0113-KDIPT2-2.4011.247.2026.2.AKU

Interpretacja indywidualna - stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych w zakresie ulgi rehabilitacyjnej w części dotyczącej:

-    uznania, że zarówno orzeczenie o stopniu niepełnosprawności wydane przez Powiatowy Zespół Orzekania o Niepełnosprawności i orzeczenie lekarza orzecznika ZUS stanowią niezależną postawę do odliczeń od dochodu wydatków na cele rehabilitacyjne – jest nieprawidłowe;

-    możliwości odliczenia wydatków poniesionych na badania: EEG, QEEG, EMG, test uwagi słuchowej, badanie tomografii komputerowej mózgu/kręgosłupa, badanie rezonansu magnetycznego mózgu/kręgosłupa, kosztów porad lekarzy specjalizacji: neurolog, laryngolog, neurochirurg, psychiatra, ortopeda – jest nieprawidłowe;

-    możliwości odliczenia wydatków poniesionych na terapię mikropolaryzacji, trening EEG biofeedback, sesję mikropolaryzacji, terapię audio-psycho-fonologiczna metodą Tomatisa, terapię metodą Tomatisa – jest prawidłowe;

-    kosztów rehabilitacji, jeżeli w fakturze wystawionej przez rehabilitanta/osteopatę wpisano nazwę towaru/usługi: „Konsultacja fizjoterapeutyczna” oraz uwagi „Sprzedawca zwolniony podmiotowo z podatku VAT (podatku od towarów i usług) – jest prawidłowe;

-    uznania, że wystawione na Panią imienne faktury są podstawą do odliczenia poniesionych wydatków na cele rehabilitacyjne – jest prawidłowe;

-    odliczenia wydatków poniesionych na ubezpieczenie samochodu osobowego przed dniem ustalenia niepełnosprawności – jest nieprawidłowe;

-    odliczenia wydatków poniesionych na używanie samochodu osobowego przez osobę niepełnosprawną od daty ustalenia niepełnosprawności – jest prawidłowe.

 Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

 26 lutego 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie ulgi rehabilitacyjnej.

 Uzupełniła go Pani pismem z 24 kwietnia 2026 r. (data wpływu 28 kwietnia 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

 Opis stanu faktycznego

W dniu 17 listopada 2022 r. była Pani uczestnikiem wypadku komunikacyjnego, w wyniku którego doznała obrażeń ciała (m. in. …, ….).

Orzeczeniem Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w X (nr …) z dnia 15 stycznia 2024 r. została Pani zaliczona do lekkiego stopnia niepełnosprawności datowanego od dnia 22 listopada 2023 r., o symbolu przyczyny niepełnosprawności 03-L i 05-R. W orzeczeniu stwierdzono, że wymaga Pani „konieczności zaopatrzenia w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze oraz pomoce techniczne ułatwiające funkcjonowanie”.

Orzeczeniem lekarza orzecznika ZUS z dnia 9 września 2025 r. (ZUS II Oddział w Y, nr akt …) stwierdzono, że jest Pani „trwale niezdolna do pełnienia obowiązków sędziego z powodu choroby lub utraty sił” (wydanego na postawie art. 94d § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych - t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 334 z późn. zm. Sędziowie nie podlegają ubezpieczeniom społecznym na podstawie art. 91 § 9 tej ustawy, w tym ubezpieczeniom emerytalnym, rentowym, chorobowym, wobec tego ZUS nie wydaje decyzji rentowej, a jedynie orzeczenie o stwierdzeniu trwałej niezdolności do pełnienia obowiązków sędziego).

Postawą wydania orzeczenia lekarza ZUS było: zaświadczenie o stanie zdrowia ZUS OL-9 z dnia 16 lipca 2025 r. wystawione przez prof. dr hab. n. med. A.A. z rozpoznaniem chorób: … i .. (treść zaświadczenia: „Opis choroby: Leczy się …...”) oraz obszerna dokumentacja medyczna, w tym zaświadczenie OL-9 z dnia 18 grudnia 2024 r. wystawione przez lekarza med. B.B. z rozpoznaniem chorób oznaczonych symbolem: …, …, …, …, …, … i opinia psychologiczna z dnia 18 lipca 2025 r. wydana przez …. w Z (nr …, C.C., psychologa diagnostę, psychologa sądowego, psychotraumatologa, psychoterapeutę) - z zaleceniami: „zaleca się kontynuację terapii neuropsychologicznej, a także pogłębienie diagnozy w przyszłości”.

W uzupełnieniu wniosku podała Pani następujące informacje.

Wniosek dotyczy roku podatkowego: 2023 (tj. okresu od dnia ustalenia stopnia niepełnosprawności orzeczeniem Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w X o ustaleniu lekkiego stopnia niepełnosprawności z 15 stycznia 2024 r., ustalającego stopień niepełnosprawności od dnia 22 listopada 2023 r.); 2024 (cały rok); 2025 (cały rok) oraz roku 2026, gdyż nadal ponosi Pani wydatki opisane we wniosku i niewątpliwie będzie je ponosić w latach kolejnych.

Jest Pani sędzią (obecnie sędzią Sądu … w stanie spoczynku), wobec tego Pani dochody w większości to wynagrodzenie za pracę wypłacane przez polski Sąd … (od 4 grudnia 2025 r. jest to uposażenie wypłacane sędziemu w stanie spoczynku), opodatkowane podatkiem dochodowym od osób fizycznych. W 2023 roku i 2024 roku osiągała Pani ponadto dochody z tytułu umów o dzieło – jako wykładowca …. w ... Wszystkie dochody rozliczała Pani w PIT-37, jako rodzic samotnie wychowujący dziecko.

Jako sędzia nie może Pani osiągać dochodów z innych źródeł w Polsce ani za granicą (zakaz ustawowy – art. 87 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 334 z późn. zm.).

Wydatki ponosi Pani systematycznie od 17 listopada 2022 r., ale ustalony stopień niepełnosprawności jest od 22 listopada 2023 r. (szczegóły orzeczenia poniżej).  Wydatki ponosiła Pani zatem również w 2023 r., 2024 r., 2025 r. i ponosi je w 2026 r.

Orzeczenie Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w X o ustaleniu lekkiego stopnia niepełnosprawności z dnia 15 stycznia 2024 r., ustalające stopień niepełnosprawności od dnia 22 listopada 2023 r., wydane zostało do dnia 31 stycznia 2026 r. Następnie, na mocy dokumentu „Zaświadczenie Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w X potwierdzające złożenie wniosku i określające termin ważności dotychczasowego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności” (nr …) z dnia 12 stycznia 2026 r. przedłużono jego ważność do dnia 31 lipca 2026 r. W dniu 17 kwietnia 2026 r. odbyła się kolejna komisja lekarska PZON w X i ustalono stopień niepełnosprawności „lekki” do dnia 30 kwietnia 2029 r.

