taxmachine.pl

0113-KDIPT2-3.4011.591.2026.1.KKA

Interpretacja indywidualna2026-08-21Dyrektor Krajowej Informacji SkarbowejAktualna

Możliwość odliczenia podatku zapłaconego za granicą (Irlandia).

Interpretacja indywidualna
– stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 lipca 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Jest Pan polskim rezydentem podatkowym, podlegającym w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Opisanych poniżej przychodów nie uzyskuje Pan w ramach działalności gospodarczej. W latach podatkowych 2023, 2024 i 2025 utrzymywał Pan środki pieniężne na indywidualnych rachunkach inwestycyjnych prowadzonych przez I, podmiot mający siedzibę w Irlandii. Broker naliczał i zapisywał na rachunkach odsetki od salda środków pieniężnych. Był Pan rzeczywistym właścicielem tych odsetek. Wyciągi brokera wskazują każdą wypłatę odsetek w kwocie brutto oraz powiązany irlandzki podatek pobrany u źródła. Zanim broker przyjął dokumentację potrzebną do zastosowania obniżonego opodatkowania traktatowego, podatek irlandzki był faktycznie pobierany w wysokości 20% odsetek brutto. Otrzymywał Pan wyłącznie kwotę netto i nie mógł dysponować kwotą pobranego podatku. Wyciągi pozwalają przypisać kwotę odsetek brutto i faktycznie pobranego podatku do każdej wypłaty. Dla celów polskiego podatku przeliczył Pan odsetki brutto i podatek faktycznie pobrany na PLN według średniego kursu NBP z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego odpowiednie zdarzenie podatkowe. Od odsetek brutto obliczył Pan 19% zryczałtowany podatek na podstawie art. 30a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej jako: ustawa o PIT).

W złożonych zeznaniach PIT-38 odliczył Pan irlandzki podatek faktycznie pobrany, nie więcej jednak niż polski podatek obliczony według stawki 19%.

Rozważa Pan złożenie korekt po otrzymaniu niespójnych informacji ogólnych dotyczących tego, czy odliczenie z art. 30a ust. 9 ustawy o PIT jest ograniczone do 10% stawki państwa źródła określonej w art. 11 ust. 2 Konwencji polsko-irlandzkiej.

Przedmiotem pytania jest zatem wysokość odliczenia podatku zagranicznego w Polsce, a nie prawidłowość pobrania 20% podatku według prawa irlandzkiego, ani dochodzenie jego zwrotu w Irlandii.

Pytanie

Czy w opisanym stanie faktycznym może Pan, na podstawie art. 30a ust. 9 ustawy o PIT, odliczyć od 19% polskiego zryczałtowanego podatku od irlandzkich odsetek od środków pieniężnych kwotę podatku irlandzkiego faktycznie pobranego według stawki 20%, ograniczając odliczenie wyłącznie do wysokości polskiego podatku obliczonego według stawki 19%, mimo że art. 11 ust. 2 Konwencji polsko-irlandzkiej ogranicza opodatkowanie w państwie źródła do 10% kwoty odsetek brutto?

Pana stanowisko w sprawie

Pana zdaniem odpowiedź jest twierdząca.

Art. 30a ust. 9 ustawy o PIT przyznaje polskiemu rezydentowi uzyskującemu za granicą przychody wymienione w art. 30a ust. 1 pkt 1-5, w tym odsetki, prawo do odliczenia kwoty równej podatkowi dochodowemu zapłaconemu za granicą. Przepis ustanawia własny limit: odliczenie nie może przekroczyć podatku obliczonego od tych przychodów według stawki 19%. Nie stanowi, że kwota odliczenia jest dodatkowo ograniczona stawką podatku u źródła wynikającą z umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Art. 30a ust. 2 nakazuje stosowanie art. 30a ust. 1 pkt 1-5 z uwzględnieniem umów międzynarodowych, lecz nie rozszerza tego odesłania na odrębną regułę odliczenia z art. 30a ust. 9.

Art. 11 ust. 2 Konwencji polsko-irlandzkiej określa wysokość podatku, który Irlandia może pobrać w państwie źródła, lecz nie modyfikuje wyraźnie określonego w art. 30a ust. 9 limitu odliczenia w Polsce wynoszącego 19%.

