0113-KDIPT2-3.4011.600.2026.3.GG

Interpretacja indywidualna
– stanowisko w części nieprawidłowe i w części prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych (pytanie nr 1) w zakresie obowiązków płatnika:

• ­  w stosunku do osób zatrudnionych w ramach umów B2B (Samozatrudnieni) – jest nieprawidłowe;
• ­  w stosunku do osób zatrudnionych w ramach umowy zlecenia (Zleceniobiorcy) – jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

31 lipca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych oraz podatku dochodowego od osób prawnych. Uzupełnili go Państwo w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 18 września 2026 r. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

… Sp. z o.o. (dalej jako: Wnioskodawca/Spółka) jest spółką kapitałową, prowadzącą działalność w zakresie usług doradczych i szkoleniowych.

Spółka ma siedzibę na terytorium Polski i podlega tu obowiązkowi podatkowemu w podatku dochodowym od osób prawnych od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania (nieograniczony obowiązek podatkowy).

Wnioskodawca zatrudnia osoby na podstawie umowy o pracę (dalej jako: Pracownicy) oraz w ramach umów B2B (dalej jako: Samozatrudnieni) i umów zlecenia (dalej jako: Zleceniobiorcy).

Działalność Spółki dotyczy przede wszystkim usług doradztwa dla bezpośrednich klientów w związku z czym istnieje konieczność odbywania podróży służbowych celem realizowania zadań służbowych pozą siedzibą Spółki (np. w siedzibie Klienta).

Poza Pracownikami, podróże w tym zakresie odbywają również Zleceniobiorcy i Samozatrudnieni (dalej łącznie jako: Osoby niebędące pracownikami). Podróż Osób niebędących pracownikami (dalej jako: Podróż) nie jest podróżą służbową w ścisłym znaczeniu, ale jest ściśle związana z merytoryką działalności gospodarczej jaką prowadzi Spółka. W trakcie trwania Podróży, Osoby niebędące pracownikami zawsze pozostają w stosunku umownym ze Spółką. Podróże odbywane są do miejscowości znajdujących się poza miejscowością, w której znajduje się siedziba Spółki.

Podróże Osób niebędących pracownikami dotyczą np.:

• ­ bezpośrednich spotkań z klientami;
• ­ szkoleń wewnętrznych dla klientów i szkoleń zewnętrznych dla niezależnych podmiotów;
• ­ szkoleń Osób niebędących pracownikami w celu podnoszenia ich kwalifikacji zawodowych;
• ­ udziału Osób niebędących pracownikami w branżowych targach, konferencjach w celu nawiązania kontaktu z potencjalnymi klientami.

Podróż wykonywana jest w ramach wykonywanych zadań, zgodnie z aktualnym zapotrzebowaniem po stronie Spółki. Powyższe jest zawsze podyktowane daną potrzebą biznesową.

W trakcie Podróży, Osoby niebędące pracownikami aktywnie działają na rzecz zwiększenia sieci kontaktów Wnioskodawcy, promują usługi oferowane przez Spółkę i odbywają spotkania biznesowe dotyczące bezpośrednio bieżącej działalności Spółki.

Osoby niebędące pracownikami odbywają podróż zorganizowanym przez Spółkę środkiem transportu (bilety) lub własnymi środkami transportu. W przypadku odbywania Podróży samochodem należącym do Osób niebędących pracownikami, Wnioskodawca dokonuje rozliczenia z Samozatrudnionym lub Zleceniobiorcą, zwracając mu poniesione koszty paliwa poprzez rozliczenie w ramach tzw. kilometrówki. Osoby niebędące pracownikami prowadzą ewidencję przebiegu pojazdu i na jej podstawie rozliczana jest kwota zwrotu z tytułu Podróży.

W przypadku Zleceniobiorców, zwrot kosztów Podróży następuje poprzez wypłatę wraz z wynagrodzeniem za dany miesiąc – wartość kilometrówki jest doliczana do wynagrodzenia i wypłacana jednym przelewem (wraz z wynagrodzeniem podstawowym).

W przypadku Samozatrudnionych, kwota wynikająca z kilometrówki jest wykazana jako oddzielna pozycja na fakturze rozliczającej konkretny miesiąc współpracy. Następnie w ramach jednego przelewu Samozatrudniony otrzymuje kwotę wynikającą z umowy oraz kwotę stanowiącą zwrot kosztów Podróży.