Natomiast, orzeczenie lekarza orzecznika ZUS w ... z dnia 9 września 2025 r. stwierdzające, że jest Pani „TRWALE NIEZDOLNA do pełnienia obowiązków sędziego z powodu choroby lub utraty sił” wydane zostało na stałe i na stałe decyzją Krajowej Rady Sądownictwa została Pani przeniesiona w stan spoczynku.

Na pytanie:

Odpowiedziała Pani:

W odpowiedzi na pytanie:

Wyjaśniła Pani:

W odpowiedzi na pytanie:

Udzieliła Pani następującej odpowiedzi:

Na pytanie:

Odpowiedziała Pani:

Posiadam zaświadczenie lekarskie wystawione przez:

Na pytanie:

Odpowiedziała Pani:

Na wszystkie opisane we wniosku wydatki posiada Pani imienne (wystawione na Panią) faktury, rachunki, potwierdzenia przelewu z Pani rachunku bankowego i potwierdzenia płatności Pani kartą debetową. Rodzaj towaru/usługi został przez Panią szczegółowo opisany we wniosku i właśnie tych nazw dotyczą Pani pytania. Paragony fiskalne (bez danych osobowych) ma Pani na leki i wizyty u niektórych lekarzy specjalistów. Posiada Pani recepty na te leki i potwierdzenia płatności Pani kartą debetową za leki i konsultacje lekarskie. Wszystkie wydatki opłaca Pani bezgotówkowo, aby mieć potwierdzenie zapłaty.

Na pytanie:

Udzieliła Pani odpowiedzi:

Wszystkie wydatki, o których mowa we wniosku zostały poniesione z Pani własnych środków finansowych, nie dostała Pani żadnego dofinansowania. Wszystko opłaciła Pani prywatnie, ponieważ  stan zdrowia wymagał szybkiej rehabilitacji, co nie byłoby możliwe na NFZ. Nie korzysta Pani z żadnych dotacji dla osób niepełnosprawnych. Wydatki nie zostały Pani zwrócone, nie składała Pani żadnych wniosków o ich zwrot, nie korzysta z wymienionych funduszy.

Na pytanie:

Udzieliła Pani odpowiedzi:

Pani pytania dotyczą podstawy prawnej opisanej we wniosku (konkretne ustępy i punkty art. 26 ustawy o podatku dochodowym podano powyżej). Koszty uzyskania przychodu zawsze są wskazane przez pracodawcę w PIT-11, nigdy ich Pani nie modyfikuje, a PIT-37 rozlicza e-Urząd.

Pytania (sformułowane w uzupełnieniu wniosku)

1.    Czy w myśl art. 26 ust. 7d pkt 1-2 w zw. z art. 26 ust. 7f ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 z późn. zm.) oba orzeczenia (opisane powyżej orzeczenie o stopniu niepełnosprawności wydane przez PZON i orzeczenie lekarza orzecznika ZUS) stanowią niezależną postawę do odliczeń od dochodu, o których mowa z art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy (ulga rehabilitacyjna), skoro jedno jest orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności, a drugie orzeczeniem o trwałej niezdolności do pracy sędziego niepodlegającego powszechnemu systemowi ubezpieczeń społecznych?

2.    Czy w myśl art. 26 ust. 7d pkt 1-2 w zw. z art. 26 ust. 7f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych postawą odliczeń może być jedynie opisane powyżej orzeczenie lekarza orzecznika ZUS?

3.    Czy w myśl art. 26 ust. 7d pkt 1-2 w zw. z art. 26 ust. 7f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawsze musi Pani mieć dodatkowo aktualne orzeczenie o stopniu niepełnosprawności?

4.    Czy w myśl art. 26 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 26 ust. 7a pkt 6b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w oparciu o wyżej opisany stan faktyczny, może Pani dokonać następujących odliczeń:

·           kosztów rehabilitacji, jeżeli w fakturze wystawionej przez rehabilitanta/osteopatę wpisano nazwę towaru/usługi: „Konsultacja fizjoterapeutyczna” oraz uwagi „Sprzedawca zwolniony podmiotowo z podatku VAT (podatku od towarów i usług) podstawa zwolnienia - art. 43 ust. 1 pkt 19c ustawy VAT” lub w innej fakturze nazwę towaru/usługi „porada rehabilitacyjna; VAT zw. kwota VAT 0,00”;

·           kosztów badań EEG, QEEG, EMG, test uwagi słuchowej, badanie tomografii komputerowej mózgu/kręgosłupa, badanie rezonansu magnetycznego mózgu/kręgosłupa (wg faktur);

·           kosztów porad lekarzy specjalizacji: neurolog, laryngolog, neurochirurg, psychiatra, ortopeda (wg faktur i paragonów);

·           kosztów terapii mózgu opisanej w fakturach jako: „terapia mikropolaryzacji”, „treningi EEG biofeedback”, „sesja mikropolaryzacji”, „terapia audio-psycho-fonologiczna metodą Tomatisa”, „terapia metodą Tomatisa” – wszystkie ceny bez VAT (opisane raz jako art. 41 ust. 1 ustawy o VAT, raz jako art. 113 ust. 1 i 9 ustawy o VAT – oba opisy są na różnych fakturach przy tej samej metodzie Tomatisa)? Leczenie to związane jest ze zmianami w mózgu opisami w badaniach EEG i QEEG – w opisanym powyżej w zaświadczeniu o stanie zdrowia ZUS … z dnia 16 lipca 2025 r. wystawionym przez prof. dr hab. n. med. A.A. i stanowią wykonanie zaleceń opisanych powyżej (w opinii psychologicznej z dnia 18 lipca 2025 r. wydana przez …. w Z (…, C.C., psychologa diagnostę, psychologa sądowego, psychotraumatologa, psychoterapeutę) – z zaleceniami: „zaleca się kontynuację terapii neuropsychologicznej, a także pogłębienie diagnozy w przyszłości”). Z badania QEEG wynikają zaburzenia …(…), obniżony …, …. oraz zaburzenia …, …, …. „Informacji o planowanych terapiach” … w X zaświadczyło, że na podstawie wniosków z raportu QEEG (czyli zapisu bioelektrycznej aktywności kory mózgowej z ilościową oceną tego zapisu) wyznaczono następujący plan terapii: terapia audio-psychofonologiczna metodą prof. Alfreda Tomatisa, terapia mikropolaryzacji mózgu, przed każdą fazą i po jej zakończeniu test uwagi słuchowej i dodatkowe badania QEEG oraz wdrożenie treningów EEG biofeedback.

