0113-KDIPT2-3.4011.529.2026.2.SJ

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

1 lipca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 29 września 2026 r. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca jest zarejestrowanym oddziałem zagranicznej spółki X (dalej: Centrala) mającej siedzibę na terytorium Holandii. Wnioskodawca został wpisany do Krajowego Rejestru Sądowego prowadzonego przez Sąd Rejonowy …

W rozumieniu polskich przepisów ustawy o CIT oraz Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Niderlandów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatku od dochodu z dnia 13 lutego 2002 r., dalej UPO, Wnioskodawca (polski Oddział) stanowi zakład podatkowy. W związku z powyższym, dochody osiągane na terytorium Polski poprzez Wnioskodawcę (polski Oddział), opodatkowane są w Polsce.

Wnioskodawca zatrudnia pracowników na podstawie umów o pracę, pełniąc tym samym funkcję płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej jako: u.p.d.o.f.). Wybranym grupom pracowników, w szczególności kadrze menedżerskiej, Spółka udostępnia samochody służbowe do celów związanych z wykonywaną pracą, zezwalając jednocześnie na ich wykorzystywanie do celów prywatnych.

Z tytułu udostępnienia pracownikom samochodów służbowych do celów prywatnych Wnioskodawca pobiera od pracowników miesięczną odpłatność. Pracownicy składają pisemne oświadczenia, w których wyrażają zgodę na comiesięczne potrącanie z ich wynagrodzenia, począwszy od dnia odbioru pojazdu do dnia jego protokolarnego zwrotu, kwoty odpowiadającej wartości świadczenia określonej w art. 12 ust. 2a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych – dalej u.p.d.o.f., tj. 250 zł lub 400 zł miesięcznie, zależnie od rodzaju i parametrów technicznych udostępnionego pojazdu. Tym samym korzystanie z samochodu służbowego do celów prywatnych nie ma charakteru nieodpłatnego. Ponieważ odpłatność ponoszona przez pracownika odpowiada wartości świadczenia ustalonej zgodnie z art. 12 ust. 2a u.p.d.o.f., różnica, o której mowa w art. 12 ust. 2c u.p.d.o.f., wynosi 0 zł. Wnioskodawca nie rozpoznaje zatem po stronie pracowników przychodu ze stosunku pracy z tego tytułu.

Wnioskodawca, kierując się zasadami społecznej odpowiedzialności biznesu oraz dążeniem do redukcji emisji gazów cieplarnianych, dokonuje sukcesywnie wymiany dotychczasowej floty na samochody o napędzie wyłącznie elektrycznym (tzw. Battery Electric Vehicle – BEV) w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych. Zmiana ta wiąże się z koniecznością dostosowania polityki flotowej do specyfiki napędu elektrycznego, charakteryzującego się m.in. dłuższym czasem uzupełniania energii w porównaniu do tradycyjnego tankowania paliw płynnych.

W ramach nowej polityki flotowej Wnioskodawca wdrożył rozwiązanie określane jako „Model 1”, oparte na systemie nielimitowanych kart paliwowo-energetycznych, tzw. kart hybrydowych. W tym wariancie pracownicy zostali wyposażeni w karty umożliwiające bezgotówkowe pokrywanie kosztów ładowania pojazdów w publicznie dostępnych stacjach ładowania oraz – w przypadku pojazdów hybrydowych – kosztów zakupu paliwa płynnego. Karty te służą również do finansowania drobnych wydatków eksploatacyjnych nierozerwalnie związanych z utrzymaniem samochodu w stanie zdatnym do użytku, takich jak: zakup płynów do spryskiwaczy czy niezbędnych akcesoriów jak płynów eksploatacyjnych i drobnych akcesoriów takich jak żarówki, pióra wycieraczek.

Model 1 przewiduje, że pracownicy są uprawnieni do nieodpłatnego ładowania powierzonych im pojazdów służbowych przy wykorzystaniu infrastruktury ładowania zlokalizowanej w siedzibie Spółki lub jej oddziałach. Jednocześnie Wnioskodawca zakłada całkowity brak ingerencji w sposób ładowania pojazdów poza oficjalną infrastrukturą pracodawcy oraz siecią objętą kartami hybrydowymi. Oznacza to, że w przypadku ładowania pojazdu w miejscu zamieszkania pracownika przy wykorzystaniu jego prywatnego przyłącza energetycznego, Spółka nie dokonuje na rzecz pracownika zwrotu jakichkolwiek kosztów z tego tytułu ani nie stosuje mechanizmów ryczałtowych rekompensat pieniężnych. Ponadto, karty nie mają limitów kosztowych, jednak pracowników obowiązuje limit kilometrów ustalony w ramach umowy zawartej pomiędzy X a pracownikiem.