Taką wykładnię wspierają wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 lutego 2023 r. sygn. akt II FSK 1171/22, oraz z 24 czerwca 2025 r. sygn. akt II FSK 1302/22. W orzeczeniach tych uznano art. 30a ust. 9 za samodzielną regułę odliczenia i zaakceptowano odliczenie podatku faktycznie pobranego za granicą do wysokości polskiego limitu 19%, mimo niższej stawki wynikającej z umowy.

Choć wcześniejsza sprawa dotyczyła dywidend, art. 30a ust. 9 obejmuje w tej samej regule zarówno dywidendy, jak i odsetki. Ewentualne prawo do odzyskania nadmiernie pobranego podatku w Irlandii jest odrębną kwestią.

Dopóki podatek nie został zwrócony, pozostaje podatkiem faktycznie pobranym i poniesionym przez Pana. Gdyby jakakolwiek kwota została później zwrócona, rozliczy Pan tę zmianę zgodnie z właściwymi polskimi przepisami. W konsekwencji, irlandzki podatek faktycznie pobrany według stawki 20% powinien podlegać odliczeniu w Polsce do wysokości polskiego podatku obliczonego według stawki 19%, a nie wyłącznie do 10% kwoty odsetek brutto.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zasady ustalania nieograniczonego obowiązku podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych

Na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2647 ze zm., t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm., t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

Stosownie do art. 3 ust. 1a ww. ustawy, za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:

1)  posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub

2)  przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

W myśl art. 4a ustawy:

Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów.

Przedmiot opodatkowania oraz definicja przychodu i dochodu w podatku dochodowym od osób fizycznych

Zgodnie z art. 9 ust. 1 powołanej ustawy:

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Przepis ten wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania w ramach obowiązku podatkowego. Regułą jest, że każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega.

Na mocy art. 9 ust. 1a ustawy:

Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma dochodów z wszystkich źródeł przychodów.

W myśl art. 9 ust. 2 ww. ustawy:

Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.

Konstrukcja podatku dochodowego od osób fizycznych zakłada zróżnicowanie sposobu opodatkowania poszczególnych rodzajów dochodów (przychodów) osób fizycznych w oparciu o system przyporządkowywania ich do odpowiedniego źródła przychodów. Ustawa przewiduje:

·         tzw. opodatkowanie na zasadach ogólnych, w przypadku którego mają zastosowanie ogólne reguły ustalania podstawy opodatkowania wynikające z art. 9 ust. 1a 2 ustawy oraz stawki podatku określone w skali podatkowej (art. 27 ust. 1 ustawy);

·         szczególne tryby opodatkowania dotyczące wyodrębnionych kategorii przychodów.

Na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy:

Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Za przychód należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego – zarówno formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika. Pod pojęciem przychodu należy rozumieć każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne przysporzenie majątku innej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.

Źródła przychodów oraz zasady poboru zryczałtowanego podatku dochodowego od zagranicznych odsetek bankowych

Źródła przychodów zostały określone w art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wśród nich w art. 10 ust. 1 pkt 7 ww. ustawy ustawodawca wymienił:

Kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych innych niż wymienione w pkt 8 lit. a-c .

Z art. 17 ust. 1 pkt 2 ustawy wynika, że:

Za przychody z kapitałów pieniężnych uważa się odsetki od wkładów oszczędnościowych i środków na rachunkach bankowych lub w innych formach oszczędzania, przechowywania lub inwestowania, z zastrzeżeniem art. 14 ust. 2 pkt 5.

Przychody (dochody) te są opodatkowane na zasadach, które określa art. 30a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

I tak, stosownie do art. 30a ust. 1 pkt 3 ustawy:

Od uzyskanych dochodów (przychodów) pobiera się 19% zryczałtowany podatek dochodowy, z zastrzeżeniem art. 52a, z odsetek lub innych przychodów od środków pieniężnych zgromadzonych na rachunku podatnika lub w innych formach oszczędzania, przechowywania lub inwestowania, prowadzonych przez podmiot uprawniony na podstawie odrębnych przepisów, z zastrzeżeniem art. 14 ust. 2 pkt 5.

