0113-KDIPT2-3.4011.643.2026.1.JŚ

Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowego od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

29 czerwca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 25 czerwca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych m.in. w zakresie skutków podatkowych zwrotu na rzecz najemcy lokalu mieszkalnego zwaloryzowanej kaucji mieszkaniowej. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 27 lipca 2026 r. (uiszczenie brakującej opłaty 27 lipca 2026 r.). Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Sp. z o.o. w (dalej jako spółka) jest spółką prawa handlowego. Spółka jest właścicielem lokali mieszkalnych i użytkowych zlokalizowanych w … budynkach mieszkalnych w .... miejscowościach (…). Wynajem lokali stanowi podstawowy przedmiot działalności spółki (…)

Spółka wynajmuje lokale mieszkalne na podstawie zawartej z najemcą umowy najmu. Na mocy art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, Spółka uzależniła zawarcie umowy najmu od wpłacenia przez najemcę kaucji zabezpieczającej pokrycie należności z tytułu najmu lokalu, przysługujących Spółce jako wynajmującemu w dniu opróżnienia lokalu.

Zgodnie z art. 6 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, zwrot zwaloryzowanej kaucji następuje w kwocie równej iloczynowi kwoty miesięcznego czynszu obowiązującego w dniu zwrotu kaucji i krotności czynszu przyjętej przy pobieraniu kaucji, jednak w kwocie nie niższej niż kaucja pobrana. Kaucja podlega zwrotowi w ciągu miesiąca od dnia opróżnienia lokalu lub nabycia jego własności przez najemcę, po potrąceniu należności wynajmującego z tytułu najmu lokalu.

Po rozwiązaniu umowy najmu i zdaniu przez najemcę lokalu mieszkalnego, Spółka zwraca najemcy kaucję w zwaloryzowanej według ww. zasad wysokości.

Opis zdarzenia przyszłego

Sp. z o.o. w (dalej jako: spółka, Wnioskodawca) jest spółką prawa handlowego. Spółka jest właścicielem lokali mieszkalnych i użytkowych zlokalizowanych w … budynkach mieszkalnych w .... miejscowościach (…). Wynajem lokali stanowi podstawowy przedmiot działalności spółki (…).

Spółka wynajmuje lokale mieszkalne na podstawie zawartej z najemcą umowy najmu. Na mocy art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, Spółka uzależniła zawarcie umowy najmu od wpłacenia przez najemcę kaucji zabezpieczającej pokrycie należności z tytułu najmu lokalu, przysługujących Spółce jako wynajmującemu w dniu opróżnienia lokalu. Zgodnie z art. 6 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, zwrot zwaloryzowanej kaucji następuje w kwocie równej iloczynowi kwoty miesięcznego czynszu obowiązującego w dniu zwrotu kaucji i krotności czynszu przyjętej przy pobieraniu kaucji, jednak w kwocie nie niższej niż kaucja pobrana. Kaucja podlega zwrotowi w ciągu miesiąca od dnia opróżnienia lokalu lub nabycia jego własności przez najemcę, po potrąceniu należności wynajmującego z tytułu najmu lokalu.

W 2026 r. zmarł najemca jednego z lokali mieszkalnych, wskutek czego umowa zawarta ze Spółką wygasła. Spadkobierca zmarłego najemcy zdał lokal Spółce. Spółka dokonała zwrotu zwaloryzowanej kaucji na rzecz spadkobiercy zmarłego najemcy na podstawie postanowienia sądu o stwierdzeniu nabycia spadku.

Pytania 

1.    Czy różnica pomiędzy kwotą zwaloryzowanej kaucji, a kwotą wpłaconej kaucji mieszkaniowej stanowi dla byłego najemcy przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, a tym samym Spółka obowiązana jest wystawić informację o wysokości przychodów, o których mowa w art. 20 ust. 1 Ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.) – PIT-11? (pytanie do stanu faktycznego)

2.    Czy różnica pomiędzy kwotą zwaloryzowanej a kwotą wpłaconej kaucji mieszkaniowej stanowi dla spadkobierców zmarłego najemcy przychód podatkowy w zakresie opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych, a tym samym Spółka obowiązana jest wystawić informację o wysokości przychodów, o których mowa w art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.) – PIT-11? (pytanie do zdarzenia przyszłego)

Przedmiotem niniejszej interpretacji jest ocena Państwa stanowiska tylko w zakresie stanu faktycznego (pytanie nr 1). W pozostałym zakresie wniosku, dotyczącym zdarzenia przyszłego (pytanie nr 2) zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.

