0113-KDIPT2-3.4011.698.2026.2.AK

Interpretacja indywidualna2026-11-10Dyrektor Krajowej Informacji SkarbowejAktualna

Obowiązki płatnika w związku z zapewnieniem pracownikom posiłków.

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

15 września 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 20 października 2026 r. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

X, działająca w Polsce poprzez oddział w Polsce (dalej: „Spółka” lub „Wnioskodawca”), prowadzi działalność w branży ... Spółka zatrudnia w Polsce pracowników i jako płatnik wykonuje obowiązki określone w art. 32 ustawy o PIT.

Ze względu na charakter działalności Spółki, obejmującej w szczególności obsługę procesów realizowanych w środowisku międzynarodowym, zapewnienie ciągłości procesów operacyjnych oraz wykonywanie pilnych zadań biznesowych, w określonych przypadkach występuje potrzeba kontynuowania przez pracowników obowiązków służbowych w biurze Spółki po godzinie 19:00.

Sytuacje te są związane z konkretnymi potrzebami operacyjnymi Spółki. Sam fakt obecności pracownika w biurze po godzinie 19:00 nie uprawnia do skorzystania z Programu. Prawo do posiłku powstaje wyłącznie wtedy, gdy pracownik po tej godzinie faktycznie wykonuje obowiązki służbowe związane z realizacją określonego zadania, projektu albo procesu biznesowego wymagającego kontynuowania pracy w biurze.

Spółka planuje wprowadzić program „Y” (dalej: „Program”). Celem Programu będzie zapewnienie warunków organizacyjnych umożliwiających sprawną realizację wskazanych zadań służbowych oraz ograniczenie dodatkowych przerw organizacyjnych związanych z koniecznością opuszczania biura przez pracowników w celu nabycia posiłku.

Możliwość skorzystania z Programu będzie uzależniona od łącznego spełnienia warunków określonych poniżej.

Pracownik nie otrzyma środków pieniężnych ani bonu, karty lub innego instrumentu, którym mógłby swobodnie dysponować. Zamówienie będzie realizowane wyłącznie za pośrednictwem rozwiązania organizowanego przez Spółkę.

Pracownik nie będzie mógł otrzymać ekwiwalentu pieniężnego, przenieść uprawnienia na inną osobę, skumulować niewykorzystanych limitów, wykorzystać limitu w innym dniu, przeznaczyć go na zakup produktów spożywczych albo innych towarów ani skorzystać z Programu poza warunkami określonymi przez Spółkę. Posiłek nie będzie mógł być dostarczony do miejsca zamieszkania pracownika ani odebrany w celu późniejszego wykorzystania prywatnego.

Zasady Programu określają w szczególności:

·      wykonywanie przez pracownika obowiązków służbowych w biurze Spółki po godzinie 19:00;

·      związek wykonywanych obowiązków z konkretną potrzebą operacyjną lub biznesową Spółki;

·      maksymalną wartość jednego posiłku finansowana przez;

·      zamówienie posiłku wyłącznie w celu jego spożycia w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych w biurze Spółki;

·      weryfikację spełnienia warunków Programu przez Spółkę na podstawie danych zawartych w systemie zamówień oraz akceptacji przełożonego;

·      zamówienie posiłku za pośrednictwem rozwiązania organizowanego przez Spółkę oraz wskazanie konkretnego zadania, projektu, procesu lub incydentu operacyjnego uzasadniającego kontynuowanie obowiązków po godzinie 19:00.

Program nie będzie stanowił elementu wynagrodzenia ani systemu premiowego lub motywacyjnego. Uprawnienie do skorzystania z Programu nie będzie zależało od stanowiska, stażu, poziomu wynagrodzenia, wyników pracy ani oceny pracownika i nie będzie przysługiwało z samego faktu pozostawania w stosunku pracy. W standardowych warunkach pracy Spółka nie będzie finansowała pracownikom posiłków w ramach Programu.

Pracownik będzie ponosił odpłatność w wysokości 1 zł za każde zamówienie, a pozostała część ceny, do wysokości limitu Programu, będzie finansowana przez Spółkę. Spółka będzie mogła ustalić, który pracownik skorzystał z Programu, kiedy nastąpiło zamówienie, jaka była wartość posiłku oraz z jaką potrzebą operacyjną było związane zamówienie. Dane te będą wykorzystywane przede wszystkim do kontroli prawidłowości funkcjonowania Programu oraz rozliczeń z dostawcą.

W związku z opisanym zdarzeniem przyszłym oraz powstałymi wątpliwościami co do skutków podatkowych uczestnictwa Pracowników w Programie, Spółka zwraca się z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej.

Uzupełnienie wniosku

1. Zgoda pracowników na przystąpienie do Programu „Y”

Tak. Skorzystanie z Programu „Y” będzie dobrowolne. Pracownik wyrazi zgodę na otrzymanie konkretnego posiłku poprzez samodzielne złożenie zamówienia za pośrednictwem systemu zamówień organizowanego przez Wnioskodawcę. Zamówienie będzie wymagało wskazania konkretnego zadania, projektu, procesu lub incydentu operacyjnego uzasadniającego kontynuowanie obowiązków służbowych w biurze po godzinie 19:00. Spełnienie warunków Programu będzie weryfikowane na podstawie danych w systemie zamówień oraz akceptacji przełożonego, zgodnie z opisem przedstawionym we wniosku.

