0113-KDWPT.4011.313.2026.2.KU

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,  

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe. 

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

22 maja 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 2 lipca 2026 r. - w odpowiedzi na wezwanie oraz pismem z 21 lipca 2026 r. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca posiada nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 226, dalej jako: u.p.d.o.f.). Wnioskodawca (…) 2008 r. zawarł z bankiem (…) z siedzibą w (…), którego następcą prawnym jest bank (…) z siedzibą w (…) (dalej jako: Bank), którego działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, umowę kredytu hipotecznego w walucie wymienialnej - kredytu indeksowanego do franka szwajcarskiego (CHF) o nr (…), celem zakupu lokalu mieszkalnego (dalej jako: Umowa kredytu).

Kredyt został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej i był zabezpieczony hipoteką. Inwestycja służyła zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych Wnioskodawcy i Jego żony. Wnioskodawca wskazuje, iż kredyt hipoteczny został zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 u.p.d.o.f. Informuje również, iż nigdy wcześniej nie korzystał z umorzenia wierzytelności z tytułu innego kredytu hipotecznego.

Na skutek otrzymania wiadomości o zawarciu w umowie kredytu klauzul niedozwolonych, Wnioskodawca zdecydował się złożyć w 2022 r. do sądu pozew przeciwko Bankowi o stwierdzenie nieważności (trwałej bezskuteczności) umowy kredytu oraz zwrot uiszczonych w Jego wykonaniu rat kredytu stanowiących świadczenie nienależne w rozumieniu art. 410 § 2 kodeksu cywilnego (Dz. U. 1964 Nr 16 poz. 93, dalej jako: k.c.). Sprawa toczyła się przed Sądem Okręgowym w (…).

(…) 2025 r. Wnioskodawca celem polubownego zakończenie sporu dotyczącego ważności oraz skuteczności umowy kredytu lub niedozwolonego charakteru jej postanowień, zawarł z Bankiem ugodę sądową (dalej: Ugoda).

Do istotnych postanowień Ugody należało::

(…).

Zgodnie z treścią ww. postanowień ugody, na dzień zawarcia ugody suma uiszczonych w wykonaniu umowy kredytu świadczeń (rat kredytu) wyniosła: (…) PLN. Bank w wykonaniu umowy kredytu wypłacił kapitał w kwocie: (…) PLN. Różnica zatem kwot, tj. nadpłaty dokonanej przez Wnioskodawcę ponad wypłacony Jego kapitał kredytu wyniosła: (…) PLN.

W lutym 2026 r. Wnioskodawca otrzymał od Banku PIT-11 wystawiony w związku z zawartą ugodą, obejmujący po 1/2 kwoty umorzenia.

W momencie zawarcia ugody Wnioskodawca złożył oświadczenia podatkowe potwierdzając, iż spełniają warunki do zwolnienia podatkowego w zakresie przychodu uzyskanego w związku z umorzeniem zadłużenia, wynikające z rozporządzenia Ministra Finansów z 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe.

Uzupełnienie opisu stanu faktycznego

W piśmie z 2 lipca 2026 r. stanowiącym uzupełnienie wniosku wskazał Pan, że:

1)     Dokładną datę nabycia, miejsce położenia oraz tytuł prawny jaki przysługuje Panu do nieruchomości sfinansowanej ze środków uzyskanych z kredytu?

Odpowiedź: Nieruchomość nabyta (…) 2008 r. (prawa własności), sfinansowana ze środków uzyskanych z kredytu, stanowiła działkę nr (…) (dalej: Nieruchomość). Pozostaje Pan we wspólności majątkowej małżeńskiej ze swoją żoną – (…) przez cały okres spłaty kredytu.

2)     Kto jest właścicielem nieruchomości i czy ta nieruchomość służy zaspokajaniu własnych potrzeb mieszkaniowych jednego gospodarstwa domowego, kto do niego należy?

Odpowiedź: Nieruchomość nabyta została przez Pana i Pana żonę – (…), do majątku wspólnego małżonków, na zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych jednego gospodarstwa domowego, do którego należeli: Pan, żona – (…), syn (…) oraz córka (…). Na dzień sporządzenia wniosku prawo własności do nieruchomości przysługuje synowi – (…), w skutek umowy darowizny zawartej (…) 2025 r.

3)     Na jakiej konkretnie nieruchomości (prawie majątkowym) kredyt hipoteczny został zabezpieczony hipoteką − prosimy wskazać dokładną datę nabycia, miejsce położenia tej nieruchomości i tytuł prawny przysługujący do niej?