Karta jest wystawiona na konkretny samochód, ponadto:

·      może być wykorzystywana wyłącznie do ładowania tego samochodu i zakupu materiałów przeznaczonych do tego samochodu,

·      nie może być używana do innych samochodów pracownika, członków rodziny ani osób trzecich,

·      nie umożliwia wypłaty gotówki,

·      nie służy finansowaniu opłat parkingowych, autostradowych ani innych kosztów podróży prywatnej.

Uzupełnienie wniosku

Karta jest wyłącznie udostępniana pracownikowi.

Istnieje regulamin określający sposób korzystania z karty.

Faktury wystawiane są przez firmy Leasingowe na spółkę X

Za pomocą karty pracownik nie może nabywać towarów lub usług niezwiązanych bezpośrednio z eksploatacją samochodu, w szczególności artykułów spożywczych, napoi, prasy, produktów higienicznych lub innych towarów dostępnych w punktach sprzedaży, w których honorowana jest karta.

Rzeczy nabyte przy użyciu karty stanowią własność X

Pracownik nie jest zobowiązany do dokumentowania wykorzystania karty.

Karta jest aktywna wyłącznie w okresie pozostawania pracownika w stosunku pracy i posiadania przez niego samochodu służbowego.

Pytania

1.  Czy w świetle opisanego stanu faktycznego w zakresie Modelu 1 ponoszone przez Wnioskodawcę koszty ładowania służbowych samochodów elektrycznych poprzez udostępnienie pracownikom kart paliwowo-energetycznych oraz umożliwienie ładowania tych pojazdów przy wykorzystaniu stacji ładowania znajdujących się w infrastrukturze biurowej Wnioskodawcy stanowią element świadczenia z tytułu wykorzystywania samochodu służbowego do celów prywatnych, którego wartość ustala się na podstawie art. 12 ust. 2a pkt 1 lit. b u.p.d.o.f., a nie odrębne świadczenie na rzecz pracownika oraz czy w sytuacji, w której pracownik ponosi miesięczną odpłatność w wysokości 250 zł lub 400 zł, odpowiadającą wartości określonej w tym przepisie, po stronie pracownika nie powstaje przychód ze stosunku pracy, z uwzględnieniem zasad wynikających z art. 12 ust. 2c u.p.d.o.f., a na Wnioskodawcy nie ciążą obowiązki płatnika z tego tytułu?

2.  Czy finansowane przez Wnioskodawcę za pośrednictwem kart paliwowo-energetycznych wydatki na zakup materiałów eksploatacyjnych oraz drobnych elementów niezbędnych do normalnej eksploatacji i utrzymania sprawności samochodu służbowego stanowią element świadczenia z tytułu wykorzystywania samochodu służbowego do celów prywatnych, którego wartość jest ustalana na podstawie art. 12 ust. 2a u.p.d.o.f., a nie odrębne świadczenia na rzecz pracownika oraz czy w sytuacji, w której odpłatność ponoszona przez pracownika odpowiada kwocie określonej w art. 12 ust. 2a u.p.d.o.f., po stronie pracownika nie powstaje przychód ze stosunku pracy, z uwzględnieniem zasad wynikających z art. 12 ust. 2c u.p.d.o.f., a na Wnioskodawcy nie ciążą obowiązki płatnika z tego tytułu?

Państwa stanowisko w sprawie

Ad 1

Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż ponoszenie przez Niego kosztów ładowania służbowych samochodów elektrycznych (BEV) przy wykorzystaniu nielimitowanych kart paliwowo-energetycznych oraz infrastruktury biurowej Spółki w całości mieści się w zryczałtowanym przychodzie pracownika, o którym mowa w art. 12 ust. 2a pkt 1 lit. b u.p.d.o.f.

Zgodnie z literalnym brzmieniem tego przepisu: wartość pieniężną nieodpłatnego świadczenia przysługującego pracownikowi z tytułu wykorzystywania samochodu służbowego do celów prywatnych ustala się w wysokości: 250 zł lub 400 zł miesięcznie – dla samochodów stanowiących pojazd elektryczny w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych.

Kluczowe dla interpretacji tego zapisu jest odwołanie się do celu jego wprowadzenia, co Minister Finansów wyjaśnił w Interpretacji Ogólnej z dnia 11 września 2020 r. (DD3.8201.1.2020), wskazując, że: ustawodawca dla uproszczenia sposobu obliczania wartości tego nieodpłatnego (bądź częściowo odpłatnego) świadczenia wprowadził zryczałtowaną formę określania jego wartości. Przed dniem 1 stycznia 2015 r. ustawa PIT nie zawierała przepisów szczególnych, które regulowałyby zasady ustalania przychodu pracownika z tytułu korzystania z samochodu służbowego do celów prywatnych i przychód ten był określany na zasadach ogólnych. Stwarzało to problemy z prawidłowym ustalaniem przychodu z tego tytułu.