Brak złożenia zamówienia będzie oznaczał, że posiłek nie zostanie pracownikowi przyznany ani dostarczony. Pracownik nie poniesie z tego tytułu żadnych negatywnych konsekwencji pracowniczych ani finansowych. Nieotrzymanie posiłku z powodu niezłożenia zamówienia nie będzie uprawniało pracownika do ekwiwalentu pieniężnego ani innej rekompensaty, a pracownik nie będzie mógł dysponować kwotą finansowania przewidzianą w Programie.

Sam fakt wykonywania obowiązków służbowych w biurze po godzinie 19:00 nie będzie skutkował automatycznym przyznaniem posiłku ani automatycznym objęciem pracownika Programem. Możliwość złożenia zamówienia będzie powstawała wyłącznie w następstwie konkretnej potrzeby operacyjnej Wnioskodawcy, potwierdzonej akceptacją przełożonego. Program nie będzie dostępny powszechnie, w czasie wolnym ani w dniach, w których pracownik nie wykonuje obowiązków służbowych w biurze na warunkach określonych przez Wnioskodawcę.

Posiłek będzie mógł zostać spożyty wyłącznie w biurze Wnioskodawcy. Nie będzie dostarczany do miejsca zamieszkania pracownika ani wydawany w celu późniejszego wykorzystania prywatnego.

Dane ewidencyjne gromadzone w systemie zamówień pozwolą ustalić, który pracownik złożył zamówienie, kiedy je złożono, jaka była wartość posiłku, z jaką potrzebą operacyjną było związane oraz czy zostały spełnione warunki Programu. Dane te będą służyły kontroli prawidłowości funkcjonowania Programu oraz rozliczeniom z dostawcą.

2. Brak ustawowego obowiązku zapewnienia lub finansowania posiłków

Na Wnioskodawcy nie będzie ciążył ustawowy obowiązek zapewnienia ani finansowania pracownikom posiłków objętych Programem „Y”.

Program zostanie wprowadzony z inicjatywy Wnioskodawcy jako rozwiązanie organizacyjne związane z wykonywaniem przez pracowników konkretnych obowiązków służbowych w biurze po godzinie 19:00. Celem Programu będzie umożliwienie kontynuowania zadań bez konieczności opuszczania biura, ograniczenie przerw organizacyjnych oraz zachowanie ciągłości operacyjnej. Program nie będzie służył zaspokajaniu ogólnych potrzeb żywieniowych pracowników i nie będzie stanowił elementu wynagrodzenia, systemu premiowego, motywacyjnego ani polityki benefitowej. Uprawnienie do skorzystania z Programu nie będzie zależało od stanowiska, stażu pracy, poziomu wynagrodzenia, wyników pracy ani oceny pracownika.

3. Źródło finansowania posiłków

Posiłki oferowane w ramach Programu będą finansowane ze środków obrotowych Wnioskodawcy przeznaczonych na pokrywanie bieżących kosztów prowadzonej działalności gospodarczej. Posiłki nie będą finansowane z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych ani z innych funduszy o charakterze socjalnym.

Pracownik będzie ponosił odpłatność w wysokości 1 zł za każde zamówienie. Pozostała część ceny posiłku, do wysokości limitu określonego w zasadach Programu, będzie pokrywana przez Wnioskodawcę ze środków obrotowych. Nadwyżka ponad limit finansowania nie będzie pokrywana przez Wnioskodawcę. Odpłatność w wysokości 1 zł będzie rzeczywista i faktycznie ponoszona przez pracownika.

Pytanie

Czy w przedstawionym zdarzeniu przyszłym zapewnienie pracownikom posiłków w ramach Programu „Y” będzie powodowało powstanie po stronie pracowników przychodu ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 w związku z art. 11 ust. 1 ustawy o PIT, a w konsekwencji, czy na Wnioskodawcy będą ciążyły obowiązki płatnika określone w art. 32 ustawy o PIT?

Państwa stanowisko w sprawie (doprecyzowane w uzupełnieniu wniosku)

Zdaniem Wnioskodawcy, zapewnienie pracownikom posiłków na zasadach opisanych w zdarzeniu przyszłym nie będzie powodowało powstania po stronie pracowników przychodu ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 w związku z art. 11 ust. 1 ustawy o PIT. Świadczenie będzie zapewniane przede wszystkim w interesie Wnioskodawcy, jako ściśle uwarunkowany element organizacji pracy służący zachowaniu ciągłości procesów operacyjnych oraz sprawnej realizacji konkretnych zadań biznesowych wymagających wykonywania obowiązków w biurze po godzinie 19:00.

