faktury w rozumieniu przepisów ustawy o VAT.

Stanowisko to znajduje potwierdzenie w interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z 29 września 2015 r., sygn. ILPP1/4512-1-502/15-2/MD, w której organ potwierdził możliwość dokumentowania rabatu pośredniego za pomocą not księgowych, wskazując jednocześnie, że z uwagi na brak bezpośredniej transakcji pomiędzy stronami nie jest możliwe wystawienie faktury korygującej.

Analogiczne stanowisko zostało przedstawione w interpretacji Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 18 maja 2018 r., sygn. 0112-KDIL1-2.4012.176.2018.1.AW, w której organ uznał za prawidłowe dokumentowanie rabatów pośrednich przy pomocy not obciążeniowych wystawianych przez odbiorców rabatu albo not uznaniowych wystawianych przez podmiot udzielający rabatu.

Również w interpretacji Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 7 stycznia 2020 r., sygn. 0113-KDIPT1-2.4012.709.2019.1.IR, potwierdzono możliwość dokumentowania rozliczenia premii stanowiącej rabat pośredni przy pomocy noty uznaniowej.

Dodatkowo w interpretacji Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 4 lipca 2025 r., sygn. 0114-KDIP4-3.4012.204.2025.3.DS, organ wskazał, że dokumentem właściwym dla udokumentowania bonusu pieniężnego niepodlegającego opodatkowaniu VAT może być nota księgowa, w tym nota obciążeniowa, a nie faktura VAT.

Analogiczne stanowisko prezentowane jest również w licznych interpretacjach indywidualnych dotyczących dokumentowania rabatów pośrednich, w tym m.in. w interpretacji Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 3 sierpnia 2016 r., sygn. IPPP2/4512-488/16-2/MT, interpretacji Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 10 marca 2017 r., sygn. 0461-ITPP1.4512.23.2017.1.MN, interpretacji z 23 czerwca 2021 r., sygn. 0114-KDIP1-1.4012.152.2021.2.RR oraz interpretacji z 9 grudnia 2021 r., sygn. 0113-KDIPT1-2.4012.721.2021.2.AJB, w których potwierdzono możliwość dokumentowania rozliczeń rabatów pośrednich przy wykorzystaniu not księgowych.

Dopuszczalność wyszczególnienia w treści noty księgowej (uznaniowej lub obciążeniowej) zarówno kwoty netto (podstawy opodatkowania), jak i kwoty VAT potwierdzono wprost w powołanej wyżej interpretacji z 3 sierpnia 2016 r., sygn. IPPP2/4512-488/16-2/MT, wydanej w stanie faktycznym obejmującym bonusy pośrednie wypłacane przez importera samochodów finalnym nabywcom, w tym firmom leasingowym, a także w interpretacji z 23 kwietnia 2025 r., sygn. 0114-KDIP1-1.4012.47.2025.3.ESZ, dopuszczającej dokumentowanie rabatów pośrednich notami księgowymi (uznaniowymi) z wykazaną kwotą VAT.

Prawidłowość dokumentowania rabatów pośrednich notami obciążeniowymi wystawianymi przez ich beneficjentów potwierdza również interpretacja z 20 listopada 2023 r., sygn. 0111-KDIB3-1.4012.641.2023.1.IK.

W konsekwencji należy uznać, że rozliczenie Bonusów wypłacanych przez Spółkę może być dokumentowane zarówno notą obciążeniową wystawianą przez Uczestnika Programu, lub notą uznaniową wystawianą przez Spółkę, przy czym dokumenty te stanowią wyłącznie dokumentację przyznanego rabatu pośredniego i nie dokumentują czynności podlegających opodatkowaniu VAT.

Zdaniem Wnioskodawcy kwota wyodrębniona na nocie obciążeniowej jako odpowiadająca części podatku VAT zawartej w kwocie brutto Bonusu nie stanowi dla Spółki podatku naliczonego podlegającego odliczeniu.

Jednocześnie wypłata Bonusu stanowiącego rabat pośredni uprawnia Spółkę do potraktowania całej faktycznie wypłaconej kwoty Bonusu jako kwoty brutto rabatu oraz - przy zastosowaniu właściwej dla produktów objętych Programami stawki VAT 23% - do obniżenia podstawy opodatkowania o kwotę odpowiadającą 100/123 wypłaconego Bonusu oraz podatku należnego o kwotę odpowiadającą 23/123 wypłaconego Bonusu.

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT prawo do odliczenia podatku naliczonego przysługuje wyłącznie w zakresie, w jakim towary lub usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. W analizowanym przypadku nota obciążeniowa nie dokumentuje żadnego zdarzenia, z którym art. 86 ust. 2 ustawy o VAT wiązałby powstanie po stronie Spółki kwoty podatku naliczonego. W szczególności nota ta nie jest fakturą dokumentującą nabycie przez Spółkę towarów lub usług. Wypłata Bonusu nie daje zatem podstaw do rozpoznania (zwiększenia) podatku naliczonego po stronie Spółki.

Jak wskazano w uzasadnieniu stanowiska do pytania nr 2, w przedstawionym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym Uczestnicy Programów nie wykonują na rzecz Spółki żadnych usług. Otrzymywane przez nich Bonusy nie stanowią wynagrodzenia za świadczenie usług, lecz pozostają wyłącznie w związku z osiągnięciem określonego poziomu zakupów produktów marki Spółki.

W konsekwencji dokument wystawiany przez Uczestnika Programu nie dokumentuje czynności podlegającej opodatkowaniu VAT i nie może stanowić podstawy do rozpoznania podatku naliczonego po stronie Spółki.

Ponadto zgodnie z art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT kwotę podatku naliczonego stanowi co do zasady suma kwot podatku wynikających z otrzymanych faktur. Nota księgowa nie jest fakturą w rozumieniu ustawy o VAT, a zatem kwota wskazana na nocie jako podatek VAT nie może stanowić podatku naliczonego po stronie Spółki.

