0113-KDIPT2-3.4011.497.2026.2.JŚ

Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

12 czerwca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca (X), zatrudnia muzyków na podstawie umów o pracę. Zgodnie z wewnętrznymi przepisami płacowymi zawartymi w Regulaminie pracy, wynagradzania oraz pozostałych świadczeń przyznawanych pracownikom X (dalej: Regulamin wynagradzania), muzykom wypłacany jest co miesiąc stały, ryczałtowy dodatek pieniężny z tytułu używania własnych instrumentów muzycznych do celów służbowych na rzecz X. Dodatek ten ma stałą wysokość i jest wypłacany w identycznej kwocie w każdym miesiącu roku, bez względu na liczbę zagranych koncertów czy odbytych prób w danym okresie.

Wypłata przedmiotowego dodatku następuje również w okresie wakacyjnym (lipiec-sierpień, a często większą część września), kiedy to X nie prowadzi sezonu artystycznego, nie organizuje prób ani spektakli, a muzycy korzystają w tym czasie z urlopów wypoczynkowych i nie świadczą żadnej pracy ani innych usług na rzecz Wnioskodawcy.

Ponadto instrumenty muzyczne, za których gotowość i używanie wypłacany jest dodatek, stanowią prywatną własność pracowników i są przez nich wykorzystywane również do celów osobistych oraz pozasłużbowych. Muzycy w okresie zatrudnienia w X (w tym w okresie wakacyjnym) podejmują inne, indywidualne zatrudnienie zarobkowe lub prace dorywcze na rzecz podmiotów trzecich (np. praca w szkołach muzycznych, występy na eventach, weselach, w kościołach, koncertach plenerowych niezwiązanych z działalnością X). W trakcie tych aktywności pracownicy wykorzystują te same instrumenty, na które Wnioskodawca łoży ryczałtowy dodatek.

Kwota dodatku nie została skalkulowana w oparciu o realne, udokumentowane koszty zużycia instrumentu przypadające proporcjonalnie na czas pracy w X (np. na podstawie rachunków za serwis, konserwację czy zakup strun/akcesoriów), lecz stanowi stały element miesięcznego transferu pieniężnego na rzecz pracownika.

Wnioskodawca wskazuje, iż w Regulaminie wynagradzania przedmiotowe świadczenie zostało formalnie nazwane „ekwiwalentem za używanie własnego instrumentu do celów służbowych”. Niemniej jednak, pod tą nazwą kryje się świadczenie wypłacane w stałej, sztywnej kwocie miesięcznej, która jest niezależna od faktycznego czasu pracy z instrumentem w danym miesiącu, stopnia jego zużycia, czy rzeczywiście poniesionych przez pracownika wydatków eksploatacyjnych (np. na konserwację, strojenie, wymianę strun). Ponadto, pomimo nazwania świadczenia „ekwiwalentem”, jest ono wypłacane również za okresy urlopów wakacyjnych (lipiec-sierpień), kiedy instrument w ogóle nie jest wykorzystywany na rzecz X, a także w sytuacjach, gdy pracownicy używają tego samego instrumentu do celów prywatnych i zarobkowych u innych podmiotów. Takie używanie własnych instrumentów do świadczenia pracy w innych miejscach niż X ma miejsce w ciągu całego roku.

W prawie podatkowym i ubezpieczeń społecznych obowiązuje fundamentalna zasada: treść i rzeczywisty charakter świadczenia mają pierwszeństwo przed jego nazwą. Sam fakt, że dokument wewnętrzny w tym przypadku Regulamin wynagradzania - nazywa coś „ekwiwalentem”, nie oznacza automatycznie, że spełnia to definicję ustawową. Urząd Skarbowy i ZUS podczas kontroli badają, jak to świadczenie działa w praktyce, a nie tylko, jak zostało nazwane.

W ostatnich latach X miała kilka kontroli z ZUS i temat ten był przeanalizowany przez kontrolerów i nie wykazali oni, że X źle interpretuje charakter tego świadczenia i ZUS stał na stanowisku, że w takiej formie nie jest to ekwiwalent i należy wypłacane kwoty opodatkować i naliczyć składki społeczne.