W konsekwencji na Wnioskodawcy nie będą ciążyły obowiązki płatnika określone w art. 32 ustawy o PIT z tytułu zapewnienia pracownikom posiłków w ramach Programu.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy

1.

W ocenie Wnioskodawcy, zapewnienie Pracownikom Spółki świadczenia w postaci posiłków w ramach Programu, przyznawanego wyłącznie w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych poza standardowymi godzinami pracy oraz na zasadach opisanych w zdarzeniu przyszłym, nie stanowi dla Pracowników przychodu ze stosunku pracy.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o PIT źródłem przychodów jest między innymi stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy.

Jednocześnie, zgodnie z art. 11 ust. 1 Ustawy o PIT, przychodami, z zastrzeżeniem wyjątków wskazanych w ustawie – są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika pieniądze, wartości pieniężne, jak również wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Przy czym, zgodnie z art. 11 ust. 2b Ustawy o PIT, jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne, przychodem podatnika jest różnica pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną według zasad określonych w ust. 2 lub 2a, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika.

Art. 11 ust. 2b ustawy o PIT reguluje sposób ustalenia wartości przychodu z tytułu świadczenia częściowo odpłatnego, jeżeli świadczenie spełnia przesłanki uznania go za przychód podatnika. Przepis ten nie stanowi samodzielnej podstawy do uznania każdego świadczenia częściowo odpłatnego za przychód. W pierwszej kolejności należy zatem ustalić, czy w danych okolicznościach świadczenie prowadzi po stronie pracownika do powstania przysporzenia majątkowego spełnionego w jego interesie.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o PIT, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Stosownie do art. 12 ust. 3 ustawy o PIT, wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b ustawy o PIT.

Na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy o PIT, zakłady pracy są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku pracy.

Szeroki zakres art. 12 ust. 1 ustawy o PIT nie oznacza jednak, że każde świadczenie zapewnione pracownikowi przez pracodawcę prowadzi do powstania przychodu ze stosunku pracy. Dla powstania przychodu konieczne jest uzyskanie przez pracownika rzeczywistego, skonkretyzowanego i możliwego do przypisania indywidualnie przysporzenia majątkowego.

2.

Zdaniem Wnioskodawcy, użyty w art. 12 ust. 1 ustawy o PIT zwrot „w szczególności” oznacza, że wymienione w tym przepisie kategorie przychodów stanowią katalog otwarty.

Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące po stronie podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Jednocześnie, w ocenie Wnioskodawcy, treść tego przepisu wskazuje, że do przychodów pracownika należy zaliczyć co do zasady wszystkie otrzymane przez niego świadczenia, które otrzymuje od pracodawcy. Za przychody te należy uznać nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost wynikające z zawartej umowy o pracę, ale również wszystkie inne przychody, niezależnie od podstawy ich wypłaty, jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z faktem wykonywania pracy. W konsekwencji, do przychodów pracownika ustawodawca zaliczył nie tylko pieniądze, ale także wartość świadczeń w naturze, czy świadczeń nieodpłatnych otrzymanych od pracodawcy.

Wnioskodawca pragnie podkreślić, że kwestia zakwalifikowania danego świadczenia pracodawcy na rzecz pracownika jako przychodu z nieodpłatnych świadczeń otrzymywanych w ramach stosunku pracy była przedmiotem rozstrzygnięcia wydanego przez Trybunał Konstytucyjny. W wyroku z dnia 8 lipca 2014 r. sygn. K 7/13 (dalej: Wyrok TK) Trybunał Konstytucyjny jasno wskazał jakie kryteria muszą być spełnione, aby zakwalifikować przekazywane pracownikowi świadczenie jako jego przychód.

Zgodnie z Wyrokiem TK, za przychód pracownika mogą być uznane takie świadczenia, które spełniają łącznie poniższe warunki:

·      zostały faktycznie otrzymane przez pracownika;

·      zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie),

·      zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść,

·      przyniosły korzyść wymierną i przypisaną indywidualnemu pracownikowi, niedostępną w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów.

Jednocześnie Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że dla powstania przychodu nie jest wystarczające samo otrzymanie świadczenia przez pracownika. Konieczne jest bowiem wystąpienie po jego stronie rzeczywistego przysporzenia majątkowego, mającego konkretny i wymierny charakter ekonomiczny.

Mając na uwadze stanowisko zaprezentowane w Wyroku TK należy uznać, że korzyść ta może wystąpić w dwóch postaciach. Może ona prowadzić do powiększenia aktywów pracownika albo do zaoszczędzenia przez niego wydatku, który musiałby ponieść, gdyby nie otrzymał określonego świadczenia od pracodawcy.