Obowiązek zwrotu przez Spółkę kosztów ponoszonych przez Osoby niebędące pracownikami w związku z odbywaniem Podroży, wynika z umów zlecenia zawartych ze Zleceniobiorcami oraz z umów o świadczenie usług zawartych z Samozatrudnionymi.

Uzupełnienie wniosku

Na moje pytanie o treści:

Odpowiedzieli Państwo:

Na moje pytanie o treści:

Odpowiedzieli Państwo:

Na moje pytanie o treści:

Odpowiedzieli Państwo:

Na moje pytanie o treści:

Odpowiedzieli Państwo:

Pytania

1.  Czy w przedstawionej we wniosku sytuacji zachodzą przesłanki skorzystania ze zwolnienia podatkowego wskazanego w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej jako: ustawa o PIT), w związku ze spełnieniem warunków, o których mowa w art. 21 ust. 13 ustawy o PIT, a zatem na Spółce nie będą ciążyły obowiązki płatnika?

2.  Czy Wnioskodawca może zaliczyć do kosztów podatkowych prowadzonej działalności wartość środków pieniężnych zwracanych Osobom niebędącym pracownikami z tytułu odbywanych Podroży rozliczanych tzw. kilometrówką?

3.  Czy Wnioskodawca może zaliczyć do kosztów podatkowych wartość środków pieniężnych zwracanych Osobom niebędącym pracownikami z tytułu odbywanych podroży rozliczanych kilometrówką również w przypadku, gdy    w umowach z Osobami niebędącymi pracownikami nie ma wprost wskazanego obowiązku zwrotu wydatków ponoszonych przez Zleceniobiorcę lub Samozatrudnionego w związku z odbywaną Podróżą?

Państwa stanowisko w sprawie (dotyczące podatku dochodowego od osób fizycznych)

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o PIT, opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Z powyższego wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych nie podlegają m.in. dochody wymienione w art. 21 ustawy.

Na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b ustawy o PIT, wolne od podatku dochodowego są diety i inne należności za czas podróży osoby niebędącej pracownikiem do wysokości określonej w odrębnych ustawach lub w przepisach wydanych przez ministra właściwego do spraw pracy w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej, z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju oraz poza granicami kraju, z zastrzeżeniem ust. 13 i 15c.

Odrębnymi przepisami, o których mowa powyżej są przepisy rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 2190, dalej jako: Rozporządzenie).

Zgodnie z § 2 Rozporządzenia, z tytułu podróży krajowej oraz podróży zagranicznej, odbywanej w terminie i miejscu określonym przez pracodawcę, pracownikowi przysługują:

1) diety;

2) zwrot kosztów:

a) przejazdów,

b) dojazdów środkami komunikacji miejscowej,

c)  noclegów,

d)  innych niezbędnych udokumentowanych wydatków, określonych lub uznanych przez pracodawcę odpowiednio do uzasadnionych potrzeb.

Należy zauważyć, że zwolnienie dotyczące świadczeń na rzecz osób niebędących pracownikami dotyczy kosztów podróży tych osób, a nie kosztów podróży służbowych, które to określenie może być stosowane wyłącznie w odniesieniu do pracowników i jest rozumiane jako wykonywanie na polecenie pracodawcy zadania służbowego poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy lub poza stałym miejscem wykonywania pracy.

Artykuł 21 ust. 13 ustawy o PIT, wprowadza dodatkowe warunki zastosowania przedmiotowego zwolnienia. Stosownie do jego treści, zwolnienie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b, stosuje się, jeżeli otrzymane świadczenia

a)  nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów oraz

b)  zostały poniesione m.in. w celu osiągnięcia przychodów.

W przedstawionym we wniosku stanie faktycznym, wskazane wyżej przesłanki należy rozumieć w ten sposób, że warunkiem dla skorzystania ze zwolnienia jest, aby koszty Podróży:

• ­  nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów Zleceniobiorcy lub Samozatrudnionego oraz
• ­  zostały poniesione w celu uzyskania przychodu przez Wnioskodawcę.

Reasumując, w przedstawionej we wniosku sytuacji zachodzą przesłanki skorzystania ze zwolnienia podatkowego wskazanego w art. 21 ust. 1 pkt 16b ustawy o PIT w związku ze spełnieniem warunków, o których mowa w art. 21 ust. 13 ustawy o PIT, z uwagi na kumulatywne spełnienie przesłanek warunkujących to zwolnienie:

• ­  podróż odbędzie osoba niebędąca pracownikiem (Zleceniobiorca/Samozatrudniony),
• ­  wysokość wypłacanych kwot nie przekroczy wysokości określonej w odrębnych ustawach lub w przepisach,
• ­  koszty podróży nie zostaną zaliczone do kosztów uzyskania przychodów Osób niebędących pracownikami.