Odpowiedź: Spłata kredytu zabezpieczona została hipoteką ustanowioną na nieruchomości dla której Sąd Rejonowy (…).

4)     Czy nieruchomość, której dotyczą ww. kredyty jest położona w Polsce lub w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej?

Odpowiedź: Nieruchomość jest położna, jak wyżej wskazano, w Polsce.

5)     Czy zaciągnięty kredyt hipoteczny został w całości przeznaczony na cele wskazane w umowie kredytowej? W przypadku negatywnej odpowiedzi proszę wskazać na co faktycznie wydatkował Pan środki pieniężne uzyskane z ww. kredytu.

Odpowiedź: Środki pochodzące z kredytu w całości zostały przeznaczone na zakup nieruchomości.

6)     Czy zgodnie z zawartą umową o kredyt, wszyscy kredytobiorcy odpowiadają za spłatę kredytu solidarnie, a więc do pełnej wysokości?

Odpowiedź: Każdy z kredytobiorców odpowiadał za zobowiązanie do pełnej jego wysokości.

7)     Co składa się na kwotę objętą ugodą – kwotę, w stosunku do której został Pan jako kredytobiorca/współkredytobiorca zwolniona z długu, tj. czy jest to kwota kapitału, kwota odsetek skapitalizowanych, kwota tzw. odsetek karnych (odsetek od zadłużenia przeterminowanego) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorców było niezbędne do zawarcia umowy kredytu, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń? Jeżeli w skład ww. kwoty wchodzi kwota odsetek karnych (odsetek od zadłużenia przeterminowanego), to czy w zawartej umowie kredytu określone zostały jednoznacznie, wiążące dla stron umowy, zasady naliczenia takich odsetek?

Odpowiedź: Na kwotę (…) CHF w stosunku do której został Pan zwolniony z długu złożyły się: kapitał kredytu pozostający do spłaty: (…) CHF oraz odsetki umowne od kapitału kredytu: (…) CHF.

8)     Czy kwota (…) zł, będzie:

a)    zwrotem środków, które zostały wpłacone do banku tytułem spłaty rat kredytowo-odsetkowych, a które w wyniku ponownego przeliczenia zobowiązań kredytowych według kursów waluty przyjętych w ugodzie, zostaną uznane za nadpłatę kredytu;

b)    zwrotem środków wpłaconych wcześniej do banku, które zostaną w ugodzie uznane za nienależne bankowi z innych powodów (jakich?)?

Odpowiedź: Kwota (…) PLN wypłacona Panu, objęta wspólnością łączną (weszła do majątku wspólnego małżonków – Pana oraz żony), stanowi zwrot części wpłat dokonanych na rzecz banku z tytułu rat kapitałowo - odsetkowych przez Pana i Pana żonę – (…) z majątku wspólnego małżonków.

9)     Czy zwrot ww. środków pieniężnych:

a)    to odszkodowanie ze strony banku (jeśli tak, za jakie szkody)?

b)    to wynagrodzenie za zaniechanie dochodzenia przez Pana roszczeń wobec banku na drodze sądowej lub odstąpienie od takich roszczeń?

c)    to zadośćuczynienie ze strony banku na Pana rzecz (jeśli tak, z tytułu jakich krzywd)?

d)    to świadczenie z tytułu kredytu mieszkaniowego związanym z powstaniem przychodu z tytułu zastosowania ujemnego oprocentowania?

Odpowiedź: W ugodzie nie zawarto wprost sformułowania, aby ww. kwota stanowiła nadpłatę kredytu, przy czym fakt ten nie budzi wątpliwości, ponieważ wynika już z samego porównania kwot wypłaconych przez bank i spłaconych przez Pana i żonę ze środków pochodzących z majątku wspólnego małżonków. Na dzień zawarcia ugody suma uiszczonych w wykonaniu umowy kredytu świadczeń (rat kredytu) wyniosła: (…) PLN. Bank w wykonaniu umowy kredytu wypłacił kapitał w kwocie: (…) PLN. Różnica zatem kwot, tj. nadpłaty dokonanej przez Pana i żonę ponad wypłacony kapitał kredytu, wyniosła: (…) PLN.  Wypłacona zaś w ramach ugody kwota (…) PLN stanowi wartość niższą od ww. różnicy. Niezależnie od powyższego, podkreślić należy, iż wypłacona Panu i żonie przez Bank kwota nie stanowi przysporzenia ponad kwoty uiszczane przez Pana i żonę tytułem spłaty przedmiotowego kredytu. Kwota, która została wypłacona Panu i żonie na podstawie ugody nie jest też wynagrodzeniem za odstąpienie przez Pana i żonę od dochodzenia roszczeń wobec banku na drodze sądowej, nie stanowi odszkodowania ani zadośćuczynienia ze strony banku, jak również nie jest świadczeniem powstałym z tytułu zastosowania ujemnego oprocentowania.

10)  Czy cała kwota zwrotu/umorzenia przez Bank będzie przypadała na Pana?

11)  Kiedy Bank wypłacił Panu powyższą kwotę (…) zł?

Odpowiedź: Kwota (…) PLN została wypłacona (…) 2025 r. przez bank na rachunek bankowy należący do Pana oraz żony (…), niemniej świadczenie to objęte jest wspólnością łączną tj. kwota (…) PLN weszła do majątku wspólnego małżonków – Pana i żony. Jak wyżej wskazano, wobec objęcia świadczenia wspólnością łączną, nie jest możliwe dokonanie podziału tego świadczenia, w jakichkolwiek częściach.

Pytania (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku z 21 lipca 2026 r.):

1)    Czy wypłacona przez Bank kwota (…) PLN w części przypadającej na Pana stanowi Pana  przychód podatkowy w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 9 u.p.d.o.f.?

2)    Czy do przychodu powstałego wobec zwolnienia z długu w wysokości (…) PLN w części przypadającej na Pana na podstawie zawartej z bankiem ugody znajdzie zastosowanie zaniechanie poboru podatku dochodowego na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe?

Pana stanowisko w sprawie (doprecyzowane w uzupełnieniu wniosku z 21 lipca 2026 r.)

Zgodnie z art. 9 ust. 1 u.p.d.o.f. opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c u.p.d.o.f. oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania, która sprowadza się do reguły, że każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, z wyjątkiem właśnie dochodów, które zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w art. 21, 52, 52a i 52c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako zwolnione z podatku oraz dochodów, od  których zaniechano poboru podatku w drodze rozporządzenia ministra właściwego do spraw finansów publicznych wydanego na podstawie art. 22 ustawy Ordynacja podatkowa (rozporządzenie takie może być wydane w przypadkach uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym interesem podatników).

W myśl art. 9 ust. 1a u.p.d.o.f. jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma dochodów z wszystkich źródeł przychodów.

Z kolei art. 9 ust. 2 u.p.d.o.f., wskazuję, że dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.

Stosownie do art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f., przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika. Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.

Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła" określane jest „to, co stanowi początek czegoś", „przyczyna czegoś", a synonimami tego pojęcia są m.in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.

Przepis art. 10 u.p.d.o.f. zawiera katalog źródeł przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 u.p.d.o.f. źródłami przychodów są inne źródła.

Stosownie do art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f. za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17.

Jak dowodzi użycie sformułowania „w szczególności” definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f.. W związku z tym każde świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww. ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.

Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).

Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 tej ustawy przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.

Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są obojętne podatkowo.

Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę w przytoczonym już wcześniej art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.

Stosownie natomiast do treści art. 917 k.c.:

Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór istniejący lub mogący powstać.

Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji.

Po pierwsze, ugoda jest zawierana w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku.

Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu.

Po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tym samym nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. Zaznaczyć jednak należy, na co zwraca się uwagę zarówno doktrynie, jak i w orzecznictwie, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stanowiącego podstawę zawarcia ugody.

Mając powyższe na uwadze, Wnioskodawca i Jego żona stoją na stanowisku iż, zwrot przez Bank części kwoty uiszczonej tytułem spłaty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego nie będzie stanowił dla Wnioskodawcy i Jego żony przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, klasyfikowanego do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy, podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Uzyskana od Banku kwota (…) PLN stanowi zwrot części wpłaconych przez Wnioskodawcę i Jego żonę na rzecz Banku rat kapitało-odsetkowych, mieszczących się w sumie (…) PLN stanowiącej różnicę pomiędzy sumą uiszczonych w wykonaniu Umowy kredytu świadczeń przez Wnioskodawcę i Jego żonę ((…)PLN), a wypłaconym kapitałem kredytu ((…) PLN).

Z kolei umorzenie wierzytelności następuje w przypadku zwolnienia z długu, czyli zrzeczenia się przez wierzyciela prawa do wierzytelności, bez uzyskania świadczenia ze strony dłużnika. Takie zrzeczenie się, pod warunkiem, że dłużnik je przyjmie, powoduje, że zobowiązanie wygasa.

