0113-KDWPT.4011.511.2026.2.KSM

Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

31 lipca 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 8 września 2026 r. – w odpowiedzi na wezwanie.

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

1.    Aktualny sposób organizacji dowozu pracowników.

Wnioskodawca od 2012 r. organizuje pracownikom, w tym pracownikom tymczasowym dowóz do pracy oraz z pracy do miejsca zamieszkania, przy wykorzystaniu autobusów oraz busów. Transport jest realizowany w szczególności z kierunków/miejscowości: ….. , przy czym dobór tras uwarunkowany jest miejscem zamieszkania znacznej części załogi. Zorganizowany dowóz ma charakter zbiorowy – przewóz odbywa się dla grup pracowników, zgodnie z ustalonymi trasami i harmonogramem. Wnioskodawca jest organizatorem dowozu – samodzielnie planuje trasy, ustala zasady korzystania z transportu oraz ponosi koszty przewozu. Świadczenie to nie wynika z obowiązku nałożonego na Wnioskodawcę przepisami odrębnymi (ustawowymi lub lokalnymi), lecz z decyzji Wnioskodawcy o zapewnieniu dodatkowego świadczenia pracowniczego. Dowóz jest realizowany częściowo przy użyciu autobusów w rozumieniu art. 2 pkt 41 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, tj. pojazdów samochodowych konstrukcyjnie przeznaczonych do przewozu więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, a częściowo przy użyciu busów/mikrobusów przeznaczonych do przewozu nie więcej niż 9 osób. Warunkiem zastosowania zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 14a u.p.d.o.f. jest m.in. wykorzystanie pojazdów spełniających definicję autobusu, tj. konstrukcyjnie przeznaczonych do przewozu więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą.

2.    Dotychczasowe rozliczanie podatkowe świadczenia.

W momencie wdrożenia świadczenia (ok. 2012 r.) praktyka organów podatkowych opierała się na założeniu, że bezpłatny dowóz pracownika do pracy stanowi przychód ze stosunku pracy (nieodpłatne świadczenie), ponieważ pracownik uzyskuje wymierną korzyść majątkową w postaci zaoszczędzenia wydatków na dojazd. W konsekwencji Wnioskodawca przyjął, że wartość świadczenia w postaci zapewnianego dowozu stanowi przychód pracownika ze stosunku pracy podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Pracownicy, którzy decydują się korzystać z transportu, podpisują oświadczenia, w których zawarta jest informacja, że świadczenie to stanowi przychód podlegający opodatkowaniu i – odpowiednio – uwzględnieniu przy obliczaniu zaliczek na podatek. W orzecznictwie, na tle innych nieodpłatnych świadczeń (np. zwrotu kosztów używania prywatnych samochodów – art. 21 ust. 1 pkt 23b u.p.d.o.f.), podkreśla się zamknięty charakter katalogu zwolnień z art. 21 ust. 1 u.p.d.o.f. i zakaz jego rozszerzającej wykładni, a także konieczność traktowania takich świadczeń jako przychodów pracowniczych, jeżeli nie są objęte konkretnym zwolnieniem ustawowym.

Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13, wskazał, że w sytuacji, gdy w umowie o pracę przewidziane są określone świadczenia na rzecz pracownika (w tym dowóz do pracy), pracownik traktuje je jako element wynagrodzenia – część dochodu. NSA przywołuje ten wyrok m.in. przy wykładni przepisów o zwolnieniach podatkowych i podkreśla, że w przypadku braku wyraźnej podstawy zwolnienia świadczenia takie są opodatkowane. Po wyroku TK K 7/13 oraz kolejnych nowelizacjach ustawy o PIT ustawodawca wprowadził do art. 21 ust. 1 u.p.d.o.f. przepis pkt 14a, zgodnie z którym wolna od podatku dochodowego jest wartość świadczenia otrzymanego przez pracownika z tytułu organizowanego przez pracodawcę dowozu pracowników autobusem w rozumieniu art. 2 pkt 41 ustawy – Prawo o ruchu drogowym.

