0113-KDIPT2-2.4011.518.2026.3.AKU

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

22 maja 2026 r. złożył Pan wniosek z 19 maja 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 30 czerwca 2026 r. (wpływ 6 lipca 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Zwrócił się Pan z prośbą o weryfikację Pana sytuacji podatkowej związanej z powrotem do Polski po długotrwałym pobycie za granicą – czy przysługuje Panu tzw. ulga podatkowa dla osób powracających z zagranicy.

Od maja 2011 r. do września 2024 r. przebywał Pan na stałe w Holandii, gdzie był zatrudniony i osiągał dochody z pracy. Początkowo mieszkał Pan w lokalu zapewnionym przez pracodawcę natomiast, od stycznia 2021 r. wynajmował Pan mieszkanie indywidualnie (co potwierdza umowa najmu). We wrześniu 2024 r. powrócił Pan na stałe do Polski, gdzie z dniem 3 września 2024 r. podjął pracę w … (…), do chwili obecnej.

Od 2015 r. na potrzeby holenderskiego urzędu skarbowego (Belastingdienst) uzyskiwał Pan z … Urzędu Skarbowego … zaświadczenie o braku dochodów w Polsce – ze względu na posiadany w kraju adres zameldowania.

W 2015 r. zgłosił Pan w wydziale meldunkowym przebywanie za granicą Polski z podaniem adresu zamieszkiwania i pracy w Holandii. Było to spowodowane wezwaniem z … do …. Dostawał je Pan do 2015 r. corocznie, natomiast od momentu zgłoszenia, wezwania przestały przychodzić z powodu zagranicznej pracy.

Pana najbliższa rodzina (żona, syn) przez cały ten okres mieszkała w Polsce, natomiast Pan w latach 2011-2024 stale przebywał i pracował w Holandii.

Posiada Pan dokumenty potwierdzające okresy od maja 2011 r. do lutego 2015 r., od lutego 2015 r. do lutego 2017 r. oraz od sierpnia 2017 r. do sierpnia 2024 r.

Od lutego 2017 r. do sierpnia 2017 r. był Pan zarejestrowany jako osoba bezrobotna w holenderskim urzędzie pracy.

Doprecyzowując stan faktyczny, w odpowiedzi na zadane w wezwaniu pytania, udzielił Pan następujących odpowiedzi.

Jakiego kraju obywatelstwo Pan posiada? Odp.: Posiada Pan wyłącznie obywatelstwo polskie.

Czy przed wyjazdem do Holandii mieszkał Pan na stałe w Polsce? Odp.: Tak, przed wyjazdem do Holandii (który nastąpił w maju 2011 r.) mieszkał Pan na stałe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Czy wyjechał Pan za granicę z zamiarem stałego pobytu, czy z zamiarem pobytu przez pewien okres? Odp.: Wyjechał Pan do Holandii w maju 2011 r. z zamiarem stałego pobytu o charakterze długoterminowym, podyktowanym celami zarobkowymi, zawodowymi oraz osobistymi. O stałym i trwałym charakterze tego wyjazdu świadczy fakt, że przebywał i pracował Pan w Holandii nieprzerwanie przez okres ponad 13 lat (od maja 2011 r. do sierpnia 2024 r.). Ponadto, w 2015 r. oficjalnie dopełnił Pan obowiązku meldunkowego w Polsce, zgłaszając w wydziale meldunkowym oraz we właściwej … (…) swój stały wyjazd z kraju oraz pobyt za granicą (w Holandii) wraz z podaniem tamtejszego adresu zamieszkania i pracy.