Z literalnego brzmienia wyżej powołanego przepisu wynika, iż zryczałtowany podatek dochodowy od osób fizycznych od dochodu z tytułu odsetek od środków pieniężnych pobiera się, jeżeli zostaną spełnione łącznie trzy przesłanki:

·         środki te zgromadzone są na rachunku podatnika lub w innych formach oszczędzania, przechowywania lub inwestowania,

·         rachunek podatnika lub inne formy oszczędzania, przechowywania lub inwestowania prowadzone są przez podmiot do tego uprawniony na podstawie odrębnych przepisów,

·         środki pieniężne nie są gromadzone w związku z wykonywaną działalnością gospodarczą.

Na mocy art. 30a ust. 2 ww. ustawy:

Przepisy ust. 1 pkt 1-5, 10a i 11a-11f stosuje się z uwzględnieniem umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. Jednakże zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub niepobranie (niezapłacenie) podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania dla celów podatkowych miejsca zamieszkania podatnika uzyskanym od niego certyfikatem rezydencji.

Na podstawie art. 30a ust. 7 ustawy:

Dochodów (przychodów), o których mowa w ust. 1, nie łączy się z dochodami opodatkowanymi na zasadach określonych w art. 27.

Co do zasady zryczałtowany podatek dochodowy od dokonywanych wypłat (świadczeń) lub stawianych do dyspozycji podatnika pieniędzy lub wartości pieniężnych z tytułów, o których mowa w art. 30a ust. 1 pkt 3 ustawy, pobiera płatnik – co wynika z art. 41 ust. 1 i 4 ustawy.

Brak poboru zryczałtowanego podatku, o którym mowa w art. 30a ust. 1 pkt 3 ustawy, ma m.in. miejsce w sytuacji, gdy przychody są wypłacane przez podmiot zagraniczny. Taki podmiot nie podlega bowiem obowiązkom płatnika określonym w polskiej ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Stosownie do art. 30a ust. 9 ustawy:

Podatnicy, o których mowa w art. 3 ust. 1, uzyskujący poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej przychody (dochody) określone w ust. 1 pkt 1-5, od zryczałtowanego podatku obliczonego zgodnie z ust. 1, od tych przychodów (dochodów), odliczają kwotę równą podatkowi zapłaconemu za granicą, jednakże odliczenie to nie może przekroczyć kwoty podatku obliczonego od tych przychodów (dochodów) przy zastosowaniu stawki 19%.

Na podstawie art. 30a ust. 11 ustawy:

Kwoty zryczałtowanego podatku obliczonego od przychodów (dochodów), o których mowa w ust. 1 pkt 1-5, uzyskanych poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej oraz kwotę podatku zapłaconego za granicą, o której mowa w ust. 9, podatnicy są obowiązani wykazać w zeznaniu podatkowym, o którym mowa w art. 45 ust. 1 lub 1a.

Zgodnie z omawianą ustawą – Pana przychody z tytułu odsetek od środków pieniężnych pochodzące od irlandzkiego brokera podlegają opodatkowaniu w Polsce na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 30a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Niemniej, w przypadku ww. odsetek ocena skutków podatkowych powinna uwzględniać odpowiednią umowę o unikaniu podwójnego opodatkowania podpisaną między Polską a krajem, z którego pochodziły ww. odsetki, czyli w Pana przypadku umowę polsko-irlandzką.

Opodatkowanie odsetek w myśl polsko-irlandzkiej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania

W związku z tym, że odsetki od środków pieniężnych otrzymywał Pan z Irlandii i posiadał Pan miejsce zamieszkania w Polsce, w przedstawionej sytuacji znajdują zastosowanie uregulowania zawarte w Umowie między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Irlandii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, sporządzona w Madrycie dnia 13 listopada 1995 r. (Dz.U. 1996 Nr 29 poz. 129).

Zaakcentować jednocześnie należy, że ratyfikowana umowa międzynarodowa ma pierwszeństwo stosowania przed przepisami ustawy, a więc może modyfikować sposób opodatkowania wynikający z przepisów krajowych.

Na podstawie art. 11 ust. 1 Umowy polsko-irlandzkiej:

Odsetki, które powstają w Umawiającym się Państwie i wypłacane są osobie mającej miejsce za mieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie, mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie.