W ocenie Wnioskodawcy, przyjęcie modelu, w którym ładowanie pojazdu podlegałoby odrębnemu opodatkowaniu, niweczyłoby sens tej regulacji, prowadząc do ponownego skomplikowania ewidencji, przed czym przestrzegał Minister Finansów, twierdząc, że interpretacja tych przepisów, z której wynikałaby konieczność odrębnego ustalania wartości paliwa finansowanego przez pracodawcę w celu jego opodatkowania, przeczyłoby intencji ustawodawcy dotyczącej uproszczenia rozliczenia z tego tytułu i niweczyłoby sens zryczałtowanej formy określania przychodu. Fundamentem stanowiska Wnioskodawcy jest uznanie, że energia elektryczna w pojazdach typu BEV pełni tę samą rolę co benzyna w samochodach tradycyjnych, a zatem jej koszt jest objęty kwotą ryczałtu. Minister Finansów w powołanej wyżej Interpretacji Ogólnej przyjął argumentację sądów administracyjnych, konstatując, że ryczałtowo określona w tym przepisie wartość nieodpłatnego świadczenia obejmuje ponoszone przez pracodawcę koszty związane z utrzymaniem i ogólnym użytkowaniem samochodu, przykładowo takie koszty jak: paliwo, ubezpieczenie, wymiana opon, bieżące naprawy, okresowe przeglądy, które zakład pracy – jako właściciel samochodu musi ponieść, aby samochód był sprawny i mógł uczestniczyć w ruchu drogowym. Tożsame podejście w odniesieniu do prądu zaprezentował Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia 16 maja 2025 r., (0114-KDIP3-2.4011.217.2025.3.JM), podkreślając, że: wartość paliwa sfinansowanego przez pracodawcę jest uwzględniana w ww. ryczałtowym przychodzie pracownika.

Przy czym bez znaczenia jest, czy paliwem samochodu służbowego jest benzyna, olej napędowy, czy energia elektryczna. Wartość tego paliwa jest już bowiem przychodem pracownika, o którym mowa w art. 12 ust. 2a u.p.d.o.f.. Wnioskodawca podkreśla zatem, że skoro energia elektryczna jest jedynym czynnikiem napędowym, to jej zapewnienie jest integralnym elementem udostępnienia „samochodu gotowego do jazdy”.

Zdaniem Wnioskodawcy, udostępnienie nielimitowanych kart hybrydowych oraz infrastruktury w biurze służy przede wszystkim realizacji obowiązków Spółki jako właściciela mienia i nie stanowi odrębnej korzyści dla pracownika. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 lipca 2018 r., (II FSK 1185/16), wskazał na kluczowy aspekt techniczny i prawny użytkowania pojazdu: Pracodawca przekazując samochód służbowy, oddaje poszczególnym pracownikom do użytku pojazd gotowy do jazdy zarówno z zapewnionym paliwem, jak i materiałami eksploatacyjnymi.

Korzystanie z samochodu służbowego nie jest przecież możliwe bez paliwa. To tylko potwierdza konstatację, że przepisy ustanawiające ryczałtowy przychód wskazują na czynność „wykorzystania” samochodu służbowego, a nie na „prawo do wykorzystywania”. Tylko wówczas możliwe jest jego skuteczne wykorzystywanie, jeżeli samochód jest w pełni przygotowany do eksploatacji. W opisanym Modelu 1, system ładowania zorganizowany przez Spółkę pozwala na minimalizację kosztów wynikających z ładowania pojazdów w ogólnodostępnych stacjach ładowania oraz umożliwia monitorowanie zużycia prądu na cele ładowania samochodu służbowego. Świadczenie to leży zatem w interesie pracodawcy, a dla pracownika jest jedynie warunkiem sine qua non możliwości wykonania pracy powierzonym narzędziem.