Jednocześnie wypłacane kwoty stanowią rabat pośredni w rozumieniu art. 29a ust. 10 pkt 1 ustawy o VAT, wobec czego skutki podatkowe powinny zostać rozpoznane po stronie podatku należnego poprzez obniżenie podstawy opodatkowania sprzedaży produktów marki Spółki.

Bonus wypłacony Uczestnikowi Programu prowadzi do faktycznego zmniejszenia wynagrodzenia uzyskanego przez Spółkę z tytułu sprzedaży jej produktów. Skoro kwota należna z tytułu sprzedaży ulega ekonomicznemu obniżeniu, obniżeniu powinna ulec również podstawa opodatkowania oraz odpowiadająca jej kwota podatku należnego.

Stanowisko takie odpowiada ekonomicznemu charakterowi tych rozliczeń jako obniżki ceny towarów sprzedawanych przez Spółkę za pośrednictwem sieci dystrybucyjnej.

Prawidłowość takiego podejścia potwierdził również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 13 lutego 2026 r., sygn. I FSK 939/23, wskazując, że rabat udzielony nabywcy niebezpośredniemu stanowi rabat w rozumieniu art. 29a ust. 10 pkt 1 ustawy o VAT, a jego rozliczenie następuje po stronie podatku należnego podmiotu udzielającego rabatu, pod warunkiem możliwości ustalenia korekty według stawki właściwej dla dostaw objętych rabatem - co w przypadku Spółki zapewnia okoliczność, że wszystkie produkty objęte Programami opodatkowane są jedną stawką VAT (23%).

Zdaniem Wnioskodawcy dokumentowanie rozliczenia Bonusów pozostaje poza obowiązkiem wystawiania faktur ustrukturyzowanych w Krajowym Systemie e-Faktur.

Zgodnie z art. 106b ustawy o VAT obowiązek wystawienia faktury dotyczy czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, w szczególności dostawy towarów i świadczenia usług.

Jak wskazano w opisie stanu faktycznego, pomiędzy Spółką, a Uczestnikami Programów nie dochodzi ani do dostawy towarów, ani do świadczenia usług. Pomiędzy stronami nie występuje również bezpośrednia relacja sprzedażowa. Wypłacane kwoty mają charakter rabatu pośredniego związanego z zakupami produktów marki Spółki dokonywanymi od niezależnych podmiotów uczestniczących w łańcuchu dystrybucji.

Skoro rozliczenie Bonusu nie dokumentuje czynności podlegającej obowiązkowi fakturowania na podstawie ustawy o VAT, brak jest również podstaw do objęcia go obowiązkiem dokumentowania przy wykorzystaniu faktury ustrukturyzowanej wystawianej za pośrednictwem Krajowego Systemu e-Faktur. Obowiązek stosowania Krajowego Systemu e-Faktur dotyczy bowiem faktur, natomiast w opisanym przypadku dokumentem rozliczeniowym jest nota księgowa pełniąca wyłącznie funkcję dowodową, dokumentacyjną i księgową.

Stanowisko to potwierdza interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 17 października 2025 r., sygn. 0114-KDIP1-1.4012.703.2025.1.EW, zgodnie z którą obowiązek dokumentowania w Krajowym Systemie e-Faktur dotyczy wyłącznie faktur ustrukturyzowanych, a noty uznaniowe dokumentujące rabaty pośrednie (premie pieniężne) wypłacane nabywcom niebezpośrednim nie podlegają temu obowiązkowi.

Analogicznie w interpretacji indywidualnej z 13 marca 2026 r., sygn. 0114-KDIP1-3.4012.25.2026.1.KAB - wydanej już po wejściu w życie obligatoryjnego KSeF - Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej potwierdził, że nota obciążeniowa dokumentująca rabat pośredni nie stanowi faktury w rozumieniu ustawy o VAT, ponieważ nie dokumentuje odpłatnej dostawy towarów ani odpłatnego świadczenia usług.

W konsekwencji dokumenty wykorzystywane wyłącznie do rozliczenia rabatu pośredniego mogą funkcjonować poza Krajowym Systemem e-Faktur. Stanowią one jedynie dokumentację rozliczenia obniżki ceny i nie dokumentują czynności opodatkowanych VAT.

Zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku udzielenia rabatu pośredniego Spółka jest uprawniona do obniżenia podstawy opodatkowania oraz podatku należnego na podstawie posiadanej dokumentacji potwierdzającej wysokość udzielonego Bonusu, w szczególności umowy, noty obciążeniowej wystawionej przez Uczestnika Programu albo noty uznaniowej wystawionej przez Spółkę oraz potwierdzenia zapłaty kwoty brutto na rachunek Uczestnika Programu.

Jak wskazano w uzasadnieniu stanowiska do pytań nr 1-4, wypłacane przez Spółkę Bonusy stanowią rabaty pośrednie w rozumieniu art. 29a ust. 10 pkt 1 ustawy o VAT i nie stanowią wynagrodzenia za świadczenie usług przez Uczestników Programów.

W analizowanym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym nie dochodzi do świadczenia usług przez Uczestnika Programu ani do bezpośredniej sprzedaży pomiędzy Spółką a Uczestnikiem Programu. W konsekwencji nie jest możliwe wystawienie faktury korygującej, a przepisy ustawy o VAT nie przewidują szczególnego dokumentu służącego dokumentowaniu rabatów pośrednich.

Spółka posiada jednak dokumentację pozwalającą na ustalenie wysokości udzielonego Bonusu, obejmującą w szczególności noty obciążeniowe wystawiane przez Uczestników Programów, noty uznaniowe wystawiane przez Spółkę, raporty zakupowe oraz inne dokumenty potwierdzające spełnienie warunków Programów.