Art. 11 ust. 2 tej ww. Umowy stanowi, że:

Jednakże odsetki, o których mowa w ustępie 1 tego artykułu, mogą być także opodatkowane w Umawiającym się Państwie, w którym powstają, i zgodnie z ustawodawstwem tego Państwa, lecz jeżeli odbiorca jest właścicielem odsetek, podatek w ten sposób wymierzony nie może przekroczyć 10 procent kwoty brutto tych odsetek. Właściwe władze Umawiających się Państw ustalą w drodze wzajemnego porozumienia sposób stosowania tego ograniczenia.

Z kolei, w myśl art. 11 ust. 3 ww. Umowy:

Bez względu na postanowienia ustępu 2, wszelkie odsetki, o których mowa w ustępie 1, podlegają opodatkowaniu tylko w Umawiającym się Państwie, w którym odbiorca ma miejsce zamieszkania lub siedzibę, jeżeli odbiorca jest właścicielem odsetek i jeżeli odsetki są wypłacane:

a) w związku ze sprzedażą na kredyt wszelkiego wyposażenia przemysłowego, handlowego lub naukowego;

b) w związku ze sprzedażą na kredyt towarów przez jedno przedsiębiorstwo drugiemu przedsiębiorstwu lub

c) z tytułu wszelkiego rodzaju pożyczki przyznanej przez bank.

W myśl art. 11 ust. 4 tej Umowy:

Użyte w tym artykule określenie „odsetki” oznacza dochody z wszelkiego rodzaju roszczeń wynikających z długów, zarówno zabezpieczonych, jak i nie zabezpieczonych hipoteką lub prawem uczestniczenia w zyskach dłużnika, a w szczególności dochody z pożyczek publicznych oraz dochody z obligacji lub skryptów dłużnych, włącznie z premiami i nagrodami mającymi związek z takimi pożyczkami, obligacjami lub skryptami dłużnymi, jak również każdy inny dochód, który zgodnie z prawem tego Państwa, w którym ten dochód powstaje, jest traktowany jako dochód z tytułu pożyczonych pieniędzy, lecz nie obejmuje dochodu, który na mocy artykułu 10 jest traktowany jako dywidenda. Opłat karnych z tytułu opóźnionej zapłaty nie uważa się za odsetki w rozumieniu tego artykułu.

Zgodnie art. 11 ust. 5 cytowanej Umowy:

Postanowienia ustępu 1 i 2 nie mają zastosowania, jeżeli właściciel odsetek mający miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie prowadzi w drugim Państwie, w którym powstają odsetki, działalność gospodarczą przez zakład tam położony bądź wykonuje wolny zawód w oparciu o stałą placówkę, która jest w nim położona, i jeżeli wierzytelność, z tytułu której płacone są odsetki, jest faktycznie związana z takim zakładem lub taką stałą placówką. W takim przypadku, w zależności od konkretnej sytuacji, stosuje się postanowienia artykułu 7 lub artykułu 14.

Z kolei, w myśl art. 24 ust. 1 lit. b ww. Umowy:

W Polsce podwójnego opodatkowania unikać się będzie w sposób następujący:

b) jeżeli osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce osiąga dochód, który zgodnie z postanowieniami artykułu 10 ustęp 2 i artykułów 11 i 12 może być opodatkowany w Irlandii, to Polska zezwoli na odliczenie od podatku dochodowego tej osoby kwoty równej podatkowi dochodowemu zapłaconemu w Irlandii. Takie potrącenie nie może jednak przekroczyć tej części podatku, jaka została wyliczona przed dokonaniem odliczenia, która odnosi się do dochodu osiągniętego w Irlandii.

Wnioski końcowe oraz ocena Pana wątpliwości

Wątpliwości Pana dotyczą ustalenia, czy może Pan odliczyć od 19% polskiego zryczałtowanego podatku od irlandzkich odsetek od środków pieniężnych kwotę podatku irlandzkiego faktycznie pobranego według stawki 20%, mimo że art. 11 ust. 2 Konwencji polsko-irlandzkiej ogranicza opodatkowanie w państwie źródła do 10% kwoty odsetek brutto.