Podsumowując, Wnioskodawca uważa, że w Modelu 1 wartość energii pobranej za pomocą kart hybrydowych lub w biurze nie generuje u pracowników dodatkowego przychodu ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o PIT. Potwierdza to m.in. interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 31 marca 2023 r., (0114-KDIP3-2.4011.106.2023.2.JK3), w której uznanie organu interpretacyjnego znalazła teza wnioskodawcy która wskazuje, że w zakresie w jakim pracownik Spółki dokonuje na koszt Spółki ładowania samochodu służbowego w ogólnodostępnych stacjach ładowania (w tym przy wykorzystaniu karty/vouchera otrzymanego od Spółki), ryczałt o którym mowa w art. 12 ust. 2a ustawy o PIT obejmuje koszty ładowania, a zatem nie powstanie po stronie pracownika przychód przekraczający wartość ryczałtu. Skoro wartość świadczenia z tytułu wykorzystywania samochodu służbowego do celów prywatnych, ustalana zgodnie z art. 12 ust. 2a u.p.d.o.f., obejmuje również ponoszone przez pracodawcę koszty energii elektrycznej niezbędnej do korzystania z pojazdu, wartość zużytej energii nie stanowi odrębnego świadczenia podlegającego doliczeniu do przychodu pracownika. Jednocześnie pracownik ponosi na rzecz Wnioskodawcy miesięczną odpłatność za wykorzystywanie samochodu służbowego do celów prywatnych w wysokości odpowiadającej wartości świadczenia określonej w art. 12 ust. 2a pkt 1 u.p.d.o.f., tj. 250 zł lub 400 zł miesięcznie w przypadku samochodu elektrycznego, albo odpowiedniej części tej kwoty ustalonej zgodnie z art. 12 ust. 2b u.p.d.o.f. W konsekwencji, na podstawie art. 12 ust. 2c u.p.d.o.f., różnica pomiędzy wartością świadczenia a odpłatnością ponoszoną przez pracownika wynosi 0 zł.

Tym samym ani samo udostępnienie samochodu elektrycznego do celów prywatnych, ani ponoszenie przez Wnioskodawcę kosztów jego ładowania nie powodują powstania po stronie pracownika przychodu ze stosunku pracy. W rezultacie na Wnioskodawcy nie ciążą obowiązki płatnika określone w art. 32 ust. 1 u.p.d.o.f. ani w odniesieniu do kwoty 250 zł lub 400 zł, ani w odniesieniu do rzeczywistej wartości energii elektrycznej zużytej w związku z korzystaniem z samochodu służbowego.

Ad 2

Wnioskodawca stoi na stanowisku, że finansowanie za pośrednictwem kart paliwowo-energetycznych wydatków na zakup materiałów eksploatacyjnych oraz drobnych elementów niezbędnych do prawidłowej eksploatacji i utrzymania sprawności pojazdu, takich jak płyn do spryskiwaczy, płyn chłodniczy, żarówki, bezpieczniki lub pióra wycieraczek, stanowi element świadczenia polegającego na umożliwieniu pracownikowi wykorzystywania samochodu służbowego do celów prywatnych. Wydatki te nie stanowią odrębnych świadczeń na rzecz pracownika, lecz mieszczą się w wartości świadczenia ustalanej w sposób zryczałtowany na podstawie art. 12 ust. 2a u.p.d.o.f.

Wprowadzenie zryczałtowanego sposobu ustalania wartości świadczenia miało na celu uproszczenie rozliczeń związanych z prywatnym wykorzystywaniem przez pracowników samochodów służbowych. Jak wskazano w interpretacji ogólnej Ministra Finansów z dnia 11 września 2020 r., nr DD3.8201.1.2020, przed dniem 1 stycznia 2015 r. ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierała szczególnych regulacji dotyczących ustalania wartości przychodu pracownika z tego tytułu, co powodowało trudności w prawidłowym określaniu jego wysokości. Z tego względu ustawodawca wprowadził zryczałtowaną metodę ustalania wartości świadczenia, obejmującą koszty związane z normalnym użytkowaniem i utrzymaniem samochodu w stanie umożliwiającym jego prawidłową eksploatację. Jednocześnie pracownik ponosi na rzecz Wnioskodawcy odpłatność za wykorzystywanie samochodu służbowego do celów prywatnych w wysokości odpowiadającej wartości świadczenia określonej w art. 12 ust. 2a u.p.d.o.f. W konsekwencji, stosownie do art. 12 ust. 2c u.p.d.o.f., przychodem pracownika mogłaby być wyłącznie dodatnia różnica pomiędzy wartością świadczenia ustaloną ryczałtowo a odpłatnością ponoszoną przez pracownika.

Ponieważ odpłatność odpowiada wartości świadczenia, różnica ta wynosi 0 zł. W rezultacie wartość materiałów eksploatacyjnych oraz drobnych elementów związanych z normalną eksploatacją samochodu nie podlega odrębnemu doliczeniu do przychodu pracownika. Na Wnioskodawcy nie ciążą zatem obowiązki płatnika w zakresie odrębnego ustalania i opodatkowania rzeczywistej wartości tych wydatków.