Zgodnie bowiem z instytucją zwolnienia z długu uregulowaną w art. 508 k.c. zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie przyjmuje. Innymi słowy, dla umorzenia wierzytelności konieczna jest zgoda dłużnika.

Ponownie należy wskazać, iż otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytu są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy występuje w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe.

Tym samym, umorzoną kwotę wierzytelności z tytułu kredytu hipotecznego należy zakwalifikować do przychodu z innych źródeł, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W tym miejscu kluczowe pozostaje rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 102 ze zm.).

Zgodnie z jego § 1:

1.     Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od kwot:

1)     umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w przypadku gdy: a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego - gdy kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej, oraz

b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji mieszkaniowej;

2)     otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub indeksowanego do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu zastosowania ujemnego oprocentowania.

2.     Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:

1)     kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);

2)     odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;

3)     opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń.

3.      W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2647, z późn. zm.), zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.

4.      W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym lub gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu kredytu refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego.

5.      Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie się inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:

1)     jednego gospodarstwa domowego albo

2)     więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2023 r. poz. 1774 i 1843).

6.      Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.

7.      W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie osoby fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.

Natomiast z § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia wynika, że ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to rozumieć kredyt, który został:

1)     udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz

2)     zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub udziale w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziale w takim prawie, oraz

3)     zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Z kolei § 4 ww. rozporządzenia stanowi, że zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.

Zgodnie z treścią ww. art. 21 ust. 25 pkt 1 u.p.d.o.f. za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki poniesione na:

a)   nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem,

b)   nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w takim prawie,

c)    nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie, prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,

d)   budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,

e)  rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub własnego pomieszczenia niemieszkalnego

- położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej.

Z powyższego wynika, że zaniechanie poboru podatku znajdzie zastosowanie:

-        do umorzonych osobom fizycznym kwot wierzytelności z tytułu kredytów zaciągniętych na cele mieszkaniowe i zabezpieczonych hipotecznie,

-        do kredytów udzielonych przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmioty uprawnione do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw,

-        do kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego - gdy kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej oraz

-        w przypadku, gdy osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a) inwestycji mieszkaniowej (§ 1 ust. 1 pkt 1 lit. b) ww. rozporządzenia).

Istotne jest, żeby kredyt mieszkaniowy został przeznaczony na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 u.p.d.o.f.

Litera c) art. 21 ust. 25 pkt 1 u.p.d.o.f. wymienia nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie, prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego.

Zatem udzielony Wnioskodawcy i Jego żonie kredyt wypełnia przesłanki do uznania go za kredyt mieszkaniowy, o którym mowa w rozporządzeniu.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż umorzona przez Bank kwota stanowi dla Wnioskodawcy i Jego żony przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f., z tytułu nieodpłatnych świadczeń klasyfikowany do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f., podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Niemniej do tak uzyskanego przychodu zastosowanie znajduje zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe. Z tego powodu Wnioskodawca i Jego żona nie są zobowiązani do zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych od uzyskanego przychodu.

W uzupełnieniu wniosku z 21 lipca 2026 r. (data wpływu 23 lipca 2026 r.) ostatecznie doprecyzował Pan własne stanowisko wskazując:

Ad. 1

Stoi Pan na stanowisku, iż zwrot przez Bank części kwoty uiszczonej tytułem spłaty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego w części przypadającej na Pana nie będzie stanowił dla Pana przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, klasyfikowanego do źródła, o którym mowa w art 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust 1 ww. ustawy, podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Ad. 2

W zakresie kwoty podlegającej umorzeniu, stoi Pan na stanowisku, iż kwota ta w części przypadającej na Pana stanowi dla Pana przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f., z tytułu nieodpłatnych świadczeń klasyfikowany do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f., podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Niemniej do tak uzyskanego przychodu zastosowanie znajduje zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe. Z tego powodu nie jest Pan zobowiązany do zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych od uzyskanego przychodu.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:

Jak stanowi art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy:

Jak wynika z powołanego przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:

•      pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika – tj. takie pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał, zainkasował, objął w posiadanie”;

•      pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika – tj. takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.

Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem majątkowym po stronie podatnika jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.

Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika.

Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.

Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.

Źródła przychodów

W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:

Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.