5.    Czy w myśl art. 26 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 26 ust. 7a pkt 6b i ust. 7 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych znaczenie dla odliczeń ma fakt, że badania EEG, QEEG, test uwagi słuchowej oraz opisane wyżej w pkt 4 zabiegi terapii faktycznie wykonuje placówka o nazwie …. w X przy ul. … (wcześniej też przy ul. …), a faktury w tej placówce wydaje Fundacja … w X NIP … (ulica … i na innej fakturze …)? Faktury są opłacone przelewem, ma Pani potwierdzenia.

6.    Czy w myśl art. 26 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 26 ust. 7a pkt 6b i ust. 7 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych takie faktury są podstawą odliczeń, jeśli są wystawione dla Pani imiennie?

7.    Czy w myśl art. 26 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 26 ust. 7a pkt 14 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przysługuje Pani odliczenie kosztów utrzymania  pojazdu również za rok 2023, od daty powstania niepełnosprawności, w jakiej wysokości, czy proporcjonalnie za każdy dzień niepełnosprawności, czy w całości?

8.    Czy w myśl art. 26 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 26 ust. 7a pkt 14 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych takim kosztem jest ubezpieczenie pojazdu OC, AC, NNW zapłacone na początku 2023 roku za cały rok z góry, czy musi być zapłacone po dniu ustalenia niepełnosprawności?

9.    Czy w myśl art. 26 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 26 ust. 7a pkt 14 i art. 26 ust. 7c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych na zakup paliwa muszą być faktury VAT, czy wystarczy wyciąg z konta – płatność kartą na stacji ...?

Pani stanowisko w sprawie

Ad. 1

Według Pani, w myśl art. 26 ust. 7d pkt 1-2 w zw. z art. 26 ust. 7f ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 z późn. zm.), każdy z tych dokumentów samodzielnie stanowi podstawę do odliczeń, ponieważ sędzia nie podlega powszechnym ubezpieczeniom społecznym (art. 90 § 9 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych - t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 334 z późn. zm.), zatem orzeczenie lekarza orzecznika ZUS jest równoważne z decyzją ZUS o ustaleniu trwałej, całkowitej niezdolności do pracy (niemożność wykonywania pracy) – por. z art. 26 ust. 7f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w zw. z art. 70 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych  – przepis ustawy: „Sędziego przenosi się w stan spoczynku na jego wniosek albo na wniosek właściwego kolegium sądu, jeżeli z powodu choroby lub utraty sił uznany został przez lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych za trwale niezdolnego do pełnienia obowiązków sędziego”).

Sędzia ma ustawowy zakaz wykonywania innego zatrudnienia zgodnie z art. 86 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych. Przepisy podatkowe nie powinny dyskryminować sędziów z niepełnosprawnością, co do których ZUS nie może wydać decyzji o przyznaniu renty, o której mowa w art. 26 ust. 7d pkt 2 ustawy o podatku dochodowym, bo sędziowie nie podlegają ubezpieczeniom społecznym. Jedyne możliwe orzeczenie to orzeczenie lekarza orzecznika ZUS, o którym mowa w art. 70 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych.

Ad. 2

Według Pani, wystarczające jest orzeczenie lekarza orzecznika ZUS, z powodów opisanych powyżej w odpowiedzi na pytanie 1.

W myśl art. 26 ust. 7d pkt 1-2 w zw. z art. 26 ust. 7f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych każdy z tych dokumentów samodzielnie stanowi podstawę do odliczeń, ponieważ sędzia nie podlega powszechnym ubezpieczeniom społecznym (art. 90 § 9 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych), zatem orzeczenie lekarza orzecznika ZUS jest równoważne z decyzją ZUS o ustaleniu trwałej, całkowitej niezdolności do pracy (niemożność wykonywania pracy) – por. z art. 26 ust. 7f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w zw. z art. 70 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych – przepis ustawy: „Sędziego przenosi się w stan spoczynku na jego wniosek albo na wniosek właściwego kolegium sądu, jeżeli z powodu choroby lub utraty sił uznany został przez lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych za trwale niezdolnego do pełnienia obowiązków sędziego”). Sędzia ma ustawowy zakaz wykonywania innego zatrudnienia zgodnie z art. 86 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych. Przepisy podatkowe nie powinny dyskryminować sędziów z niepełnosprawnością, co do których ZUS nie może wydać decyzji o przyznaniu renty, o której mowa w art. 26 ust. 7d pkt 2 ustawy o podatku dochodowym, bo sędziowie nie podlegają ubezpieczeniom społecznym. Jedyne możliwe orzeczenie to orzeczenie lekarza orzecznika ZUS, o którym mowa w art. 70 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych.

Ad. 3

Według Pani, wystarczające jest orzeczenie lekarza orzecznika ZUS, z powodów opisanych powyżej w odpowiedzi na pytanie 1.

W myśl art. 26 ust. 7d pkt 1-2 w zw. z art. 26 ust. 7f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych każdy z tych dokumentów samodzielnie stanowi podstawę do odliczeń, ponieważ sędzia nie podlega powszechnym ubezpieczeniom społecznym (art. 90 § 9 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych), zatem orzeczenie lekarza orzecznika ZUS jest równoważne z decyzją ZUS o ustaleniu trwałej, całkowitej niezdolności do pracy (niemożność wykonywania pracy) – por. z art. 26 ust. 7f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w zw. z art. 70 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych (przepis ustawy: „Sędziego przenosi się w stan spoczynku na jego wniosek albo na wniosek właściwego kolegium sądu, jeżeli z powodu choroby lub utraty sił uznany został przez lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych za trwale niezdolnego do pełnienia obowiązków sędziego”). Sędzia ma ustawowy zakaz wykonywania innego zatrudnienia zgodnie z art. 86 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych. Przepisy podatkowe nie powinny dyskryminować sędziów z niepełnosprawnością, co do których ZUS nie może wydać decyzji o przyznaniu renty o której mowa w art. 26 ust. 7d pkt 2 ustawy o podatku dochodowym, bo sędziowie nie podlegają ubezpieczeniom społecznym. Jedyne możliwe orzeczenie to orzeczenie lekarza orzecznika ZUS, o którym mowa w art. 70 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych.

Ad. 4

Według Pani, na to pytanie odpowiedź jest twierdząca, ponieważ opisane zabiegi, badania, konsultacje, zabiegi rehabilitacyjne mózgu – stanowią wydatki na cele rehabilitacyjne i leczniczo-rehabilitacyjne oraz wydatki związane z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych, poniesionych w roku podatkowym przez podatnika będącego osobą niepełnosprawną.