Kluczowym argumentem za włączeniem wydatków na płyny do spryskiwaczy i drobne akcesoria do kwoty ryczałtu jest fakt, że warunkują one bezpieczne i zgodne z prawem uczestnictwo pojazdu w ruchu drogowym, co leży w interesie pracodawcy jako właściciela. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 września 2018 r., (II FSK 2654/16), cytowanym w Interpretacji Ogólnej: ryczałtowo określana wartość analizowanych nieodpłatnych świadczeń obejmuje wszelkie koszty eksploatacji samochodu, w tym paliwo, ale także – tytułem przykładu – płyn do spryskiwaczy. Nie wydaje się natomiast, by można nią było objąć również koszty pozaeksploatacyjne, które nie warunkują samego korzystania z samochodu, jak opłaty autostradowe czy parkingowe. Potwierdza to również Minister Finansów, definiując zakres ryczałtu: ryczałtowo określona w tym przepisie wartość nieodpłatnego świadczenia obejmuje ponoszone przez pracodawcę koszty związane z utrzymaniem i ogólnym użytkowaniem samochodu, przykładowo takie koszty jak: paliwo, ubezpieczenie, wymiana opon, bieżące naprawy, okresowe przeglądy, które zakład pracy – jako właściciel samochodu musi ponieść, aby samochód był sprawny i mógł uczestniczyć w ruchu drogowym.

Wnioskodawca podkreśla, że udostępnienie pracownikowi pojazdu wraz z materiałami eksploatacyjnymi jest obowiązkiem pracodawcy, a nie dodatkowym przysporzeniem dla pracownika. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 lipca 2018 r. (II FSK 1185/16), zauważył, że: Pracodawca przekazując samochód służbowy, oddaje poszczególnym pracownikom do użytku pojazd gotowy do jazdy zarówno z zapewnionym paliwem, jak i materiałami eksploatacyjnymi. Korzystanie z samochodu służbowego nie jest przecież możliwe bez paliwa. To tylko potwierdza konstatację, że przepisy ustanawiające ryczałtowy przychód wskazują na czynność „wykorzystania” samochodu służbowego, a nie na „prawo do wykorzystywania”. Tylko wówczas możliwe jest jego skuteczne wykorzystywanie, jeżeli samochód jest w pełni przygotowany do eksploatacji.

Finansowanie płynu do spryskiwaczy czy akcesoriów niezbędnych do eksploatacji w Modelu 1 służy zatem utrzymaniu substancji mienia Spółki i umożliwieniu realizacji zadań służbowych oraz prywatnych w ramach jednego, zryczałtowanego świadczenia.

Zdaniem Wnioskodawcy, przyjęcie, że płyny eksploatacyjne czy drobne akcesoria wymagają odrębnego opodatkowania, prowadziłoby do absurdalnej sytuacji konieczności prowadzenia szczegółowej ewidencji każdego zakupu dokonanego kartą hybrydową. Przed takim rozwiązaniem ostrzegał NSA w wyroku z dnia 28 września 2018 r. (II FSK 2654/16), wskazując, że przede wszystkim jednak taka formuła obliczania wartości nieodpłatnego świadczenia musiałaby mieć jednoznaczną podstawę normatywną, której brak, podczas gdy ma ją formuła przeciwna – bazująca na ryczałcie obejmującym wszystkie elementy składające się na to świadczenie.

Nie sposób zatem zgodzić się z argumentacją w istocie negującą ryczałtowy model rozpoznawania wartości nieodpłatnego świadczenia na rzecz modelu o charakterze częściowo ryczałtowym, a częściowo ewidencyjnym. W świetle interpretacji indywidualnej DKIS z dnia 16 maja 2025 r. (0114-KDIP3-2.4011.217.2025.3.JM), należy uznać, że wartość paliwa sfinansowanego przez pracodawcę jest uwzględniana w ww. ryczałtowym przychodzie pracownika. (...) Wartość tego paliwa jest już bowiem przychodem pracownika, o którym mowa w art. 12 ust. 2a u.p.d.o.f. Analogicznie, materiały eksploatacyjne nie stanowią odrębnego świadczenia na rzecz pracownika, lecz mieszczą się w wartości świadczenia ustalanej ryczałtowo na podstawie art. 12 ust. 2a u.p.d.o.f. W konsekwencji Wnioskodawca nie jest obowiązany do doliczania ich rzeczywistej wartości do przychodu pracownika. Jeżeli odpłatność ponoszona przez pracownika za wykorzystywanie samochodu służbowego do celów prywatnych odpowiada wartości świadczenia określonej w art. 12 ust. 2a u.p.d.o.f., różnica o której mowa w art. 12 ust. 2c u.p.d.o.f., wynosi 0 zł, a na Wnioskodawcy nie ciążą z tego tytułu obowiązki płatnika.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.):

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.) jest zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Stosownie do jego treści:

Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie bądź, od których zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

W myśl art. 11 ust. 2 ww. ustawy:

Według art. 11 ust. 2a cytowanej ustawy:

Na mocy art. 11 ust. 2b cytowanej ustawy:

Przy czym, ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.