W ocenie Wnioskodawcy, szczególne znaczenie ma fakt, że wszystkie wskazane przez Trybunał Konstytucyjny przesłanki muszą zostać spełnione łącznie. Oznacza to, że niespełnienie choćby jednej z nich wyklucza możliwość uznania danego świadczenia za przychód pracownika podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Analizując zdarzenie przyszłe będące przedmiotem niniejszego wniosku, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że możliwość skorzystania z posiłku w ramach Programu ma charakter dobrowolny. Jednocześnie wartość świadczenia może zostać przypisana konkretnemu Pracownikowi. Okoliczności te nie są jednak wystarczające do uznania, że po stronie Pracownika powstaje przychód ze stosunku pracy. Kluczowe znaczenie ma bowiem ocena, czy w przedstawionych okolicznościach dochodzi do uzyskania przez Pracownika rzeczywistej korzyści majątkowej spełnionej w jego interesie, a nie w interesie pracodawcy.

3.

W ocenie Wnioskodawcy, posiłki zapewniane w ramach Programu stanowią element organizacji wykonywania obowiązków służbowych i pozostają w bezpośrednim związku z bieżącymi potrzebami operacyjnymi Spółki.

Program znajduje zastosowanie wyłącznie w sytuacjach, w których Pracownik wykonuje obowiązki służbowe w biurze Spółki po godzinie 19:00. Okoliczność ta nie jest związana z kwalifikacją danego czasu jako pracy w godzinach nadliczbowych. Istotny jest fakt wykonywania obowiązków służbowych w okolicznościach organizacyjnych uzasadnionych potrzebami biznesowymi Spółki.

Sama obecność Pracownika w biurze po godzinie 19:00 nie jest wystarczająca do skorzystania z Programu. Możliwość zamówienia posiłku jest związana z kontynuowaniem realizacji konkretnych obowiązków służbowych wynikających z bieżących potrzeb operacyjnych Spółki. Program zostanie wprowadzony w celu zapewnienia sprawnej realizacji zadań biznesowych oraz ograniczenia dodatkowych przerw organizacyjnych związanych z koniecznością opuszczania miejsca wykonywania pracy.

Celem Programu nie jest finansowanie zwykłych potrzeb żywieniowych Pracowników ani zapewnienie im dodatkowego świadczenia o charakterze osobistym. Program nie został również wprowadzony jako element polityki benefitowej Spółki. Jego funkcją jest wsparcie realizacji określonych procesów biznesowych w sytuacjach wymagających wykonywania obowiązków służbowych w biurze po godzinie 19:00.

Wnioskodawca pragnie podkreślić, że Program nie stanowi elementu systemu wynagradzania. Możliwość skorzystania z posiłku nie wynika z umowy o pracę, nie stanowi gwarantowanego składnika wynagrodzenia oraz nie jest uzależniona od zajmowanego stanowiska, poziomu wynagrodzenia, stażu pracy, wyników pracy ani oceny Pracownika. Program nie pełni również funkcji motywacyjnej, premiowej ani nagrodowej.

Jednocześnie Program nie ma charakteru powszechnego ani stałego. Spółka nie prowadzi stołówki pracowniczej ani systemu finansowania posiłków dostępnego dla Pracowników w standardowych godzinach pracy. Możliwość skorzystania z Programu powstaje wyłącznie w szczególnych okolicznościach związanych z wykonywaniem obowiązków służbowych i jest ściśle ograniczona do sytuacji określonych przez Spółkę.

Dodatkowo sposób korzystania z Programu podlega istotnym ograniczeniom. Pracownik nie otrzymuje środków pieniężnych, nie może żądać wypłaty równowartości posiłku, nie może przenieść uprawnienia na inną osobę ani wykorzystać go w innym terminie. Program nie przewiduje możliwości kumulowania niewykorzystanych limitów ani otrzymania jakiegokolwiek świadczenia zastępczego. Świadczenie może zostać wykorzystane wyłącznie zgodnie z celem Programu, tj. w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych w okolicznościach określonych przez Spółkę.

Mając na uwadze powyższe, w ocenie Wnioskodawcy zapewnienie posiłków w ramach Programu należy postrzegać przede wszystkim jako działanie służące organizacji wykonywania pracy oraz realizacji bieżących potrzeb operacyjnych Spółki, a niejako świadczenie przyznawane Pracownikom w celu zapewnienia im dodatkowej korzyści o charakterze osobistym.

4.

Jak wskazał Trybunał Konstytucyjny w Wyroku TK, dla uznania określonego świadczenia za przychód pracownika konieczne jest wystąpienie po jego stronie rzeczywistego przysporzenia majątkowego. Korzyść taka może wystąpić w dwóch postaciach, tj. prowadzić do powiększenia aktywów pracownika albo do zaoszczędzenia przez niego wydatku, który musiałby ponieść, gdyby nie otrzymał świadczenia od pracodawcy.

W ocenie Wnioskodawcy, w przedstawionych okolicznościach nie dochodzi do przysporzenia stanowiącego samodzielną korzyść pracownika.

Po pierwsze, nie dochodzi do powiększenia aktywów Pracownika. Pracownik nie otrzymuje środków pieniężnych ani żadnego składnika majątkowego, który mógłby zachować, sprzedać, przekazać innej osobie lub wykorzystać według własnego uznania. Uprawnienie do skorzystania z Programu ma charakter sytuacyjny i jest ściśle związane z wykonywaniem obowiązków służbowych w określonym miejscu i czasie. Pracownik nie może otrzymać ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane świadczenie, przenieść uprawnienia na inną osobę ani wykorzystać go w innym terminie. W konsekwencji nie otrzymuje wartości, którą mógłby swobodnie rozporządzać w sposób zbliżony do wynagrodzenia, dodatku do wynagrodzenia czy innego świadczenia pieniężnego.