Faktury tak wystawione są podstawą odliczeń, ponieważ podatnik nie może ponosić ujemnych konsekwencji niedoprecyzowania przepisów o sposobie wystawiania faktur, opisów usług i braku staranności osób wystawiających dokumenty podatkowe. Ważne są faktycznie przeprowadzone zabiegi rehabilitacyjne i leczniczo-rehabilitacyjne, przywracające funkcje ruchowe, zmniejszające ból, regulujące pracę organizmu po wypadku, w celu powrotu do zdrowia - a nie niedbałość pracowników przy wystawianiu faktur.

W myśl art. 26 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 26 ust. 7a pkt 6b i art. 26 ust. 7 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych posiadając imienne dokumenty stwierdzające poniesienie tych wydatków (w roku podatkowym, którego rozliczenie dotyczy) i potwierdzenia zapłaty (przelew, karta – z Pani rachunku bankowego) wykazują w sposób wystarczający, że Pani osobiście je poniosła. Poza tym, ustawa wymaga wpisania tylko rodzaju zakupionego towaru/usługi nie określając katalogu akceptowanych sformułowań i nie zobowiązując lekarzy do wystawiania również wg tego katalogu skierowań (tutaj także, jak wykazała Pani powyżej, panuje pełna dowolność w nazewnictwie poszczególnych zabiegów rehabilitacyjnych i leczniczo-rehabilitacyjnych).

Ad. 5

Według Pani, w myśl art. 26 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 26 ust. 7a pkt 6b i ust. 7 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, na to pytanie odpowiedź jest twierdząca, ponieważ opisane zabiegi stanowią wydatki na cele rehabilitacyjne oraz wydatki związane z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych, poniesionych w roku podatkowym przez podatnika będącego osobą niepełnosprawną. Faktury tak wystawione są podstawą odliczeń, ponieważ podatnik nie może ponosić ujemnych konsekwencji niedoprecyzowania przepisów o sposobie wystawiania faktur, opisów usług i braku staranności osób wystawiających dokumenty podatkowe. Ważne są faktycznie przeprowadzone zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne przywracające funkcje poznawcze i inne funkcje mózgu, regulujące jego pracę, w celu powrotu do zdrowia, a nie niedbałość pracowników przy wystawianiu faktur, wyników badań i zaświadczeń. Niezrozumiałe jest, że ta sama placówka w różnych dokumentach używa różnych nazw, wprowadzając w błąd podatnika.

W myśl art. 26 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 26 ust. 7a pkt 6b i art. 26 ust. 7 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych posiadając imienne dokumenty stwierdzające poniesienie tych wydatków (w roku podatkowym, którego rozliczenie dotyczy) i potwierdzenia zapłaty (przelew, karta – z Pani rachunku bankowego) wykazują w sposób wystarczający, że osobiście je Pani poniosła. Poza tym, ustawa wymaga wpisania tylko rodzaju zakupionego towaru/usługi nie określając katalogu akceptowanych sformułowań i nie zobowiązując lekarzy do wystawiania również wg tego katalogu skierowań (tutaj także, jak wykazała Pani powyżej, panuje pełna dowolność w nazewnictwie poszczególnych zabiegów rehabilitacyjnych i leczniczo-rehabilitacyjnych). Ustawa nie wymaga także, aby wystawiający fakturę w nazwie miał to, co na szyldzie, czy w wystawianych przez siebie opisach badań. Nie ma Pani dostępu do rejestru NIP, ale może przypuszczać, że p. D.D. wykonująca te badania i zabiegi rehabilitacyjno-lecznicze została tam wpisana.

Ad. 6

Według Pani - w myśl art. 26 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 26 ust. 7a pkt 6b i ust. 7 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – na to pytanie odpowiedź jest twierdząca, ponieważ opisane zabiegi stanowią wydatki na cele rehabilitacyjne oraz wydatki związane z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych, poniesionych w roku podatkowym przez podatnika będącego osobą niepełnosprawną. Faktury tak wystawione są podstawą odliczeń, ponieważ podatnik nie może ponosić ujemnych konsekwencji niedoprecyzowania przepisów o sposobie wystawiania faktur, opisów usług i braku staranności osób wystawiających dokumenty podatkowe. Ważne są faktycznie przeprowadzone zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne przywracające funkcje poznawcze i inne funkcje mózgu, regulujące jego pracę, w celu powrotu do zdrowia, a nie niedbałość pracowników przy wystawianiu faktur, wyników badań i zaświadczeń. Niezrozumiałe jest, że ta sama placówka w różnych dokumentach używa różnych nazw, wprowadzając w błąd podatnika. W myśl art. 26 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 26 ust. 7a pkt 6b i art. 26 ust. 7 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych posiadając imienne dokumenty stwierdzające poniesienie tych wydatków (w roku podatkowym, którego rozliczenie dotyczy) i potwierdzenia zapłaty (przelew, karta – z Pani rachunku bankowego) wykazują w sposób wystarczający, że Pani je osobiście poniosła. Poza tym, ustawa wymaga wpisania tylko rodzaju zakupionego towaru/usługi nie określając katalogu akceptowanych sformułowań i nie zobowiązując lekarzy do wystawiania również wg tego katalogu skierowań (tutaj także, jak wykazała Pani powyżej, panuje pełna dowolność w nazewnictwie poszczególnych zabiegów rehabilitacyjnych i leczniczo-rehabilitacyjnych). Ustawa nie wymaga także aby wystawiający fakturę w nazwie miał to, co na szyldzie, czy w wystawianych przez siebie opisach badań. Nie ma Pani dostępu do rejestru NIP, ale może przypuszczać, że p. D.D. wykonująca te badania i zabiegi rehabilitacyjno-lecznicze została tam wpisana.

Ad. 7

W Pani ocenie – w myśl art. 26 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 26 ust. 7a pkt 14 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przysługuje Pani odliczenie kosztów utrzymania swojego pojazdu również za rok 2023, ponieważ niepełnosprawność datowana jest od dnia 22 listopada 2023 r. (orzeczenie PZON wydano w styczniu 2024 r., co opisano powyżej) i nie ma znaczenia, że ubezpieczenie za auto zapłaciła Pani na początku roku, skoro dotyczy ono okresu od kwietnia 2023 r. do kwietnia 2024 r., a potem regularnie lat następnych (do kwietnia 2022 r. samochód oczywiście też był ubezpieczony).