Dokumentacja ta stanowi wystarczającą podstawę do ustalenia wysokości udzielonego rabatu pośredniego oraz dokonania odpowiedniego obniżenia podstawy opodatkowania i podatku należnego.

Należy przy tym podkreślić, że zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (wyroki: z 24 października 1996 r. w sprawie C-317/94 Elida Gibbs oraz z 15 października 2002 r. w sprawie C-427/98 Komisja przeciwko Niemcom) prawo do obniżenia podstawy opodatkowania nie może być uzależnione wyłącznie od posiadania faktury wystawionej na rzecz podatnika, jeżeli fakt udzielenia rabatu oraz jego wysokość mogą zostać wykazane przy wykorzystaniu innych wiarygodnych dowodów. W ocenie Spółki posiadana dokumentacja, obejmująca porozumienia lub umowy dotyczące poszczególnych Programów oraz dokumenty rozliczeniowe (noty obciążeniowe lub uznaniowe), potwierdzenia wypłaty Bonusów, spełnia ten warunek.

Dla celów ewidencyjnych Spółka może dokumentować taką korektę przy wykorzystaniu dokumentu wewnętrznego sporządzonego na podstawie posiadanej dokumentacji rozliczeniowej. Brak ustawowo określonego szczególnego dokumentu dla rabatów pośrednich nie pozbawia Spółki prawa do obniżenia podstawy opodatkowania oraz podatku należnego, jeżeli z posiadanej dokumentacji jednoznacznie wynika fakt udzielenia Bonusu oraz jego wysokość.

Zdaniem Wnioskodawcy Spółka jest uprawniona do obniżenia podstawy opodatkowania oraz podatku należnego za okres rozliczeniowy, w którym Bonus został faktycznie wypłacony Uczestnikowi Programu, niezależnie od daty wystawienia noty obciążeniowej przez Uczestnika Programu, daty jej otrzymania przez Spółkę ani daty wystawienia noty uznaniowej przez Spółkę.

Zgodnie z art. 29a ust. 10 pkt 1 ustawy o VAT podstawę opodatkowania obniża się o kwoty udzielonych po dokonaniu sprzedaży opustów i obniżek cen. W przypadku rabatu pośredniego obniżenie podstawy opodatkowania powinno zostać dokonane w okresie, w którym rabat został faktycznie udzielony, a jego beneficjent uzyskał wynikającą z niego korzyść ekonomiczną.

W analizowanym przypadku prawo Uczestnika Programu do otrzymania Bonusu może powstać po spełnieniu warunków określonych w danym Programie, w szczególności po osiągnięciu wymaganego poziomu zakupów oraz przekazaniu dokumentacji niezbędnej do rozliczenia Programu. Okoliczności te pozwalają ustalić należność Uczestnika Programu oraz wysokość Bonusu, nie są jednak równoznaczne z jego faktycznym udzieleniem.

Do faktycznego udzielenia Bonusu dochodzi dopiero z chwilą przekazania środków pieniężnych na rachunek bankowy Uczestnika Programu. Dopiero w tym momencie Uczestnik Programu uzyskuje definitywną korzyść ekonomiczną, a wynagrodzenie uzyskane uprzednio przez Spółkę z tytułu sprzedaży produktów wprowadzonych przez nią do łańcucha dystrybucji ulega rzeczywistemu ekonomicznemu obniżeniu. Wobec braku pierwotnej faktury pomiędzy Spółką, a beneficjentem rabatu nie występuje faktura korygująca, a faktyczne ekonomiczne udzielenie rabatu następuje z chwilą wypłaty. W konsekwencji mechanizm określony w art. 29a ust. 13 ustawy o VAT, odnoszący moment obniżenia podstawy opodatkowania do wystawienia faktury korygującej, nie znajduje zastosowania do opisanego rabatu pośredniego, ponieważ Spółka nie wystawia Uczestnikowi Programu faktury korygującej.

Spółka powinna zatem uwzględnić obniżenie podstawy opodatkowania oraz podatku należnego w rozliczeniu za okres, w którym Bonus został faktycznie wypłacony Uczestnikowi Programu.

Moment dokonania obniżenia nie powinien być natomiast uzależniony od daty wystawienia noty obciążeniowej przez Uczestnika Programu, daty jej otrzymania przez Spółkę ani od daty wystawienia noty uznaniowej przez Spółkę. Dokumenty te pełnią funkcję dowodową i księgową, potwierdzając podstawę oraz wysokość Bonusu, lecz samo ich wystawienie nie powoduje przekazania Uczestnikowi Programu korzyści ekonomicznej wynikającej z Bonusu.

Powyższe pozostaje spójne z linią interpretacyjną dotyczącą rabatów pośrednich, zgodnie z którą dokument księgowy pełni funkcję potwierdzającą, natomiast obniżenie podstawy opodatkowania następuje w okresie faktycznego udzielenia rabatu, rozumianego jako wypłata środków pieniężnych jego beneficjentowi.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 1263), zwanej dalej „ustawą”:

Stosownie do art. 2 pkt 22 ustawy:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Pojęcie towaru ustawodawca zdefiniował w art. 2 pkt 6 ustawy, w świetle którego:

Jak stanowi art. 8 ust. 1 ustawy:

Z cytowanych wyżej przepisów wynika, że przez usługę należy rozumieć każde świadczenie na rzecz danego podmiotu niebędące dostawą towarów. Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie się na rzecz innej osoby, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie, bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy).

Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie. Zauważyć jednak należy, że usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym.

W związku z powyższym, czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie.

W przytoczonych przepisach została zrealizowana zasada powszechności opodatkowania wyrażona w art. 1 Dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. str. 1 ze zm.).

Definicja świadczenia usług stanowi dopełnienie definicji dostawy towarów i tym samym opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wszystkie czynności odpłatnego obrotu profesjonalnego.

Wskazać należy, że podatnicy podejmują różnorodne działania w zakresie intensyfikacji sprzedaży towarów, w efekcie których wypłacane są tzw. premie pieniężne nabywcom. Skutki podatkowe dotyczące wypłacania premii pieniężnych nabywcom uzależnione są od wielu czynników, m.in. od ustalenia, za co faktycznie premie pieniężne zostały wypłacone, tzn. czy ich przyznanie uwarunkowane jest wykonaniem dodatkowych czynności, czy dotyczą konkretnych dostaw, czy też odnoszą się do wszystkich dostaw w określonym czasie, itp.

W praktyce występują również sytuacje, w których w zamian za udzielenie premii ma miejsce świadczenie innych usług, w tym usług o charakterze promocyjnym, marketingowym, reklamowym, bądź zobowiązanie się do dokonywania zakupów wyłącznie u wypłacającego premie, czy zobowiązanie się do posiadania pełnego asortymentu towarów kontrahenta, itp.

W takiej sytuacji należy uznać, że wypłacona premia pieniężna związana jest z określonymi zachowaniami nabywcy, a zatem ze świadczeniem usług przez nabywcę otrzymującego taką premię, które to usługi podlegają opodatkowaniu na ogólnych zasadach.

Zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy:

Na mocy art. 29a ust. 6 ustawy:

W myśl art. 29a ust. 7 ustawy:

Na podstawie art. 29a ust. 10 ustawy:

Według art. 29a ust. 13 ustawy:

Stosownie do art. 29a ust. 14 ustawy:

Podkreślenia wymaga fakt, że ani w Dyrektywie 2006/112/WE Rady ani też w ustawie prawodawca nie zdefiniował pojęcia „rabat”, zatem pojęcie to należy interpretować stosując przede wszystkim wykładnię językową. I tak, zgodnie ze „Słownikiem języka polskiego” (Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2005, str. 825), „rabat” to „zniżka, opust od sumy należnej za towar przyznawany, np. przy kupnie dużej ilości towarów”. Zatem, rabat polega na pomniejszeniu ustalonej wcześniej ceny towaru lub usługi.

W świetle powołanej wyżej definicji „rabatu” należy uznać, że w opisanym przypadku mamy do czynienia z pomniejszeniem, czyli odstępstwem od ustalonej ceny towarów przez Państwa, którzy co prawda nie sprzedają bezpośrednio towarów na rzecz Uczestników Programu, ale na podstawie odpowiednich indywidualnych ustaleń udzielają im rabatu w formie przyznawanych Bonusów. Powoduje to w istocie zwrot części ceny towarów.

Ponadto cytowany wyżej przepis art. 29a ust. 10 ustawy wyraźnie wskazuje, że podstawę opodatkowania zmniejsza się o kwoty udzielonych po dokonaniu sprzedaży opustów i obniżek cen, wartość zwrotów towarów, zwrotu całości lub części zapłaty otrzymanej przed dokonaniem sprzedaży (zaliczek), jeśli do sprzedaży nie doszło, wartość zwrotu kwot dotacji, subwencji i innych opłat o podobnym charakterze.

Zatem każda z tych pozycji stanowi odrębną podstawę zmniejszenia podstawy opodatkowania i każda z wymienionych wyżej czynności powoduje zmniejszenie podstawy opodatkowania.

Powyższe stanowisko jest zgodne z Dyrektywą Rady 2006/112/WE, która w art. 73 oraz 90 ust. 1 określa podstawę opodatkowania, przewidując uprawnienia do jej obniżenia w przypadku każdorazowego, faktycznego zmniejszenia obrotu. Przesłanką wystarczającą dla ustalenia podstawy opodatkowania jest zaistnienie samego faktu zmniejszenia obrotu, bez konieczności wykazywania go w jeden konkretny sposób. Jednocześnie przepisy ustawy, jak i dyrektywy wyraźnie wskazują, że rzeczywiste kwoty rabatów mają być udokumentowane - podatnik powinien przedstawić dowód rzeczywistej kwoty poniesionych kosztów.

Konstrukcja podstawy opodatkowania w ustawie o podatku od towarów i usług, odpowiadająca w swej istocie konstrukcji określonej w Dyrektywie 2006/112/WE Rady, oparta jest na założeniu proporcjonalności VAT do ceny towarów i usług. Każda bowiem transakcja podlega podatkowi od towarów i usług obliczonemu w sposób proporcjonalny do ceny otrzymanej przez podatnika jako świadczenie wzajemne za dostarczone towary lub usługi z uwzględnieniem stawki, jaka ma zastosowanie do dostawy lub świadczenia takich towarów i usług.

Należy mieć na uwadze, że konstrukcja podstawy opodatkowania pozwala zrealizować fundamentalną zasadę neutralności podatku VAT. Ekonomiczny ciężar podatku VAT, co do zasady, powinien bowiem ponosić konsument, a nie podatnik. W ślad zatem za obniżeniem ceny transakcyjnej w formie rabatu powinno następować obniżenie podstawy opodatkowania tej transakcji, aby zachowana została zasada proporcjonalności podatku VAT do ceny towarów i usług. Jeśli podstawa opodatkowania przewyższa kwotę wynagrodzenia należnego podatnikowi, przynajmniej w części poniesie on ekonomiczny ciężar podatku, co naruszałoby zasadę neutralności tego podatku.

Zwrócił na to uwagę Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-317/94 Elida Gibbs, stwierdzając, że podstawą opodatkowania dla producenta jako podatnika musi być kwota odpowiadająca cenie, po jakiej sprzedał on towary hurtownikom lub detalistom, pomniejszona o wartość rabatów na podstawie których wypłacone zostało wynagrodzenie ostatecznym nabywcom towarów.

Również w sprawie C-427/98 Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec, Trybunał dopuścił możliwość zmniejszenia podstawy opodatkowania w wyniku udzielenia przez podatnika rabatu potransakcyjnego nie bezpośredniemu nabywcy towaru, bez konieczności wystawienia faktury korygującej.