Stosownie do przepisów tej ustawy, odrębnymi źródłami przychodów są m.in. określone w art. 10 ust. 1 pkt 1:

Zgodnie z art. 12 ust. 1 ww. ustawy:

Użyty powyżej zwrot „w szczególności” oznacza, że wymienione kategorie przychodów stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Ponadto treść tego przepisu wskazuje, że do przychodów pracownika zaliczyć należy praktycznie wszystkie otrzymane przez niego od pracodawcy świadczenia. Są nimi bowiem nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost wynikające z zawartej umowy o pracę, ale również wszystkie inne przychody (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty, jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z faktem wykonywania pracy.

Stosownie do art. 12 ust. 2a ww. ustawy:

W myśl art. 12 ust. 2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

W świetle art. 12 ust. 2c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Według art. 12 ust. 3 powołanej ustawy:

Na podmiocie dokonującym świadczeń z ww. tytułu (pracodawcy) ciążą natomiast obowiązki płatnika, wynikające z art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym:

Z treści wniosku wynika, że z tytułu udostępnienia pracownikom samochodów służbowych do celów prywatnych pobieracie Państwo od pracowników miesięczną odpłatność. Pracownicy składają pisemne oświadczenia, w których wyrażają zgodę na comiesięczne potrącanie z ich wynagrodzenia, począwszy od dnia odbioru pojazdu do dnia jego protokolarnego zwrotu, kwoty odpowiadającej wartości świadczenia określonej w art. 12 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. 250 zł lub 400 zł miesięcznie, zależnie od rodzaju i parametrów technicznych udostępnionego pojazdu. Tym samym korzystanie z samochodu służbowego do celów prywatnych nie ma charakteru nieodpłatnego. W ramach nowej polityki flotowej wdrożyliście Państwo rozwiązanie określane jako „Model 1”, oparte na systemie nielimitowanych kart paliwowo-energetycznych, tzw. kart hybrydowych. W tym wariancie pracownicy zostali wyposażeni w karty umożliwiające bezgotówkowe pokrywanie kosztów ładowania pojazdów w publicznie dostępnych stacjach ładowania oraz – w przypadku pojazdów hybrydowych – kosztów zakupu paliwa płynnego. Karty te służą również do finansowania drobnych wydatków eksploatacyjnych nierozerwalnie związanych z utrzymaniem samochodu w stanie zdatnym do użytku, takich jak zakup płynów do spryskiwaczy czy niezbędnych akcesoriów jak płynów eksploatacyjnych i drobnych akcesoriów takich jak żarówki, pióra wycieraczek. Model 1 przewiduje, że pracownicy są uprawnieni do nieodpłatnego ładowania powierzonych im pojazdów służbowych przy wykorzystaniu infrastruktury ładowania zlokalizowanej w siedzibie Spółki lub jej oddziałach.

Wyjaśnić należy, że rozwiązanie wynikające z art. 12 ust. 2a reguluje kwestię nieodpłatnego udostępnienia samochodu. Dotyczy więc sytuacji, gdy pracodawca ponosi koszt związany z utrzymaniem i ogólnym użytkowaniem samochodu, a pracownik nieodpłatnie z niego korzysta.

Ponadto 11 września 2020 r. Minister Finansów, w celu zapewnienia jednolitego stosowania prawa podatkowego przez organy podatkowe, wydał interpretację ogólną Nr DD3.8201.1.2020 w sprawie zryczałtowanego przychodu pracownika związanego z wykorzystywaniem samochodu służbowego do celów prywatnych.

W interpretacji tej, przyjmując argumentację zawartą w jednolitej linii orzeczniczej sądów administracyjnych w zakresie interpretacji art. 12 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, Minister Finansów stwierdził, że ryczałtowo określona w tym przepisie wartość nieodpłatnego świadczenia obejmuje ponoszone przez pracodawcę koszty związane z utrzymaniem i ogólnym użytkowaniem samochodu, przykładowo takie koszty jak: paliwo, ubezpieczenie, wymiana opon, bieżące naprawy, okresowe przeglądy, które zakład pracy – jako właściciel samochodu musi ponieść, aby samochód był sprawny i mógł uczestniczyć w ruchu drogowym.