W opisie sprawy wskazał Pan, że (…) 2008 r. zawarł z bankiem (…), umowę kredytu hipotecznego w walucie wymienialnej - kredytu indeksowanego do franka szwajcarskiego (CHF) o nr (…), celem zakupu lokalu mieszkalnego. Kredyt został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej i był zabezpieczony hipoteką. Inwestycja służyła zaspokojeniu Pana potrzeb mieszkaniowych. Na skutek otrzymania wiadomości o zawarciu w umowie kredytu klauzul niedozwolonych, zdecydował się Pan złożyć w 2022 r. do sądu pozew przeciwko bankowi o stwierdzenie nieważności (trwałej bezskuteczności) umowy kredytu oraz zwrot uiszczonych w Jego wykonaniu rat kredytu stanowiących świadczenie nienależne w rozumieniu art. 410 § 2 kodeksu cywilnego. Sprawa toczyła się przed Sądem Okręgowym (…). (…) 2025 r. celem polubownego zakończenie sporu dotyczącego ważności oraz skuteczności umowy kredytu lub niedozwolonego charakteru jej postanowień, zawarł Pan z bankiem ugodę sądową. Zgodnie z informacją zawartą w księgach rachunkowych banku, na dzień sporządzenia ugody aktualne Pana zadłużenie wobec banku na podstawie umowy wyrażone było w CHF i wynosi łącznie (…) CHF, na którą to kwotę składały się kapitał kredytu pozostający do spłaty: (…) CHF, odsetki umowne od kapitału kredytu: (…) CHF. Wartość aktualnego zadłużenia w PLN, po przeliczeniu go według średniego kursu CHF Narodowego Banku Polskiego opublikowanego (…) 2025 r. w wysokości (…) PLN/CHF, wynosiła łącznie: (…) PLN. Z dniem zawarcia ugody bank w całości zwolnił Pana z długu (tj. umorzył Panu aktualne zadłużenie) oraz zrzekł się wszelkich dalej idących roszczeń wynikających z umowy lub w związku z nią, oświadczył i zgodził się Pan przyjąć to zwolnienie z długu.

Umorzenie wierzytelności

Instytucja kredytu została uregulowana przepisami ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).

Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:

Umorzenie wierzytelności następuje w przypadku zwolnienia z długu, czyli zrzeczenia się przez wierzyciela prawa do wierzytelności, bez uzyskania świadczenia ze strony dłużnika. Takie zrzeczenie się, pod warunkiem, że dłużnik je przyjmie, powoduje, że zobowiązanie wygasa.

Zgodnie bowiem z instytucją zwolnienia z długu uregulowaną w art. 508 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.):

Tak więc dla umorzenia wierzytelności koniecznym jest zgoda dłużnika (np. uzyskana w wyniku ugody, czy poprzez oświadczenie).

Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Tym samym, umorzoną kwotę wierzytelności z tytułu zaciągniętego kredytu w części przypadającej na Pana, należy zakwalifikować do przychodu z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zaniechanie poboru podatku

Jednakże zgodnie z § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1672):

Natomiast w myśl § 3 komentowanego rozporządzenia:

Z kolei § 4 cytowanego rozporządzenia stanowi, że:

Stosownie do § 4a tego rozporządzenia:

Zgodnie z treścią ww. art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Dochody, od których zaniechano poboru podatku nie są wykazywane w zeznaniach rocznych i nie podlegają opodatkowaniu oraz zgłoszeniu do urzędu skarbowego.

Wobec powyższego, ww. zaniechanie poboru podatku znajdzie zastosowanie do umorzonych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r. osobom fizycznym kwot wierzytelności z tytułu kredytów zaciągniętych na cele mieszkaniowe i zabezpieczonych hipotecznie, udzielonych przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmioty uprawnione do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw, w przypadku, gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego – gdy kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej oraz w przypadku, gdy osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a) inwestycji mieszkaniowej (§ 1 ust. 1 pkt 1 lit. b ww. rozporządzenia). Kwota ww. wierzytelności może przy tym obejmować kapitał, odsetki, a także prowizje oraz poniesione opłaty niezbędne do zawarcia umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń. Istotne jest, żeby kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Pana skutki podatkowe z tytułu umorzenia wierzytelności

Jedną z przesłanek do skorzystania z zaniechania poboru podatku jest przeznaczenie kredytu na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Z opisu sprawy wynika, że (…) 2008 r. zawarł Pan z bankiem umowę kredytu hipotecznego w walucie wymienialnej celem zakupu lokalu mieszkalnego. Kredyt został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej i był zabezpieczony hipoteką. Kredyt hipoteczny został zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 u.p.d.o.f. Nigdy wcześniej nie korzystał Pan z umorzenia wierzytelności z tytułu innego kredytu hipotecznego. W momencie zawarcia ugody złożył Pan oświadczenia podatkowe potwierdzając, iż spełnia warunki do zwolnienia podatkowego w zakresie przychodu uzyskanego w związku z umorzeniem zadłużenia, wynikające z rozporządzenia Ministra Finansów z 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe.