Przyjmuje się, że zwolnienie:

• obejmuje pracowników korzystających z organizowanego przez pracodawcę dowozu autobusowego, wymaga, aby dowóz był organizowany przez pracodawcę – tj. to pracodawca ponosi odpowiedzialność za organizację transportu (niezależnie od tego, czy wykonuje go własnym taborem, czy przez zewnętrznego przewoźnika);
• dotyczy dowozu o charakterze zbiorowym służącego większej grupie pracowników;
• obejmuje wyłącznie dowóz realizowany autobusami – pojazdami konstrukcyjnie przeznaczonymi do przewozu więcej niż 9 osób wraz z kierowcą; zwolnienie nie obejmuje dowozu za pomocą pojazdów o mniejszej pojemności (np. mikrobusów do 9 osób).

Przepis art. 21 ust. 1 pkt 14a u.p.d.o.f. nie zawiera dodatkowych warunków co do dostępności świadczenia dla wszystkich pracowników czy też obowiązku zapewnienia dowozu z każdego miejsca zamieszkania pracowników – odnosi się wyłącznie do rodzaju świadczenia (zorganizowany dowóz pracowników) i rodzaju środka transportu (autobus w rozumieniu Prawa o ruchu drogowym).

3.    Planowane zmiany w sposobie rozliczania świadczenia przez Wnioskodawcę.

Mając na uwadze wprowadzenie do u.p.d.o.f. art. 21 ust. 1 pkt 14a oraz zmianę linii interpretacyjnej Ministerstwa Finansów i organów podatkowych w zakresie nieodpłatnych świadczeń, Wnioskodawca planuje zmianę sposobu rozliczania świadczenia w postaci dowozu pracowników do pracy. Wnioskodawca zamierza:

• dokonać wyodrębnienia świadczeń: w części dotyczącej dowozu realizowanego autobusami w rozumieniu art. 2 pkt 41 p.r.d., oraz w części dotyczącej ewentualnych przewozów realizowanych przy użyciu busów/mikrobusów (niebędących autobusami w rozumieniu p.r.d.),
• w zakresie dowozu autobusami – zastosować zwolnienie z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 14a u.p.d.o.f.,
• w odniesieniu do dowozu realizowanego pojazdami niespełniającymi definicji autobusu – utrzymać dotychczasowe zasady opodatkowania (przychód ze stosunku pracy).

Celem niniejszego wniosku jest potwierdzenie, że wartość świadczenia otrzymywanego przez pracowników w postaci zorganizowanego przez Wnioskodawcę dowozu do pracy autobusami w rozumieniu art. 2 pkt 41 p.r.d. korzysta ze zwolnienia z podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 14a u.p.d.o.f.

Pytanie

Czy wartość świadczenia otrzymywanego przez pracowników z tytułu zorganizowanego przez Wnioskodawcę dowozu do pracy i z pracy autobusami (w rozumieniu art. 2 pkt 41 p.r.d.) stanowi przychód ze stosunku pracy, który ten korzysta ze zwolnienia z podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 14a u.p.d.o.f., ponieważ spełnione są wszystkie przesłanki przewidziane tym przepisem?

Państwa stanowisko w sprawie

1.    Podstawa prawna zwolnienia.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 14a u.p.d.o.f., wolna od podatku dochodowego jest wartość świadczenia otrzymanego przez pracownika z tytułu organizowanego przez pracodawcę dowozu pracowników autobusem w rozumieniu art. 2 pkt 41 ustawy – Prawo o ruchu drogowym.

Przepis ten:

• ma charakter szczególny względem zasady ogólnej opodatkowania wszelkich nieodpłatnych świadczeń na rzecz pracowników,
• wymaga łącznego spełnienia następujących przesłanek: świadczenie jest otrzymywane przez pracownika (w rozumieniu Kodeksu pracy), świadczenie polega na dowozie pracowników, dowóz jest organizowany przez pracodawcę, dowóz jest realizowany autobusem w rozumieniu art. 2 pkt 41 p.r.d., tj. pojazdem konstrukcyjnie przeznaczonym do przewozu więcej niż 9 osób wraz z kierowcą, dowóz ma charakter zbiorowy, a nie indywidualny.