Przepis art. 26 ust. 7a pkt 14 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie stanowi o używaniu samochodu przez 12 miesięcy. Art. 26 ust. 1 pkt 6 tej ustawy nie stanowi o wydatkach ponoszonych w określonych dniach, proporcjonalnie, czy za określone miesiące. Zatem, skoro zapłaciła Pani kilka tysięcy złotych jedynie za ubezpieczenia, to może odliczyć kwotę 2 280 zł, ponieważ nigdzie w ustawie nie wskazano, że powinna ją Pani zmodyfikować proporcjonalnie do liczby dni w roku, od kiedy ustalono niepełnosprawność. Poza tym oczywistym jest, że ponosiła Pani wydatki na paliwo, których nie musi dokumentować według art. 26 ust. 7c tej ustawy.

Polisa OC, AC, NNW jest kosztem utrzymania pojazdu zazwyczaj opłacanym za cały rok jednorazowo (opłacanie jej w systemie ratalny podnosi jej koszt o znaczną sumę), podobnie jak przegląd rejestracyjny opłacany za cały rok przy badaniu technicznym pojazdu. Ubezpieczenie AC i Assistance jest niezbędne osobie niepełnosprawnej w razie zdarzenia na drodze, czy awarii – daje gwarancję, że osoba taka uzyska pomoc, zostanie jej zapewniony transport zastępczy, czy nocleg oraz holowanie pojazdu. Nie zawsze udaje się bowiem ustalić sprawcę wypadku, czy innego zdarzenia.

Jak trafnie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia z 12 grudnia 2012 r. (I SA/Po 865/12, LEX nr 1233575) -  art. 26 ust. 1 pkt 6 i ust. 7d u.p.d.o.f. nie wynika, że od dochodu można odliczyć wyłącznie wydatki określone w art. 26 ust. 7a u.p.d.o.f. poniesione po uzyskaniu orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Z literalnej wykładni powołanego przepisu wynika, że warunkiem odliczenia wydatku poniesionego na cele rehabilitacyjne jest posiadanie przez osobę, która poniosła wydatek, np. orzeczenia o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności, co należy rozumieć, że podatnik ma prawo do ulgi rehabilitacyjnej poprzez odliczenie od dochodu poniesionych wydatków (określonych w art. 26 ust. 7a), jeśli w momencie odliczenia posiada, m.in. stosowne orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, z którego wynika, że w okresie poniesienia wydatku niepełnosprawność istniała.

Ad. 8

W Pani ocenie – w myśl art. 26 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 26 ust. 7a pkt  14 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – przysługuje Pani odliczenie kosztów utrzymania swojego pojazdu w 2023 r., ponieważ niepełnosprawność datowana jest od dnia 22 listopada 2023 r. (orzeczenie PZON wydano w styczniu 2024 r., co opisano powyżej) i nie ma znaczenia, że ubezpieczenie za auto zapłaciła Pani na początku roku, skoro dotyczy ono okresu od kwietnia 2023 r. do kwietnia 2024 r.

Przepis art. 26 ust. 7a pkt 14 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie stanowi o używaniu samochodu przez 12 miesięcy, nie precyzuje, w którym dniu ma być poniesiony wydatek na auto. Art. 26 ust. 1 pkt 6 tej ustawy nie stanowi o wydatkach ponoszonych w określonych dniach, proporcjonalnie, czy za określone miesiące. Zatem, skoro zapłaciła Pani kilka tysięcy złotych jedynie za ubezpieczenia, to może odliczyć kwotę 2 280 zł, ponieważ nigdzie w ustawie nie wskazano, że powinna ją Pani zmodyfikować proporcjonalnie do liczby dni w roku, od kiedy ustalono niepełnosprawność. Poza tym, oczywistym jest, że ponosiła Pani wydatki na paliwo, których nie musi dokumentować według art. 26 ust. 7c tej ustawy.

Polisa OC, AC, NNW jest kosztem utrzymania pojazdu zazwyczaj opłacanym za cały rok jednorazowo (opłacanie jej w systemie ratalny podnosi jej koszt o znaczną sumę), podobnie jak przegląd rejestracyjny opłacany za cały rok przy badaniu technicznym pojazdu. Ubezpieczenie AC i Assistance jest niezbędne osobie niepełnosprawnej w razie zdarzenia na drodze, czy awarii – daje gwarancję, że osoba taka uzyska pomoc, zostanie jej zapewniony transport zastępczy, czy nocleg oraz holowanie pojazdu. Nie zawsze udaje się bowiem ustalić sprawcę wypadku, czy innego zdarzenia.

Jak trafnie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia z 12 grudnia 2012 r. (I SA/Po 865/12, LEX nr 1233575) - art. 26 ust. 1 pkt 6 i ust. 7d u.p.d.o.f. nie wynika, że od dochodu można odliczyć wyłącznie wydatki określone w art. 26 ust. 7a u.p.d.o.f. poniesione po uzyskaniu orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Z literalnej wykładni powołanego przepisu wynika, że warunkiem odliczenia wydatku poniesionego na cele rehabilitacyjne jest posiadanie przez osobę, która poniosła wydatek, np. orzeczenia o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności, co należy rozumieć, że podatnik ma prawo do ulgi rehabilitacyjnej poprzez odliczenie od dochodu poniesionych wydatków (określonych w art. 26 ust. 7a), jeśli w momencie odliczenia posiada, m.in. stosowne orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, z którego wynika, że w okresie poniesienia wydatku niepełnosprawność istniała.

Ad. 9

W Pani ocenie – w myśl art. 26 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 26 ust. 7a pkt  14 i art. 26 ust. 7c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – przysługuje Pani odliczenie kosztów utrzymania swojego pojazdu bowiem, oczywistym jest, że aby się nim poruszać (dojazdy na zabiegi rehabilitacyjne i leczniczo-rehabilitacyjne) musiała Pani ponosić wydatki na paliwo, których nie musi dokumentować wg art. 26 ust. 7c tej ustawy. Ceny paliw, przeglądu rejestracyjnego i ubezpieczeń uzasadniają odliczenie całej kwoty 2 280. Pani zdaniem, wystarczy okazać dowód rejestracyjny i dane z systemu mObywatel, aby wykazać, że pojazd osobowy był dopuszczony do ruchu i ubezpieczony, poza tym regularne płatności kartą na stacji paliw potwierdzają, że wydatki były ponoszone z Pani rachunku bankowego i nie musi Pani posiadać faktur, ponieważ nie prowadzi Pani działalności gospodarczej.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest w części nieprawidłowe i w części prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2647 ze zm.; Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.; Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.; Dz. U. z 2026 r. poz. 592):

Rodzaje wydatków na cele rehabilitacyjne uprawniające do odliczeń od dochodu przed opodatkowaniem zawiera art. 26 ust. 7a ww. ustawy, zaś zasady i warunki dokonywania tych odliczeń określone zostały w ust. 7 i 7b – 7g tego artykułu.