Pomimo, że interpretacja ta nie odnosi się do samochodów elektrycznych, nie ma przeszkód, aby te same zasady stosować zarówno do samochodów spalinowych, jak i z innym napędem, w tym elektrycznym. Zatem wartość paliwa sfinansowanego przez pracodawcę jest uwzględniana w ww. ryczałtowym przychodzie pracownika. Przy czym bez znaczenia jest, czy paliwem samochodu służbowego jest benzyna czy energia elektryczna. Wartość tego paliwa jest już bowiem przychodem pracownika, o którym mowa w art. 12 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zatem, koszty ładowania służbowych samochodów elektrycznych poprzez udostępnienie pracownikom kart paliwowo-energetycznych oraz umożliwienie ładowania tych pojazdów przy wykorzystaniu stacji ładowania znajdujących się w Państwa infrastrukturze biurowej stanowią element świadczenia z tytułu wykorzystywania samochodu służbowego do celów prywatnych, którego wartość ustala się na podstawie art. 12 ust. 2a pkt 1 lit. b ww. ustawy, a nie odrębne świadczenie na rzecz pracownika.

Odnosząc się do Państwa wątpliwości czy w sytuacji, w której pracownik ponosi miesięczną odpłatność w wysokości 250 zł lub 400 zł, w pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że ustawodawca w art. 12 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ustalił wartość pieniężną nieodpłatnego świadczenia z tytułu używania samochodów służbowych do celów prywatnych. W sytuacji gdy pracownik nie ponosi odpłatności za używanie samochodu służbowego do celów prywatnych uzyskuje on nieodpłatne świadczenie o wartości odpowiednio 250 zł lub 400 zł miesięcznie, z uwzględnieniem art. 12 ust. 2b ww. ustawy.

Wartość paliwa sfinansowanego przez pracodawcę jest uwzględniana w tym ryczałtowym przychodzie pracownika. Przy czym bez znaczenia jest, czy paliwem samochodu służbowego jest benzyna, olej napędowy, czy energia elektryczna. Wartość tego paliwa jest już bowiem przychodem pracownika, o którym mowa w art. 12 ust. 2a ustawy PIT. W przypadku jednak wykorzystywania przez pracownika do celów prywatnych samochodu elektrycznego wartość tego przychodu, niezależnie od mocy silnika, wynosi 250 zł miesięcznie.

Jeśli natomiast pracownik ponosi częściową odpłatność z tytułu wykorzystywania samochodu służbowego do celów prywatnych zastosowanie znajduje art. 12 ust. 2c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Oznacza to, że przychodem pracownika jest różnica pomiędzy wartością określoną w ust. 2a albo ust. 2b i odpłatnością ponoszoną przez pracownika.

W świetle powyższych wyjaśnień, skoro w analizowanej sprawie Państwa pracownicy będą ponosić odpłatność za używanie samochodu służbowego do celów prywatnych w wysokości ryczałtu ustalonego stosownie do art. 12 ust. 2a lub 2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, różnica o której mowa w art. 12 ust. 2c ww. ustawy wyniesie 0 zł. Oznacza to, że Państwa pracownicy nie uzyskają przychodu z tytułu nieodpłatnego użytkowania samochodu służbowego do celów prywatnych. Skoro więc, z uwagi na poniesioną odpłatność, pracownicy nie uzyskają przychodu związanego z nieodpłatnym bądź częściowo odpłatnym użytkowaniem samochodu służbowego do celów prywatnych, to na Państwu nie będą ciążyć z tego tytułu obowiązki płatnika, tj. obowiązek obliczenia i pobrania zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych.

Zatem, w związku z pobieraniem odpłatności od pracowników za możliwość użytkowania pojazdów służbowych do celów prywatnych, nie będą Państwo musieli naliczać pracownikom i opodatkowywać ryczałtu za użytkowanie pojazdu służbowego do celów prywatnych.

Zatem Państwa stanowisko odnośnie pytania nr 1 należy uznać za prawidłowe.

Odnośnie Państwa wątpliwości dotyczących wydatków finansowanych kartą paliwowo-energetyczną, wskazuję że ustawodawca w art. 12 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazał wyraźnie, że chodzi o świadczenie związane z wykorzystaniem samochodu służbowego (czyli z oddaniem do używania – bezpłatnie – dla celów prywatnych), a nie wszelkimi pochodnymi kosztami związanymi z podróżą samochodem udostępnionym do wykorzystywania w celach prywatnych.