NSA, interpretując inne zwolnienia z art. 21 ust. 1 u.p.d.o.f. (np. art. 21 ust. 1 pkt 23b), podkreśla, że: katalog zwolnień ma charakter zamknięty, niedopuszczalne jest jego rozszerzające interpretowanie, jednocześnie niedopuszczalne jest „dopisywanie” dodatkowych warunków nieprzewidzianych przez ustawodawcę. Przy wykładni art. 21 ust. 1 pkt 14a należy zatem kierować się literalnym brzmieniem przepisu – nie można ani rozszerzać zakresu zwolnienia na inne świadczenia (np. dowozy busami), ani wprowadzać dodatkowych ograniczeń (np. wymogu dostępności dla wszystkich pracowników), których ustawodawca nie przewidział.

2.    Spełnienie przesłanek zwolnienia w przedstawionym zdarzeniu przyszłym.

W opisanej sytuacji pracownicy Wnioskodawcy korzystają z dowozu do pracy organizowanego przez pracodawcę – Wnioskodawcę (pracodawca ustala trasy, ponosi koszty, zawiera umowy z przewoźnikami). Przesłanka „organizowania dowozu przez pracodawcę” jest zatem spełniona. Dowóz ma charakter zbiorowy – przewozy są realizowane dla grup pracowników na z góry ustalonych trasach (……………..). Część przewozów jest realizowana przy użyciu pojazdów spełniających definicję autobusu z art. 2 pkt 41 p.r.d. – pojazdów samochodowych konstrukcyjnie przeznaczonych do przewozu więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą. Wnioskodawca jest pracodawcą w rozumieniu Kodeksu pracy, a osoby korzystające z dowozu są jego pracownikami – spełniony jest zatem wymóg podmiotowy zwolnienia. W świetle powyższego, w części dotyczącej przewozów realizowanych autobusami w rozumieniu art. 2 pkt 41 p.r.d. wszystkie przesłanki art. 21 ust. 1 pkt 14a u.p.d.o.f. są spełnione.

3.    Zakres zwolnienia – brak wymogu powszechnej dostępności dla wszystkich pracowników.

Przepis art. 21 ust. 1 pkt 14a u.p.d.o.f. nie przewiduje wymogu, aby dowóz był dostępny dla wszystkich pracowników pracodawcy bez wyjątku, ani aby obejmował wszystkie miejsca zamieszkania pracowników. Konstrukcja przepisu koncentruje się na rodzaju świadczenia (organizowany przez pracodawcę dowóz pracowników) oraz na rodzaju środka transportu (autobus w rozumieniu p.r.d.), a nie na pełnej „inkluzywności” geograficznej. Ustalanie tras (……………..) jest podyktowane względami organizacyjnymi i ekonomicznymi oraz miejscem zamieszkania większych grup pracowników. Brak objęcia transportem wszystkich możliwych miejscowości zamieszkania nie oznacza selektywnego przyznawania świadczenia według kryteriów osobowych, lecz jest konsekwencją obiektywnych uwarunkowań organizacyjnych. W orzecznictwie NSA dotyczącym innych zwolnień z art. 21 ust. 1 u.p.d.o.f. podkreśla się, że skoro ustawodawca w przepisie nie wskazał dodatkowych warunków (np. co do kręgu uprawnionych), nie można ich konstruować drogą wykładni. W konsekwencji, fakt, że dowóz jest zapewniany z wybranych kierunków (………………..) i z natury rzeczy dostępny głównie dla pracowników zamieszkujących na trasie autobusu, nie wpływa na możliwość zastosowania zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 14a u.p.d.o.f. do wartości świadczenia otrzymywanego przez pracowników faktycznie korzystających z dowozu.

4.    Relacja do ogólnej koncepcji nieodpłatnych świadczeń po wyroku TK.

Po wyroku TK K 7/13 oraz orzecznictwie NSA rozwinięta została koncepcja nieodpłatnego świadczenia jako przychodu pracownika, opartego na kryteriach: dobrowolności przyjęcia świadczenia, interesu pracownika, wymierności oraz indywidualnej przypisywalności korzyści.