Mając na względzie dopuszczalność zastosowania zwolnienia wskazanego w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b ustawy o PIT, na Spółce nie będą spoczywały obowiązki płatnika, związane z obliczeniem, pobraniem i odprowadzeniem do urzędu skarbowego podatku (zaliczki na podatek), w związku ze zwrotem Osobom niebędącym pracownikami wydatków ponoszonych na odbywanie Podróży własnym środkiem transportu.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części nieprawidłowe i w części prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 8 ustawy 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.):

Z uwagi na powyższe, na płatniku ciążą trzy podstawowe obowiązki, tj.:

1)    obliczenie,

2)    pobranie,

3)    wpłacenie

- podatku, zaliczki.

Z kolei płatnik, który nie wykonał obowiązków określonych w art. 8 Ordynacji podatkowej, odpowiada za podatek niepobrany lub podatek pobrany a niewpłacony, o czym stanowi art. 30 § 1 Ordynacji podatkowej.

Zgodnie natomiast z art. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

Ustawa przewiduje przy tym dwa „tryby” zapłaty/poboru podatku dochodowego od osób fizycznych:

• ­  tzw. samoobliczenie (samowymiar) i zapłatę podatku przez podatnika;
• ­  obliczenie i pobór podatku przez płatnika.

Zasadą jest, że obowiązek prawidłowego ustalenia podstawy opodatkowania, obliczenia i zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych ciąży na podatnikach. Niemniej jednak, w odniesieniu do licznych sytuacji zasada ta została wyłączona przez ustawodawcę przez nałożenie obowiązków płatnika na podmioty wypłacające podatnikowi (stawiające do dyspozycji podatnika) należności stanowiące jego dochody (przychody).

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wprowadza system poboru podatku przez płatnika w przypadkach wskazanych w Rozdziale 7: „Pobór podatku lub zaliczek na podatek przez płatników”.

Jak wynika z przepisów przywołanego Rozdziału 7, ustawodawca ustanowił obowiązki płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych przez:

• ­  określenie rodzaju podmiotu dokonującego wypłaty (realizacji) świadczeń na rzecz podatników, przy czym rodzaj podmiotu jest określany poprzez wskazanie jego formy organizacyjnej, jego statusu bądź roli, jaką podmiot ten pełni w relacji z podatnikiem oraz
• ­  określenie kategorii przychodów (dochodów) w odniesieniu do których na ww. podmiotach ciążą obowiązki płatnika podatku.

Podstawowym warunkiem dla rozważań o obowiązkach płatnika jest jednak istnienie relacji: udzielający świadczenia (płatnik) – uzyskujący świadczenie (podatnik).

Żaden z przepisów nie nakłada jednak na dany podmiot obowiązków płatnika w stosunku do przychodów uzyskiwanych od tego podmiotu przez podatników z prowadzonej przez tychże podatników działalności gospodarczej.

W przypadku podatników prowadzących działalność gospodarczą, fakt czy przychód powstanie, czy  nie, pozostaje bowiem bez wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie w zakresie obowiązków płatnika (Państwa), ponieważ ewentualny przychód i tak powinien zostać zakwalifikowany do źródła przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej, a zatem do przychodów, co do których obowiązki płatnika nie mają zastosowania.

Niewątpliwie, gdyby nie przedmiotowa działalność gospodarcza prowadzona przez daną osobę, ta osoba tego przychodu by nie otrzymała.

Przepisy dotyczące obowiązków płatnika – stanowiące wyłom od zasady samoopodatkowania – nie dotyczą przychodów ze źródła, którym jest pozarolnicza działalność gospodarcza.

W związku z powyższym, w odniesieniu do zwracanych przez Państwa wydatków, będących przedmiotem Państwa pytania nr 1 w stosunku do osób uzyskujących świadczenie w ramach prowadzonej działalności gospodarczej (umowy B2B) nie są i nie będą Państwo zobowiązani do obliczenia, poboru i odprowadzenia zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych.

W związku z powyższym, w myśl zasady, że wadliwa argumentacja prawna, przy prawidłowo wywiedzionym skutku prawnym, winna skutkować uznaniem stanowiska podatnika za nieprawidłowe – Państwa stanowisko, zgodnie z którym na Spółce nie będą spoczywały obowiązki płatnika związane z obliczeniem, pobraniem i odprowadzeniem do urzędu skarbowego podatku (zaliczki na podatek), w związku ze zwrotem Osobom niebędącym pracownikami (tj. Samozatrudnionym, współpracującym z Państwem na podstawie umów o świadczenie usług zawartych w ramach tzw. współpracy B2B – prowadzącym działalność gospodarczą) wydatków ponoszonych na odbywanie Podróży własnym środkiem transportu – uznałem za nieprawidłowe.