Zauważyć należy, że obniżka ceny, upust - rabat udzielony w momencie sprzedaży (rabat transakcyjny), nie ma znaczenia dla ustalenia podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług, ponieważ kwota zapłaty należna od nabywcy już go uwzględnia - dane dotyczące rabatu znajdą swoje odzwierciedlenie w wystawionej fakturze stwierdzającej dokonanie sprzedaży.

Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że Spółka jest polskim rezydentem podatkowym oraz czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Spółka prowadzi działalność gospodarczą polegającą na sprzedaży produktów za pośrednictwem wielostopniowej sieci dystrybucyjnej. W ramach prowadzonej działalności Spółka dokonuje dostaw produktów na rzecz niezależnych dystrybutorów, którzy następnie odsprzedają je kolejnym podmiotom uczestniczącym w obrocie tymi towarami.

W celu zwiększenia sprzedaży produktów oraz budowania długoterminowych relacji biznesowych Spółka zawiera z wybranymi podmiotami uczestniczącymi w rynku porozumienia dotyczące programów bonusowych („Programy”). Uczestnikami Programów są podmioty prowadzące działalność gospodarczą na terytorium Polski i będące czynnymi podatnikami VAT. Uczestnicy znajdują się na dalszych etapach łańcucha dystrybucji i nabywają produkty Spółki od niezależnych dystrybutorów lub innych podmiotów uczestniczących w obrocie tymi towarami.

Pomiędzy Spółką, a Uczestnikami Programów nie dochodzi do bezpośredniej sprzedaży produktów. Spółka nie dokonuje na rzecz Uczestników bezpośrednich dostaw towarów, nie wystawia na ich rzecz faktur dokumentujących sprzedaż oraz nie pozostaje z nimi w relacji sprzedawca-nabywca.

Na podstawie umów dotyczących Programów Uczestnicy mogą otrzymywać od Spółki bonus pieniężny („Bonus”), którego wysokość jest uzależniona wyłącznie od wartości lub wolumenu zakupów produktów Spółki dokonanych przez danego Uczestnika w określonym okresie rozliczeniowym. Umowy określają w szczególności okres rozliczeniowy, katalog produktów objętych Programem, progi wartościowe lub wolumenowe oraz zasady kalkulacji Bonusu. W przypadku określenia kilku progów osiągnięcie wyższego poziomu zakupów może skutkować zastosowaniem wyższej stawki Bonusu.

Prawo do otrzymania Bonusu powstaje po spełnieniu warunków określonych w danym Programie, w szczególności po osiągnięciu wymaganego poziomu zakupów oraz przekazaniu danych lub dokumentacji umożliwiających Spółce weryfikację tych zakupów i ustalenie wysokości Bonusu. Spółka posiada dane pozwalające na identyfikację Uczestnika, produktów objętych Programem, wartości lub wolumenu zakupów oraz okresu, którego zakupy dotyczą.

Przekazywane przez Uczestników raporty, zestawienia i inne dane służą wyłącznie weryfikacji spełnienia warunków Programu oraz kalkulacji należnego Bonusu. Nie stanowią one odrębnego świadczenia na rzecz Spółki, nie przedstawiają dla niej samodzielnej wartości gospodarczej oraz nie wiąże się z nimi odrębne wynagrodzenie.

Otrzymanie Bonusu nie jest uzależnione od wykonywania przez Uczestnika jakichkolwiek usług lub innych czynności na rzecz Spółki. Uczestnicy nie są w szczególności zobowiązani do świadczenia usług marketingowych, reklamowych, promocyjnych, pośrednictwa handlowego, zapewnienia ekspozycji produktów ani do realizacji określonych standardów sprzedażowych. Jedynym warunkiem uzyskania Bonusu jest osiągnięcie określonego poziomu zakupów produktów Spółki w danym okresie rozliczeniowym.

Po zakończeniu okresu rozliczeniowego Spółka weryfikuje spełnienie warunków Programu i ustala wysokość należnego Bonusu, a następnie dokonuje jego wypłaty na rachunek bankowy Uczestnika. Data wystawienia lub otrzymania noty obciążeniowej albo uznaniowej może przypadać w innym okresie niż data wypłaty Bonusu. Dokumenty te służą potwierdzeniu podstawy i wysokości rozliczenia i nie dokumentują dostawy towarów ani świadczenia usług przez Uczestnika na rzecz Spółki.

Bonus kalkulowany jest wyłącznie w odniesieniu do produktów Spółki nabytych przez Uczestnika od podmiotów znajdujących się na dalszych etapach łańcucha dystrybucji. Wypłata Bonusu prowadzi zatem do ekonomicznego obniżenia wynagrodzenia należnego Spółce z tytułu sprzedaży produktów wprowadzonych przez nią do łańcucha dystrybucji, pomimo że Bonus jest wypłacany podmiotowi znajdującemu się na dalszym etapie tego łańcucha.

Kwota Bonusu stanowi łączną kwotę wypłacaną Uczestnikowi i dla celów VAT jest traktowana przez Spółkę jako kwota brutto ekonomicznego obniżenia ceny, obejmująca odpowiednią część podstawy opodatkowania oraz podatku należnego. Ewentualne wyodrębnienie na nocie kwoty odpowiadającej podatkowi VAT ma wyłącznie charakter kalkulacyjny i nie oznacza, że nota dokumentuje dostawę towarów lub świadczenie usług przez Uczestnika na rzecz Spółki.

Spółka nie wystawia faktur dokumentujących przyznanie ani wypłatę Bonusów. Uczestnicy mogą dokumentować należne im Bonusy notami obciążeniowymi zawierającymi wyodrębnioną kwotę określoną jako podatek VAT, przy czym noty te nie dokumentują dostawy towarów ani świadczenia usług przez Uczestników na rzecz Spółki.