Dowóz do pracy jest klasycznym przykładem świadczenia, które – przy braku szczególnego zwolnienia – stanowiłoby przychód pracownika (pracownik unika wydatku na dojazd). NSA wprost odwołuje się do przykładu „dowożenia do pracy” jako świadczenia, które pracownik traktuje jako element wynagrodzenia. Wprowadzenie przez ustawodawcę art. 21 ust. 1 pkt 14a u.p.d.o.f. należy odczytywać jako świadome wyłączenie z opodatkowania określonej kategorii tych świadczeń – dowozu pracowników autobusem – przy zachowaniu ogólnej zasady opodatkowania innych form dowozu (np. busami) oraz zwrotu kosztów dojazdu, dla których odrębne zwolnienia mają bardziej ograniczony zasięg. W tym kontekście stosowanie zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 14a u.p.d.o.f. do świadczenia spełniającego wszystkie przesłanki tego przepisu nie narusza koncepcji ogólnej opodatkowania nieodpłatnych świadczeń – stanowi realizację szczególnej decyzji ustawodawcy o wyłączeniu z opodatkowania określonego typu świadczeń pracowniczych.

5.    Konkluzja – stanowisko Wnioskodawcy.

W świetle przedstawionego zdarzenia przyszłego oraz przywołanych przepisów i poglądów doktryny Wnioskodawca stoi na stanowisku, że:

• wartość świadczenia otrzymywanego przez pracowników z tytułu zorganizowanego przez Wnioskodawcę dowozu do pracy i z pracy autobusami (w rozumieniu art. 2 pkt 41 p.r.d.) stanowi co do zasady przychód ze stosunku pracy;
• przychód ten korzysta ze zwolnienia z podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 14a u.p.d.o.f., ponieważ spełnione są wszystkie przesłanki przewidziane tym przepisem;
• przepis art. 21 ust. 1 pkt 14a u.p.d.o.f., nie uzależnia zwolnienia od tego, aby świadczenie było dostępne dla wszystkich pracowników; wystarczające jest, że dowóz ma charakter zbiorowy, jest organizowany przez pracodawcę i odbywa się przy wykorzystaniu autobusu w rozumieniu art. 2 pkt 41 p.r.d.;
• w konsekwencji, po dokonaniu wyodrębnienia wartości świadczeń związanych z dowozem autobusami, Wnioskodawca jest uprawniony do nieujmowania tej wartości w podstawie obliczenia zaliczek na PIT oraz w informacji rocznej PIT-11 pracowników.

Wnioskodawca wnosi o potwierdzenie powyższego stanowiska jako prawidłowego.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.): 

Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie bądź, od których zaniechano poboru podatku.

Stosownie do treści art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Przy czym, ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.

Na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:

Stosownie do art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Jak stanowi art. 12 ust. 2 ww. ustawy:

Stosownie do art. 12 ust. 3 cytowanej ustawy:

O sposobie określania tej wartości stanowi, art. 11 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z którego wynika, że:

Użyty w art. 12 ust. 1 ww. ustawy zwrot „w szczególności” oznacza, że wymienione kategorie przychodów zostały wskazane jedynie przykładowo. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Ponadto treść tego przepisu wskazuje, że do przychodów pracownika zaliczyć należy praktycznie wszystkie otrzymane przez niego świadczenia, które mógł on otrzymać od pracodawcy. Są nimi bowiem nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost wynikające z zawartej umowy o pracę, ale również wszystkie inne przychody (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty, jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z faktem wykonywania pracy. Oznacza to, że do przychodów pracownika ustawodawca zaliczył nie tylko pieniądze, ale także wartość świadczeń w naturze, czy świadczeń nieodpłatnych otrzymanych od pracodawcy.

Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają definicji nieodpłatnych świadczeń, o których mowa w art. 11 ust. 1 oraz art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Rozumienie tego pojęcia zostało jednak wypracowane w orzecznictwie.

W uchwałach z dnia 18 listopada 2002 r. sygn. akt FPS 9/02 oraz z dnia 16 października 2006 r. sygn. akt FPS 1/06 Naczelny Sąd Administracyjny ustalił znaczenie tego terminu w oparciu o przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że na gruncie tej ustawy, termin „nieodpłatne świadczenie” ma „szerszy zakres niż w prawie cywilnym, obejmuje bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub z inną formą ekwiwalentu przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”. W uchwale z dnia 24 maja 2010 r. sygn. akt II FPS 1/10, NSA potwierdził powyższe stanowisko uznając, że ma ono również zastosowanie do podatku dochodowego od osób fizycznych, w stosunku do sytuacji wynikających z art. 11 ust. 1 w związku z art. 12 ust. 1 i 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Kwestia rozumienia pojęcia „innych nieodpłatnych świadczeń” – w aspekcie świadczeń pracowniczych – była również przedmiotem analizy Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13, stwierdził, że za przychód pracownika z tytułu „innych nieodpłatnych świadczeń”, o których mowa w art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, mogą być uznane takie świadczenia, które:

• po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie),
• po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść,
• po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).

