0113-KDIPT2-1.4011.706.2026.1.RK

Interpretacja indywidualna
– stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

16 września 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 16 września 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy kosztów uzyskania przychodów. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest lekarzem dentystą prowadzącym pozarolniczą działalność gospodarczą, w ramach której świadczy usługi stomatologiczne. Dochody z prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej Wnioskodawca opodatkowuje na zasadach ogólnych według skali podatkowej. W ramach prowadzonej działalności Wnioskodawca wykonuje zabiegi stomatologiczne wymagające pracy z dużą precyzją oraz wykorzystuje w tym celu mikroskop zabiegowy. Mikroskop stanowi narzędzie wykorzystywane bezpośrednio podczas świadczenia usług stomatologicznych.

Wnioskodawca posiada wadę wzroku wymagającą korekcji. W indywidualnych warunkach pracy Wnioskodawcy korzystanie z okularów korekcyjnych podczas wykonywania zabiegów z użyciem mikroskopu nie pozwala Wnioskodawcy na prawidłowe korzystanie z mikroskopu zabiegowego. W celu prawidłowego wykonywania takich zabiegów, Wnioskodawca musi stosować soczewki kontaktowe zamiast okularów korekcyjnych. Bez zastosowania soczewek kontaktowych Wnioskodawca nie jest w stanie prawidłowo wykonywać zabiegów stomatologicznych wymagających pracy przy użyciu mikroskopu.

Konieczność stosowania soczewek kontaktowych wynika zatem nie tylko z potrzeby korekcji wzroku, ale również ze specyfiki wykonywanych przez Wnioskodawcę czynności zawodowych oraz sposobu świadczenia przez Wnioskodawcę usług stomatologicznych przy wykorzystaniu mikroskopu.

Podczas wykonywania zabiegów stomatologicznych, w szczególności podczas opracowywania twardych tkanek zębów oraz materiałów stomatologicznych przy użyciu instrumentów obrotowych, powstaje aerozol oraz drobne cząstki materiału. Wnioskodawca wykonuje zatem pracę w środowisku zawodowym, w którym występuje ekspozycja oczu na aerozol oraz drobne cząstki powstające podczas wykonywania zabiegów.

Wnioskodawca ponosi wydatki na zakup soczewek kontaktowych wykorzystywanych w opisany powyżej sposób podczas prowadzenia działalności gospodarczej i wykonywania zabiegów stomatologicznych z wykorzystaniem mikroskopu. Zakupy soczewek są dokumentowane dokumentami potwierdzającymi ich nabycie.

Opisany sposób wykorzystania soczewek kontaktowych stanowi stan faktyczny. Jednocześnie Wnioskodawca zamierza w przyszłości nadal wykonywać zabiegi stomatologiczne przy użyciu mikroskopu oraz w związku z tym nadal nabywać i stosować soczewki kontaktowe w opisany powyżej sposób. Przyszłe zakupy soczewek będą związane z dalszym wykonywaniem przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej w zakresie usług stomatologicznych. Zdarzenie przyszłe będzie zatem odpowiadało opisanemu powyżej stanowi faktycznemu, a zmianie ulegać będzie jedynie moment poniesienia kolejnych wydatków na zakup soczewek kontaktowych.

Poza wykonywaniem opisanych czynności zawodowych, Wnioskodawca korzysta z okularów korekcyjnych. Soczewki kontaktowe nabywa i stosuje w związku z koniecznością wykonywania pracy zawodowej przy użyciu mikroskopu zabiegowego.

Pytanie

Czy wydatki ponoszone przez Wnioskodawcę na zakup soczewek kontaktowych wykorzystywanych w sposób opisany w przedstawionym stanie faktycznym oraz zdarzeniu przyszłym, mogą stanowić koszty uzyskania przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej Wnioskodawcy, na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

Pana stanowisko w sprawie

Wydatki ponoszone na zakup soczewek kontaktowych, wykorzystywanych w sposób przedstawiony w opisie stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, mogą stanowić koszty uzyskania przychodów z prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 tej ustawy.

W ocenie Wnioskodawcy, w przedstawionym stanie faktycznym istnieje rzeczywisty, racjonalny i gospodarczo uzasadniony związek pomiędzy wydatkiem na zakup soczewek kontaktowych a prowadzoną działalnością gospodarczą.

Wnioskodawca wykonuje zawód lekarza dentysty i w ramach prowadzonej działalności świadczy usługi stomatologiczne wykonywane między innymi przy użyciu mikroskopu zabiegowego. Ze względu na posiadaną wadę wzroku wykonywanie tych czynności wymaga korekcji wzroku.

Jednocześnie w indywidualnych warunkach pracy, korzystanie z okularów korekcyjnych podczas takich zabiegów nie pozwala Wnioskodawcy na prawidłowe korzystanie z mikroskopu zabiegowego. W celu prawidłowego wykonywania tych czynności konieczne jest zatem zastosowanie innej formy korekcji wzroku – soczewek kontaktowych.