Takie stanowisko jednak nie podobało się muzykom, którzy twierdzą, że w innych instytucjach sytuacja jest inna. Dlatego też jeden z muzyków zwrócił się do Krajowej Informacji Skarbowej oraz do ZUS o własną interpretację. W interpretacji indywidualnej Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: KIS) z 19 maja 2026 r. znak pisma 0113-KDIPT2-3.4011.227.2026.4.KKA uznano, że kwoty wypłacane z tytułu ekwiwalentu nie powinny być opodatkowane oraz nie podlegają składkom ZUS. Swoje stanowisko KIS oparł na odpowiedzi z ZUS znak…, w którym organ rentowy wskazuje, że ekwiwalenty są zwolnione z pobierania składek ZUS.

Muzyk ten jednak w swoich zapytaniach do KIS i ZUS nie zawarł całkowitego wyjaśnienia charakteru tego świadczenia i nie opisał sytuacji gdzie świadczenie to jest wypłacane w okresie urlopowym, a także, że stanowi de facto źródło przychodu dla muzyka, gdyż kwoty te nie są przeznaczane jedynie na używanie instrumentów na rzecz X ale też innych podmiotów zewnętrznych i świadczenie prywatnej pracy poza Wnioskodawcą. Zdaniem X jest to wybiórcze przedstawienie sytuacji jaka ma miejsce i chęć wymuszenia na pracodawcy zwrotu odprowadzanych składek oraz podatku za okres 5 lat wstecz.

Pytanie

Czy stała, ryczałtowa kwota pieniężna, określona w Regulaminie Wynagradzania Wnioskodawcy jako „ekwiwalent za używanie własnego instrumentu do celów służbowych”, wypłacana pracownikom (muzykom) w stałej wysokości bez względu na stopień intensywności oraz faktyczny czas pracy z instrumentem dla X, w tym wypłacana również za okresy urlopów wakacyjnych (lipiec-sierpień) przy całkowitym braku świadczenia pracy w tym czasie na rzecz Wnioskodawcy, a także w sytuacji, gdy pracownicy wykorzystują te same instrumenty do celów prywatnych oraz zarobkowych na rzecz podmiotów trzecich, stanowi dla tych pracowników przychód ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, od którego Wnioskodawca jako płatnik jest zobowiązany naliczać, pobierać i odprowadzać zaliczki na podatek dochodowy?

Państwa stanowisko

Zdaniem Wnioskodawcy, przedmiotowy dodatek wypłacany muzykom w opisanej formie nie spełnia kryteriów „ekwiwalentu pieniężnego”, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 13 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.), a co za tym idzie – stanowi przychód ze stosunku pracy podlegający opodatkowaniu (art. 12 ust. 1 ustawy o PIT), od którego Wnioskodawca jako płatnik zobowiązany jest pobierać zaliczkę na podatek.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 13 ustawy o PIT, wolne od podatku dochodowego są ekwiwalenty pieniężne za używane przez pracowników przy wykonywaniu pracy narzędzia, materiały lub sprzęt, będące ich własnością.

W doktrynie prawa oraz jednolitej linii orzeczniczej sądów administracyjnych przyjmuje się, że kwota ekwiwalentu musi odpowiadać realnie poniesionym przez pracownika kosztom i być ekwiwalentna (równoważna) do stopnia zużycia sprzętu wyłącznie przy świadczeniu pracy na rzecz danego pracodawcy.

Wypłacany przez X dodatek nie spełnia tych warunków z trzech kluczowych powodów:

1.    Brak ekwiwalentności (stały ryczałt): Kwota jest stała i niezmienna. Nie odzwierciedla faktycznych kosztów eksploatacji ponoszonych przez muzyka w związku z pracą w X. Świadczenie o charakterze ryczałtowym, oderwane od rzeczywistego kosztu zużycia, uznaje się w świetle prawa podatkowego za przysporzenie majątkowe (dodatek do pensji), a nie zwrot kosztów.