W kontekście pierwszego warunku, Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że „inne nieodpłatne świadczenia” na rzecz pracownika mogą być uznane za jego dochód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych tylko pod warunkiem, że rzeczywiście spowodowały zaoszczędzenie przez niego wydatków. Ustalenie tej okoliczności zależy od tego, czy pracownik skorzystał ze świadczenia oferowanego przez pracodawcę w pełni dobrowolnie. Zgoda na skorzystanie ze świadczenia wyraża bowiem ocenę pracownika, że świadczenie – z punktu widzenia jego sytuacji zawodowej, życiowej, rodzinnej – jest celowe i przydatne, leży w jego interesie. Oznacza to, że w braku świadczenia ze strony pracodawcy pracownik musiałby ponieść wydatek. W konsekwencji, przyjęcie świadczenia oferowanego przez pracodawcę oznacza uniknięcie tego wydatku.

Formułując drugi warunek Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił, że dla oceny czy świadczenie leżało w interesie pracownika, istotne jest czy stanowi ono realne przysporzenie majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w jego majątku. Trybunał Konstytucyjny – w ślad za uchwałami NSA – uznał, że w zakres nieodpłatnego świadczenia, jako przychodu wchodzą wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, „których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”. W konsekwencji, aby wartość świadczenia uzyskanego od pracodawcy podlegała opodatkowaniu, po stronie pracownika musi pojawić się dochód, czyli korzyść majątkowa. Korzyść ta może wystąpić w dwóch postaciach: prowadzi do powiększenia aktywów, co jest zwykłym skutkiem wypłaty pieniędzy, albo do zaoszczędzenia wydatków, co może być następstwem świadczenia rzeczowego lub w formie usługi. W wyniku takiego świadczenia w majątku pracownika nie pojawia się wprawdzie realny dochód (w znaczeniu ekonomicznym), ale ponieważ znaczenie dochodu na gruncie ustawy jest szersze, zaoszczędzenie wydatków musi być traktowane na równi z przyrostem majątku. Jako przykład Trybunał Konstytucyjny wskazał m.in. dowożenie pracownika z miejsca zamieszkania do pracy. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego zorganizowanie tego rodzaju transportu może oznaczać zaoszczędzenie wydatku po stronie pracownika i w konsekwencji może stanowić przysporzenie objęte podatkiem dochodowym. Taka ocena jest jednak poprawna tylko pod warunkiem, że świadczenia te pracodawca spełniał, dysponując uprzednią zgodą pracownika na ich przyjęcie. O ile bowiem pracownik decyduje się skorzystać z przewozu, niewątpliwie zaoszczędza sobie wydatku, który musiałby ponieść.

Jednocześnie Trybunał Konstytucyjny zauważył, iż w sytuacji, gdy nieodpłatne świadczenie zostało przyjęte jako warunek niezbędny do zgodnego z prawem wykonania pracy – po stronie pracownika nie pojawia się korzyść, która mogłaby być objęta podatkiem dochodowym.

Odnosząc się natomiast do trzeciego warunku, Trybunał Konstytucyjny wskazał, że przychód powstaje, gdy można zindywidualizować świadczenie, określić jego wartość pieniężną oraz skonkretyzować odbiorcę. Mając powyższe na uwadze Trybunał Konstytucyjny zauważył, że w sytuacji gdy otrzymane przez pracownika nieodpłatne świadczenie stanowi świadczenie pracodawcy, na które pracownik wyraził zgodę, które zostało spełnione w jego interesie i oznacza realne przysporzenie mu korzyści, problem ustalenia podstawy opodatkowania w zasadzie ulega rozwiązaniu. Dotyczy to między innymi zorganizowania przez pracodawcę dowozu do pracy, w sytuacji gdy pracodawca wie kto będzie korzystał z tej formy transportu oraz zna odległości, którą każdy będzie pokonywał. W takim przypadku pracodawca jest w stanie precyzyjnie określić wartość świadczenia przypadającą indywidualnie na każdego przewożonego.