Spółka posiada dokumentację pozwalającą na ustalenie zasadności, wysokości oraz okresu, którego dotyczy Bonus, w szczególności umowy lub porozumienia dotyczące danego Programu, raporty i zestawienia zakupów, dokumenty rozliczeniowe w postaci not uznaniowych lub obciążeniowych oraz potwierdzenia przelewu środków na rachunek Uczestnika. Produkty objęte Programami są produktami Spółki wprowadzanymi do obrotu na terytorium Polski i opodatkowanymi stawką VAT w wysokości 23%.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, należy stwierdzić, że wypłacane przez Państwa Spółkę Bonusy nie stanowią wynagrodzenia za świadczenie usług przez Uczestników Programów. Uczestnicy nie wykonują bowiem na Państwa rzecz żadnych czynności, których wykonanie byłoby warunkiem otrzymania Bonusu. W szczególności Bonus nie jest uzależniony od świadczenia usług reklamowych, marketingowych, promocyjnych, pośrednictwa handlowego ani innych świadczeń o podobnym charakterze.

Jednocześnie należy zauważyć, że pomiędzy Państwem, a Uczestnikami Programów nie dochodzi do bezpośredniej sprzedaży produktów. Uczestnicy nabywają produkty Spółki od niezależnych dystrybutorów lub innych podmiotów znajdujących się na wcześniejszych etapach łańcucha dystrybucji. Wypłacany przez Państwo Bonus prowadzi zatem do obniżenia ekonomicznego kosztu nabycia produktów po stronie Uczestnika, mimo że Spółka nie jest bezpośrednim sprzedawcą tych produktów na rzecz Uczestnika.

W konsekwencji należy uznać, że wypłacane przez Państwo Bonusy stanowią rabaty pośrednie, o których mowa w art. 29a ust. 10 pkt 1 ustawy o VAT. Udzielenie takiego rabatu powoduje bowiem rzeczywiste obniżenie ceny towarów nabytych przez Uczestnika, a tym samym wpływa na wysokość rzeczywistego wynagrodzenia należnego w związku z dostawami tych towarów.

W przypadku rabatu pośredniego podmiotem uprawnionym do odpowiedniego obniżenia podstawy opodatkowania i podatku należnego jest podmiot udzielający rabatu, tj. Spółka. Dystrybutorzy, od których Uczestnicy nabywają produkty, otrzymują bowiem od Uczestników cenę w pełnej wysokości i nie udzielają im rabatu. Okoliczność, że Bonus jest wypłacany podmiotowi znajdującemu się na dalszym etapie łańcucha dystrybucji, nie pozbawia Państwa prawa do uwzględnienia ekonomicznego skutku udzielonego rabatu w rozliczeniu VAT.

Tym samym wypłacane Bonusy stanowią opusty lub obniżki cen, o których mowa w art. 29a ust. 10 pkt 1 ustawy o VAT, a ich udzielenie uprawnia Państwo do odpowiedniego obniżenia podstawy opodatkowania oraz podatku należnego.

Zgodnie z art. 29a ust. 10 pkt 1 ustawy o VAT podstawę opodatkowania obniża się o kwoty udzielonych po dokonaniu sprzedaży opustów i obniżek cen.

W analizowanej sprawie samo spełnienie przez Uczestnika warunków Programu oraz ustalenie wysokości należnego Bonusu nie jest jeszcze równoznaczne z jego faktycznym udzieleniem, jeżeli zgodnie z zasadami Programu dopiero późniejsze przekazanie środków pieniężnych powoduje definitywne przyznanie Uczestnikowi korzyści ekonomicznej wynikającej z Bonusu.

Jak wynika z opisu sprawy Bonus staje się definitywnie należny i zostaje faktycznie udzielony dopiero w momencie jego wypłaty na rachunek Uczestnika, wówczas za moment udzielenia rabatu należy uznać moment dokonania tej wypłaty. W tym momencie dochodzi bowiem do rzeczywistego obniżenia ekonomicznego ciężaru ceny ponoszonego przez Uczestnika.

W konsekwencji, przy przyjęciu wskazanego mechanizmu rozliczenia, powinni Państwo uwzględnić obniżenie podstawy opodatkowania oraz podatku należnego w rozliczeniu za okres, w którym Bonus został faktycznie udzielony, tj. w którym środki pieniężne zostaną przekazane na rachunek Uczestnika Programu.

Jednocześnie momentu dokonania korekty nie należy utożsamiać z datą wystawienia noty obciążeniowej przez Uczestnika, datą jej otrzymania przez Spółkę ani z datą wystawienia przez Spółkę noty uznaniowej. Dokumenty te mają wyłącznie charakter rozliczeniowy, dowodowy i księgowy. Samo wystawienie takiego dokumentu nie powoduje bowiem jeszcze wypłaty Bonusu ani nie przesądza o powstaniu rzeczywistego ekonomicznego skutku w postaci obniżenia ceny.

W związku z powyższym należy uznać, że Bonusy pieniężne przyznawane przez Spółkę Uczestnikom Programów stanowią opusty lub obniżki cen, o których mowa w art. 29a ust. 10 pkt 1 ustawy o VAT.

Udzielenie Bonusu pieniężnego uprawnia Spółkę do odpowiedniego obniżenia podstawy opodatkowania oraz podatku należnego z tytułu dostaw produktów. Bonus staje się definitywnie należny i zostaje faktycznie udzielony w momencie wypłaty środków pieniężnych Uczestnikowi, Spółka jest uprawniona do uwzględnienia odpowiedniej korekty w rozliczeniu za okres, w którym dokonano jego wypłaty.

Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytań nr 1, nr 2, nr 6 i nr 7 uznaję za prawidłowe.