Przepis art. 26 ust. 7a ww. ustawy stanowi, że:

Katalog wydatków zawarty w art. 26 ust. 7a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest katalogiem zamkniętym, co oznacza, że odliczeniu podlegają jedynie wydatki enumeratywnie w nim wymienione. Rozszerzająca interpretacja przepisu art. 26 ust. 7a cyt. ustawy jest niedozwolona.

Zgodnie z art. 26 ust. 7d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

W myśl art. 26 ust. 7f ww. ustawy:

Ponadto, zgodnie z art. 26 ust. 7g ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Odrębnymi przepisami, o których mowa w art. 26 ust. 7d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, są uregulowania zawarte w ustawie z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 44 ze zm.):

Stosownie do art. 1 tej ustawy:

Na mocy art. 3 ust. 1 ww. ustawy:

Z art. 3 ust. 2 ww. ustawy wynika, że:

Zatem ustawa o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych wyraźnie rozróżnia orzeczenia o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności od innych orzeczeń i w dalszych przepisach szczegółowo reguluje tryb orzekania o niepełnosprawności.

Stosownie do treści art. 26 ust. 7 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Zgodnie z art. 26 ust. 7c ww. ustawy:

Na podstawie art. 26 ust. 7b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Zgodnie z art. 26 ust. 13a ww. ustawy:

Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że w następstwie wypadku, który miał miejsce 17 listopada 2022 r. doznała Pani licznych obrażeń ciała. W związku z tym, na mocy orzeczenia Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności z dnia 15 stycznia 2024 r. została Pani zaliczona do lekkiego stopnia niepełnosprawności datowanego od dnia 22 listopada 2023 r. Orzeczenie zostało wydane  do dnia 31 stycznia 2026 r. Następnie, na mocy dokumentu „Zaświadczenie Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w X potwierdzające złożenie wniosku i określające termin ważności dotychczasowego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności” z dnia 12 stycznia 2026 r. przedłużono jego ważność do dnia 31 lipca 2026 r. W dniu 17 kwietnia 2026 r. odbyła się kolejna komisja lekarska PZON i ustalono Pani stopień niepełnosprawności „lekki” do dnia 30 kwietnia 2029 r. W orzeczeniu stwierdzono, że wymaga Pani „konieczności zaopatrzenia w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze oraz pomoce techniczne ułatwiające funkcjonowanie”.

Natomiast, na podstawie orzeczenia lekarza orzecznika ZUS z 9 września 2025 r. stwierdzono, że jest Pani „trwale niezdolna do pełnienia obowiązków sędziego z powodu choroby lub utraty sił”. Wskazała Pani, że powyższe orzeczenie zostało wydane na postawie art. 94d § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych. Z przepisu art. 91 § 9 tej ustawy wynika, że sędziowie nie podlegają ubezpieczeniom społecznym, w tym ubezpieczeniom emerytalnym, rentowym, chorobowym, wobec tego ZUS nie wydaje decyzji rentowej, a jedynie orzeczenie o stwierdzeniu trwałej niezdolności do pełnienia obowiązków sędziego.

W tym miejscu trzeba podkreślić, że wszelkie ulgi i zwolnienia podatkowe są odstępstwem od zasady powszechności opodatkowania, wynikającej z art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78 poz. 483 ze zm.), stanowiącego, że:

Oznacza to, że wszelkie odstępstwa od tej zasady, muszą bezwzględnie wynikać z przepisów prawa i być interpretowane ściśle z jego literą. Co więcej, zgodnie z konstrukcją i systematyką ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wszelkie ulgi i zwolnienia podatkowe stanowią wyjątek od generalnej zasady powszechności opodatkowania wyrażonej w art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Stąd też, korzystanie z każdej preferencji podatkowej, w tym ulgi przewidzianej w art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, uzależnione jest od spełnienia wszystkich przesłanek wymaganych do jej zastosowania. Tak więc, przepisy regulujące prawo do preferencyjnego rozliczenia powinny być interpretowane ściśle; niedopuszczalna jest ich interpretacja rozszerzająca.

Z przytoczonego powyżej przepisu art. 26 ust. 7d pkt 1-2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że podstawowym warunkiem odliczenia wydatków na cele rehabilitacyjne jest m.in. posiadanie przez osobę, która poniosła wydatek, orzeczenia o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności bądź posiadanie decyzji przyznającej rentę z tytułu całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy, rentę szkoleniową albo rentę socjalną. Zatem, orzeczenie wydane dla Pani przez lekarza orzecznika ZUS nie jest dokumentem, który spełnia powyższe wymogi ponieważ, stwierdza się w nim o trwałej niezdolności do pełnienia przez Panią obowiązków sędziego, jednocześnie nie przyznając renty z tytułu całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy. Powyższe orzeczenie nie stanowi również wskazanego w art. 26 ust. 7g orzeczenia o niepełnosprawności wydanego przez właściwy organ na podstawie odrębnych przepisów obowiązujących do dnia 31 sierpnia 1997 r.

Natomiast, dokumentem, który uprawnia do odliczenia wydatków w ramach ulgi rehabilitacyjnej – jest – w myśl art. 26 ust. 7d pkt 1 – orzeczenie o zakwalifikowaniu Pani przez organy orzekające do lekkiego stopnia niepełnosprawności.

Zatem, należy stwierdzić, że ma Pani prawo skorzystania z ulgi rehabilitacyjnej, na podstawie przyznanego Jej orzeczenia o niepełnosprawności, o którym mowa w art. 26 ust. 7d pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wydanego 15 stycznia 2024 r. przez Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności, w którym to orzeczeniu Pani niepełnosprawność datowana jest od 22 listopada 2023 r.

W związku z powyższym, Pani stanowisko dotyczące uznania, że zarówno orzeczenie o stopniu niepełnosprawności wydane przez Powiatowy Zespół Orzekania o Niepełnosprawności, jak i orzeczenie lekarza orzecznika ZUS stanowią niezależną postawę do odliczeń od dochodu wydatków na cele rehabilitacyjne należało uznać za nieprawidłowe.

Następną Pani wątpliwość budzi możliwość odliczenia przez Panią w ramach ulgi rehabilitacyjnej wydatków poniesionych na: badania EEG, QEEG, EMG, test uwagi słuchowej, badanie tomografii komputerowej mózgu/kręgosłupa, badanie rezonansu magnetycznego mózgu/kręgosłupa,  porady lekarzy specjalizacji: neurolog, laryngolog, neurochirurg, psychiatra, ortopeda, kosztów terapii mózgu opisanej w fakturach jako: „terapia mikropolaryzacji”, „treningi EEG biofeedback”, „sesja mikropolaryzacji”, „terapia audio-psycho-fonologiczna metodą Tomatisa”, „terapia metodą Tomatisa”

Zauważyć należy, że w przepisie art. 26 ust. 7a pkt 6b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wydatkami, które uprawniają do odliczenia w ramach ulgi rehabilitacyjnej, są wydatki poniesione na odpłatność za zabiegi rehabilitacyjne lub leczniczo-rehabilitacyjne.

Ponieważ ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera jednak definicji pojęcia „zabieg”, „rehabilitacja”, ani „zabieg leczniczo-rehabilitacyjny”, konieczne jest zatem ich wyjaśnienie w oparciu o definicje encyklopedyczne.

Zgodnie ze „Słownikiem wyrazów obcych” i Encyklopedią PWN, zabieg to interwencja mająca na celu wywołanie określonego skutku, zwykle przeciwdziałająca czemuś (np. skutkom choroby), będąca środkiem zaradczym.

Z kolei „rehabilitacja” to przywrócenie choremu sprawności fizycznej i psychicznej, poprzez stosowanie odpowiednich zabiegów leczniczych lub „przystosowanie do normalnego życia w społeczeństwie osób, które utraciły sprawność fizyczną lub psychiczną bądź mają wady wrodzone”, rehabilitacja lecznicza zaś to  połączenie leczenia z postępowaniem usprawniającym, które obejmuje zabiegi fizykoterapeutyczne, wodolecznictwo, światłolecznictwo, elektrolecznictwo, mechanoterapię i kinezyterapię.

W konsekwencji, skoro zabiegi rehabilitacyjne pod nazwą: terapia mikropolaryzacji, trening EEG biofeedback, sesja mikropolaryzacji, terapia audio-psycho-fonologiczna metodą Tomatisa, terapia metodą Tomatisa, z których Pani korzysta, są to zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne służące poprawie Pani stanu zdrowia, stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności oraz posiada Pani zaświadczenie wystawione przez lekarza o konieczności ich stosowania, to stwierdzić należy, że poniesione przez Panią wydatki za ww. zabiegi stanowią tytuł do odliczenia tychże wydatków od dochodu w ramach ulgi rehabilitacyjnej.

W związku z tym, ma Pani prawo do odliczenia od dochodu w ramach ww. ulgi wydatków poniesionych na terapia mikropolaryzacji, trening EEG biofeedback, sesja mikropolaryzacji, terapia audio-psycho-fonologiczna metodą Tomatisa, terapia metodą Tomatisa, prowadzone przez wykwalifikowanych specjalistów posiadających odpowiednie kwalifikacje zawodowe, na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 26 ust. 7a pkt 6b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W tej części Pani stanowisko jest prawidłowe.

Chciałaby Pani także odliczyć w ramach ulgi na cele rehabilitacyjne wydatki poniesione na: badania EEG, QEEG, EMG, test uwagi słuchowej, badanie tomografii komputerowej mózgu/kręgosłupa, badanie rezonansu magnetycznego mózgu/kręgosłupa, porady lekarzy specjalizacji: neurolog, laryngolog, neurochirurg, psychiatra, ortopeda.

Ponieważ – jak już wcześniej wskazano – katalog ulg wymienionych w art. 26 ust. 7a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest katalogiem zamkniętym, oznacza to, że odliczeniu podlegają jedynie wydatki enumeratywnie w nim wymienione.

Niewątpliwie porady lekarskie są niezbędne z medycznego punktu widzenia, jednakże wydatek związany z takimi poradami nie mieści się w katalogu wydatków podlegających odliczeniu w ramach ulgi rehabilitacyjnej. Porady takie oznaczają poddanie się oględzinom lekarskim w celu określenia stanu zdrowia i zasięgnięcia porady medycznej, zatem nie należy utożsamiać takich konsultacji z zabiegami, o których mowa w art. 26 ust. 7a pkt 6b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 28 listopada 2013 r. sygn. akt II FSK 2853/11:

W świetle powyższego uznać należy, że wydatki poniesione na porady lekarzy specjalizacji: neurolog, laryngolog, neurochirurg, psychiatra, ortopeda, nie mogą podlegać odliczeniu w ramach ulgi rehabilitacyjnej.

Wyjaśnić również należy, że specjalistycznych badań diagnostycznych, tj. badania EEG, QEEG, EMG, testu uwagi słuchowej, badania tomografii komputerowej mózgu/kręgosłupa, badania rezonansem magnetycznym mózgu/kręgosłupa, nie sposób utożsamiać z zabiegami rehabilitacyjnymi lub leczniczo-rehabilitacyjnymi, o których mowa w art. 26 ust. 7a pkt 6b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wydatki na badania również nie zostały wymienione w żadnej innej kategorii wydatków zawartych w zamkniętym katalogu wydatków rehabilitacyjnych zawartym w art. 26 ust. 7a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Tutejszy organ nie kwestionuje zatem konieczności przeprowadzenia ww. badań diagnostycznych, jednakże z uwagi na fakt, że nie można ich zakwalifikować do żadnej kategorii wydatków na cele rehabilitacyjne, to wydatki poniesione na ich sfinansowanie nie uprawniają do zastosowania odliczeń w ramach ulgi rehabilitacyjnej.

W związku z tym, nie przysługuje Pani prawo do odliczenia od dochodu w ramach ww. ulgi wydatków poniesionych na badania EEG, QEEG, EMG, test uwagi słuchowej, badania tomografii komputerowej mózgu/kręgosłupa, badania rezonansem magnetycznym mózgu/kręgosłupa, na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 26 ust. 7a pkt 6b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W tej kwestii Pani stanowisko jest zatem nieprawidłowe.

Przechodząc następnie do kwestii właściwego dokumentowania poniesionych przez Panią wydatków, należy wskazać, że z uregulowań zawartych w art. 26 ust. 7 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że, aby mogła Pani odliczyć poniesiony wydatek w ramach ulgi rehabilitacyjnej, powinna go Pani właściwie udokumentować. Taki dokument powinien zawierać w szczególności:

• dane identyfikujące kupującego (odbiorcę usługi lub towaru) i sprzedającego towar lub usługę,
• rodzaj zakupionego towaru lub usługi oraz,
• kwotę zapłaty.

Jak wskazała Pani we wniosku, na wszystkie opisane wydatki posiada Pani imienne (wystawione na Panią) faktury, rachunki, potwierdzenia przelewu z Pani rachunku bankowego i potwierdzenia płatności Pani kartą debetową.