W świetle powyższego zauważyć należy, że nie każde świadczenie spełnione przez pracodawcę na rzecz pracownika bez ustalonej za nie zapłaty jest świadczeniem podlegającym podatkowi dochodowemu, podobnie jak nie każde tego rodzaju świadczenie jest wyłączone spod regulacji ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przy czym, jak słusznie zauważył Trybunał Konstytucyjny ze względu na otwarty i rozwijający się katalog świadczeń oferowanych przez pracodawców – nie jest możliwe enumeratywne wyliczenie w ustawie podatkowej wszystkich nieodpłatnych przysporzeń, które zgodnie z zasadą powszechności przedmiotowej podatku dochodowego powinny być przez ustawodawcę uwzględnione.

Powyższe prowadzi do wniosku, że – w sytuacji, gdy pracodawcy oferują pracownikom całą gamę nieprzewidzianych w umowie o pracę świadczeń, które leżą niejako wpół drogi między gratyfikacją (rzeczową czy w postaci usługi), przyznaną pracownikowi jako element wynagrodzenia za pracę, która jest objęta podatkiem dochodowym, a wymaganymi przez odpowiednie przepisy świadczeniami ze strony pracodawcy, które służą stworzeniu odpowiednich warunków pracy (przepisy bhp) i które są zwolnione z tego podatku – każda sprawa wymaga jej rozpatrzenia z uwzględnieniem wszystkich elementów dotyczących wykonywanej pracy, tj. w szczególności postanowień umowy o pracę, charakteru pracy oraz obowiązków pracodawcy wynikających z powszechnie obowiązujących przepisów prawa pracy.

Ma to szczególne znaczenie w kontekście funkcjonujących w ustawie PIT zwolnień przedmiotowych. Zwolnić od podatku można bowiem wyłącznie taki przychód, który ze swojej istoty stanowi przedmiot opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że od 2012 r. organizujecie Państwo pracownikom, w tym pracownikom tymczasowym dowóz do pracy oraz z pracy do miejsca zamieszkania przy wykorzystaniu autobusów oraz busów. Zorganizowany dowóz ma charakter zbiorowy – przewóz odbywa się dla grup pracowników, zgodnie z ustalonymi trasami i harmonogramem. Jesteście Państwo organizatorem dowozu – samodzielnie planujecie Państwo trasy, ustalacie zasady korzystania z transportu oraz ponosicie koszty przewozu. Świadczenie to nie wynika z obowiązku nałożonego na Państwa przepisami odrębnymi (ustawowymi lub lokalnymi), lecz z Państwa decyzji o zapewnieniu dodatkowego świadczenia pracowniczego. Dowóz jest realizowany częściowo przy użyciu autobusów w rozumieniu art. 2 pkt 41 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, tj. pojazdów samochodowych konstrukcyjnie przeznaczonych do przewozu więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, a częściowo przy użyciu busów/mikrobusów przeznaczonych do przewozu nie więcej niż 9 osób.

Państwa wątpliwość dotyczy kwestii, określenia czy istnieje możliwości skorzystania ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych, przychodu po stronie pracowników, powstałego na skutek zapewnienia pracownikom dojazdu do pracy i z pracy autobusami.

Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Natomiast wolne od podatku są m.in.:

W myśl art. 2 pkt 41 ustawy z 21 czerwca 2024 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2024 r., poz. 1251 ze zm.):

Mając na uwadze opisane zdarzenie przyszłe zauważyć należy, że w przedmiotowej sprawie spełnione zostały przesłanki wynikające ze zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1 pkt 14a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W konsekwencji, stwierdzić należy, że nieodpłatne świadczenie w postaci zapewnienia pracownikom dowozu do pracy i z pracy stanowi dla tych pracowników przychód ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jednakże w przypadku tych pracowników, których dojazd odbywa się autobusem przychód ten może korzystać ze zwolnienia przedmiotowego na podstawie na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 14a ww. ustawy. Wówczas Państwo jako płatnik  nie jesteście zobowiązani do obliczenia, pobrania i odprowadzenia zaliczek na podatek dochodowy.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·         Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ………………... Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.