Na podstawie art. 2 pkt 31 ustawy:

Zgodnie z art. 2 pkt 32 ustawy:

Według art. 2 pkt 32a ustawy:

W odniesieniu do kwestii dotyczącej dokumentowania rozliczenia Bonusów stanowiących rabaty pośrednie wskazać należy, że zasady dotyczące dokumentowania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zawarte są w Dziale XI rozdziale 1 ustawy, a dokładnie są regulowane przez przepisy art. 106a-106q ustawy.

W myśl art. 106a pkt 1 i 2 ustawy:

W myśl art. 106b ust. 1 ustawy:

W myśl art. 106g ust. 1 ustawy:

Jak wynika z treści art. 106g ust. 3a ustawy:

Ustawą z dnia 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1598), wprowadzono zmiany w zakresie KSeF, które miały wejść w życie 1 lipca 2024 r. Jednak, zgodnie z ustawą z dnia 9 maja 2024 r. zmieniającą ustawę o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2024 r. poz. 852), zwanej dalej „ustawą zmieniającą” - termin wejścia w życie obowiązkowego KSeF został przesunięty na 1 lutego 2026 r.

Stosownie do art. 106ga ust. 1 ustawy, w brzmieniu obowiązującym od 1 lutego 2026 r.:

Na podstawie art. 106nh ust. 1 ustawy, w brzmieniu obowiązującym od 1 lutego 2026 r.:

Zgodnie z art. 106ga ust. 2 ustawy, w brzmieniu obowiązującym od 1 lutego 2026 r.:

Na podstawie art. 106ga ust. 3 ustawy, w brzmieniu obowiązującym od 1 lutego 2026 r.:

W świetle art. 106ga ust. 4 ustawy, w brzmieniu obowiązującym od 1 lutego 2026 r.:

W myśl art. 106gb ust. 8 ustawy, w brzmieniu obowiązującym od 1 lutego 2026 r.:

W myśl art. 106j ust. 1 ustawy:

Według art. 106na ust. 1 ustawy:

Jak stanowi art. 106na ust. 3 ustawy:

Zgodnie z art. 106na ust. 4 ustawy, w brzmieniu obowiązującym od 1 lutego 2026 r.:

Wskazania również wymaga, że zgodnie z art. 106s w brzmieniu obowiązującym od 1 lutego 2026 r.:

Rzeczywisty przebieg zdarzeń gospodarczych powinien znajdować odzwierciedlenie w prowadzonej dokumentacji. Na uczestnikach obrotu gospodarczego spoczywa obowiązek odpowiedniego udokumentowania dokonanych transakcji oraz innych zdarzeń mających wpływ na ich rozliczenia podatkowe. W konsekwencji podatnik udzielający rabatu powinien posiadać dokumenty potwierdzające fakt jego przyznania, wysokość oraz związek z określonymi dostawami towarów. Dokumentacja ta ma istotne znaczenie dowodowe, w szczególności w zakresie wykazania prawa do obniżenia podstawy opodatkowania oraz kwoty podatku należnego.

Zgodnie z art. 106j ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług (dalej: „ustawa o VAT”) fakturę korygującą wystawia się w przypadku, gdy po wystawieniu faktury pierwotnej nastąpi m.in. obniżenie ceny lub udzielenie opustu albo obniżki ceny. Mechanizm ten znajduje zastosowanie w szczególności w sytuacji, gdy rabat jest udzielany bezpośredniemu kontrahentowi podatnika, na rzecz którego wcześniej wystawiono fakturę dokumentującą daną dostawę.

Odmiennie należy ocenić sytuację, w której rabat jest przyznawany przez podatnika znajdującego się na początku łańcucha dystrybucji bezpośrednio ostatecznemu odbiorcy towarów, z pominięciem podmiotów pośredniczących. Jeżeli pomiędzy tymi podmiotami nie dochodzi do zmiany ceny realizowanych dostaw, nie występują podstawy do wystawienia faktur korygujących przez pośredników. Nie jest również możliwe wystawienie faktury korygującej przez pierwszego dostawcę na rzecz ostatecznego odbiorcy, jeżeli pomiędzy tymi podmiotami nie doszło do bezpośredniej dostawy i nie została wystawiona faktura pierwotna.

W opisanym modelu gospodarczym przyznanie bonusu pieniężnego, stanowiącego rabat pośredni związany z dokonanymi dostawami towarów, nie stanowi samo w sobie odrębnej czynności podlegającej opodatkowaniu VAT. W konsekwencji wypłata bonusu nie podlega udokumentowaniu fakturą wystawianą przez uczestnika programu na rzecz Spółki, ponieważ nie dochodzi do świadczenia przez niego usług na rzecz Spółki ani do bezpośredniej sprzedaży towarów pomiędzy tymi podmiotami. Nie występuje również faktura pierwotna wystawiona przez Spółkę na rzecz uczestnika programu, która mogłaby zostać skorygowana.

Jednocześnie udzielenie rabatu pośredniego może wywoływać skutki w zakresie rozliczenia VAT po stronie podatnika, który go przyznaje, w szczególności prowadzić do obniżenia podstawy opodatkowania oraz kwoty podatku należnego z tytułu dostaw objętych rabatem, o ile spełnione są warunki wynikające z przepisów ustawy o VAT.

Przepisy ustawy o VAT nie określają szczególnego rodzaju dokumentu, który byłby obligatoryjny dla udokumentowania rabatu pośredniego w opisanym modelu rozliczeń. W związku z tym fakt przyznania i wysokość rabatu mogą zostać potwierdzone innymi wiarygodnymi dokumentami, w szczególności notą księgową, notą rabatową, uznaniową lub obciążeniową. Dokument taki może zostać wystawiony zarówno przez podmiot udzielający rabatu, jak i przez podmiot go otrzymujący, pod warunkiem że jego treść prawidłowo odzwierciedla rzeczywisty przebieg rozliczeń.