2.    Wypłata w okresie wakacyjnym (brak związku z pracą): W okresie wakacji (urlopów) muzycy nie wykonują żadnych zadań na rzecz X. Skoro warunkiem zwolnienia podatkowego jest używanie narzędzi „przy wykonywaniu pracy”, to wypłata dodatku za okres, w którym praca nie jest świadczona, stanowi bezdyskusyjny dochód pracownika (przysporzenie), podlegający opodatkowaniu. Brak jest tu jakiegokolwiek elementu „rekompensaty”.

3.    Mieszany charakter użytkowania instrumentu: Skoro pracownicy wykorzystują te same instrumenty do celów prywatnych oraz do generowania przychodów z innych źródeł (szkoły muzyczne, imprezy okolicznościowe), to finansowanie stałego odpisu przez X w ryczałtowej kwocie powoduje, że Wnioskodawca de facto dotuje prywatną działalność zarobkową pracowników. Kwota ta stanowi dla nich realną korzyść majątkową (zmniejsza koszty ich prywatnych zleceń), co w świetle art. 12 ust. 1 ustawy o PIT definiuje ją jako podlegający opodatkowaniu przychód ze stosunku pracy.

Mając na uwadze powyższe, wcześniejsze interpretacje uzyskane przez muzyków opierały się na niepełnym i zatajonym stanie faktycznym.

W ocenie Wnioskodawcy, w pełnym stanie faktycznym X ma obowiązek traktować ten dodatek jako element przychodu podlegający opodatkowaniu i oskładkowaniu.

Należy tutaj podkreślić kilka kluczowych aspektów, których jednym z nich jest prymat treści nad formą (autonomia prawa podatkowego). Samo nazwanie świadczenia w Regulaminie wynagradzania „ekwiwalentem” nie wiąże organów podatkowych ani ZUS. Zwolnienia podatkowe i składkowe mają charakter wyjątkowy i muszą być interpretowane ściśle. Jeżeli kwota „ekwiwalentu” została ustalona z góry, w oderwaniu od rzeczywistych kosztów, to bez względu na nazwę regulaminową, stanowi ona ryczałt. Ryczałt natomiast nie korzysta ze zwolnienia z PIT (art. 21 ust. 1 pkt 13 ustawy o PIT) ani z ZUS. Wnioskodawca pragnie podkreślić, że w strukturach X nie istnieje, nie istniał i nie jest wdrażany żaden mechanizm ewidencjonowania wydatków ponoszonych przez pracowników na utrzymanie instrumentów, ani też algorytm wiążący wysokość wypłaty z czasem pracy narzędzia. Wypłata następuje automatycznie z listą płac.

W świetle utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz Sądu Najwyższego, zwolnienie z opodatkowania i oskładkowania przysługuje wyłącznie świadczeniom o charakterze restytucyjnym (zwrotowym). Aby świadczenie miało charakter zwrotu kosztów, koszty te muszą najpierw zostać przez pracownika wykazane, a przez pracodawcę zweryfikowane. W przypadku braku jakichkolwiek procedur weryfikacyjnych, stała kwota wypłacana co miesiąc traci charakter odszkodowawczy/zwrotny, a staje się gwarantowanym, przysporzeniowym dodatkiem do wynagrodzenia, przyznawanym za sam fakt posiadania sprawnego instrumentu. Posiadanie uprawnień czy kwalifikacji (lub narzędzi do ich wykonywania) jest elementem umowy o pracę i wynagrodzenie za to nie korzysta ze zwolnień przedmiotowych.

Drugim aspektem jest okres wakacyjny wypłaty omawianego świadczenia, gdzie Regulamin nakazuje wypłatę „ekwiwalentu za używanie instrumentu do celów służbowych” w miesiącach, w których pracownik jest na urlopie i fizycznie nie ma możliwości użycia go do celów służbowych w X, to sama konstrukcja tego świadczenia w regulaminie przeczy jego nazwie. Świadczenie wypłacane za okres nieświadczenia pracy staje się po prostu dodatkiem, a ten jest w pełni opodatkowany i oskładkowany. Ewentualne argumenty strony pracowniczej, jakoby dodatek ten stanowił ekwiwalent za „gotowość instrumentu do pracy” w okresie wakacyjnym, są całkowicie pozbawione podstaw prawnych.

Przepisy art. 21 ust. 1 pkt 13 ustawy o PIT oraz § 2 ust. 1 pkt 9 Rozporządzenia składowego ZUS posługują się zwrotem „przy wykonywaniu pracy”. Konstrukcja ta wymaga wystąpienia bezpośredniego związku przyczynowo-skutkowego między faktycznym procesem pracy a zużywaniem się prywatnego sprzętu. W okresie urlopów wypoczynkowych (lipiec- sierpień) pracownicy są zwolnieni z obowiązku świadczenia pracy, a X nie wykazuje żadnego zapotrzebowania na ich gotowość. Wypłata świadczenia w okresie, w którym praca nie jest i nie może być wykonywana, z definicji wyklucza możliwość uznania tego świadczenia za ekwiwalent. Jest to wprost korzyść majątkowa (przysporzenie), zwiększająca czysty dochód pracownika w okresie urlopu.

Ponadto Wnioskodawca nie weryfikuje wydatków ponoszonych przez pracowników na instrumenty, a pracownicy nie są zobowiązani do przedstawiania żadnych rachunków, faktur ani ewidencji czasu pracy z instrumentem w celu wypłaty świadczenia.

Trzeci aspekt omawianego ekwiwalentu to podwójne finansowanie instrumentów wykorzystywanych przez muzyków komercyjnie. X jasno wskazuje, że pracownicy wykorzystują te same instrumenty w celach komercyjnych na rzecz innych podmiotów (szkoły, wesela, eventy). Gdyby Wnioskodawca traktował to świadczenie jako zwolnione z podatku i składek, X de facto dotowałaby ze środków publicznych i funduszu płac działalność gospodarczą lub zarobkową pracowników wykonywaną na rzecz podmiotów trzecich oraz konkurencji. Prowadziłoby to do sytuacji, w której koszt amortyzacji narzędzia generowany podczas prywatnych, odpłatnych zleceń pracownika byłby rekompensowany nieopodatkowanymi publicznymi środkami wypłacanymi przez X. Taka interpretacja przepisów podatkowych i ubezpieczeniowych jest niedopuszczalna jako uszczuplająca należności publicznoprawne i rażąco naruszająca zasadę powszechności opodatkowania.

Nie bez znaczenia dla niniejszej sprawy pozostaje również orzecznictwo sądów, w tym stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA). Należy tutaj wskazać na jednolitą linię orzeczniczą:

·         wyrok NSA sygn. akt II FSK 3543/15, w której sąd wprost wskazuje, że ekwiwalent nie może być ustalony w kwocie ryczałtowej, bez rozeznania, jakie są rzeczywiste koszty eksploatacji sprzętu. Warunkiem zwolnienia z podatku jest bowiem ekwiwalentność, czyli równoważność świadczeń. Stała kwota wypłacana co miesiąc, niezależnie od faktu i stopnia intensywności używania sprzętu, traci charakter ekwiwalentu i staje się ryczałtem, który podlega opodatkowaniu;

·         wyrok NSA sygn. akt II FSK 2534/21, gdzie Sąd wskazał, że wypłata o charakterze ryczałtowym, ustalona z góry bez procedury rozliczeniowej, nie jest ekwiwalentem. Kwota zwrotu musi odzwierciedlać realne zużycie, w przeciwnym razie nadwyżka ponad realne koszty (a przy braku rozliczenia – cała kwota) jest w pełni opodatkowanym przychodem;

·         wyrok Sądu Najwyższego sygn. akt I UK 188/20, gdzie SN potwierdził, że dla celów ZUS, świadczenie wypłacane stale, bez powiązania z faktycznym rzetelnym wyliczeniem kosztów eksploatacji sprzętu, stanowi przychód ze stosunku pracy i nie korzysta z wyłączenia z podstawy wymiaru składek.

Mając na uwadze powyższe, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że w tak opisanym, pełnym stanie faktycznym, przedmiotowy ekwiwalent stanowi w każdym miesiącu roku (w tym w wakacje) przychód ze stosunku pracy, od którego należy odprowadzać zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.  

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest zasada powszechności opodatkowania wyrażona w art. 9 ust. ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.). Zgodnie z jego treścią:

Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie bądź, od których zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy jednym ze źródeł przychodów jest:

Natomiast zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Stosownie do art. 12 ust. 1 cytowanej ustawy:

W myśl art. 21 ust. 1 pkt 13 cytowanej ustawy, wolne od podatku dochodowego są:

Z powyższego przepisu wynika, że kwota wypłaconego ekwiwalentu korzysta ze zwolnienia od podatku po spełnieniu łącznie następujących warunków:

• ekwiwalent musi być wypłacony w pieniądzu,
• kwota ekwiwalentu powinna odpowiadać poniesionym przez pracownika wydatkom, to znaczy musi zachodzić racjonalny związek pomiędzy kwotą wypłaconą pracownikowi a wartością używanych dla celów pracodawcy narzędzi, materiałów lub sprzętu należących do pracownika oraz stopniem zużycia rzeczy dokonanego w trakcie tego używania,
• narzędzia, materiały lub sprzęt muszą stanowić własność pracownika,
• narzędzia, materiały lub sprzęt należące do pracownika muszą być wykorzystywane przy wykonywaniu pracy na rzecz pracodawcy.

W ww. przepisie ustawodawca przewidział możliwość zwolnienia z opodatkowania ekwiwalentów pieniężnych za używane przez pracowników przy wykonywaniu pracy narzędzia, materiały lub sprzęt, stanowiące ich własność.

Ekwiwalent zgodnie z definicją słownikową oznacza rzecz zastępującą inną rzecz o równej wartości, odpowiednik, równoważnik. Ekwiwalent nie zawsze będzie oznaczał zwrot faktycznie poniesionych wydatków przez pracownika. Jako kwotę ekwiwalentu można przyjąć z góry określoną sumę, która spełni przesłanki warunkujące uznanie jej za ekwiwalent.

W myśl zaś art. 32 ust. 1 ww. ustawy:

Z opisu wniosku wynika, że zatrudniacie Państwo muzyków na podstawie umów o pracę. Zgodnie z wewnętrznymi przepisami płacowymi zawartymi w Regulaminie pracy, wynagradzania oraz pozostałych świadczeń przyznawanych Państwa pracownikom (dalej: Regulamin wynagradzania), muzykom wypłacany jest co miesiąc stały, ryczałtowy dodatek pieniężny z tytułu używania własnych instrumentów muzycznych do celów służbowych na rzecz X. Dodatek ten ma stałą wysokość i jest wypłacany w identycznej kwocie w każdym miesiącu roku, bez względu na liczbę zagranych koncertów czy odbytych prób w danym okresie. Wypłata przedmiotowego dodatku następuje również w okresie wakacyjnym (lipiec-sierpień, a często większą cześć września), kiedy to X nie prowadzi sezonu artystycznego, nie organizuje prób ani spektakli, a muzycy korzystają w tym czasie z urlopów wypoczynkowych i nie świadczą żadnej pracy ani innych usług na Państwa rzecz. Ponadto instrumenty muzyczne, za których gotowość i używanie wypłacany jest dodatek, stanowią prywatną własność pracowników i są przez nich wykorzystywane również do celów osobistych oraz pozasłużbowych. Muzycy w okresie zatrudnienia u Państwa (w tym w okresie wakacyjnym) podejmują inne, indywidualne zatrudnienie zarobkowe lub prace dorywcze na rzecz podmiotów trzecich (np. praca w szkołach muzycznych, występy na eventach, weselach, w kościołach, koncertach plenerowych niezwiązanych z Państwa działalnością). W trakcie tych aktywności pracownicy wykorzystują te same instrumenty, na które Państwo płacą ryczałtowy dodatek. Kwota dodatku nie została skalkulowana w oparciu o realne, udokumentowane koszty zużycia instrumentu przypadające proporcjonalnie na czas pracy u Państwa (np. na podstawie rachunków za serwis, konserwację czy zakup strun/akcesoriów), lecz stanowi stały element miesięcznego transferu pieniężnego na rzecz pracownika.

