0114-KDIP1-1.4012.517.2026.1.AWY

Interpretacja indywidualna - stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17 lipca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 13 lipca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego wynikającego z faktury wystawionej w 2021 r.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą m.in. w zakresie magazynowania towarów. Wnioskodawca postanowił wybudować na własny użytek magazyn wraz z pomieszczeniami biurowymi. Z tytułu budowy hali magazynowej podmiot wykonujący roboty budowlane - A. sp. z o.o. sp.k. - wystawił fakturę nr (...)/2021 na kwotę 534 035,79 zł netto, tj. 656 864,02 zł brutto. Termin płatności przypadał na dzień 8 października 2021 r.

Wnioskodawca zakwestionował zasadność wystawionej faktury co do części należności. Kwotę brutto 280 216,02 zł Wnioskodawca uiścił 31 grudnia 2021 r. wraz z odsetkami w kwocie 6 974,12 zł.

Pozostała część przedmiotowej faktury (kwota 376 648,00 zł brutto) pozostawała sporna.

Wystawca faktury skierował w 2022 r. sprawę na drogę postępowania sądowego. Pozew obejmował wskazaną powyżej kwotę sporną.

Wyrok sądu I instancji w przedmiotowej sprawie zapadł 20 listopada 2025 r. Sąd zasądził od Wnioskodawcy na rzecz powoda kwotę 376 648 zł wraz z odsetkami od 9 października 2021 r. oraz wraz z kosztami postępowania. Wnioskodawca nie złożył apelacji od przedmiotowego wyroku. Wyrok uprawomocnił się 26 lutego 2026 r.

Wnioskodawca po uprawomocnieniu się orzeczenia zapłacił całą należność wraz z odsetkami i kosztami postępowania.

Pytanie

Czy w 2026 r. Wnioskodawcy przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktury wystawionej w 2021 r.?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionym stanie faktycznym przysługuje mu prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktury wystawionej w 2021 r., pomimo upływu terminu wskazanego w art. 86 ust. 13 ustawy o VAT.

W okolicznościach sprawy prawo to może zostać zrealizowane poprzez korektę rozliczeń po prawomocnym zakończeniu wieloletniego sporu sądowego, który ostatecznie przesądził o zasadności roszczenia kontrahenta oraz obowiązku zapłaty należności wynikającej z wystawionej faktury.

Prawo do odliczenia podatku naliczonego stanowi fundamentalny element wspólnego systemu podatku od wartości dodanej.

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Prawo to stanowi realizację jednej z podstawowych zasad systemu VAT, tj. zasady neutralności podatku dla podmiotów prowadzących działalność gospodarczą.

Podkreślić należy, że mechanizm odliczenia ma na celu całkowite uwolnienie przedsiębiorcy od ciężaru ekonomicznego podatku VAT zapłaconego w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Podatnik nie powinien ponosić ekonomicznych ciężarów podatku, jeżeli nabywane towary lub usługi służą działalności opodatkowanej.

W konsekwencji wszelkie ograniczenia prawa do odliczenia nie powinny być interpretowane ściśle i nie mogą prowadzić do definitywnego pozbawienia podatnika prawa wynikającego z konstrukcji podatku od wartości dodanej, jeżeli spełnione zostały materialnoprawne przesłanki odliczenia. W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości, że: faktura została wystawiona przez podatnika VAT, dokumentowana nią czynność pozostawała w związku z działalnością opodatkowaną Wnioskodawcy, podatek należny został wykazany przez wystawcę faktury,

Wnioskodawca został prawomocnie zobowiązany do zapłaty należności obejmującej kwotę podatku VAT, należność wynikająca z faktury została ostatecznie uznana za istniejącą i należną, Wnioskodawca zapłacił całą należność.

Oznacza to, że materialne przesłanki prawa do odliczenia zostały spełnione.

Wniosek dotyczy wyłącznie momentu i możliwości realizacji tego prawa.

Od chwili otrzymania faktury Wnioskodawca konsekwentnie kwestionował zasadność części roszczenia kontrahenta.

Stanowisko to nie miało charakteru instrumentalnego ani pozornego. Zostało ono następnie poddane wieloletniej weryfikacji przez sądy powszechne.

Spór pomiędzy stronami trwał ponad 3 lata i zakończył się dopiero prawomocnym orzeczeniem przesądzającym o obowiązku zapłaty należności wynikającej z faktury.