W konsekwencji rozliczenie bonusów wypłacanych przez Spółkę uczestnikom Programu może być dokumentowane notą obciążeniową wystawioną przez uczestnika Programu albo notą uznaniową wystawioną przez Spółkę. Dokumenty te pełnią funkcję dowodową i ewidencyjną: potwierdzają przyznanie rabatu pośredniego, jego podstawę oraz wysokość, nie stanowią jednak faktur dokumentujących dostawę towarów lub świadczenie usług.

Dla celów ewidencyjnych Spółka może ponadto sporządzić dokument wewnętrzny stanowiący podstawę ujęcia odpowiedniej korekty w ewidencji VAT i dokumentacji rozliczeniowej, o ile jego zastosowanie jest zgodne z właściwymi przepisami i przyjętym sposobem prowadzenia ewidencji. Dokument ten powinien wskazywać co najmniej przyczynę korekty, okres i dostawy, których dotyczy, podstawę ustalenia rabatu, jego wysokość oraz sposób wyliczenia kwoty korekty podstawy opodatkowania i podatku należnego.

Dokument wewnętrzny nie zastępuje faktury korygującej w sytuacjach, w których jej wystawienie jest wymagane na podstawie ustawy o VAT. Nie dokumentuje również odrębnej dostawy towarów ani świadczenia usług, lecz służy udokumentowaniu i uzasadnieniu odpowiedniego ujęcia skutków podatkowych udzielonego rabatu pośredniego.

Podsumowując, w przypadku bonusów pieniężnych przyznawanych przez Spółkę bezpośrednio ostatecznym odbiorcom towarów, z pominięciem pośrednich ogniw dystrybucji, prawidłowe udokumentowanie rozliczeń może opierać się na notach księgowych lub innych wiarygodnych dokumentach potwierdzających przyznanie rabatu, uzupełnionych - w razie potrzeby - dokumentacją wewnętrzną uzasadniającą sposób ujęcia korekty w ewidencji podatkowej. Możliwość obniżenia podstawy opodatkowania i podatku należnego należy jednak każdorazowo oceniać z uwzględnieniem charakteru rabatu, związku z konkretnymi dostawami oraz warunków określonych w ustawie o VAT.

Podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w art. 86 ust. 1 ustawy.

W świetle tego przepisu:

Na mocy art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:

W analizowanym sprawie nota obciążeniowa wystawiana przez Uczestnika Programu nie dokumentuje żadnego zdarzenia, z którym przepisy ustawy o VAT wiązałyby powstanie po stronie Spółki podatku naliczonego. W szczególności nota nie dokumentuje nabycia przez Państwo towarów ani usług od Uczestnika Programu. Uczestnicy Programów nie wykonują na Państwa rzecz żadnych usług. Otrzymywane przez Uczestników Programu Bonusy nie stanowią wynagrodzenia za świadczenie usług, lecz są związane wyłącznie z osiągnięciem określonego poziomu zakupów produktów marki Państwa Spółki.

W konsekwencji dokument wystawiany przez Uczestnika Programu nie dokumentuje czynności podlegającej opodatkowaniu VAT, a tym samym nie może stanowić podstawy do rozpoznania przez Państwa podatku naliczonego. Wypłata Bonusu nie daje zatem podstaw do rozpoznania ani zwiększenia kwoty podatku naliczonego po Państwa stronie.

Nota księgowa nie jest fakturą w rozumieniu ustawy o VAT, a samo wykazanie na takim dokumencie kwoty określonej jako podatek VAT nie powoduje powstania podatku naliczonego podlegającego odliczeniu przez Spółkę.

Zatem skutki podatkowe związane z udzieleniem Bonusów powinny zostać rozpoznane po stronie podatku należnego, poprzez odpowiednie obniżenie podstawy opodatkowania oraz kwoty podatku należnego z tytułu sprzedaży produktów marki Spółki.

Wypłata Bonusu prowadzi do zmniejszenia wynagrodzenia otrzymywanego przez Państwo z tytułu sprzedaży Państwa produktów. Skoro zatem, w wyniku udzielenia Bonusu, rzeczywiste Państwa wynagrodzenie z tytułu sprzedaży ulega obniżeniu, odpowiedniemu obniżeniu powinna ulec również podstawa opodatkowania, a w konsekwencji - kwota podatku należnego.

Z opisu sprawy wynika, że pomiędzy Państwem, a Uczestnikami Programów nie dochodzi ani do dostawy towarów, ani do świadczenia usług. Pomiędzy stronami nie występuje również bezpośrednia relacja sprzedażowa. Wypłacane kwoty stanowią bowiem rabat pośredni związany z zakupami produktów marki Spółki dokonywanymi przez Uczestników od niezależnych podmiotów uczestniczących w łańcuchu dystrybucji.

Skoro rozliczenie Bonusu nie dokumentuje czynności podlegającej obowiązkowi fakturowania na podstawie ustawy o VAT, brak jest również podstaw do uznania, że powinno ono zostać udokumentowane fakturą ustrukturyzowaną wystawioną za pośrednictwem Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF). Obowiązek stosowania KSeF dotyczy bowiem faktur dokumentujących czynności podlegające obowiązkowi fakturowania, podczas gdy w opisanym przypadku dokumentem służącym do rozliczenia Bonusu jest nota księgowa, która pełni wyłącznie funkcję dowodową, dokumentacyjną i księgową.

Tym samym, w przypadku dokumentowania ww. czynności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem VAT, zgodnie z art. 106ga ust. 1 ustawy Państwa Spółka nie będzie zobowiązana do dokumentowania w ramach KSeF, udzielanych Bonusów pieniężnych.

Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytań nr 3, nr 4 i nr 5 uznaję za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy:

• zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Państwo i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym,
• zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwo i stanu  prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem podanym przez Państwa  w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy lub zmiany stanu prawnego, udzielona odpowiedź traci swą aktualność. Równocześnie w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.