Zatem do przychodu związanego z umorzeniem wierzytelności z tytułu kredytu hipotecznego zaciągniętego (…) 2008 r. na zakup lokalu mieszkalnego w celu zaspokojenia Pana potrzeb mieszkaniowych, w części przypadającego na Pana, znajdzie zastosowanie zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe.

W konsekwencji, kwota umorzonych wierzytelności, powstała w wyniku zawarcia ugody z bankiem, w części przypadającej na Pana, będzie objęta zaniechaniem poboru podatku dochodowego, o którym mowa powyżej i nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Powyższe nie skutkuje po Pana stronie obowiązkiem zapłaty podatku dochodowego.

Pana skutki podatkowe z tytułu wypłaty kwoty określonej przez bank

Jak wynika z opisu sprawy, (…) 2025 r., celem polubownego zakończenie sporu dotyczącego ważności oraz skuteczności umowy kredytu lub niedozwolonego charakteru jej postanowień, zawarł Pan z bankiem ugodę sądową. W ramach pełnego i ostatecznego rozliczenia roszczeń stron wynikających z umowy lub w związku z nią, bank zobowiązał się do zapłaty na Pana rzecz kwoty (…) PLN w terminie 14 dni kalendarzowych od dnia zawarcia ugody, na Pana rachunek. Kwota (…) PLN wypłacona Panu, stanowi zwrot części wpłat dokonanych na rzecz banku z tytułu rat kapitałowo - odsetkowych dokonanych przez Pana. W ugodzie nie zawarto wprost sformułowania, aby ww. kwota stanowiła nadpłatę kredytu, przy czym fakt ten nie budzi wątpliwości, ponieważ wynika już z samego porównania kwot wypłaconych przez bank i spłaconych przez Pana. Na dzień zawarcia ugody suma uiszczonych w wykonaniu umowy kredytu świadczeń (rat kredytu) wyniosła: (…) PLN. Bank w wykonaniu umowy kredytu wypłacił kapitał w kwocie: (…) PLN. Różnica zatem kwot, tj. nadpłaty dokonanej przez Pana ponad wypłacony kapitał kredytu, wyniosła (…) PLN.  Wypłacona zaś w ramach ugody kwota (…) PLN stanowi wartość niższą od ww. różnicy. Kwota, która została wypłacona Panu na podstawie ugody nie jest też wynagrodzeniem za odstąpienie przez Pana od dochodzenia roszczeń wobec banku na drodze sądowej, nie stanowi odszkodowania ani zadośćuczynienia ze strony banku, jak również nie jest świadczeniem powstałym z tytułu zastosowania ujemnego oprocentowania.

Mając na uwadze powyższe, w przypadku dokonania przez Bank zwrotu nadpłaty rat kapitałowo-odsetkowych w części przypadającej na Pana, to otrzymana przez Pana kwota nie stanowi przychodu podlegającego opodatkowaniu. Dla celów podatkowych zwrot taki jest obojętny podatkowo.

Podsumowując, w analizowanej sprawie wypłata przez Bank ww. kwoty w części przypadającej na Pana, nie spowodowała u Pana powstania przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, klasyfikowanego do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy, podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji, nie ma Pan obowiązku zapłaty podatku dochodowego od wypłaconej Panu przez Bank kwoty.

Wobec tego, Pana stanowisko uznałem za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ wydający interpretację indywidualną w trybie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego podanego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego. Należy wskazać, że przy wydawaniu interpretacji organ dokonał wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) jest zgodny ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Jeżeli zatem, przedstawiony we wniosku opis stanu faktycznego będzie różnił się od występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Pana w zakresie przedstawionego stanu faktycznego.

Wskazać należy, że z uwagi na to, że interpretacje prawa podatkowego wydawane są w indywidualnej sprawie zainteresowanego, co wynika z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa – niniejsza interpretacja dotyczy wyłącznie Pana. Nie wywołuje skutków prawnych dla innych osób,tj. Pana żony.

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·         Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…).

Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).  

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.