Przez cały okres trwania postępowania Wnioskodawca prezentował stanowisko, że nie jest zobowiązany do zapłaty należności wynikającej z faktury, a dokument ten nie odzwierciedla prawidłowo istniejącego pomiędzy stronami stosunku prawnego.

Dopiero prawomocne orzeczenie sądu usunęło istniejący stan niepewności prawnej i przesądziło ostatecznie o istnieniu wierzytelności.

W konsekwencji aż do momentu prawomocnego zakończenia postępowania Wnioskodawca nie dysponował pewnością co do rzeczywistego zakresu swoich zobowiązań wobec kontrahenta.

Nie można pomijać, że dokonanie odliczenia podatku naliczonego oznacza zaakceptowanie faktury jako dokumentu odzwierciedlającego rzeczywisty przebieg zdarzeń gospodarczych.

W sytuacji, gdy zasadność tej faktury była przedmiotem wieloletniego postępowania sądowego, nie sposób przyjąć, że Wnioskodawca dysponował realną i bezpieczną możliwością wykonania prawa do odliczenia.

W przeciwnym razie podatnik byłby zmuszony do przyjęcia dla celów podatkowych prawidłowości dokumentu, którego skuteczność i zasadność jednocześnie kwestionował przed sądem powszechnym.

Przyjęcie stanowiska, zgodnie z którym Wnioskodawca utracił definitywnie prawo do odliczenia podatku naliczonego, prowadziłoby do skutku sprzecznego z zasadą neutralności VAT.

W rezultacie bowiem: wystawca faktury zachowuje rozliczony podatek należny, Skarb Państwa otrzymuje VAT wykazany na fakturze, Wnioskodawca zostaje ostatecznie zobowiązany do zapłaty całej kwoty brutto, Wnioskodawca zostaje pozbawiony prawa do odliczenia podatku naliczonego.

W takim przypadku VAT przestaje być podatkiem neutralnym dla przedsiębiorcy i staje się definitywnym kosztem prowadzenia działalności gospodarczej.

Taki rezultat pozostaje w sprzeczności z podstawowymi założeniami wspólnego systemu VAT.

Co prawda państwa członkowskie mogą ustanawiać terminy ograniczające możliwość realizacji prawa do odliczenia. Jednak terminy te nie mogą powodować, że wykonywanie prawa do odliczenia staje się praktycznie niemożliwe lub nadmiernie utrudnione.

W niniejszej sprawie utrata prawa do odliczenia nie byłaby konsekwencją zaniedbania Wnioskodawcy.

Jedyną przyczyną odmowy prawa do odliczenia byłby czas trwania postępowania sądowego. W praktyce oznaczałoby to, że długość postępowania przed sądem powszechnym - na którą Wnioskodawca nie ma wpływu - staje się czynnikiem przesądzającym o utracie prawa wynikającego z prawa unijnego.

Tak daleko idąca sankcja pozostaje nieproporcjonalna do celu, któremu służy art. 86 ust. 13 ustawy o VAT.

Celem tego przepisu jest zapewnienie stabilności rozliczeń podatkowych, a nie definitywne pozbawianie podatników prawa do odliczenia w sytuacjach, w których istniały obiektywne przeszkody uniemożliwiające jego wykonanie.

Stanowisko odmawiające Wnioskodawcy prawa do odliczenia pozostawałoby również w sprzeczności z zasadą zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa, wyrażoną w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej oraz wywodzoną z art. 2 Konstytucji RP.

W demokratycznym państwie prawnym obywatel powinien mieć możliwość racjonalnego kształtowania swoich działań w oparciu o przewidywalne skutki prawne.

Wnioskodawca przez cały okres trwania postępowania sądowego korzystał z przysługującego mu konstytucyjnego prawa do sądu i dochodził ochrony swoich praw przed niezależnym sądem. Nie może prowadzić do zaakceptowania sytuacji, w której samo skorzystanie przez podatnika z przewidzianych prawem środków ochrony prawnej skutkuje definitywną utratą podstawowego prawa podatkowego.

W przeciwnym razie podatnik zostałby postawiony przed koniecznością wyboru pomiędzy dochodzeniem swoich racji przed sądem a zachowaniem prawa do odliczenia podatku naliczonego. Takiego skutku nie sposób pogodzić z zasadą zaufania do państwa oraz zasadą lojalności państwa wobec obywatela.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”. W myśl tego przepisu:

W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:

Z treści cytowanych wyżej przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi.

Przedstawiona powyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z usługami i towarami, które nie są wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi.

Należy zauważyć, że formułując w art. 86 ust. 1 ustawy warunek związku ze sprzedażą opodatkowaną, ustawodawca nie uzależnia prawa do odliczenia od związku zakupu z obecnie wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi. Wystarczającym jest, że z okoliczności towarzyszących nabyciu towarów lub usług przy uwzględnieniu rodzaju prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej wynika, że zakupy te dokonane są w celu ich wykorzystania w ramach jego działalności opodatkowanej.

Zaznaczyć jednak należy, że ustawodawca nie zobowiązuje w żaden sposób podatnika, któremu przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego do jego odliczenia. Jest to elementarne prawo podatnika i od niego samego zależy, czy z niego skorzysta, czy też nie.

Ustawodawca umożliwił podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

W myśl art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy:

Terminy odliczenia podatku VAT naliczonego z otrzymanych faktur zostały określone w art. 86 ust. 10-13 ustawy.

Zgodnie z art. 86 ust. 10 ustawy:

Według art. 86 ust. 10b pkt 1 ustawy:

Oznacza to, że z odliczenia podatku na podstawie art. 86 ust. 10 i 10b pkt 1 ustawy, można skorzystać dopiero w rozliczeniu za okres, w którym spełnione są łącznie trzy przesłanki:

• powstał obowiązek podatkowy w odniesieniu do nabywanych towarów i usług,
• doszło do faktycznego nabycia tych towarów i usług,
• podatnik jest w posiadaniu faktury dokumentującej tę transakcję.

Stosownie do art. 86 ust. 11 ustawy:

W myśl art. 86 ust. 13 ustawy:

Przepis art. 86 ust. 11 ustawy wskazuje dodatkowe terminy obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w sytuacji, gdy podatnik nie dokonał tego obniżenia w terminie otrzymania faktury.

Jeżeli zatem podatnik nie dokonał odliczenia podatku naliczonego w oparciu o art. 86 ust. 10 ustawy (z uwzględnieniem warunku wskazanego w art. 86 ust. 10b pkt 1 ustawy), to na podstawie art. 86 ust. 11 ustawy będzie mógł dokonać tego odliczenia w trzech kolejnych okresach rozliczeniowych.

W sytuacji natomiast, gdy podatnik nie odliczył podatku naliczonego zgodnie z art. 86 ust. 10 ustawy (w uwzględnieniem art. 86 ust. 10b pkt 1 ustawy), ani w terminie, o którym mowa w art. 86 ust. 11 ustawy, to - na podstawie art. 86 ust. 13 ustawy - będzie mógł zrealizować to prawo poprzez dokonanie korekty deklaracji podatkowej, nie później jednak niż w ciągu 5 lat, licząc od początku roku, w którym powstało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego.

Faktura jest podstawowym dokumentem potwierdzającym dokonanie transakcji opodatkowanej podatkiem od towarów i usług. Posiadanie jej, co do zasady, warunkuje możliwość odliczenia podatku naliczonego w niej zawartego i tym samym pozwala na realizację zasady neutralności VAT.

Zgodnie z art. 2 pkt 31 ustawy:

Na podstawie art. 2 pkt 32 ustawy:

W myśl art. 2 pkt 32a ustawy:

Stosownie do art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy:

W świetle przepisów dotyczących podatku od towarów i usług, faktury są dokumentami potwierdzającymi rzeczywiste transakcje gospodarcze dokonywane przez podatnika. Faktura pełni szczególną rolę dowodową w prawidłowym wymiarze podatku VAT, dlatego też niezwykle istotne jest prawidłowe oznaczenie wszystkich elementów faktury.

Faktura jest dokumentem potwierdzającym zaistnienie zdarzenia gospodarczego (w szczególności potwierdzeniem nabycia określonych towarów i usług). Wystawienie faktury należy rozumieć jako sporządzenie ww. dokumentu oraz jego przekazanie innemu podmiotowi (nabywcy), a przez to wprowadzenie faktury do obrotu prawnego.