Przechodząc natomiast do skutków podatkowych relacji prawnych Państwa jako Wnioskodawcy z osobami nieprowadzącymi działalności gospodarczej (Zleceniobiorcami – Osobami niebędącymi pracownikami), należy wskazać, co następuje.

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób:

Z treści powyższego przepisu wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych, zawartym w ww. ustawie, bądź od których zaniechano poboru podatku.

Stosownie do treści art. 11 ust. 1 omawianej ustawy:

W art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ustawodawca dokonał podziału przysporzeń majątkowych uzyskiwanych przez podatników na różne źródła przychodów.

Zgodnie z pkt 2 tego przepisu, odrębnym źródłem przychodów jest działalność wykonywana osobiście.

W myśl art. 13 pkt 8 cytowanej na wstępie ustawy:

Jak stanowi art. 41 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 ww. ustawy:

Odrębnymi przepisami, o których mowa powyżej, są przepisy rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 2190 ze zm.), a w zakresie dotyczącym zwrotu kosztów używania samochodu prywatnego w podróży służbowej – także rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy (Dz. U. z 2002 r. Nr 27 poz. 271 ze zm.).

Zgodnie z § 1 ww. rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej:

W myśl § 2 przywołanego rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej:

Zgodnie z § 3 ust. 3 i 4 ww. rozporządzenia:

W tym zakresie obowiązują przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy.

Zgodnie z art. 21 ust. 13 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Jak wskazuje natomiast art. 21 ust. 15c:

Z treści Państwa wniosku wynika, że:

• ­ zatrudniają Państwo m.in. osoby na podstawie umowy zlecenie (Osoby niebędące pracownikami – Zleceniobiorcy) – osoby te nie prowadzą działalności gospodarczej;

• ­ Państwa działalność dotyczy przede wszystkim usług doradztwa dla bezpośrednich klientów w związku z czym istnieje konieczność odbywania podróży służbowych celem realizowania zadań służbowych pozą siedzibą Spółki (np. w siedzibie Klienta);
• ­ podróż Osób niebędących pracownikami (dalej jako: Podróż) nie jest podróżą służbową w ścisłym znaczeniu, ale jest ściśle związana z merytoryką działalności gospodarczej jaką prowadzi Spółka;
• ­ w trakcie trwania Podróży, Osoby niebędące pracownikami (Zleceniobiorcy) zawsze pozostają w stosunku umownym ze Spółką;
• ­ Podróż wykonywana jest w ramach wykonywanych zadań, zgodnie z aktualnym zapotrzebowaniem po stronie Spółki. Powyższe jest zawsze podyktowane daną potrzebą biznesową. W trakcie Podróży, Osoby niebędących pracownikami aktywnie działają na rzecz zwiększenia sieci Państwa kontaktów, promują usługi oferowane przez Spółkę i odbywają spotkania biznesowe dotyczące bezpośrednio bieżącej działalności Spółki;
• ­ Osoby niebędące pracownikami odbywają podróż zorganizowanym przez Spółkę środkiem transportu (bilety) lub własnymi środkami transportu. W przypadku odbywania Podróży samochodem należącym do Osób niebędących pracownikami, dokonują Państwo rozliczenia ze Zleceniobiorcą, zwracając mu poniesione koszty paliwa poprzez rozliczenie w ramach tzw. kilometrówki;
• ­ Zleceniobiorcy prowadzą ewidencję przebiegu pojazdu i na jej podstawie rozliczana jest kwota zwrotu z tytułu Podróży;
• ­ w przypadku osób wykonujących czynności na podstawie umowy zlecenia, zwrot kosztów podróży następuje poprzez wypłatę dodatkowych środków pieniężnych, niezależnie od wynagrodzenia należnego za wykonanie usług wynikających z umowy zlecenia. Kwota zwrotu kosztów podróży jest wypłacana łącznie z wynagrodzeniem należnym za dany miesiąc (jednym przelewem), jednak nie stanowi elementu kalkulacyjnego stawki wynagrodzenia za wykonane czynności.);
• ­ Osoby niebędące pracownikami – Zleceniobiorcy, nie zaliczają kosztów podróży do kosztów uzyskania przychodu;
• ­ obowiązek zwrotu przez Spółkę kosztów ponoszonych przez Osoby niebędące pracownikami w związku z odbywaniem Podroży, wynika z umów zlecenia zawartych ze Zleceniobiorcami.