Zatem, wskazane przez Panią dokumenty spełniają wymogi wymienione w powołanym powyżej przepisie. W konsekwencji, na podstawie tych dokumentów, jest możliwe odliczenie od podstawy opodatkowania wydatków poniesionych przez Panią na zabiegi rehabilitacyjne i leczniczo-rehabilitacyjne na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 26 ust. 7 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Tym samym Pani stanowisko w tym zakresie jest prawidłowe.

Z analizy cytowanego powyżej art. 26 ust. 7a pkt 14 ww. ustawy wynika, że aby skorzystać z możliwości odliczenia od dochodu w ramach ulgi rehabilitacyjnej poniesionych wydatków związanych z używaniem samochodu osobowego należy:

·         być osobą niepełnosprawną lub mieć na utrzymaniu osobę niepełnosprawną albo dziecko niepełnosprawne, które nie ukończyło 16. roku życia,

·         być właścicielem (współwłaścicielem) samochodu osobowego,

·         ponieść z tego tytułu wydatki.

Zauważyć należy, że odliczeniu od dochodu podlegają co do zasady wydatki poniesione od daty uzyskania orzeczenia o niepełnosprawności, chyba że w orzeczeniu tym wskazano, że niepełnosprawność datowana jest wcześniej niż data wydania orzeczenia. W takiej sytuacji podatnik może odliczyć wydatki poniesione po dniu wskazanym w orzeczeniu jako data ustalenia niepełnosprawności.

Skoro więc w orzeczeniu o zakwalifikowaniu Pani do lekkiego stopnia niepełnosprawności, wydanym 15 stycznia 2024 r. wskazano, że Pani niepełnosprawność datowana jest od 22 listopada 2023 r., to uznać należy, że dopiero wydatki na cele rehabilitacyjne poniesione od tego momentu przez Panią jako osobę niepełnosprawną, może Pani stosownie do art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych odliczać od uzyskanego dochodu. Zatem brak jest podstaw prawnych do tego, aby w związku z poniesieniem na początku 2023 r. wydatków na ubezpieczenie pojazdu OC, AC, NNW, mogła je Pani odliczyć w ramach ulgi rehabilitacyjnej. Wydatki te zostały bowiem poniesione przed datą ustalenia Pani niepełnosprawności.

W związku z tym – nie kwestionując zasadności i konieczności poniesienia przez Panią ww. wydatków stwierdzić należy, że nie może Pani dokonać ich odliczenia, bowiem ww. wydatki zostały poniesione przed dniem 22 listopada 2023 r., tj. przed dniem, od którego datowana jest Pani niepełnosprawność.

Zatem, w tej części Pani stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

Należy wyjaśnić, że pod pojęciem wydatków dotyczących eksploatacji samochodu osobowego należy rozumieć nie tylko koszty ubezpieczenia czy samego przejazdu, ale i koszty utrzymania samochodu takie jak koszty przeglądów technicznych, napraw, zakupu części. W przypadku wydatków poniesionych na używanie samochodu osobowego nie jest natomiast wymagane posiadanie dokumentów stwierdzających ich wysokość. Jednakże, na żądanie organów podatkowych podatnik jest obowiązany przedstawić dowody niezbędne do ustalenia prawa do odliczenia. W kontekście przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, dowodami tymi będą np. orzeczenie o niepełnosprawności oraz dowód rejestracyjny samochodu. Jeżeli przepisy prawa nie wymagają urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego w drodze zaświadczenia, dowodem może być również odebrane od strony, na jej wniosek, oświadczenie złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania, dotyczące, np. poniesienia wydatku. Organ podatkowy weryfikujący zeznanie roczne w zakresie poprawności dokonanych odliczeń, ma również prawo domagać się od podatnika przedstawienia okoliczności związanych z poniesionymi wydatkami.

Wskazać jednocześnie należy, że określona w ustawie kwota 2 280 zł jest maksymalną kwotą, która może być odliczona za dany rok podatkowy tytułem poniesienia ww. wydatków i to niezależnie od tego, czy osoba niepełnosprawna posiadała orzeczenie o niepełnosprawności i była właścicielem samochodu osobowego przez cały rok, czy też uzyskała to orzeczenie lub nabyła własność/współwłasność ww. samochodu w trakcie roku podatkowego.

Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego wynika, że jest Pani właścicielem samochodu osobowego i ponosi Pani wydatki na jego użytkowanie dojeżdżając na zabiegi rehabilitacyjne i leczniczo-rehabilitacyjne.

Mając na względzie przedstawiony we wniosku stan faktyczny oraz powołane przepisy prawa stwierdzić należy, że spełnia Pani warunki uprawniające do odliczenia od dochodu w ramach ulgi rehabilitacyjnej wydatków poniesionych na używanie samochodu osobowego, poniesione przez Panią od 22 listopada 2023 r., tj. od daty ustalenia dla Pani stopnia niepełnosprawności, na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 26 ust. 7a pkt 14 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zatem, przysługuje Pani odliczenie ww. wydatków za rok podatkowy 2023 do kwoty przysługującego Pani limitu, tj. 2 280 zł.

Zatem, w tym zakresie Pani stanowisko jest prawidłowe.

Ponadto wskazuję, że skoro orzeczenie dla Pani zostało wydane na okres do 30 kwietnia 2029 r., to uprawnienie do omawianej ulgi będzie Pani przysługiwać za lata następne do dnia obowiązywania orzeczenia o Pani niepełnosprawności, jeżeli nie zmienią się opisane okoliczności sprawy lub nie ulegną zmianie przepisy prawa podatkowego w tym zakresie.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Należy wskazać, że interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku w kontekście zadanego pytania (pytań) i własnego stanowiska, natomiast nie rozstrzyga innych kwestii wynikających z opisu sprawy, które nie były przedmiotem pytania (pytań) i własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej.

Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego czy kontrolnego. Organ przy wydawaniu interpretacji indywidualnych w trybie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622), opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) podanym we wniosku - nie prowadzi postępowania dowodowego. Przy wydawaniu niniejszej interpretacji Organ dokonał wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) jest zgodny ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. Jeżeli zatem, przedstawiony we wniosku stan faktyczny będzie różnił się od występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Pani w zakresie zaistniałego stanu faktycznego. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu opisu sprawy przedstawionego we wniosku, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

W odniesieniu do powołanego przez Panią we własnym stanowisku orzeczenia sądu należy stwierdzić, że zostało ono wydane w indywidualnej sprawie i nie jest wiążące dla Organu wydającego przedmiotową interpretację. Każdą sprawę Organ podatkowy jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·         Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.