Uwzględniając przedstawione uregulowania prawne stwierdzić należy, że art. 12 ust. 2a ww. ustawy (i inne przepisy podatkowe) określają jedynie skutki podatkowe korzystania z samochodów służbowych dla celów prywatnych. Przepisy te nie nakładają na pracodawcę obowiązku finansowania ponoszonych przez pracownika kosztów związanych z eksploatacją samochodu oraz kosztów paliwa w związku z wykorzystywaniem samochodu do celów prywatnych.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 lutego 2019 r. sygn. akt II FSK 585/17:

W języku potocznym przez wykorzystanie rozumieć należy użycie czegoś w celu osiągnięcia jakiegoś celu, zysku (za Słownikiem języka polskiego PWN, http://sjp.pwn.pl). W tym przypadku celem, jakiemu służyć ma pojazd, jest cel prywatny pracownika, w szczególności dojazd do miejsca pracy i powrót z miejsca pracy do domu. Wykorzystanie samochodu polegać zatem będzie na przemieszczaniu się nim przez pracownika. Jego użycie wiąże się z koniecznością ponoszenia wydatków eksploatacyjnych (przykładowo płyny, akcesoria).

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 października 2018 r. sygn. akt II FSK 3082/16:

Jak już wcześniej wskazałem, wartość pieniężna nieodpłatnych świadczeń w przypadku wykorzystywania przez pracownika do celów prywatnych samochodu służbowego wynosi 250 zł lub 400 zł. Zatem mając powyższe na uwadze, ryczałtowo określona wartość przedmiotowego, nieodpłatnego świadczenia obejmuje wyłącznie koszty pracodawcy wynikające z udostępnienia pracownikowi samochodu służbowego do celów prywatnych, a w związku z tym również paliwo (benzyna czy energia elektryczna) i koszty eksploatacji takie jak: koszty naprawy, koszty zmiany opon, do których poniesienia pracodawca jest zobowiązany niezależnie od tego czy pracownik będzie wykorzystywał samochód służbowy do celów prywatnych czy też nie.

Mając na względzie przedstawiony opis sprawy, jego uzupełnienie oraz powołane uregulowania prawne, zgadzam się z Państwa stanowiskiem, że finansowanie za pośrednictwem kart paliwowo-energetycznych wydatków na zakup materiałów eksploatacyjnych oraz drobnych elementów niezbędnych do prawidłowej eksploatacji i utrzymania sprawności pojazdu, takich jak: płyny do spryskiwaczy, płyny chłodnicze, żarówki, bezpieczniki lub pióra wycieraczek, stanowi element świadczenia polegającego na umożliwieniu pracownikowi wykorzystywania samochodu służbowego do celów prywatnych. Wydatki te nie stanowią odrębnych świadczeń na rzecz pracownika, lecz mieszczą się w wartości świadczenia ustalanej w sposób zryczałtowany na podstawie art. 12 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Ustawodawca wskazał bowiem wyraźnie, że chodzi o świadczenie związane z wykorzystaniem samochodu służbowego (czyli z oddaniem do używania – bezpłatnie – dla celów prywatnych), a nie wszelkimi pochodnymi kosztami związanymi z podróżą samochodem udostępnionym do wykorzystywania w celach prywatnych.

Analogicznie jak odpowiedzi na Państwa wątpliwości z pytania nr 1, materiały eksploatacyjne nie stanowią odrębnego świadczenia na rzecz pracownika, lecz mieszczą się w wartości świadczenia ustalanej ryczałtowo na podstawie art. 12 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji nie są Państwo obowiązani do doliczania ich rzeczywistej wartości do przychodu pracownika. Jeżeli odpłatność ponoszona przez pracownika za wykorzystywanie samochodu służbowego do celów prywatnych odpowiada wartości świadczenia określonej w art. 12 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych różnica, o której mowa w art. 12 ust. 2c ww. ustawy wynosi 0 zł, a na Państwu nie ciążą z tego tytułu obowiązki płatnika.

W związku z tym Państwa stanowisko odnośnie pytania nr 2 należy uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

W odniesieniu do przywołanych przez Państwa wyroków sądów administracyjnych oraz interpretacji indywidualnych informuję, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania, ani konsekwencji wiążących, w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego bądź zdarzenia przyszłego. Nie negując tych orzeczeń, jako cennego źródła w zakresie wskazywania kierunków wykładni norm prawa podatkowego, należy zauważyć, że obok tych wyroków istnieją także orzeczenia odmienne prezentujące stanowisko zbieżne z poglądem organu, jak np. przywołane w niniejszej interpretacji.

Zakres interpretacji określają zadane przez Państwa pytania. Innych kwestii nieobjętych pytaniami nie rozstrzygałem w przedmiotowej interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.