Państwa stanowisko

Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9,10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Wyszczególnienia źródeł przychodów osiągniętych przez osoby fizyczne ustawodawca dokonał w art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdzie między innymi w pkt 9 wymieniono „inne źródła”.

Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17.

Użyte w tym przepisie sformułowanie „w szczególności” wskazuje, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter przykładowy i otwarty, zatem do tej kategorii można zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ww. ustawy.

Z treści powyższego wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega dochód, uzyskiwany w wyniku określonych czynności faktycznych i prawnych, w następstwie których mamy do czynienia z przyrostem mienia. Tak więc podstawą uzyskania przychodów z innych źródeł mogą być tylko takie czynności, w wyniku których następuje po stronie osoby fizycznej przysporzenie majątkowe, a – zdaniem Spółki – wypłata zwaloryzowanej kaucji mieszkaniowej powoduje takie przysporzenie.

Zgodnie z art. 42a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują wypłaty należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1, z wyjątkiem dochodów (przychodów) wymienionych w art. 21, art. 52, art. 52a i art. 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku, od których nie są obowiązane pobierać zaliczki na podatek lub zryczałtowanego podatku dochodowego, są obowiązane sporządzić informację według ustalonego wzoru o wysokości przychodów i przesłać ją podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje zadania, a w przypadku podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania.

Ponadto, jak stanowi art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny: Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz.

W ocenie Spółki cechą charakterystyczną kaucji wpłacanej w związku z umową najmu jest to, że może zostać ona wykorzystana w ściśle określonym przypadku, tj. w razie niedopełnienia zobowiązania/zobowiązań przez najemcę. Ustanowienie kaucji ma zatem charakter gwarancyjny, zabezpieczający, co oznacza, że kaucja jest ustanowiona na wypadek, gdyby strona umowy, która złożyła kaucję, nie wywiązała się z niej. Wówczas druga strona umowy może zaspokoić się ze złożonej kaucji. Co do zasady kaucja nie jest zaliczana na poczet ceny i podlega zwrotowi po wykonaniu umowy. Istotą kaucji jest zabezpieczenie właścicielowi ewentualnych roszczeń, powstałych w czasie trwania stosunku najmu. W wypadku braku takiej podstawy, żądanie wpłacenia kaucji wynika z kodeksowej zasady swobody umów. Zwracana najemcom kaucja mieszkaniowa jest świadczeniem (opłatą) o charakterze zwrotnym, stanowi jedynie zabezpieczenie prawidłowego wykonania postanowień umowy najmu, jest gwarancją dotrzymania zobowiązania. W takiej sytuacji, z punktu widzenia obowiązku podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych, jest świadczeniem obojętnym, neutralnym podatkowo. Nie stanowi zatem przychodu w rozumieniu tej ustawy w momencie otrzymania. Uwzględniając powyższe okoliczności należy stwierdzić, że w związku z rozwiązaniem umowy najmu lokalu i wypłatą zwaloryzowanej kwoty kaucji w świetle ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych najemca lokalu uzyska przysporzenie majątkowe, ponieważ z tytułu zwrotu kaucji mieszkaniowej Spółka wypłaciła najemcy kwotę wyższą, niż on wpłacił, o kwotę waloryzacji.

Reasumując, kwota waloryzacji kaucji stanowiąca różnicę pomiędzy zwróconą najemcy zwaloryzowaną kwotą kaucji, a kwotą kaucji uprzednio przez najemcę uiszczoną stanowi dla niego przychód z innych źródeł, podlegający opodatkowaniu, o którym mowa w art. 20 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W związku z powyższym na Spółce jako płatniku będą ciążyć obowiązki określone w art. 42a ust. 1 ww. ustawy, związane z wykazaniem ww. kwoty różnicy w informacji o wysokości przychodów, o których mowa w art. 20 ust.1 Ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.) – PIT-11, którą najemca powinien rozliczyć w rocznym zeznaniu podatkowym.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych jest prawidłowe.

Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Informuję, że aktualny tekst jednolity ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych został opublikowany w Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·         Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.); dalej jako „PPSA”.

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa.

Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej.