0113-KDIPT2-3.4011.550.2026.2.SJ

Interpretacja indywidualna – stanowisko w części nieprawidłowe i w części prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest:

·      prawidłowe – w części dotyczącej braku powstania przychodu z innych źródeł z tytułu zwrotu podatku dochodowego otrzymanego od holenderskiego organu podatkowego;

·      nieprawidłowe – w pozostałym zakresie.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

7 lipca 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczący podatku dochodowego od osób fizycznych. Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 10 sierpnia 2026 r. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca od ponad dwunastu lat pozostaje zatrudniony na podstawie umowy o pracę u pracodawcy mającego siedzibę w Królestwie Niderlandów.

Wnioskodawca wykonuje pracę kierowcy w transporcie międzynarodowym. Praca wykonywana jest wyłącznie w ramach obowiązków służbowych na rzecz holenderskiego pracodawcy. Wnioskodawca nie wykonuje pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz nie osiąga w Polsce dochodów ze stosunku pracy ani z działalności gospodarczej. Od początku zatrudnienia wszelkie obowiązki związane z zatrudnieniem realizowane są w Królestwie Niderlandów. Wynagrodzenie wypłacane jest przez holenderskiego pracodawcę, a składki na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne odprowadzane są wyłącznie do holenderskiego systemu ubezpieczeń. Wnioskodawca nie podlega ubezpieczeniom społecznym ani zdrowotnym w Polsce.

Charakter wykonywanej pracy powoduje, że Wnioskodawca przez zdecydowaną większość roku przebywa poza terytorium Polski. Pobyt w Polsce ogranicza się zasadniczo do okresów odpoczynku pomiędzy trasami i wynosi około dwóch-trzech miesięcy w ciągu roku. Pomimo fizycznej nieobecności przez większość roku, w Polsce znajduje się centrum interesów osobistych (rodzinnych) Wnioskodawcy, co determinuje Jego status jako polskiego rezydenta podatkowego podlegającego w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

Zgodnie z obowiązującymi w Królestwie Niderlandów przepisami podatkowymi, część wynagrodzenia przypadająca na dni wykonywania pracy poza terytorium Holandii korzysta z przewidzianych przez tamtejsze przepisy zasad opodatkowania. W rezultacie holenderski organ podatkowy dokonał na rzecz Wnioskodawcy zwrotu podatku za rok podatkowy 2025. W analogicznych okolicznościach Wnioskodawca otrzymywał również zwroty podatku za wcześniejsze lata (2020-2024).

Do chwili obecnej Wnioskodawca pozostawał w przekonaniu, że zwrot podatku otrzymany od holenderskiego organu podatkowego nie powoduje powstania obowiązku zapłaty podatku w Polsce, gdyż dotyczy podatku pobranego i rozliczanego zgodnie z prawem Królestwa Niderlandów.

W związku z pojawiającymi się rozbieżnymi informacjami dotyczącymi obowiązków podatkowych osób pracujących za granicą, Wnioskodawca powziął wątpliwość co do prawidłowego sposobu rozliczenia otrzymanych zwrotów podatku oraz dochodów uzyskiwanych z pracy wykonywanej na rzecz holenderskiego pracodawcy.

Uzupełnienie wniosku

Wniosek dotyczy roku podatkowego 2025 (stan faktyczny dotyczący otrzymanego zwrotu podatku) oraz lat 2020-2024.

W podanych latach podatkowych Wnioskodawca posiadał w Polsce nieograniczony obowiązek podatkowy (status polskiego rezydenta podatkowego) ze względu na posiadanie w Polsce centrum interesów osobistych (rodzinnych).

W każdym z lat podatkowych objętych wnioskiem Wnioskodawca wykonywał pracę i przebywał poza terytorium Polski (w tym w Holandii oraz w transporcie międzynarodowym) przez okres łączny przekraczający 183 dni w roku podatkowym (pobyt w Polsce wynosił około 2–3 miesięcy w roku).

Pracodawca Wnioskodawcy jest holenderską spółką posiadającą siedzibę, zarząd oraz stałą placówkę/zakład na terytorium Królestwa Niderlandów.

Wnioskodawca co roku składał w Polsce zeznania podatkowe. Wnioskodawca deklarował dochody uzyskane z pracy na rzecz holenderskiego pracodawcy w rocznych zeznaniach podatkowych PIT-36 wraz z załącznikiem PIT/ZG. Do dochodów tych stosowano metodę wyłączenia z progresją, zgodnie z polsko-holenderską umową o unikaniu podwójnego opodatkowania. Z uwagi na brak innych dochodów osiąganych na terytorium Polski podlegających opodatkowaniu według skali podatkowej, należny podatek dochodowy w Polsce wynosił 0 zł (Wnioskodawca nie odprowadzał podatku w Polsce).

W roku 2026 Wnioskodawca otrzymał zwrot podatku za rok 2025, a w latach poprzednich analogicznie otrzymywał zwroty podatku z holenderskiego urzędu skarbowego za lata 2020-2024.

Pytania (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)

1.  Czy zwrot podatku dochodowego otrzymany od holenderskiego organu podatkowego stanowi dla Wnioskodawcy przychód z innych źródeł, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegający opodatkowaniu w Polsce?

2.  Czy w związku z otrzymaniem zwrotu podatku dochodowego z Holandii na Wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania tej kwoty w rocznym zeznaniu podatkowym (PIT-36 wraz z załącznikiem PIT/ZG) na podstawie art. 45 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

3.  Czy kwota otrzymanego zwrotu podatku z Holandii wpływa na podwyższenie stopy procentowej przy zastosowaniu metody wyłączenia z progresją, o której mowa w art. 27 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przy corocznym rozliczeniu PIT-36 w Polsce?

4.  Czy okoliczność, że dochody z pracy zostały uprzednio wykazane w złożonych w Polsce zeznaniach PIT-36/ZG, powoduje, że późniejszy zwrot nadpłaconego w Holandii podatku rodzi konieczność korekty tych zeznań lub zapłaty podatku w Polsce?

Pana stanowisko w sprawie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)

Ad 1 i 2

Zdaniem Wnioskodawcy, zwrot nadpłaconego podatku dochodowego otrzymany od holenderskiego organu podatkowego nie stanowi przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ani art. 20 ust. 1 ustawy o PIT. Jest to jedynie techniczny zwrot nadpłaconych wcześniej zaliczek na podatek z własnego wynagrodzenia, a nie nowe przysporzenie majątkowe. W konsekwencji kwota ta nie podlega wykazaniu w rocznym zeznaniu podatkowym (PIT-36 / PIT/ZG) jako nowy przychód.

Ad 3

Zdaniem Wnioskodawcy, kwota zwrotu podatku z Holandii nie wpływa na ustalenie stopy procentowej na podstawie art. 27 ust. 8 ustawy o PIT. Metoda wyłączenia z progresją dotyczy wyłącznie zagranicznego dochodu z pracy. Zwrot podatku jest rozliczeniem technicznym organu skarbowego, a nie dochodem z pracy, w związku z czym nie zmienia stopy procentowej stosowanej do polskich zeznań rocznych.

Ad 4

Zdaniem Wnioskodawcy, faktu otrzymania zwrotu podatku z Holandii nie należy rozpatrywać jako zdarzenia powodującego konieczność korekty dotychczas złożonych zeznań PIT-36/ZG ani jako powodu do dopłaty podatku w Polsce. Rozliczenie w Polsce dotyczyło kwoty brutto dochodu zagranicznego, natomiast kwestia ostatecznej wysokości podatku należnego w Holandii i jego ewentualnej nadpłaty pozostaje wyłączną domeną jurysdykcji holenderskiej i nie modyfikuje wysokości dochodu wykazanego w polskich PIT-ach.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest w części nieprawidłowe i w części prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

W myśl art. 3 ust 1a ww. ustawy:

Zgodnie z art. 3 ust. 2a ww. ustawy:

W myśl art. 4a cytowanej ustawy, ww. przepisy te stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

Z informacji zawartych we wniosku wynika, że od 12 lat jest Pan zatrudniony w oparciu o umowę o pracę jako kierowca międzynarodowy u pracodawcy mającego siedzibę w Królestwie Niderlandów.

Zatem, w Pana sprawie zastosowanie znajdzie Konwencja między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Niderlandów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu z dnia 13 lutego 2002 r. (Dz. U. z 2003 r. Nr 216 poz. 2120).

Stosownie do art. 15 ust. 1 ww. Konwencji:

Zgodnie z art. 15 ust. 2 ww. Konwencji:

Postanowienie w umowie, że danego rodzaju dochód „może podlegać” opodatkowaniu w jednym z państw (najczęściej w państwie źródła) nie oznacza, że podatnik może wybrać państwo, w którym opodatkuje swój dochód i zapłaci podatek. Postanowienie to wskazuje natomiast, że państwo źródła ma prawo opodatkować dany dochód, bez względu na to, czy dochód ten podlegać będzie opodatkowaniu w drugim państwie (państwie rezydencji). Przypisanie prawa do opodatkowania nie ma tutaj charakteru wyłączności.

W świetle powyższego należy stwierdzić, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ww. Konwencji, wynagrodzenia pracownika mającego miejsce zamieszkania w Polsce, podlega opodatkowaniu tylko w Polsce, chyba że praca jest wykonywana na terytorium Holandii. W takiej sytuacji wynagrodzenie podlega opodatkowaniu zarówno w państwie wykonywania pracy, tj. w Holandii, jak i w państwie rezydencji, tj. w Polsce.

Z kolei w sytuacji, gdy łącznie zostaną spełnione warunki określone w cytowanym art. 15 ust. 2 Konwencji, to otrzymane przez osobę fizyczną mającą miejsce zamieszkania dla celów podatkowych na terytorium Polski wynagrodzenie z tytułu pracy najemnej wykonywanej w Holandii podlega co do zasady opodatkowaniu wyłącznie w Polsce. Niespełnienie któregokolwiek z ww. warunków bądź żadnego z nich oznacza, że zgodnie z art. 15 ust. 1 Konwencji wynagrodzenie podlega opodatkowaniu w państwie miejsca zamieszkania podatnika oraz w państwie, w którym praca jest wykonywana.

W konsekwencji, ponieważ w każdym z lat podatkowych objętych wnioskiem (2020-2025) wykonywał Pan pracę i przebywał poza terytorium Polski (w tym w Holandii oraz w transporcie międzynarodowym) przez okres łączny przekraczający 183 dni w roku podatkowym (pobyt w Polsce wynosił około 2-3 miesięcy w roku), jak również wynagrodzenie wypłacane było przez pracodawcę, który ma siedzibę, zarząd oraz stałą placówkę/zakład na terytorium Królestwa Niderlandów, co jest równoznaczne z niespełnieniem przesłanek określonych w art. 15 ust. 2 ww. Konwencji, Pana dochód uzyskany w ww. latach podatkowych (tj. 2020-2025) z pracy wykonywanej na terytorium Holandii podlegał opodatkowaniu - stosownie do art. 15 ust. 1 ww. Konwencji - zarówno w Polsce, jak i w Holandii.

Przy czym w celu uniknięcia podwójnego opodatkowania ma zastosowanie metoda proporcjonalnego odliczenia, o której mowa w art. 23 ust. 5 lit. a) powołanej Konwencji. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu:

Wobec powyższego, do dochodów, które uzyskiwał Pan w latach 2020-2025 z tytułu umowy o pracę, zastosowanie miała metoda proporcjonalnego odliczenia, o której mowa w art. 27 ust. 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W myśl art. 27 ust. 9 ww. ustawy:

Stosownie do art. 27 ust. 9a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Metodę unikania podwójnego opodatkowania określaną jako metoda proporcjonalnego odliczenia (zaliczenia) stosuje się w przypadku, gdy umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania nie stanowi o zastosowaniu metody wyłączenia z progresją.

Zgodnie z metodą odliczenia proporcjonalnego, podatnik, który osiąga dochody z pracy najemnej za granicą jest zobowiązany do wykazania łącznych dochodów (zarówno krajowych, jak i zagranicznych) w zeznaniu, a od podatku dochodowego obliczonego według skali podatkowej odlicza podatek zapłacony za granicą. Odliczenie to możliwe jest tylko do wysokości podatku przypadającego proporcjonalnie na dochód uzyskany w obcym państwie. Odliczenie, w ramach proporcji, podatku zapłaconego w innym państwie jest obowiązkiem podatnika. Nie ma możliwości nieodliczenia podatku zapłaconego w innym państwie (nawet jeśli podatnik spodziewa się zwrotu tego podatku w latach następnych). Zatem jeśli zgodnie z właściwą umową/konwencją o unikaniu podwójnego opodatkowania lub Konwencją MLI do dochodów miała zastosowanie ta metoda unikania podwójnego opodatkowania, to podatnik zobowiązany był odliczyć zagraniczny podatek. Wyjątkiem od powyższego jest sytuacja gdy zwrot podatku nastąpi w tym samym roku, w którym został on pobrany. Wówczas – w skali danego roku podatkowego – podatek ten nie powinien być bowiem traktowany jako zapłacony w danym roku podatkowym, skoro w tym samym roku nastąpił jego zwrot.

Z przedstawionego we wniosku i jego uzupełnienia stanu faktycznego wynika, że w latach podatkowych 2020-2025 posiadał Pan w Polsce nieograniczony obowiązek podatkowy (status polskiego rezydenta podatkowego). Nie wykonuje Pan pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz nie osiąga w Polsce dochodów ze stosunku pracy ani z działalności gospodarczej. Od początku zatrudnienia wszelkie obowiązki związane z zatrudnieniem realizowane są w Królestwie Niderlandów. Wynagrodzenie wypłacane jest przez holenderskiego pracodawcę, który posiada siedzibę, zarząd oraz stałą placówkę/zakład na terytorium Królestwa Niderlandów, składki na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne odprowadzane są wyłącznie do holenderskiego systemu ubezpieczeń. Nie podlega Pan ubezpieczeniom społecznym ani zdrowotnym w Polsce. Co roku składał Pan w Polsce zeznania podatkowe. Deklarował Pan dochody uzyskane z pracy na rzecz holenderskiego pracodawcy w rocznych zeznaniach podatkowych PIT-36 wraz z załącznikiem PIT/ZG. Do dochodów tych stosowano metodę wyłączenia z progresją zgodnie z polsko-holenderską umową o unikaniu podwójnego opodatkowania. Z uwagi na brak innych dochodów osiąganych na terytorium Polski podlegających opodatkowaniu według skali podatkowej, należny podatek dochodowy w Polsce wynosił 0 zł i nie odprowadzał Pan podatku w Polsce. W roku 2026 otrzymał Pan zwrot podatku za rok 2025, a w latach poprzednich analogicznie otrzymywał Pan zwroty podatku z holenderskiego urzędu skarbowego za lata 2020-2024.

Przechodząc do oceny skutków podatkowych otrzymywania przez Pana zwrotów podatku z Holandii, wskazuję że w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych kwestię tę reguluje art. 45 ust. 3a, zgodnie z którym:

W świetle ww. przepisu skutki zwrotu zagranicznego podatku są zatem ściśle powiązane z metodą unikania podwójnego opodatkowania, która miała zastosowanie do uzyskanych przez podatnika dochodów.

Sposób postępowania ze zwróconym zagranicznym podatkiem dochodowym jest uzależniony od tego, czy podatek ten (w roku jego zapłacenia) został odliczony od podatku polskiego (tj. gdy w umowie/konwencji zawartej z danym państwem lub Konwencji MLI przewidziano metodę zaliczenia jako metodę unikania podwójnego opodatkowania), czy też nie nastąpiło takie odliczenie z uwagi na zastosowanie metody wyłączenia z progresją.

Jeśli zwrot podatku nastąpił w kolejnym roku podatkowym/w kolejnych latach podatkowych, to w roku podatkowym, w którym nastąpił zwrot podatku uprzednio odliczonego – podatnik ma obligatoryjny obowiązek doliczyć zwróconą kwotę podatku w zeznaniu podatkowym składanym za rok, w którym ten zwrot nastąpił. Przy czym doliczenie to dotyczy tej kwoty podatku zapłaconego za granicą, która została odliczona stosownie do treści art. 27 ust. 9 lub ust. 9a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zatem w sytuacji gdy zwrot podatku od dochodu rozliczanego zgodnie z metodą proporcjonalnego odliczenia podatnik otrzymuje dopiero w kolejnym roku/kolejnych latach to ciąży na nim obowiązek, o którym mowa w art. 45 ust. 3a ustawy, tj. obowiązek doliczenia zwróconych kwot podatku w zeznaniach podatkowych składanych za rok, w którym ten zwrot nastąpił.

Potwierdza to wyrok z 18 września 2018 r. sygn. akt II FSK 2417/16, w którym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził:

W tym miejscu wskazuję także, że przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie uznają zwróconego podatku zagranicznego za przychód bądź dochód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych w tym m.in. za przychód, o którym mowa w art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym:

Skutek podatkowy zwrotu zagranicznego podatku, który uprzednio został w Polsce odliczony na podstawie art. 27 ust. 9 lub 9a ustawy, wynika wyłącznie z obowiązku doliczenia do podatku kwot uprzednio odliczonych.

Ponadto zgodnie z art. 45 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

W myśl art. 45 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Z powyższego uregulowania wynika, że jeżeli wykazany w zeznaniu rocznym podatek będzie obliczony z pominięciem obowiązujących przepisów – organ podatkowy (lub organ kontroli skarbowej) wyda stosowną decyzję, w której określi prawidłową wysokość podatku.

Stosownie z treścią art. 81 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.):

Stosownie do art. 81 § 2 ww. ustawy:

Przy czym, w myśl z art. 3 pkt 5 tej ustawy:

Stosownie do art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej:

Korekta deklaracji może dotyczyć każdej jej pozycji, o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej. Skorygowanie deklaracji polega na ponownym poprawnym wypełnieniu formularza z zaznaczeniem, że w tym przypadku mamy do czynienia z korektą uprzednio złożonej deklaracji.

Korektę deklaracji składa się wówczas, gdy następują – w wyniku jakichkolwiek zdarzeń gospodarczych – zmiany w zakresie danych wykazanych w tych deklaracjach (np. po stronie przychodów, kosztów ich uzyskania, zwolnień, odliczeń, wysokości podatku należnego).

Przepisy Ordynacji podatkowej nie określają szczególnych terminów, w których przysługuje powyższe uprawnienie. Należy więc powiązać tę możliwość ze zobowiązaniem podatkowym, którego deklaracja (zeznanie) dotyczy. Prawo do korekty deklaracji (zeznania) istnieje tak długo, jak długo istnieje zobowiązanie podatkowe, czyli 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.

We wniosku wskazał Pan, że deklarował Pan dochody uzyskane z pracy na rzecz holenderskiego pracodawcy w rocznych zeznaniach podatkowych PIT-36 wraz z załącznikiem PIT/ZG. Do dochodów tych stosowano metodę wyłączenia z progresją. Z uwagi na brak innych dochodów osiąganych na terytorium Polski podlegających opodatkowaniu według skali podatkowej, należny podatek dochodowy w Polsce wynosił 0 zł i nie odprowadzał Pan podatku w Polsce. W roku 2026 otrzymał Pan zwrot podatku za rok 2025, a w latach poprzednich analogicznie otrzymywał Pan zwroty podatku z holenderskiego urzędu skarbowego za lata 2020-2024.

Mając na uwadze przedstawiony we wniosku stan faktyczny oraz powołane wyżej przepisy prawa podatkowego należy stwierdzić, że z uwagi na to, iż w latach podatkowych 2020-2025 uzyskiwał Pan dochody tylko z Holandii i tylko te dochody zostały wykazane w Polsce w składanych przez Pana zeznaniach podatkowych PIT-36 z załącznikiem PIT/ZG, winien Pan skorygować odpowiednio ww. zeznania podatkowe, stosując do obliczenia rocznego podatku właściwą metodę unikania podwójnego opodatkowania, o której mowa w art. 27 ust. 9 i ust. 9a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i uwzględnić uzyskany w danym roku zwrot podatku z Holandii, tj.: w zeznaniu podatkowym składanym w Polsce w 2026 r., a dotyczącym dochodów z umowy o pracę osiągniętych w 2025 r., od podatku obliczonego od łącznej sumy dochodów powinien odliczyć Pan kwotę równą podatkowi zapłaconemu w Holandii w 2025 r., uwzględniając przy tym zwróconą kwotę podatku za 2024 r. (obliczoną jako różnicę pomiędzy kwotą podatku obliczonego zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych a kwotą podatku faktycznie zapłaconego w Holandii), a otrzymaną w 2025 r. Analogiczna sytuacja dotyczy rozliczeń podatkowych za lata 2020-2024.

W zeznaniach PIT-36 z załącznikiem PIT/ZG za lata 2020-2025 rozliczał Pan dochody z Królestwa Niderlandów z zastosowaniem metody wyłączenia z progresją, Pana zeznania zawierały więc błąd formalny. W takim wypadku korekty będą konieczne – ale nie z powodu otrzymanego zwrotu podatku, lecz z powodu wyboru złej metody unikania podwójnego opodatkowania.

Reasumując, Pana stanowisko:

·      dotyczące braku powstania przychodu z innych źródeł z tytułu zwrotu podatku dochodowego otrzymanego od holenderskiego organu podatkowego – jest prawidłowe;

·      w pozostałym zakresie – jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Zaznaczenia wymaga, że organ podatkowy jest ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem zdarzenia. Ponosi Pan ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego przedstawieniem. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem podanym przez Pana w przedmiotowej sprawie. W związku z tym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.