0113-KDIPT2-2.4011.650.2026.1.EC

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

23 lipca 2026 r. wpłynął Pani wniosek z 22 lipca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

W dniu 22 lutego 2010 r. na podstawie aktu notarialnego Rep. A nr … Wnioskodawczyni wraz z Jej małżonkiem (AB) nabyła we wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego nr x, położonego w …. przy ul. …., w budynku  Spółdzielni Mieszkaniowej „...”, o powierzchni użytkowej 34,35 m², dla którego Sąd Rejonowy w ……. Wydział KW prowadzi księgę wieczystą nr ……., za kwotę 130 000 zł.

W dniu 31 grudnia 2023 r. mąż Wnioskodawczyni zmarł, a spadek po nim na mocy ustawy nabyły:

• żona (Wnioskodawczyni),
• córki zmarłego: CB i DB,

w udziałach po 1/3 części każda, na podstawie zarejestrowanego aktu poświadczenia dziedziczenia z dnia 7 maja 2024 r. spisanego w kancelarii notarialnej (Rep. A nr …).

W skład spadku po zmarłym mężu wchodził udział 1/2 części w:

• spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego nr x położonego w … przy ul. …….,
• spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego nr y położonego w …. przy ul. …...

W dniu 13 czerwca 2024 r. została zwarta umowa o dział spadku i podział majątku wspólnego  w formie aktu notarialnego (Rep. A nr ….), w której Wnioskodawczyni działając w imieniu własnym oraz w imieniu córek (na podstawie udzielonych pełnomocnictw) oświadczyła, że dokonuje działu spadku po zmarłym mężu i ojcu (AB) i podziału majątku wspólnego małżonków w ten sposób, że spółdzielcze własnościowa prawa do ww. lokali nabyła w całości Wnioskodawczyni. Ponadto ww. dział spadku oraz podział majątku wspólnego Wnioskodawczyni dokonała bez spłat i imieniem własnym oraz mocodawców (córek Wnioskodawczyni) zrzekła się wszelkich roszczeń.

W dniu 21 lutego 2025 r. w kancelarii notarialnej w … została zawarta umowa sprzedaży  ww. mieszkania x przy ul. …., za kwotę 173 000 zł (akt notarialny Rep. …).  

W dniu 30 kwietnia 2026 r. Wnioskodawczyni złożyła za pośrednictwem internetu do Urzędu Skarbowego w …. deklarację podatkową PIT-39, w której wykazała, że dochód w kwocie 54 206,66 zł (tj. 57 666 zł - 3 400 zł prowizja pośrednika) Wnioskodawczyni przeznaczy na własne cele mieszkaniowe w ciągu 3 lat. Jednak podczas rozmowy w biurze rachunkowym, Wnioskodawczyni została poinformowana, że jeżeli nie przeznaczy tych pieniędzy na ww. cele, będzie musiała zapłacić podatek z odsetkami i może być ukarana z ustawy karnej skarbowej za nie zapłacenie podatku. W tym samym dniu Wnioskodawczyni złożyła zatem korektę PIT-39, w której wykazała dochód z tytułu sprzedaży ww. nieruchomości w kwocie 54 206,66 zł i podatek 19% od tej kwoty 10 299 zł. Kwotę tę Wnioskodawczyni przekazała w dniu 30 kwietnia 2026 r. na konto urzędu skarbowego.

Pytanie

Czy Wnioskodawczyni miała obowiązek składania deklaracji PIT-39 i zapłaty podatku dochodowego  od części dochodu z tytułu zbycia nieruchomości położonej w …. przy ul. x, skoro od nabycia jej do majątku wspólnego Wnioskodawczyni i Jej męża minęło 5 lat?

Pani stanowisko w sprawie

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, źródłem przychodów podlegających opodatkowaniu jest m.in. odpłatne zbycie nieruchomości, jeżeli nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie.

Natomiast art. 10 ust. 6 tej ustawy stanowi, że w przypadku odpłatnego zbycia po ustaniu wspólności małżeńskiej nabytych do majątku wspólnego małżonków (...) w trakcie trwania wspólności majątkowej małżeńskiej nieruchomości (…), określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c), okres,  o którym mowa w tym przepisie, liczy się od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło ich nabycie do majątku wspólnego małżonków (…).

Zdaniem Wnioskodawczyni, nabycie 22 lutego 2010 r. ww. mieszkania do majątku objętego małżeńską wspólnością ustawową oznaczało nabycie przez każdego z małżonków tego prawa  w całości, a nie w określonym ułamkowo udziale. Wskutek tego, w momencie śmierci męża Wnioskodawczyni nie mogła ponownie nabyć udziału w tej nieruchomości. Wnioskodawczyni uważa, że skoro w 2010 r. ww. mieszkanie wchodziło w skład współwłasności małżeńskiej, to wtedy nastąpiło nabycie tego prawa w całości. Stanowisko takie przedstawił NSA (uchwała z 15 maja 2017 r., sygn. akt II FPS 2/17).

Wnioskodawczyni jest zdania, że pięcioletni termin, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8  ww. ustawy, należy zatem w przypadku Wnioskodawczyni liczyć od końca 2010 r. Data otwarcia spadku i późniejszy dział spadku nie stanowił dla Wnioskodawczyni nabycia, o którym mowa  w tym przepisie.

Zdaniem Wnioskodawczyni, nie powinna była Ona składać do urzędu skarbowego deklaracji PIT-39  i korekty tej deklaracji oraz płacić podatku dochodowego tytułem sprzedaży tej nieruchomości. Obecnie Wnioskodawczyni powinna ponownie złożyć korektę PIT-39 z zerową kwotą dochodu  ze sprzedaży oraz zerową kwotą podatku do zapłaty oraz wniosek do naczelnika urzędu skarbowego  o stwierdzenie nadpłaty.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych rozróżnia źródła przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.

Na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Podkreślić należy, że przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy formułuje generalną zasadę, zgodnie z którą sprzedaż nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz praw określonych w tym przepisie przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, jeżeli nie następuje w ramach wykonywania działalności gospodarczej, skutkuje powstaniem przychodu. Tym samym, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz ww. praw nastąpi po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie i nie następuje w ramach wykonywania działalności gospodarczej – nie jest źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym samym, kwota uzyskana ze sprzedaży nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz ww. praw w ogóle nie podlega opodatkowaniu.

Zatem, przychód z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości lub jej części oraz udziału w nieruchomości nie powstanie w podatku dochodowym od osób fizycznych, jeżeli spełnione są łącznie dwa warunki:

• odpłatne zbycie nieruchomości nie następuje w wykonywaniu działalności gospodarczej (nie stanowi przedmiotu działalności gospodarczej) oraz
• zostało dokonane po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło jej nabycie.

W myśl art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Do wyliczenia pięcioletniego okresu, od którego uzależnione jest opodatkowanie sprzedaży nieruchomości lub praw majątkowych nabytych w drodze spadku, wliczany jest zatem nie tylko okres posiadania nieruchomości (praw majątkowych) przez spadkobiercę, który dokonuje sprzedaży, ale także okres posiadania nieruchomości (praw majątkowych) przez spadkodawcę.

Jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie nieruchomości bądź nabycie prawa majątkowego przez spadkodawcę, do momentu odpłatnego zbycia nieruchomości (praw majątkowych) przez spadkobiercę upłynęło 5 lat – to sprzedaż nie podlega opodatkowaniu.

Z kolei art. 10 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:

Stosownie zaś do art. 10 ust. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Ustawa o podatku dochodowym nie zawiera definicji pojęcia „spadek”, ani też „nabycie w drodze spadku”, dlatego też zasadnym jest odwoływanie się do pozapodatkowych regulacji.

Stosownie do art. 922 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.):

Według art. 924 ustawy Kodeks cywilny:

Na mocy art. 925 powołanej ustawy:

Jak stanowi art. 926 § 1 Kodeksu cywilnego:

Według treści art. 931 § 1 Kodeksu cywilnego:

W świetle art. 1025 § 1 ww. ustawy:

Z instytucją działu spadku mamy do czynienia w sytuacji, w której spadek przypada kilku spadkobiercom. Wskutek działu spadku poszczególni spadkobiercy stają się podmiotami wyłącznie uprawnionymi względem przyznanych im praw majątkowych, stanowiących do chwili działu przedmiot wspólności. Na skutek działu spadku następuje konkretyzacja składników masy spadkowej przypadających poszczególnym spadkobiercom.

Przepis art. 1035 Kodeksu cywilnego stanowi, że:

Wedle art. 1037 § 1 Kodeksu cywilnego:

Biorąc pod uwagę kwestię nabycia nieruchomości do wspólności majątkowej małżeńskiej, należy odnieść się również do przepisów ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j.  Dz. U. z 2023 r. poz. 2809 ze zm.), w której zostały uregulowane stosunki majątkowe między małżonkami.

Jak stanowi art. 31 § 1 przytoczonej ustawy:

Przedmiotami majątkowymi w rozumieniu tego przepisu są wszelkie prawa majątkowe, zarówno bezwzględne (prawo własności rzeczy oraz inne prawa rzeczowe), jak i względne (np. przysługujące małżonkom wierzytelności). Wspólność ustawowa obejmuje wszelkie przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich. Wspólność małżeńska została ukształtowana jako wspólność łączna.

Charakteryzuje się ona tym, że w czasie jej trwania małżonkowie nie mają określonych udziałów w majątku wspólnym, nie mogą więc rozporządzać udziałami, a także nie mogą żądać podziału majątku objętego wspólnością ustawową. Obojgu małżonkom przysługuje pełne prawo do całości majątku wspólnego. Wspólność ta jest wspólnością masy majątkowej i obejmuje cały zbiór praw majątkowych, takich jak własność i inne prawa rzeczowe czy wierzytelności.

Z kolei z art. 35 ww. Kodeksu wynika:

W świetle natomiast art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

Ustrój wspólności ustawowej obejmujący dorobek obojga małżonków ukształtowany został przez ustawodawcę jako wspólność łączna, bezudziałowa. Wspólność ta charakteryzuje się tym, że w czasie jej trwania małżonkowie nie mają określonych udziałów w majątku wspólnym, nie mogą zatem  rozporządzać udziałami, a także nie mogą żądać podziału majątku objętego wspólnością  (art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego). Obojgu małżonkom przysługuje pełne prawo do całości majątku wspólnego.

Zważywszy na tak ukształtowaną sytuację prawną małżonków objętych wspólnością ustawową,  definitywne nabycie w czasie jej trwania nieruchomości oznacza nabycie przez każdego z małżonków tego prawa w całości, a nie w określonym ułamkowo udziale. W konsekwencji, małżonek  w momencie śmierci drugiego z nich nie może ponownie nabyć udziału w tej nieruchomości.

Kwestia określenia momentu nabycia nieruchomości i praw majątkowych była przedmiotem uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2017 r., sygn. akt II FPS 2/17, w której sąd  stwierdził, że:

W uzasadnieniu uchwały Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w przypadku nabycia  nieruchomości przez małżonków pozostających w majątkowej wspólności małżeńskiej przewidzianej  w art. 31 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy nie ma możliwości określenia tego, w jakich częściach nastąpiło nabycie nieruchomości, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nie jest możliwe nabycie nieruchomości  w określonym udziale przez małżonków pozostających we wspólności majątkowej małżeńskiej  i działających jednocześnie, co wynika z istoty wspólności małżeńskiej. Wspólność małżeńska (łączna) to wspólność bezudziałowa, a w czasie jej trwania małżonkowie nie mogą rozporządzać swoimi  prawami do majątku wspólnego jako całości. Nie mogą także rozporządzać udziałem w jakimkolwiek przedmiocie należącym do tego majątku.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego skoro, z uwagi na wspólność majątkową, nie można wyodrębnić udziałów, które małżonkowie posiadali w chwili nabycia nieruchomości w małżeństwie, to nie można też przyjąć, że pięcioletni termin biegnie od daty nabycia nieruchomości w drodze spadku czy działu spadku. Dla oceny skutków podatkowych odpłatnego zbycia nieruchomości kluczowy jest moment poniesienia wydatku na nabycie tego składnika do majątku wspólnego i to,  że tego wydatku – w momencie jego poniesienia – nie można przypisać jednemu bądź drugiemu małżonkowi w udziałach o określonej wielkości.

Wobec powyższego stwierdzam, że z uwagi na panujący w Pani małżeństwie ustrój małżeńskiej wspólności majątkowej nie można wyodrębnić udziałów, które Pani oraz Pani mąż posiadaliście w chwili nabycia spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego x położonego  w …. przy ul. ….. Z tego względu nie mogła Pani ponownie nabyć udziałów w przedmiotowym prawie do lokalu mieszkalnego, ani w drodze dziedziczenia, ani w drodze działu spadku i podziału majątku wspólnego dokonanym między Panią a Pani córkami.

Zatem, pięcioletni okres, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 w związku z art. 10 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych należy liczyć od końca 2010 r., tj. od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie przedmiotowego spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego przez Panią i Pani męża do majątku wspólnego małżonków.

Wobec powyższego wskazać należy, że nienastępująca w wykonywaniu działalności gospodarczej, sprzedaż przez Panią 21 lutego 2025 r. przedmiotowego spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego nie stanowi dla Pani źródła przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, z uwagi na upływ pięcioletniego terminu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Tym samym nie powstał u Pani obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu sprzedaży przedmiotowego spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego. Zatem nie miała Pani także obowiązku składania deklaracji PIT-39 z tytułu ww. sprzedaży.

Odnosząc się do kwestii złożenia przez Panią korekty zeznania PIT-39 oraz zwrotu uiszczonej kwoty podatku wskazuję, że zgodnie z art. 72 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.):

W myśl art. 73 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa:

W myśl art. 75 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa:

Ponadto z art. 75 § 2 ww. ustawy wynika, że:

Zgodnie natomiast z art. 75 § 3 ww. ustawy:

Stosownie do art. 81 § 1 ustawy Ordynacja:

Stosownie do art. 81 § 2 ww. ustawy:

Przy czym, w myśl z art. 3 pkt 5 tej ustawy:

Istota deklaracji korygującej polega na ponownym, tym razem poprawnym wypełnieniu odpowiedniego formularza i złożonych ewentualnie wraz z nim załączników. W tym celu na nowym formularzu zaznacza się inny cel niż złożenie deklaracji, a więc właśnie jej korektę. Zauważyć należy, że przy korekcie deklaracji należy uwzględnić przepisy dotyczące przedawnienia zobowiązania podatkowego wynikające z Ordynacji podatkowej.

Zgodnie z art. 79 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa:

Z kolei zgodnie z art. 70 § 1 ww. ustawy:

W związku z powyższym, w celu uzyskania zwrotu zapłaconego podatku dochodowego z tytułu odpłatnego zbycia przedmiotowego spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego, powinna Pani złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty wraz z korektą zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym, przeznaczonego dla podatników, którzy w roku podatkowym uzyskali przychody z odpłatnego zbycia nieruchomości (PIT-39).

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Wydając interpretacje opieram się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzę postępowania dowodowego. Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.) jest sam przepis prawa. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. Jeżeli zatem, przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe będzie różnić się od występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie Pani chroniła w zakresie rzeczywiście zaistniałego zdarzenia przyszłego.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w …., ul. …….., ……. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.