Wątpliwości Państwa budzi kwestia, czy w sytuacji przedstawionej we wniosku wynagrodzenie z tytułu kilometrówki (zwrot wydatków ponoszonych na odbywanie Podróży własnym środkiem transportu) powinni Państwo zaliczać do przychodu zleceniobiorcy i pobierać od niego podatek dochodowy od osób fizycznych.

Przystępując do oceny skutków podatkowych zwrotu kosztów poniesionych przez Zleceniobiorcę z tytułu korzystania z prywatnego samochodu w związku z zawartą z Państwem umową zlecenia w pierwszej kolejności zauważyć należy, że w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych posłużono się terminem „podróż” bez określenia „służbowa”, co oznacza, że zakres tego zwolnienia nie ogranicza się jedynie do podróży służbowych w rozumieniu art. 77⁵ § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 1245), ale do wszelkich podróży osób niebędących pracownikami.

Niemniej jednak definiując pojęcie podróży należy mieć na uwadze pojęcie podróży służbowej określone w art. 77⁵   § 1 cyt. ustawy, zgodnie z którym:

W wyrokach zapadłych przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (wyroki z 30 maja 2018 r. sygn. akt II FSK 1446/16, z 14 grudnia 2017 r. sygn. akt II FSK 3337/15) oraz w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z 18 lipca 2018 r. sygn. akt I SA/Op 166/18, Sąd stwierdził, że:

Swoje rozważania Sąd kończy konkluzją, że:

Podkreślić również należy, że przedmiotowe zwolnienie nie obejmuje zwrotu kosztów za jazdy lokalne. W powołanych wyrokach sąd stosując m.in. wykładnię językową pojęcia „podróż” zawartego w art. 21 ust. 1 pkt 16   lit. b) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ustalił, że:

Z opisu Państwa sprawy wynika, że Zleceniobiorcy realizują zlecone zadania wykorzystując prywatne pojazdy. Podróże dotyczą np.:

• ­  bezpośrednich spotkań z klientami;
• ­  szkoleń wewnętrznych dla klientów i szkoleń zewnętrznych dla niezależnych podmiotów;
• ­  szkoleń w celu podnoszenia kwalifikacji zawodowych;
• ­  udziału w branżowych targach, konferencjach w celu nawiązania kontaktu z potencjalnymi klientami.

Podróże odbywane są do miejscowości znajdujących się poza miejscowością, w której znajduje się Państwa siedziba.

Odnosząc się zatem do Państwa wątpliwości stwierdzam, że dokonywany przez Państwa zwrot Zleceniobiorcy (Osobie niebędącej pracownikiem) wydatków ponoszonych na odbywanie Podróży własnym środkiem transportu na Państwa potrzeby – oprócz jazd lokalnych - w wysokości tzw. kilometrówki będzie wolny od podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, pod warunkiem spełnienia przesłanek wynikających z art. 21 ust. 13 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Istotną bowiem cechą zleconych Zleceniobiorcom (Osobom niebędącym pracownikiem) przez Państwa zadań jest bezpośredni ich kontakt z Państwa klientami. Co z kolei wiąże się z obowiązkiem ich przejazdu do tych klientów (innego miejsca spotkania, innej miejscowości). Oznacza to, że w danym przypadku wynagrodzenia z tytułu kilometrówki nie powinni Państwo zaliczać do przychodu Zleceniobiorcy. Tym samym, na Państwu, jako płatniku, nie ciąży obowiązek poboru i odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy z tego tytułu.

Zaznaczyć bowiem należy, że omawiane zwolnienie jest limitowane do wysokości określonej w powołanym wyżej rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej. Jeżeli jednak należności wypłacane przez Państwa są wyższe od limitów określonych w przepisach ww. rozporządzenia, to nadwyżki ponad te limity podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym i w takiej sytuacji z tytułu ich wypłaty mają Państwo obowiązek obliczenia, pobrania i wpłacenia zaliczki na podatek dochodowy.

W świetle powyższego, Państwa stanowisko w tym jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Wydana interpretacja stanowi udzielenie odpowiedzi na pytanie nr 1 wniosku w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych natomiast w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych (pytania nr 2 i nr 3) zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• ­  Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo o interpretacji.
• ­  Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• ­   Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w… .Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• ­   w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• ­   w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.