0114-KDIP1-1.4012.462.2026.2.MKA

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 czerwca 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie ustalenia, czy powinna Pani uwzględniać przychody z najmu lokalu mieszkalnego (zwolnionego na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy) przy wyliczaniu limitu zwolnienia podmiotowego z VAT na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawczyni prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą od stycznia 2010 r. Przedmiotem prowadzonej działalności gospodarczej jest prowadzenie zajęć artystycznych i sportowych, organizacja obozów sportowych oraz organizacja (...). Usługi świadczone są na rzecz osób fizycznych oraz podmiotów instytucjonalnych, w tym domów kultury oraz ośrodków sportu i rekreacji. Działalność gospodarcza stanowi podstawowe i stałe źródło utrzymania Wnioskodawczyni.

Wnioskodawczyni w latach 2023–2024 korzystała ze zwolnienia podmiotowego z podatku od towarów i usług na podstawie art. 113 ustawy o VAT. 11 stycznia 2023 r. Wnioskodawczyni wraz z matką nabyła lokal mieszkalny położony w (...) przy ul. (...). Wnioskodawczyni nabyła udział wynoszący 24/100 prawa własności tej nieruchomości, natomiast pozostały udział należy do jej matki. Nabycie nieruchomości nastąpiło w celu zabezpieczenia prywatnego kapitału i ochrony jego wartości w okresie wysokiej inflacji. Lokal nie został nabyty w celu prowadzenia działalności gospodarczej.

Nieruchomość została oddana w najem osobom fizycznym na cele mieszkaniowe na podstawie umów najmu okazjonalnego lokalu. Najem ten nie jest związany z prowadzoną przez Wnioskodawczynię działalnością gospodarczą. Lokal mieszkalny nie został wprowadzony do przedsiębiorstwa Wnioskodawczyni, nie został ujęty w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych i nie jest wykorzystywany do świadczenia usług w ramach działalności gospodarczej. Z uwagi na podeszły wiek współwłaścicielki nieruchomości (matki Wnioskodawczyni) oraz względy praktyczne związane z obsługą najmu, umowy najmu zawierane były wyłącznie przez Wnioskodawczynię jako wynajmującego.

Przychody z najmu nieruchomości Wnioskodawczyni wykazywała jako najem prywatny w zeznaniach PIT-28, natomiast przychody z działalności gospodarczej rozliczała odrębnie. W latach 2023–2024 najem lokalu mieszkalnego był czynnością poboczną względem zasadniczej działalności gospodarczej Wnioskodawczyni. Usługi najmu lokalu mieszkalnego na cele mieszkaniowe korzystają ze zwolnienia przedmiotowego na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy o podatku od towarów i usług.

Pytanie

Czy w przedstawionym stanie faktycznym, w latach 2023–2024, przy ustalaniu wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, Wnioskodawczyni powinna uwzględniać wartość przychodów uzyskanych z prywatnego najmu lokalu mieszkalnego, zwolnionego na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy o VAT, jeżeli najem ten miał charakter pomocniczy względem prowadzonej działalności gospodarczej?

Pani stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawczyni, przy ustalaniu wartości sprzedaży dla potrzeb zwolnienia podmiotowego z podatku od towarów i usług nie należy uwzględniać wartości przychodów uzyskanych z opisanego najmu prywatnego.

Zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy o VAT zwolnieniu podmiotowemu podlegają podatnicy, u których wartość sprzedaży nie przekroczyła określonego limitu.

Jednocześnie art. 113 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT wskazuje, że do wartości sprzedaży nie wlicza się co do zasady odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług zwolnionych od podatku na podstawie art. 43 ustawy, z wyjątkiem między innymi transakcji związanych z nieruchomościami, jeżeli czynności te nie mają charakteru pomocniczego.

W ocenie Wnioskodawczyni opisany najem ma charakter pomocniczy. Podstawowym przedmiotem działalności gospodarczej Wnioskodawczyni są usługi sportowe oraz organizacja wydarzeń sportowych. Najem lokalu mieszkalnego nie jest elementem tej działalności, nie stanowi jej rozszerzenia i nie pozostaje z nią w bezpośrednim związku. Lokal mieszkalny stanowi majątek prywatny Wnioskodawczyni, a jego wynajem nie wymaga istotnego wykorzystania zasobów przedsiębiorstwa. Nieruchomość nie została przeznaczona do prowadzenia działalności gospodarczej i nie jest wykorzystywana w jej ramach.

Przy ocenie, czy dana czynność ma charakter pomocniczy, znaczenie powinien mieć całokształt okoliczności, w szczególności związek czynności z podstawową działalnością podatnika, sposób wykorzystania aktywów oraz zakres zaangażowania przedsiębiorstwa. Takie podejście znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej dotyczącym pojęcia transakcji pomocniczych, zgodnie z którym za pomocnicze należy uznać czynności, które nie stanowią zwykłej działalności gospodarczej podatnika i nie są bezpośrednim, stałym oraz koniecznym rozszerzeniem jego działalności.

W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawczyni, przychody uzyskane z prywatnego najmu lokalu mieszkalnego w latach 2023–2024 nie powinny być uwzględniane przy ustalaniu wartości sprzedaży dla potrzeb zwolnienia podmiotowego określonego w art. 113 ustawy o VAT.

Wnioskodawczyni wnosi o potwierdzenie prawidłowości przedstawionego stanowiska. Wobec Wnioskodawczyni prowadzone są obecnie czynności sprawdzające w zakresie prawidłowości rozliczeń VAT za lata 2023–2024, jednak niniejszy wniosek dotyczy wykładni przepisów prawa podatkowego.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.):

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:

W myśl art. 8 ust. 1 ustawy:

Z cytowanych wyżej przepisów ustawy wynika, że przez usługę należy rozumieć każde świadczenie na rzecz danego podmiotu niebędące dostawą towarów.

Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów lub świadczenie usług w rozumieniu art. 5 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Dostawa towarów lub świadczenie usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywane są przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji.

Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy:

Stosownie do art. 15 ust. 2 ww. ustawy:

Zatem definicja działalności gospodarczej ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określaną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Przy tym, z art. 15 ust. 2 ustawy jednoznacznie wynika, że pod pojęciem działalności gospodarczej należy rozumieć także czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. W tym przypadku decydujące znaczenie ma ciągłość wykorzystywania majątku. Wykorzystywanie towarów lub wartości niematerialnych i prawnych ma miejsce przede wszystkim poprzez oddanie ich w stosunki obligacyjne, np. w najem, dzierżawę itp. Przy czym przez ciągłość wykorzystywania składników majątku rozumieć należy także wykorzystanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania.

Należy wskazać, że umowa najmu jest cywilnoprawną umową nakładającą na strony – zarówno wynajmującego, jak i najemcę – określone przepisami obowiązki.

Jak wynika z art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795):

Zatem, najem jest umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną. Odpowiednikiem świadczenia wynajmującego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest świadczenie najemcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu. Z powyższego wynika, że umówiony między stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z cudzej rzeczy i stanowi świadczenie wzajemne należne za używanie lokalu przez jego najemcę. Należy wskazać, że umowa najmu jest cywilnoprawną umową nakładającą na strony – zarówno wynajmującego, jak i najemcę – określone przepisami obowiązki.

W konsekwencji, najem nieruchomości stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i świadczony jest w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, a tym samym podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Należy również zauważyć, że ustawodawca przewiduje zwolnienie od podatku od towarów i usług dla pewnej grupy podatników. Regulacje w tym zakresie zawarte zostały w art. 113 ustawy.

W stanie prawnym obowiązującym w latach 2023–2024, tj. w okresie którego dotyczą Pani wątpliwości, art. 113 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2024 r.:

Na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2025 r.:

W myśl art. 113 ust. 2 ustawy:

Stosownie do art. 113 ust. 5 ustawy:

Tym samym podatnik może korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie i według zasad określonych m.in. wyżej przytoczonymi przepisami pod warunkiem, że nie wykonuje czynności, o których mowa w art. 113 ust. 13 ustawy. W myśl tego przepisu:

W myśl art. 113 ust. 13 ustawy w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2024 r.:

W myśl art. 113 ust. 13 ustawy, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2025 r.:

Analiza powołanych wyżej przepisów prawa podatkowego wskazuje, że obliczając limit sprzedaży uprawniający podatnika do zwolnienia od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy, po przekroczeniu którego podatnik traci prawo do zwolnienia od podatku, zgodnie z art. 113 ust. 2 pkt 2 ustawy nie bierze się pod uwagę odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3, z wyjątkiem m.in. transakcji związanych z nieruchomościami, jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji pomocniczych.

Na podstawie art. 288 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347, s. 1, ze zm.):

Zatem Dyrektywa 2006/112/WE w art. 288 pkt 1 lit. e stanowi, że kwota obrotu obejmuje wartość transakcji związanych z nieruchomościami.

Zauważenia wymaga, że Dyrektywa 2006/112/WE najem i dzierżawę nieruchomości traktuje jako transakcje. Wynika to chociażby z treści art. 135 lit. l Dyrektywy, dotyczącego zwolnienia od podatku określonych transakcji, który jako transakcje zwolnione wymienia dzierżawę i najem nieruchomości.

Według internetowego wielkiego słownika języka polskiego, transakcja to czynność lub zespół czynności prowadzący lub mający doprowadzić do kupna albo sprzedaży jakichś towarów.

Ustawodawca zarówno w akcie zasadniczym, jak i w rozporządzeniach wykonawczych do ustawy nie zdefiniował pojęcia charakter „pomocniczy”. W takim przypadku w pierwszej kolejności stosuje się wykładnię językową, w taki bowiem sposób ustawodawca komunikuje się z podatnikiem jako adresatem normy. Dopiero gdy wykładnia językowa nie prowadzi do jednoznacznych rezultatów dopuszczalne jest skorzystanie z pozajęzykowych dyrektyw interpretacyjnych.

Według internetowego słownika synonimów (strona internetowa - http://synonim.net/synonim/pomocniczy), synonimami do słowa „pomocniczy” są pojęcia: „pomocny, wspierający, poboczny, akcesoryjny, dodatkowy, dopływowy, posiłkowy, subsydialny, subsydiarny, uzupełniający, wspomagający”.

Przepisy unijnej Dyrektywy w zakresie VAT posługują się określeniem „incidental transactions” w ramach odpowiedniego przepisu, co na język polski może być tłumaczone jako „transakcje incydentalne/uboczne”. Termin „incydentalny” wg Słownika języka polskiego (Słownika Wydawnictwa Naukowego PWN) oznacza przy tym „mający małe znaczenie lub zdarzający się bardzo rzadko”, natomiast termin „uboczny” oznacza „dotyczący czegoś pośrednio, mniej istotny lub dodatkowy”. Transakcje o charakterze „incydentalnym” oznaczają zdarzenia występujące nie tyle rzadko, ile ubocznie, przy określonej okazji, nawet gdyby występowały w sposób powtarzalny. Pojęcie „incydentalności” odnosi się więc nie tyle do samej częstotliwości występowania danego zdarzenia, co raczej do jego poboczności względem zasadniczej działalności podatnika.

Także w wersji francuskiej omawianej VI Dyrektywy użyto określenia „accessoire”, a w wersji niemieckiej „Hilfsumsaetze”, co wskazuje, że w analizowanym kontekście istotne jest, aby były to czynności poboczne, czy też pomocnicze do zasadniczej działalności podatnika (wspomniane powyżej trzy wersje językowe VI Dyrektywy są kompatybilne i wskazują na pomocniczy, poboczny charakter omawianych czynności). Podobnie, polska wersja językowa Dyrektywy 2006/112, która zastąpiła VI Dyrektywę, odstępuje od sformułowania „transakcje sporadyczne” i określa omawiane czynności jako „transakcje pomocnicze”.

Transakcje pomocnicze zatem to takie, które nie są związane z zasadniczą działalnością podatnika, a przychody z ich tytułu nie są bezpośrednim, stałym i koniecznym uzupełnieniem tej działalności. Tak więc, aby ocenić, czy dana czynność może być uznana za pomocniczą, należy wziąć pod uwagę przede wszystkim to, czy stanowi ona uzupełnienie zasadniczej działalności gospodarczej podatnika. Jeżeli dana działalność stanowi stały i niezbędny element wbudowany w funkcjonowanie przedsiębiorstwa podatnika, to transakcje takie nie mogą być uznane za pomocnicze.

Zatem, aby ocenić, czy świadczona usługa ma charakter „pomocniczy”, należy wziąć pod uwagę to, czy stanowi ona uzupełnienie zasadniczej działalności gospodarczej podatnika.

Z opisu sprawy wynika, że od 2010 r. prowadzi Pani jednoosobową działalność gospodarczą w zakresie prowadzenia zajęć artystycznych i sportowych, organizacja obozów sportowych oraz organizacja obozów sportowych oraz organizacja (...)j. W latach 2023-2024 korzystała Pani ze zwolnienia podmiotowego z podatku VAT.

11 stycznia 2023 r. nabyła Pani wraz z matką lokal mieszkalny. Nieruchomość została oddana w najem osobom fizycznym na cele mieszkaniowe. Umowy najmu podpisywała Pani wyłącznie samodzielnie. W latach 2023–2024 najem lokalu mieszkalnego zgodnie z Pani wskazaniem stanowił działalność poboczną względem zasadniczej działalności gospodarczej.

Pani wątpliwości dotyczą określenia czy przychody uzyskiwane w latach 2023- 2024 z najmu prywatnego (wynajem lokalu mieszkalnego), który nie jest prowadzony w ramach działalności gospodarczej, wliczają się do limitu o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT (zwolnienie podmiotowe z VAT).

Odpowiadając na Pani wątpliwości w pierwszej kolejności należy podkreślić, że świadczenie usług w zakresie najmu wypełnia określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję działalności gospodarczej, jeżeli jest wykonywane w sposób ciągły do celów zarobkowych.

Tym samym w okolicznościach niniejszej sprawy w świetle wyżej wymienionych przepisów dokonywana przez Panią czynność najmu lokalu mieszkalnego wypełnia definicję działalności gospodarczej określoną w art. 15 ust. 2 ustawy. Przedmiotowy lokal stanowi majątek wykorzystywany w prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej, bo w sposób ciągły w celach zarobkowych.

Bez znaczenia, dla uznania Pani za podatnika podatku od towarów i usług prowadzącego działalność gospodarczą w rozumieniu podatku VAT z tytułu najmu lokalu mieszkalnego, pozostaje okoliczność jego wynajmu w ramach tzw. „najmu prywatnego”. Należy wskazać, że na gruncie przepisów ustawy o VAT działalność gospodarcza obejmuje czynności polegające na wykorzystywaniu towarów (w tym przypadku lokalu) w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Tym samym, skoro świadczy Pani usługę najmu lokalu mieszkalnego, to w kontekście powołanych przepisów ustawy, najem ten stanowi, zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy, odpłatne świadczenie usług w ramach prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. W konsekwencji jest Pani podatnikiem podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, z tytułu ww. najmu.

Prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej w zakresie usługi najmu przedmiotowego lokalu mieszkalnego nie można uznać za działalność świadczoną pomocniczo. Jest to - jak jednoznacznie wynika z przedstawionego opisu sprawy - obok jednoosobowej działalności polegającej na prowadzeniu zajęć artystycznych i sportowych, organizacją obozów sportowych oraz organizacją (...), drugi rodzaj wykonywanej przez Panią, na podstawie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, działalności gospodarczej. Zatem najem nie ma charakteru transakcji pomocniczych względem prowadzonej przez Panią jednoosobowej działalności, lecz jest to transakcja podstawowa - w zakresie odrębnego rodzaju (przedmiotu) wykonywanej przez Panią działalności gospodarczej. Jednocześnie usługa ta nie ma charakteru incydentalnego, okazjonalnego, lecz ma charakter ciągły. Zatem usługa najmu lokalu, którą Pani świadczy, nie jest usługą pomocniczą, o której mowa w art. 113 ust. 2 pkt 2 lit. a ustawy.

Ponadto zwrócić należy uwagę, że zwolnienie wynikające z art. 113 ustawy jest zwolnieniem podmiotowym, co oznacza, że jest związane bezpośrednio z podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą, która w standardowych warunkach podlegałaby opodatkowaniu. Zwolnienie to odnosi się do konkretnego limitu wynikającego ze sprzedaży (odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług) danego podatnika. Skoro, jak wyżej wskazano wykonuje Pani oprócz działalności gospodarczej polegającej na prowadzeniu zajęć artystycznych i sportowych, organizacją obozów sportowych oraz organizacją (...) również działalność gospodarczą w zakresie wynajmu, to na podstawie art. 113 ust. 1 pkt 2 lit. b przychody uzyskiwane z tej działalności również powinny być wliczane do limitu, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy.

W konsekwencji należy stwierdzić, że przychody z najmu prywatnego uzyskiwane w latach 2023-2024, powinny być również wliczone do limitu o którym mowa art. 113 ust. 1 ustawy o VAT.

W konsekwencji Pani stanowisko uznaję za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy opisu stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywać się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Panią w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.