W opisie sprawy wskazali Państwo, że:

• prowadzą Państwo działalność gospodarczą m.in. w zakresie magazynowania towarów,
• postanowili Państwo wybudować na własny użytek halę magazynową,
• podmiot wykonujący roboty budowlane wystawił fakturę nr 6/09/2021 na kwotę 534 035,79 zł netto, tj. 656 864,02 brutto,
• termin płatności przypadał na 8 października 2021 r.,
• 31 grudnia 2021 r. uiścili Państwo kwotę brutto 280 216,02 zł wraz z odsetkami, natomiast zakwestionowali Państwo zasadność wystawionej faktury co do pozostałej części należności, tj. kwoty 376 648,00 zł brutto,
• wystawca faktury skierował w 2022 r. sprawę na drogę postępowania sądowego - pozew obejmował ww. kwotę sporną,
• 20 listopada 2025 r. zapadł wyrok sądu I instancji, na mocy którego sąd zasądził od Państwa na rzecz powoda kwotę 376 648,00 zł wraz z odsetkami oraz kosztami postępowania,
• wyrok uprawomocnił się 26 lutego 2026 r.,
• po uprawomocnieniu się orzeczenia zapłacili Państwo całą należność wraz z odsetkami i kosztami postępowania.

Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy w 2026 r. mają Państwo prawo odliczyć podatek VAT naliczony z faktury wystawionej w 2021 r.

Należy zaznaczyć, że - jak wynika z przepisów - podatek nierozliczony w okresie otrzymania faktury lub w jednym z trzech następnych okresów rozliczeniowych może zostać rozliczony w okresie 5 lat, licząc od początku roku, w którym wystąpiło prawo do obniżenia podatku należnego. Odliczenie podatku, zgodnie z art. 86 ust. 13 ustawy, będzie możliwe wyłącznie poprzez korektę deklaracji za okres, w którym wystąpiło prawo do odliczenia podatku.

W tym tonie wypowiedział się również NSA w wyroku z 1 września 2011 r. sygn. akt I FSK 1105/10, w którym wskazał, że z wykładni gramatycznej oraz systemowej wynika, że przepis art. 86 ust. 13 ustawy o VAT ma zastosowanie w tych wszystkich sytuacjach, gdy podatnik nie dokonał obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w ustawowych terminach, ale tylko wtedy, gdy przepisy ustawy o podatku od towarów i usług przyznawały takie prawo podatnikowi. Wówczas, bez względu na to, czy realizacja tego prawa została zaniechana świadomie, czy też przez pomyłkę, podatnik może skorygować deklaracje w nieprzekraczalnym terminie pięcioletnim liczonym od początku roku, w którym wystąpiło prawo do obniżenia podatku należnego.

Tym samym podatnik, który nie odliczył podatku naliczonego, ma do tego prawo poprzez korektę deklaracji podatkowej, w terminach określonych w art. 86 ust. 13 ustawy.

Jednocześnie z uwagi na przedstawiony we wniosku zakres oraz Państwa wątpliwości należy wskazać przepisy ustawy Ordynacji podatkowej dotyczące przedawnienia zobowiązania podatkowego.

Zgodnie z art. 59 § 1 pkt 9 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.):

Stosownie do art. 70 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa:

Wskazać należy, że w Ordynacji podatkowej wymieniono również okoliczności, które zawieszają, bądź też przerywają bieg terminu przedawnienia.

W myśl art. 70 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa:

Stosownie do art. 70 § 3 ustawy Ordynacja podatkowa:

Jak stanowi art. 70 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa:

W myśl art. 70 § 6 ustawy Ordynacja podatkowa:

Istotą przedawnienia uregulowanego w art. 70 Ordynacji podatkowej jest to, że na skutek upływu czasu zobowiązanie podatkowe wygasa z mocy prawa, zobowiązanie podatkowe bowiem przestaje istnieć.

Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 czerwca 2009 r. sygn. akt I FPS 9/08 oraz linią orzeczniczą sądów, przepis art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej ma zastosowanie również do rozliczeń, w których obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług przekształcił się w kwotę zwrotu różnicy podatku lub nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym, która może być zadeklarowana przez podatnika do przeniesienia na następny miesiąc.

Przedawnienie zobowiązań podatkowych dotyczy zatem wszystkich zobowiązań, bez względu na sposób ich powstania. Przedawnieniu podlegają zarówno zobowiązania powstałe po doręczeniu decyzji ustalającej, jak i zobowiązania powstające z mocy prawa.

W komentowanym przepisie określony jest jeden termin przedawnienia - wynoszący 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Termin ten nie może być ani odroczony (art. 48 Ordynacji podatkowej) przez organ podatkowy, ani też przedłużony przez Ministra Finansów (art. 50 Ordynacji podatkowej).

W związku z powyższym należy przyjąć tezę, że jeżeli przedawnia się zobowiązanie podatkowe, to wraz z nim przedawnieniu ulegają także inne elementy danego stosunku prawno-podatkowego.

W kwestii przedawnienia wypowiedział się również Trybunał Sprawiedliwości UE w orzeczeniu z 21 stycznia 2010 r. w sprawie C-472/08. W orzeczeniu tym TSUE orzekł, że:

Skoro TSUE za zgodny z zasadami uznał 3-letni okres przedawnienia, to tym bardziej za taki należy uznać termin 5-letni przewidziany w polskich przepisach podatkowych.

Upływ terminu przedawnienia wywołuje szereg skutków zarówno ze sfery prawa materialnego jak i prawa procesowego. Skutkiem materialnoprawnym przedawnienia zobowiązania podatkowego jest jego wygaśnięcie o czym stanowi art. 59 § 1 pkt 9 Ordynacji podatkowej.

Zatem instytucja przedawnienia powoduje, że w odniesieniu do okresu, który uległ przedawnieniu nie mogą być dokonywane żadne czynności ani zwiększające zobowiązanie podatkowe, ani zmniejszające zobowiązanie podatkowe.

Konsekwencją przedawnienia zobowiązania podatkowego jest to, że zarówno podatnik jak i organ podatkowy nie może ingerować w treść takiego zobowiązania podatkowego. Tego stosunku prawnego nie można bowiem reaktywować i odtworzyć.

Należy wskazać, że konsekwencje wpływają na obie strony stosunku zobowiązaniowego.

Instytucja przedawnienia ma na celu stabilizację stosunków prawnych, przy czym owa stabilizacja działa w obie strony, a więc również na niekorzyść podatnika.

Z wniosku nie wynika, by wystąpiły u Państwa okoliczności przerywające lub zawieszające bieg terminu przedawnienia w przedmiotowej sprawie. Należy zaznaczyć, że postępowanie przed sądem, które toczyło się między stronami (Państwem i Państwa kontrahentem) pozostaje bez wpływu na bieg terminu przedawnienia zobowiązania.

W opisanej sprawie, odnosząc się kwestii prawa do odliczenia podatku naliczonego, należy wskazać, że z przepisów art. 86 ust. 10b ustawy wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego powstało w momencie otrzymania przez Państwa faktury nr 6/09/2021, gdyż dokumentowała ona rzeczywiste zdarzenie gospodarcze. Przy czym podatek nierozliczony w okresie otrzymania faktury lub w jednym z trzech następnych okresów rozliczeniowych mogli Państwo rozliczyć w okresie 5 lat, licząc od początku roku, w którym wystąpiło prawo do obniżenia podatku należnego – czyli w ciągu 5 lat, licząc od początku 2021 r.

Należy wskazać, iż okoliczność, że kwestionowali Państwo w trakcie procesu sądowego zasadność wystawionej faktury co do części należności, nie miało wpływu na Państwa prawo do odliczenia podatku naliczonego z ww. faktury.

Tak więc w opisanej we wniosku sytuacji, gdy nie odliczyli Państwo podatku naliczonego wynikającego z faktury otrzymanej w roku 2021, nie mogą Państwo dokonać korekty deklaracji podatkowej w trybie przewidzianym przez art. 86 ust. 13 ustawy, bowiem minęło już 5 lat licząc od początku roku, w którym wystąpiło prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Podsumowując, po prawomocnym zakończeniu postępowania w sprawie i wydaniu wyroku zobowiązującego Państwa do zapłaty spornej części należności wynikającej z faktury wystawionej przez kontrahenta w 2021 r., nie przysługuje Państwu prawo do odliczenia podatku naliczonego z tej faktury w 2026 r., w związku z tym, że upłynął 5-letni termin, w którym powstało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, zgodnie z art. 86 ust. 13 ustawy.

W konsekwencji, Państwa stanowisko jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywać się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.