Odnosząc przedstawione uregulowania prawne na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że w przypadku Państwa pracowników opisane powyżej warunki do zastosowania zwolnienia z opodatkowania w stosunku do wyżej opisanego ekwiwalentu nie zostaną spełnione.

Ekwiwalent będzie wprawdzie wypłacony w pieniądzu, a instrumenty muzyczne stanowiące własność pracowników będą przez nich wykorzystywane do wykonywania pracy na Państwa rzecz jako pracodawcy. Natomiast, jak wskazali Państwo w opisie wniosku, kwota dodatku (ekwiwalentu) nie jest skalkulowana w oparciu o realne, udokumentowane koszty zużycia instrumentów przypadające proporcjonalnie na czas pracy Państwa pracowników. Ponadto pracownicy otrzymują ekwiwalent także w miesiącach (lipiec-sierpień) przy całkowitym braku świadczenia pracy w tym czasie na Państwa rzecz. Zatem nie zostaną spełnione łącznie wszystkie warunki, aby wypłacony ekwiwalent mógł być zwolniony od podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 13 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Tym samym stała, ryczałtowa kwota pieniężna, określona w Regulaminie Wynagradzania u Państwa jako „ekwiwalent za używanie własnego instrumentu do celów służbowych”, wypłacana pracownikom (muzykom) w stałej wysokości bez względu na stopień intensywności oraz faktyczny czas pracy z instrumentem dla Państwa, w tym wypłacana również za okresy urlopów wakacyjnych (lipiec-sierpień) przy całkowitym braku świadczenia pracy w tym czasie na rzecz Wnioskodawcy, a także w sytuacji, gdy pracownicy wykorzystują te same instrumenty do celów prywatnych oraz zarobkowych na rzecz podmiotów trzecich, stanowi dla tych pracowników przychód ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W konsekwencji na Państwu jako płatniku, będzie ciążył obowiązek obliczenia, pobrania oraz wpłacenia w ciągu roku zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych od przekazywanych pracownikom ekwiwalentów na podstawie art. 32 ww. ustawy.

Zatem Państwa stanowisko jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Ponadto wskazuję, że w postępowaniu interpretacyjnym tut. Organu nie jest możliwe ustalanie ani weryfikowanie stanu faktycznego.   

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem, nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa – rozpatrzone.

Wskazać należy, że interpretacje prawa podatkowego wydawane są w indywidualnej sprawie zainteresowanego, w związku z czym, niniejsza interpretacja jest wiążąca dla Państwa jako podmiotu występującego z wnioskiem, nie wywiera natomiast skutku prawnego dla innych osób (np. Państwa pracowników).

Ta interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy, co oznacza, że w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

W odniesieniu do powołanej przez Państwa interpretacji indywidualnej oraz wyroków sądów należy stwierdzić, że zostały wydane w indywidualnych sprawach podmiotów i nie wiążą w sprawie będącej przedmiotem wniosku. Zostały wydane w określonym stanie faktycznym i w tych sprawach rozstrzygnięcia w nich zawarte są wiążące, nie mogą one zatem przesądzać o niniejszym rozstrzygnięciu. Natomiast organy mimo, że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkują się wydanymi rozstrzygnięciami organów podatkowych oraz wyrokami sądów administracyjnych, to nie mają możliwości zastosowania ich wprost z tego powodu, że nie stanowią one materialnego prawa podatkowego. Każdą sprawę organ jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·         Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.