W ocenie Wnioskodawcy, zapewnienie posiłku w opisanych okolicznościach nie powinno być utożsamiane z finansowaniem zwykłych, prywatnych kosztów wyżywienia pracownika. Potrzeba skorzystania z Programu powstaje wyłącznie w związku z określoną przez Wnioskodawcę organizacją wykonywania pracy, tj. koniecznością kontynuowania konkretnych obowiązków służbowych w biurze po godzinie 19:00. Program nie zapewnia pracownikom regularnego finansowania posiłków i nie jest dostępny niezależnie od wykonywania takich obowiązków.

Posiłek jest ściśle związany czasowo, miejscowo i funkcjonalnie z realizacją zadania służbowego. Pracownik nie może przeznaczyć finansowania na dowolny posiłek, zakupy spożywcze ani konsumpcję w wybranym przez siebie miejscu lub terminie.

Z perspektywy funkcji Programu finansowanie posiłku stanowi koszt warunków organizacyjnych stworzonych przez Wnioskodawcę w celu realizacji własnych potrzeb operacyjnych. Ewentualna osobista korzyść pracownika ma charakter wtórny i nierozerwalnie związany z wykonywaniem obowiązków w okolicznościach określonych przez Wnioskodawcę. Świadczenie nie powinno być zatem traktowane jako samodzielna korzyść przyznana pracownikowi dla zaspokojenia jego prywatnych potrzeb, lecz jako element organizacji procesu pracy realizowany przede wszystkim w interesie Wnioskodawcy.

Odpłatność w wysokości 1 zł ponoszona przez pracownika nie stanowi podstawy stanowiska Wnioskodawcy o braku przychodu. Stanowisko to wynika z celu, funkcji oraz szczegółowych warunków Programu, wskazujących, że świadczenie jest zapewniane przede wszystkim w interesie Wnioskodawcy jako element organizacji pracy. Odpłatność pracownika nie zmienia celu ani funkcji Programu.

5.

Ocena skutków podatkowych świadczeń zapewnianych pracownikom wymaga każdorazowo analizy ich celu, funkcji oraz okoliczności, w jakich są udostępniane. Wnioskodawca nie opiera stanowiska na samym fakcie zapewnienia posiłku ani na odpłatności 1 zł, lecz na całokształcie ograniczeń Programu i jego dominującym celu operacyjnym.

Podsumowując, mając na uwadze przedstawione okoliczności, w ocenie Wnioskodawcy zapewnienie Pracownikom posiłków w ramach Programu nie prowadzi do powstania po ich stronie przychodu ze stosunku pracy.

Wprawdzie skorzystanie z Programu ma charakter dobrowolny, a wartość świadczenia może zostać przypisana konkretnemu Pracownikowi, jednak nie zostają spełnione łącznie wszystkie przesłanki wskazane przez Trybunał Konstytucyjny w Wyroku TK. W szczególności, w ocenie Wnioskodawcy nie dochodzi do przysporzenia spełniającego łącznie kryteria uznania świadczenia za przychód pracownika.

Program stanowi element organizacji wykonywania obowiązków służbowych i został wprowadzony w celu wsparcia realizacji bieżących potrzeb operacyjnych Spółki. Zapewnienie posiłków pozostaje w bezpośrednim związku z wykonywaniem konkretnych zadań służbowych i służy zapewnieniu sprawnej realizacji procesów biznesowych Spółki. Program nie stanowi elementu systemu wynagradzania ani polityki benefitowej Spółki, a możliwość skorzystania z niego jest ograniczona do szczególnych okoliczności związanych z wykonywaniem obowiązków służbowych.

Ewentualna osobista korzyść pracowników ma charakter wtórny wobec celu operacyjnego Programu. Świadczenie nie może być wykorzystywane według swobodnego uznania pracownika, nie podlega wymianie na ekwiwalent pieniężny i jest ściśle związane z wykonywaniem obowiązków służbowych na zasadach określonych przez Spółkę.

W konsekwencji wartość posiłków zapewnianych Pracownikom w ramach Programu nie będzie stanowiła dla nich przychodu ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 w związku z art. 11 ust. 1 ustawy o PIT.

Tym samym na Spółce nie ciążą obowiązki płatnika w zakresie obliczania, poboru i odprowadzania zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych z tytułu zapewnienia Pracownikom posiłków na zasadach przedstawionych w opisie zdarzenia przyszłego.

Pytanie oraz stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej pozostają bez zmian. Poniższe uwagi stanowią jedynie rozwinięcie uzasadnienia stanowiska Wnioskodawcy i nie modyfikują ani pytania, ani stanowiska przedstawionego we wniosku.