Czy w okresie od 1 stycznia 2021 r. do 31 grudnia 2023 r. był Pan traktowany jako osoba, która podlega tam opodatkowaniu od całości swoich dochodów (holenderski rezydent podatkowy)? Odp.: W latach 2021-2023 podlegał Pan w Holandii obowiązkowi podatkowemu od całości uzyskiwanych tam dochodów z tytułu pracy najemnej. Posiada Pan pełną dokumentację podatkową wystawioną przez holenderski urząd skarbowy (Belastingdienst), w tym roczne karty podatkowe (Jaaropgaaf). Całość Pana przychodów zawodowych w tym okresie była w 100% deklarowana i opodatkowana na terytorium Holandii. Posiada Pan również stały holenderski numer identyfikacji podatkowo-socjalnej (numer BSN). Zgodnie z art. 4 ust. 2 umowy między Rzeczpospolitą Polską a Królestwem Niderlandów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, ściśle i nieprzerwanie znajdowało się tam Pana centrum interesów gospodarczych.

Jakie były Pana powiązania z Holandią w okresie od 1 stycznia 2021 r. do dnia poprzedzającego dzień powrotu do Polski? Odp.: W okresie od 1 stycznia 2021 r. do 31 sierpnia 2024 r. posiadał Pan silne i dominujące powiązania gospodarcze oraz osobiste z Holandią, obejmujące:

• stosunki gospodarcze i zawodowe: stałe zatrudnienie na podstawie holenderskich umów o pracę, generujące całość Pana dochodów;
• majątek, finanse i obsługa zobowiązań: posiadał Pan własny, imienny rachunek bankowy w Holandii, który był przez Pana aktywnie wykorzystywany do oficjalnych rozliczeń z holenderskimi instytucjami; za pośrednictwem tego konta realizowana była pełna obsługa rozliczeń podatkowych i zwrotów/dopłat z tytułu rocznych kart podatkowych (Jaaropgaaf) z holenderskim urzędem skarbowym (Belastingdienst) oraz opłacane były miesięczne składki na obowiązkowe holenderskie ubezpieczenie medyczne w kasie chorych (HollandZorg); z kolei bieżące wynagrodzenie z tytułu pracy – na mocy stałej, technicznej dyspozycji złożonej pracodawcy i niezmienionej od pierwszej wypłaty w 2011 r. – przekazywane było bezpośrednio na rachunek Pana małżonki, co stanowiło utrwaloną formę dysponowania środkami na utrzymanie rodziny i pozostawało bez wpływu na osobiste zaangażowanie finansowe oraz Pana rezydencję w Holandii; posiadał Pan również holenderski numer telefonu komórkowego wykorzystywany w celach codziennych i zawodowych;
• kwestie socjalno-bytowe: posiadanie stałego, holenderskiego ubezpieczenia medycznego w kasie chorych (HollandZorg); samodzielne wynajmowanie lokalu mieszkalnego w Holandii na podstawie indywidualnej umowy najmu w okresie od stycznia 2021 r. do września 2024 r.;
• integracja społeczna: podejmował Pan aktywne próby integracji ze środowiskiem lokalnym poprzez m.in. naukę języka holenderskiego.

Wyjaśnienie dotyczące rozłąki z rodziną: Fakt, że Pana małżonka oraz dziecko w tym okresie zamieszkiwali w Polsce, wynikał wyłącznie z przyczyn obiektywnych, niezależnych od Pana woli, tj. z konieczności kontynuowania przez dziecko nauki w polskim systemie oświaty, stałej pracy zawodowej małżonki w Polsce oraz początkowego braku stabilnych warunków lokalowych w Holandii uniemożliwiających bezpieczną relokację całej rodziny. Zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą NSA (np. wyrok NSA z dnia 13 marca 2020 r., sygn. akt II FSK 1111/18), posiadanie statusu małżeńskiego i rodziny w Polsce nie przesądza automatycznie o polskiej rezydenturze podatkowej, jeżeli podatnik przeniósł swoje centrum aktywności życiowej i zawodowej do innego kraju, w którym faktycznie przebywa przez większość roku.

Jakie były Pana związki z Polską w okresie od 1 stycznia 2021 r. do dnia poprzedzającego dzień powrotu do Polski?

Odp.:

Częstotliwość przyjazdów: przyjeżdżał Pan do Polski wyłącznie okazjonalnie, w celach stricte urlopowych i świątecznych, przeciętnie 3-4 razy w roku, na krótkie okresy trwające około 1-2 tygodni.

Liczba dni pobytu: w żadnym z lat kalendarzowych (2021, 2022, 2023) ani w roku powrotu (2024) łączny Pana fizyczny pobyt na terytorium Polski nie przekroczył 183 dni w roku. W 2024 r., sumując dni pobytu urlopowego do sierpnia oraz dni zamieszkania po powrocie od września do grudnia, pobyt ten również nie przekroczył limitu 183 dni.

Stałe miejsce zamieszkania: nie posiadał Pan w tym okresie stałego miejsca zamieszkania w Polsce w rozumieniu podatkowym.

Nieruchomości: posiada Pan prawo współwłasności (wspólność małżeńska) do lokalu mieszkalnego w Polsce. W lokalu tym w analizowanym okresie stale zamieszkiwała Pana matka. Nieruchomość ta służyła zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych rodziny i nie generowała dla Pana żadnych przychodów komercyjnych (np. z najmu).

Inny majątek i dochody: nie posiadał Pan w Polsce żadnych aktywnych kont bankowych (poza ewentualnymi rachunkami wspólnymi z żoną o charakterze nieaktywnym z Pana strony), nie posiadał kredytów ani innych źródeł przychodów na terytorium RP.

Aktywność społeczna/kluby: nie prowadził Pan w Polsce żadnej aktywności społecznej, politycznej czy kulturalnej oraz nie należał do organizacji ani klubów.

Korzystanie ze służby zdrowia: w latach 2021-2023 na co dzień leczył się i był Pan ubezpieczony w Holandii (HollandZorg). Podczas krótkich, sporadycznych wizyt urlopowych w Polsce w latach 2022, 2023 oraz 2024, skorzystał Pan z doraźnych badań medycznych. Z uwagi na brak własnego tytułu do ubezpieczenia zdrowotnego w Polsce, na ten czas został formalnie dopisany jako członek rodziny do ubezpieczenia NFZ swojej małżonki. Zgłoszenie to miało charakter wyłącznie techniczny i zabezpieczający na wypadek nagłych zdarzeń losowych podczas urlopu i nie stanowiło o przeniesieniu centrum interesów osobistych do Polski.

Telefon/pojazd: nie posiadał Pan polskiego numeru telefonu (korzystał wyłącznie z numeru holenderskiego). Samochód osobowy, stanowiący współwłasność małżeńską, przebywał naprzemiennie w Polsce i w Holandii, w zależności od aktualnego zapotrzebowania transportowego rozdzielonej czasowo rodziny.

Kiedy dokładnie (proszę podać datę) trwale przeprowadził się Pan do Polski? Odp.: Trwałe i ostateczne przeniesienie miejsca zamieszkania na terytorium Polski nastąpiło w dniu 31 sierpnia 2024 r. Z dniem 2 września 2024 r. Formalnie podjął Pan stałe zatrudnienie w Polsce (w …).

Czy posiada Pan certyfikat rezydencji lub inny dowód dokumentujący miejsce zamieszkania dla celów podatkowych poza Polską we wskazanym okresie trzech lat? Odp.: Nie posiada Pan fizycznego, formalnego dokumentu o nazwie „Certyfikat Rezydencji Podatkowej” (CFR) wystawionego przez holenderski urząd. Jednakże posiadana przez Pana kompletna i jednoznaczna dokumentacja w postaci: holenderskich umów o pracę, pasków wypłat (Salarisspecificatie), rocznych rozliczeń i deklaracji podatkowych (Jaaropgaaf), wyciągów z holenderskiego rachunku bankowego oraz umowy najmu lokalu mieszkalnego w Holandii, w sposób bezsprzeczny i obiektywny dokumentuje fakt, że w okresie trzech lat kalendarzowych poprzedzających rok powrotu (tj. w latach 2021, 2022, 2023) miejscem Pana faktycznego zamieszkania, ośrodkiem interesów gospodarczych oraz miejscem opodatkowania całości dochodów było Królestwo Niderlandów.

Czy w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Polski podlega Pan nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce? Odp.: Tak. W wyniku trwałego przeniesienia centrum interesów życiowych i osobistych do Polski z dniem 31 sierpnia 2024 r., od tego momentu podlega Pan na terytorium RP nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu (stał się polskim rezydentem podatkowym) zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o PIT.

W jakich latach podatkowych chciałby Pan skorzystać z ulgi? Odp.: Zamierza Pan skorzystać z tzw. „Ulgi na powrót” w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych, tj. w latach: 2025, 2026, 2027 oraz 2028.

Czy korzystał Pan uprzednio – w całości lub w części – ze zwolnienia z tytułu tzw. „ulgi na powrót”? Odp.: Nie, nigdy wcześniej nie korzystał Pan z przedmiotowego zwolnienia.

Pytanie

Czy w przedstawionej sytuacji spełnia Pan warunki do skorzystania z ulgi podatkowej dla osób powracających z zagranicy?

Pana stanowisko w sprawie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)

W Pana ocenie, przedstawiony powyżej stan faktyczny jednoznacznie potwierdza spełnienie wszystkich przesłanek materialnoprawnych i formalnych wynikających z art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o PIT.

Wskazał Pan, że:

• posiada obywatelstwo polskie (art. 21 ust. 43 pkt 1 lit. a) ustawy o PIT);
• przez okres co najmniej trzech lat kalendarzowych poprzedzających bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce zamieszkania (tj. w latach 2021, 2022, 2023), nie zamieszkiwał na terytorium RP oraz posiada dokumentację potwierdzającą zamieszkiwanie i opodatkowanie w Holandii;
• przeniósł miejsce zamieszkania na terytorium RP w dniu 31 sierpnia 2024 r., uzyskując tu nieograniczony obowiązek podatkowy;
• nigdy wcześniej nie korzystał z rzeczonej ulgi.

W związku z powyższym, Pana przychody uzyskiwane w latach 2025-2028 ze stosunku pracy (oraz innych źródeł wymienionych w ustawie) do wysokości stanowiącej równowartość 85 528 zł rocznie, podlegają zwolnieniu z podatku dochodowego od osób fizycznych.

Mając na uwadze powyższe, wnosi Pan o uznanie Pana stanowiska za prawidłowe w pełnym zakresie.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.; t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.; t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

Na podstawie art. 21 ust. 39 ww. ustawy:

Stosownie do art. 21 ust. 43 ww. ustawy:

W myśl natomiast art. 21 ust. 44 ww. ustawy:

Powyższe przepisy zostały wprowadzone z dniem 1 stycznia 2022 r. przez art. 1 pkt 13 lit. a) tiret 13 ustawy z dnia 23 listopada 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105 ze zm.).

Ponadto, z art. 53 ww. ustawy zmieniającej wynika, że:

W konsekwencji, zwolnienie przedmiotowe, o którym mowa w ww. art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, polega na zwolnieniu od podatku dochodowego niektórych przychodów osiągniętych w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych przez podatników, którzy w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Polski po dniu 31 grudnia 2021 r. podlegają w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

W celu skorzystania z ww. preferencji podatkowej, tj. tzw. „ulgi na powrót” spełnione muszą być wszystkie dodatkowe warunki wskazane w art. 21 ust. 39, 43 i 44 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Aby zapewnić sobie możliwość skorzystania z omawianej preferencji podatkowej, należy zarówno przez trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmieniono miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz w okresie od początku roku, w którym zmieniono miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego ten dzień, nie posiadać miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i co istotne – w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej należy mieć nieograniczony obowiązek podatkowy na terytorium RP.

Kwestie związane z posiadaniem miejsca zamieszkania na terytorium Polski zostały uregulowane w art. 3 i art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ww. ustawy:

Na podstawie art. 3 ust. 1a ww. ustawy:

Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).

Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a co za tym idzie - podlega w kraju nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów.

Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych. Wynika to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP.

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a analizowany warunek stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium RP centrum interesów życiowych.

Stosownie do art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Ocena czy podatnik podlega w Rzeczypospolitej Polskiej ograniczonemu czy nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu powinna być dokonana w każdym przypadku indywidualnie, z uwzględnieniem postanowień umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Powyższe znajduje potwierdzenie w treści objaśnień podatkowych z 29 kwietnia 2021 r. wydanych przez Ministerstwo Finansów, które dotyczą zasad ustalania miejsca zamieszkania dla celów podatkowych (rezydencji podatkowej) osób fizycznych w Polsce zgodnie z art. 3 ust. 1a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz zakresu obowiązku podatkowego osób fizycznych, o którym mowa w art. 3 ust. 1 i 2a ustawy PIT. Celem objaśnień jest przedstawienie sposobu prawidłowego wypełnienia obowiązków podatkowych przez osoby fizyczne w Polsce, bowiem rezydencja podatkowa nie ma charakteru deklaratywnego, lecz związana jest z oceną całokształtu faktów i okoliczności.

Centrum, czyli „skoncentrowanie” interesów osobistych, należy rozumieć jako miejsce, z którym podatnik posiada ścisłe powiązania osobiste. Powiązania osobiste to występowanie więzi rodzinnych, towarzyskich, podejmowanie aktywności społecznej, kulturalnej, sportowej, politycznej itp. W praktyce czynnikiem branym najczęściej pod uwagę jest obecność w Polsce współmałżonka, partnera lub małoletnich dzieci.

Wyjazd do innego państwa wraz z całą rodziną w większości przypadków powodować będzie przeniesienie centrum interesów osobistych do tego państwa. Natomiast wyjazd do pracy za granicę, podczas gdy małżonek oraz dzieci pozostają w Polsce, powodować będzie najczęściej utrzymanie centrum interesów osobistych na terytorium Polski.

W przypadku osób żyjących samodzielnie należy w szczególności uwzględnić, w którym państwie prowadzone jest samodzielne gospodarstwo domowe i w którym państwie podatnik uczestniczy w życiu towarzyskim, kulturalnym lub politycznym.

W zakresie centrum interesów gospodarczych ww. objaśnienia wskazują, że w praktyce chodzi o miejsce, z którym dana osoba ma ścisłe powiązania ekonomiczne. W tym względzie należy wziąć pod uwagę przede wszystkim związki ekonomiczne osoby fizycznej z danym państwem, wśród których istotne są miejsce wykonywania działalności zarobkowej, główne źródła dochodów podatnika, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, zaciągnięte kredyty, konta bankowe, miejsce, z którego osoba zarządza swoim mieniem itd.

Przy czym, z objaśnień tych należy wywieść, że okoliczność położenia ośrodka interesów życiowych w Polsce potwierdza posiadanie w Polsce współmałżonka i dzieci, nieruchomości.

Z opisanych okoliczności faktycznych sprawy wynika, że od maja 2011 r. do września 2024 r. przebywał Pan w Holandii, gdzie był zatrudniony i osiągał dochody z pracy. W tym okresie nie uzyskiwał Pan dochodów w Polsce. Początkowo mieszkał Pan w lokalu zapewnionym przez pracodawcę, natomiast od stycznia 2021 r. wynajmował mieszkanie indywidualnie. W latach 2021-2023 podlegał Pan w Holandii obowiązkowi podatkowemu od całości uzyskiwanych tam dochodów z tytułu pracy najemnej. Posiadał Pan rachunek bankowy w Holandii, który był przez Pana aktywnie wykorzystywany do oficjalnych rozliczeń z holenderskimi instytucjami. Jednocześnie, w trakcie Pana pracy zarobkowej w Holandii Pana rodzina (żona i syn) mieszkała w Polsce. Fakt, że rodzina nie przeniosła się razem z Panem do Holandii był spowodowany koniecznością kontynuowania przez dziecko nauki w polskim systemie oświaty, stałej pracy zawodowej małżonki w Polsce oraz początkowego braku stabilnych warunków lokalowych w Holandii uniemożliwiających bezpieczną relokację całej rodziny. Ponadto, bieżące wynagrodzenie z tytułu pracy – na mocy stałej, technicznej dyspozycji złożonej pracodawcy i niezmienionej od pierwszej wypłaty w 2011 r. – przekazywane było bezpośrednio na rachunek Pana małżonki, co stanowiło utrwaloną formę dysponowania środkami na utrzymanie rodziny. Jest Pan współwłaścicielem (wspólność małżeńska) lokalu mieszkalnego w Polsce, który służył zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych rodziny, a w analizowanym okresie stale zamieszkiwała w nim Pana matka. Samochód osobowy, stanowiący współwłasność małżeńską, przebywał naprzemiennie w Polsce i w Holandii, w zależności od aktualnego zapotrzebowania transportowego rozdzielonej czasowo rodziny. Ostatecznie przeniósł Pan miejsce zamieszkania na terytorium Polski 31 sierpnia 2024 r., a od 2 września 2024 r. formalnie podjął stałe zatrudnienie w Polsce. Na potwierdzenie swojego miejsca zamieszkania w Holandii posiada Pan dokumentację w postaci: holenderskich umów o pracę, pasków wypłat (Salarisspecificatie), rocznych rozliczeń i deklaracji podatkowych (Jaaropgaaf), wyciągów z holenderskiego rachunku bankowego oraz umowy najmu lokalu mieszkalnego w Holandii. W wyniku trwałego przeniesienia centrum interesów życiowych i osobistych do Polski z dniem 31 sierpnia 2024 r., od tego momentu podlega Pan na terytorium Polski nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

Wobec powyższego skazać należy, że skoro w latach 2021-2023 oraz w okresie od 1 stycznia do 30 sierpnia 2024 r. w Polsce zamieszkiwała Pana rodzina (żona i syn), pozostająca na Pana utrzymaniu, był Pan współwłaścicielem wraz z żoną lokalu mieszkalnego, który służył zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych rodziny, a także był Pan współwłaścicielem samochodu osobowego, który służył Pana rodzinie to uznać należy, że w tym okresie w Polsce posiadał Pan centrum interesów osobistych i gospodarczych (centrum interesów życiowych).

Powyższe oznacza, że w tym okresie spełniał Pan przesłanki pozwalające uznać Pana za osobę mającą miejsce zamieszkania w Polsce w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Uznanie osoby fizycznej za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy nie przesądza jednak o uznaniu tej osoby za osobę podlegającą w Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Powyższe przepisy stosuje się bowiem z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, co wynika z art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zatem, skoro w analizowanym okresie miał Pan miejsce zamieszkania dla celów podatkowych zarówno w Polsce, jak i w Holandii to ustalając – na potrzeby zastosowania ulgi na powrót – Pana miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w latach 2021-2023 oraz w okresie od 1 stycznia do 30 sierpnia 2024 r. należy odnieść się również do zapisów Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Niderlandów w sprawie eliminowania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu oraz zapobiegania uchylaniu się i unikaniu opodatkowania z dnia 13 lutego 2002 r. (Dz. U. z 2003 Nr 216 poz. 2120 ze zm.).

Zgodnie z art. 4 ust. 1 ww. Konwencji:

Na podstawie art. 4 ust. 2 tej umowy, jeżeli, stosownie do postanowień ustępu 1, osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, to jej status określa się według następujących zasad:

Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się więc bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego.

Posiadanie stałego ogniska domowego oznacza, że osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła dla swojego trwałego użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki czas. Jeżeli chodzi o koncepcję określenia „ognisko domowe”, należy zaznaczyć, że każda forma mieszkania może być wzięta pod uwagę (dom lub apartament będący własnością lub wynajęty przez zainteresowanego, wynajęty pokój umeblowany). Istotnym czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko domowe, co należy rozumieć, że osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne, aby mieć to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od czasu do czasu, na pobyt, który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały.

Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu umawiających się państwach, wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej osoby są ściślejsze. Przez takie powiązania należy rozumieć ośrodek interesów życiowych, przy ustalaniu którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce działalności gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim mieniem. Wszystkie te okoliczności należy rozważyć w całości, uwzględniając indywidualne postępowanie danej osoby. Jeżeli osoba, mająca ognisko domowe w jednym państwie, utworzyła ognisko domowe w drugim państwie z zachowaniem w całej pełni pierwszego ogniska, to fakt, iż pierwsze z nich zostało zachowane w środowisku, w którym osoba ta zawsze mieszkała, pracowała i w którym znajduje się jej rodzina i mienie, może w połączeniu z innymi elementami wskazywać, że osoba ta zachowała ośrodek swych życiowych interesów w pierwszym państwie.

Jeśli miejsca zamieszkania nie można ustalić na podstawie tego kryterium, należy ustalić je biorąc pod uwagę przede wszystkim miejsce, w którym osoba fizyczna zwykle przebywa, a następnie obywatelstwo danej osoby. W przypadku, zaś jeżeli osoba jest obywatelem obydwu państw lub nie jest obywatelem żadnego z tych państw, właściwe organy tych państw rozstrzygną sprawę w drodze wzajemnego porozumienia.

Zatem, biorąc pod uwagę przedstawiony opis sprawy oraz analizowane przepisy należy stwierdzić, że ściślejsze powiązania osobiste – odnoszące się do relacji rodzinnych – w okresie świadczenia pracy w Holandii miał Pan z Polską. Z całokształtu przedstawionych okoliczności wynika, że w latach 2021-2023 oraz od 1 stycznia 2024 r. do 30 sierpnia 2024 r. to z Polską łączyły Pana ściślejsze powiązania osobiste, bowiem to w Polsce zamieszkiwała Pana najbliższa rodzina (żona i syn), którą utrzymywał Pan od początku pracy w Holandii. W tym okresie łączyły Pana także z Polską więzi ekonomiczne (gospodarcze) ponieważ, to w Polsce był Pan współwłaścicielem lokalu mieszkalnego, który służył zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych rodziny oraz współwłaścicielem samochodu wykorzystywanego przez Pana rodzinę.

Wobec podanych przez Pana okoliczności faktycznych, nie sposób przyjąć, że przeniósł Pan miejsce zamieszkania na terytorium Polski w 2024 r., tj. z końcem swojego pobytu w Holandii.

W związku z powyższym, w Pana sytuacji zmiana przez Pana miejsca zamieszkania na terytorium Polski, o której mowa w art. 21 ust. 43 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie nastąpiła. W latach 2021-2023 oraz od 1 stycznia 2024 r. do 30 sierpnia 2024 r. Pana centrum interesów osobistych, znajdowało się w Rzeczpospolitej Polskiej. Przedstawione przez Pana okoliczności wskazują, że nie przeniósł Pan w 2024 r. miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Oznacza to, że nie przysługuje Panu prawo do skorzystania z ulgi, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 w zw. z art. 21 ust. 43 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. tzw. „ulgi na powrót”.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dacie zaistnienia zdarzenia.

Podkreślam, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Wydając interpretacje opieram się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzę postępowania dowodowego. Postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej ma na celu wyjaśnienie wątpliwości co do sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego materialnego do określonego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.) jest sam przepis prawa. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Nie prowadzę postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku.

W odniesieniu do powołanego przez Pana wyroku sądu administracyjnego, wskazać należy, że niewątpliwie wyroki sądów kształtują pewną linię wykładni obowiązującego prawa, jednak dotyczą wyłącznie konkretnych spraw, w danym stanie prawnym. Należy stwierdzić, że rozstrzygnięcia w nich zawarte zapadły w indywidualnych sprawach i w świetle art. 87 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa i tym samym nie mogą być wiążące dla Organu wydającego przedmiotową interpretację. Natomiast organy podatkowe, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkują się wydanymi rozstrzygnięciami sądów, to nie mają możliwości zastosowania ich wprost, z tego powodu, że nie stanowią materialnego prawa podatkowego.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.