Rozwijając kwestię wysokości odliczenia, o którym mowa w zacytowanym wcześniej art. 30a ust. 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, należy podkreślić, że w tym przepisie ustawodawca wskazał, iż odliczeniu podlega kwota równa podatkowi zapłaconemu za granicą.

Przepisy prawa podatkowego, w tym te dotyczące odliczeń zakładają, że podatnicy prawidłowo realizują swoje zobowiązania podatkowe. Zatem w sytuacji, gdy umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania (która ma pierwszeństwo przed wewnętrznym prawem podatkowym danego państwa) wskazuje jako stawkę opodatkowania 10% kwoty brutto odsetek, uznaje się, że taka kwota powinna zostać uiszczona.

W sytuacji, gdy rezydent polski zapłacił za granicą więcej podatku niż wynika z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania – tak jak Pan 20 % zamiast 10% – to odliczyć może tylko taką wysokość podatku, jaka wynika z umowy i jest prawidłowa, czyli 10%.

W przypadku, gdy polski rezydent podatkowy zapłaci za granicą podatek w wyższej wysokości niż przewidują to przepisy właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, to o ewentualny zwrot nadpłaty należy ubiegać się za granicą i zgodnie z tamtejszymi przepisami.

Jak wyjaśniłem wcześniej, przychody z tytułu odsetek podlegają w Polsce opodatkowaniu 19% zryczałtowanym podatkiem. Od zryczałtowanego podatku obliczonego w Polsce odlicza się kwotę równą podatkowi zapłaconemu za granicą, ale tylko do wysokości stawki podatku od odsetek przewidzianej we właściwej umowie o unikaniu podwójnego opodatkowania, czyli w odniesieniu do Irlandii 10% kwoty tych odsetek.

Zatem – wbrew Pana stanowisku, w analizowanych okolicznościach nie może Pan odliczyć podatku irlandzkiego w wysokości stawki 19% (limitowanej jedynie polskim podatkiem). Możliwość pomniejszenia podatku na podstawie art. 30a ust. 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest w tej sytuacji bezwzględnie ograniczona do limitu 10%, który wynika bezpośrednio z art. 11 ust. 2 Umowy polsko-irlandzkiej.

Zatem, Pana stanowisko jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Odnosząc się do przywołanych przez Pana wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego wyjaśniam, że wyroki sądów to rozstrzygnięcia w konkretnych sprawach, osadzonych w określonych stanach faktycznych/zdarzeniach przyszłych. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) w swoim rozdziale III określa zamknięty katalog źródeł prawa powszechnie obowiązującego. Nie przewiduje on takiej mocy dla orzecznictwa sądowego, w tym orzecznictwa sądów administracyjnych (w Polsce nie obowiązuje system precedensów sądowych).
W związku z powyższym, nie negując orzecznictwa, jako cennego źródła w zakresie wskazywania kierunków wykładni norm prawa podatkowego, należy zauważyć, że moc obowiązująca wyroku zamyka się w obrębie sprawy, w której została wydana.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·         Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

Rozliczaj podatki zgodnie z przepisami — w programie TaxMachine

Interpretacje pomagają zrozumieć przepisy; TaxMachine pomaga je zastosować w praktyce — prowadzi księgi, liczy podatki i generuje deklaracje, a stawki, druki i przepisy aktualizuje na bieżąco.

  • ✓ Księga przychodów i rozchodów, ryczałt oraz pełna księgowość
  • ✓ Faktury i e-faktury KSeF, JPK_V7 i JPK_KR
  • ✓ PIT, CIT, VAT i inne deklaracje + wysyłka e-Deklaracje z pobraniem UPO
  • ✓ Środki trwałe i amortyzacja, płace i ZUS
  • ✓ Automatyczne aktualizacje stawek, druków i przepisów

Źródło: System Informacji Celno-Skarbowej EUREKA (MF/KIS). Dokument urzędowy — reprodukcja dozwolona (art. 4 ustawy o prawie autorskim).

Interpretacja indywidualna chroni wyłącznie jej adresata i tylko przy zgodności stanu faktycznego z wnioskiem. Cudza interpretacja ma charakter informacyjny.