Okoliczność, że skorzystanie z posiłku wymaga zgody pracownika oraz że wartość finansowania można przypisać konkretnemu pracownikowi, nie przesądza, w ocenie Wnioskodawcy, samodzielnie o powstaniu przychodu. Podstawą podtrzymywanego stanowiska jest cel, funkcja i całokształt ograniczeń Programu, a nie sama odpłatność w wysokości 1 zł ani brak ekwiwalentu pieniężnego.

W ocenie Wnioskodawcy, świadczenie jest spełniane przede wszystkim w jego własnym interesie, jako element organizacji procesu pracy. Dostęp do posiłku jest uwarunkowany konkretną potrzebą operacyjną i akceptacją przełożonego, a także ograniczony miejscowo do biura, czasowo do okresu wykonywania zadania oraz funkcjonalnie do celu kontynuowania pracy. Pracownik nie otrzymuje środków pieniężnych, bonu, karty ani innego instrumentu, którym mógłby swobodnie dysponować. Nie może żądać ekwiwalentu, przenieść uprawnienia na inną osobę, kumulować niewykorzystanych limitów ani wykorzystać ich w innym terminie lub na inny cel. Ewentualna osobista korzyść pracownika ma zatem charakter wtórny wobec celu operacyjnego Programu.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.):

Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu.

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.) jest zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Stosownie do jego treści:

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie bądź, od których zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Stosownie do art. 11 ust. 2 ww. ustawy:

Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.

Stosownie do treści art. 11 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:

1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności gospodarczej dokonującego świadczenia – według cen stosowanych wobec innych odbiorców;

2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione – według cen zakupu;

3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku – według równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu lub budynku;

4) w pozostałych przypadkach – na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia.

Na mocy art. 11 ust. 2b cytowanej ustawy:

Jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne, przychodem podatnika jest różnica pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną według zasad określonych w ust. 2 lub 2a, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika.

Przy czym, ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.

Stosownie do przepisów tej ustawy, odrębnymi źródłami przychodów są m.in. określone w art. 10 ust. 1 pkt 1:

Stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 ww. ustawy:

Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Użyty powyżej zwrot „w szczególności” oznacza, że wymienione kategorie przychodów w art. 12 ust. 1 cytowanej ustawy zostały wskazane jedynie przykładowo. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy.

Przy czym zgodnie z art. 12 ust. 2 omawianej ustawy:

Wartość pieniężną świadczeń w naturze przysługujących pracownikom na podstawie odrębnych przepisów ustala się według przeciętnych cen stosowanych wobec innych odbiorców - jeżeli przedmiotem świadczenia są rzeczy lub usługi wchodzące w zakres działalności pracodawcy.

Natomiast w myśl art. 12 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b.

Przepis art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymienia jedynie przykładowe przychody ze stosunku pracy. Świadczy o tym użycie słowa „w szczególności” co oznacza, że wymienione kategorie przychodów stanowią katalog otwarty. Oznacza to, że przychodami ze stosunku pracy są więc wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym.

Zgodnie natomiast z art. 12 ust. 4 cytowanej ustawy:

Za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się osobę pozostającą w stosunku służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku pracy.

Na podmiocie dokonującym świadczeń z ww. tytułu (pracodawcy) ciążą natomiast obowiązki płatnika wynikające z art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym:

Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.

Stosownie do art. 38 ust. 1 powyższej ustawy:

Płatnicy, o których mowa w art. 32-35, przekazują, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, kwoty pobranych zaliczek na podatek w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby. Jeżeli między kwotą potrąconego podatku a kwotą wpłaconego podatku występuje różnica, należy ją wyjaśnić w deklaracji, o której mowa w ust. 1a.

Użyty w art. 12 ust. 1 ww. ustawy zwrot „w szczególności” oznacza, że wymienione kategorie przychodów zostały wskazane jedynie przykładowo. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Ponadto treść tego przepisu wskazuje, że do przychodów pracownika zaliczyć należy praktycznie wszystkie otrzymane przez niego świadczenia, które mógł on otrzymać od pracodawcy. Są nimi bowiem nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost wynikające z zawartej umowy o pracę, ale również wszystkie inne przychody (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty, jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z faktem wykonywania pracy. Oznacza to, że do przychodów pracownika ustawodawca zaliczył nie tylko pieniądze, ale także wartość świadczeń w naturze, czy świadczeń nieodpłatnych otrzymanych od pracodawcy.

Tak szerokie zdefiniowanie pojęcia przychodu pracownika wskazuje, że w każdym przypadku, w którym uzyska on realną korzyść, będzie to rodzić obowiązek zwiększenia jego przychodu, z wyjątkiem świadczeń określonych w katalogu zwolnień przedmiotowych, zawartych w art. 21, 52, 52a i 52c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Wobec niezdefiniowania w ustawie podatkowej pojęcia „nieodpłatnego świadczenia” zasadne jest odwołanie się do znaczenia tego pojęcia ukształtowanego w orzecznictwie sądowym, zgodnie z którym, nieodpłatnym świadczeniem w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym – generalnie – jest każde zdarzenie prawne i zjawisko gospodarcze, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku danej osobie, mające konkretny wymiar finansowy. Przysporzenie to może polegać na zwiększeniu majątku (aktywów) bądź uniknięciu jego pomniejszenia (zaoszczędzenie wydatków).

W kwestii rozumienia pojęcia „nieodpłatnego świadczenia”, zasadniczego znaczenia nabrał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13 (t. j. Dz. U. z 2014 r. poz. 947), w którym Trybunał Konstytucyjny dokonał ustalenia, jakie kryteria decydują o zakwalifikowaniu nieodpłatnego świadczenia jako przychodu pracownika z tytułu stosunku pracy. Trybunał Konstytucyjny wskazał, że za przychód pracownika mogą być uznane takie świadczenia, które:

·      zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie),

·      zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść,

·      korzyść ta jest wymierna (również w postaci zaoszczędzenia wydatku) i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).

Jednocześnie Trybunał Konstytucyjny zauważył, że w sytuacji, gdy nieodpłatne świadczenie zostało przyjęte jako warunek niezbędny do zgodnego z prawem wykonania pracy – po stronie pracownika nie pojawia się korzyść, która mogłaby być objęta podatkiem dochodowym.

Trybunał zaznaczył, że są świadczenia, które gwarantują higieniczne i bezpieczne warunki pracy i służą jej organizacji (umożliwiają prawidłowe wykonywanie pracy), których spełnienie leży przede wszystkim w interesie pracodawcy w celu odpowiedniego zorganizowania własnej działalności. W takim przypadku pracownik korzysta z tych świadczeń (w ramach wykonywania przypisanej pracy), jednak dla niego jest to korzyść niewychodząca na zewnątrz stosunku pracy i niestanowiąca dochodu, będącego przedmiotem opodatkowania.

Powyższe kryteria odnoszą się do oceny, czy dane świadczenie może stanowić przychód z tytułu nieodpłatnego świadczenia. W tej sprawie istotne jest jednak, że pracownik ponosi część kosztów posiłku. Mamy zatem do czynienia ze świadczeniem częściowo odpłatnym, dla którego ustawodawca w art. 11 ust. 2b ustawy określił odrębny sposób ustalenia przychodu.

Obowiązek pracodawcy zapewnienia nieodpłatnie pracownikom zatrudnionym w szczególnie uciążliwych warunkach odpowiednich posiłków i napojów ze względów profilaktycznych wynika z art. 232 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t. j. Dz. U. z 2026 poz. 1245 ze zm.), zgodnie z którym:

Pracodawca jest obowiązany zapewnić pracownikom zatrudnionym w warunkach szczególnie uciążliwych, nieodpłatnie, odpowiednie posiłki i napoje, jeżeli jest to niezbędne ze względów profilaktycznych. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje tych posiłków i napojów oraz wymagania, jakie powinny spełniać, a także przypadki i warunki ich wydawania.

Z opisu sprawy wynika, że są Państwo spółką działającą poprzez oddział w Polsce i prowadzą Państwo działalność w branży ... Ze względu na charakter działalności Spółki, obejmującej w szczególności obsługę procesów realizowanych w środowisku międzynarodowym, zapewnienie ciągłości procesów operacyjnych oraz wykonywanie pilnych zadań biznesowych, w określonych przypadkach występuje potrzeba kontynuowania przez pracowników obowiązków służbowych w biurze Spółki po godzinie 19:00. Sytuacje te są związane z konkretnymi potrzebami operacyjnymi Spółki. Sam fakt obecności pracownika w biurze po godzinie 19:00 nie uprawnia do skorzystania z Programu. Prawo do posiłku powstaje wyłącznie wtedy, gdy pracownik po tej godzinie faktycznie wykonuje obowiązki służbowe związane z realizacją określonego zadania, projektu albo procesu biznesowego wymagającego kontynuowania pracy w biurze. Spółka planuje wprowadzić program „Y”. Celem Programu będzie zapewnienie warunków organizacyjnych umożliwiających sprawną realizację wskazanych zadań służbowych oraz ograniczenie dodatkowych przerw organizacyjnych związanych z koniecznością opuszczania biura przez pracowników w celu nabycia posiłku. Skorzystanie z Programu „Y” będzie dobrowolne. Pracownik wyrazi zgodę na otrzymanie konkretnego posiłku poprzez samodzielne złożenie zamówienia za pośrednictwem systemu zamówień organizowanego przez Państwa. Zamówienie będzie wymagało wskazania konkretnego zadania, projektu, procesu lub incydentu operacyjnego uzasadniającego kontynuowanie obowiązków służbowych w biurze po godzinie 19:00. Pracownik będzie ponosił odpłatność w wysokości 1 zł za każde zamówienie, a pozostała część ceny, do wysokości limitu Programu, będzie finansowana przez Spółkę. Spółka będzie mogła ustalić, który pracownik skorzystał z Programu, kiedy nastąpiło zamówienie, jaka była wartość posiłku oraz z jaką potrzebą operacyjną było związane zamówienie. Dane te będą wykorzystywane przede wszystkim do kontroli prawidłowości funkcjonowania Programu oraz rozliczeń z dostawcą.

Na gruncie przepisów prawa pracy nie ma przeszkód, aby katalog świadczeń związanych z pracą, obowiązujący u danego pracodawcy, przewidywał zapewnienie/finansowanie pracownikowi wyżywienia, bądź zwrot kosztów wyżywienia związanego z wykonywaniem zadań służbowych pracownika. Nie oznacza to jednak, że zapewnienie tego rodzaju świadczeń należy do Państwa obowiązków jako pracodawcy. Jak Państwo wskazali, nie będzie ciążył na Spółce ustawowy obowiązek zapewnienia ani finansowania pracownikom posiłków objętych Programem „Y”.

Świadczenia w postaci zapewnienia pracownikowi posiłków nie można utożsamiać z ustawowymi obowiązkami pracodawcy związanymi z porządkiem w zakładzie pracy, w tym z organizacją pracy czy wyposażeniem pracowników w narzędzia i materiały niezbędne do wykonywania pracy. Czym innym jest bowiem organizacja stanowiska pracy, czym innym natomiast zapewnienie pracownikowi wyżywienia w sytuacji, gdy dobowa norma czasu pracy pracownika nie obejmuje wyżywienia, a na pracodawcy nie ciąży ustawowy obowiązek finansowania wydatków żywieniowych pracownika.

Dofinansowanie przez Państwa pracownikowi wydatków na posiłek jest wydatkiem ponoszonym w interesie pracownika i to jemu przyniesie wymierną korzyść. Zapewnienie pracownikowi przez Państwa posiłku pozwoli uniknąć temu pracownikowi wydatku, który poniósłby na zakup żywności przeznaczonej do konsumpcji podczas godzin swojej pracy. Świadczenie to będzie dokonywane na rzecz konkretnego pracownika, a więc przypisane indywidualnemu pracownikowi. Wynika to z faktu, że – jak Państwo wskazali – Spółka będzie mogła ustalić, który pracownik skorzystał z Programu, kiedy nastąpiło zamówienie, jaka była wartość posiłku oraz z jaką potrzebą operacyjną było związane zamówienie. Zatem ponosząc z tego tytułu wydatek, będą Państwo znali wartość pieniężną tego świadczenia przypadającą na danego (konkretnego) pracownika.

Ponadto świadczenie to jest zindywidualizowane, ponieważ dotyczy konkretnego pracownika, który wyrazi zgodę na otrzymanie konkretnego posiłku poprzez samodzielne złożenie zamówienia za pośrednictwem systemu zamówień organizowanego przez Państwa i poniesie określoną odpłatność. Możliwe jest również ustalenie wartości tego świadczenia na podstawie ceny zakupu posiłku przez Spółkę, zgodnie z art. 11 ust. 2a pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Spełnione są zatem przesłanki pozwalające na ustalenie wartości przychodu przypisanego konkretnemu pracownikowi.

W opisanym zdarzeniu dobrowolne świadczenia w postaci posiłków stanowią dla pracowników przychód ze stosunku pracy. Dotyczy to również sytuacji, w której pracownik ponosi część odpłatności za posiłek (1 zł). Zgodnie z art. 11 ust. 2b ustawy, w przypadku świadczenia częściowo odpłatnego przychodem jest różnica pomiędzy wartością świadczenia a odpłatnością ponoszoną przez pracownika.

W konsekwencji Spółka będzie zobowiązana do uwzględnienia wartości takiego świadczenia w przychodzie pracownika oraz obliczenia, pobrania i odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy. Przychodem pracownika będzie różnica pomiędzy wartością posiłku ustaloną zgodnie z art. 11 ust. 2a pkt 2 ustawy a odpłatnością ponoszoną przez pracownika.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·         Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

Rozliczaj podatki zgodnie z przepisami — w programie TaxMachine

Interpretacje pomagają zrozumieć przepisy; TaxMachine pomaga je zastosować w praktyce — prowadzi księgi, liczy podatki i generuje deklaracje, a stawki, druki i przepisy aktualizuje na bieżąco.

  • ✓ Księga przychodów i rozchodów, ryczałt oraz pełna księgowość
  • ✓ Faktury i e-faktury KSeF, JPK_V7 i JPK_KR
  • ✓ PIT, CIT, VAT i inne deklaracje + wysyłka e-Deklaracje z pobraniem UPO
  • ✓ Środki trwałe i amortyzacja, płace i ZUS
  • ✓ Automatyczne aktualizacje stawek, druków i przepisów

Źródło: System Informacji Celno-Skarbowej EUREKA (MF/KIS). Dokument urzędowy — reprodukcja dozwolona (art. 4 ustawy o prawie autorskim).

Interpretacja indywidualna chroni wyłącznie jej adresata i tylko przy zgodności stanu faktycznego z wnioskiem. Cudza interpretacja ma charakter informacyjny.