Tym samym ponoszony wydatek nie wynika wyłącznie z samego faktu posiadania przez Wnioskodawcę wady wzroku. O ile konieczność korekcji wzroku ma charakter osobisty, o tyle konieczność zastosowania konkretnego sposobu tej korekcji, tj. soczewek kontaktowych zamiast okularów, wynika bezpośrednio ze specyfiki i technologii wykonywania działalności zawodowej Wnioskodawcy. Bez zastosowania soczewek kontaktowych Wnioskodawca nie może prawidłowo wykonywać części usług stomatologicznych wymagających wykorzystania mikroskopu zabiegowego.

Wydatek na ich zakup pozostaje więc w funkcjonalnym związku z możliwością wykonywania usług stanowiących źródło przychodów z działalności gospodarczej.

W ocenie Wnioskodawcy, należy odróżnić przedstawioną sytuację od przypadków, w których przedsiębiorca nabywa okulary lub soczewki korekcyjne wyłącznie w celu korekcji posiadanej wady wzroku, a sposób wykonywania działalności gospodarczej nie determinuje wyboru określonej metody korekcji.

W przedstawionym stanie faktycznym to szczególny sposób wykonywania usług – praca z wykorzystaniem mikroskopu zabiegowego – powoduje konieczność stosowania soczewek kontaktowych zamiast okularów.

Wykorzystanie mikroskopu zabiegowego przez Wnioskodawcę służy wykonywaniu świadczeń stomatologicznych z wysoką precyzją oraz należytą starannością, z uwzględnieniem dobra i bezpieczeństwa pacjenta.

Zgodnie z art. 4 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty, lekarz ma obowiązek wykonywać zawód zgodnie ze wskazaniami aktualnej wiedzy medycznej, dostępnymi mu metodami i środkami, zasadami etyki zawodowej oraz z należytą starannością.

Art. 8 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta, przewiduje również prawo pacjenta do świadczeń zdrowotnych udzielanych z należytą starannością.

Wnioskodawca wykorzystuje mikroskop zabiegowy jako dostępne narzędzie umożliwiające zwiększenie precyzji wykonywanych procedur. W indywidualnych warunkach Wnioskodawcy prawidłowe korzystanie z tego narzędzia wymaga zastosowania soczewek kontaktowych zamiast okularów korekcyjnych.

Wydatek na soczewki pozostaje zatem związany nie tylko z techniczną możliwością wykonywania określonych usług generujących przychód lecz również ze sposobem, w jaki Wnioskodawca realizuje zawodowy obowiązek wykonywania świadczeń z należytą starannością.

Dodatkowym elementem związanym ze specyfiką wykonywanej działalności jest środowisko pracy lekarza dentysty. Podczas opracowywania twardych tkanek zębów i materiałów stomatologicznych przy użyciu instrumentów obrotowych powstają aerozole oraz drobne cząstki materiału. Okoliczność ta dodatkowo wskazuje, że warunki funkcjonowania i ochrony narządu wzroku pozostają związane ze specyfiką wykonywanych czynności zawodowych.

Pomocniczo Wnioskodawca wskazuje, że w przepisach dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy, w katalogu rodzajów środków ochrony twarzy i oczu, wymieniono m.in. soczewki kontaktowe, w tym wydawane na receptę. Okoliczność tę Wnioskodawca przywołuje wyłącznie jako dodatkowe potwierdzenie, że stosowanie soczewek kontaktowych może pozostawać w związku ze szczególnymi warunkami wykonywania czynności zawodowych.

Jednocześnie wydatki na zakup soczewek kontaktowych nie zostały wskazane w art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jako wydatki wprost wyłączone z kosztów uzyskania przychodów.

W przedstawionej sprawie zachodzi zatem związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy ponoszonym wydatkiem a możliwością uzyskiwania przychodów oraz zachowania i zabezpieczenia źródła przychodów. Soczewki kontaktowe umożliwiają Wnioskodawcy prawidłowe wykonywanie zabiegów stomatologicznych przy użyciu mikroskopu, a więc czynności bezpośrednio wykonywanych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

Stanowisko Wnioskodawcy, znajduje również potwierdzenie w interpretacji indywidualnej z 8 marca 2016 r., Nr IBPB-1-1/4511-796/15/WRz, w której Organ podatkowy uznał za prawidłowe stanowisko dotyczące możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków na soczewki kontaktowe w sytuacji, gdy specyfika wykonywanej działalności powodowała konieczność zastąpienia używanych na co dzień okularów korekcyjnych soczewkami kontaktowymi.

W ocenie Wnioskodawcy, analogiczny mechanizm występuje w przedstawionej sprawie. Nie sama wada wzroku stanowi przyczynę poniesienia wydatku objętego pytaniem, lecz specyfika wykonywania określonych czynności zawodowych powoduje konieczność zastosowania soczewek kontaktowych zamiast okularów. Do zwykłej korekcji wzroku poza opisanymi czynnościami zawodowymi Wnioskodawca wykorzystuje okulary korekcyjne.

W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawcy, wydatki ponoszone na zakup soczewek kontaktowych wykorzystywanych w opisanych warunkach wykonywania działalności gospodarczej, stanowią koszty uzyskania przychodów w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zarówno w odniesieniu do przedstawionego stanu faktycznego, jak i zdarzenia przyszłego.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

Oznacza to, że zaliczenie wydatków do kosztów podatkowych jest możliwe, jeżeli zostaną spełnione kryteria wynikające z tego przepisu.

W przypadku źródła przychodów, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza, należy przyjąć, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.

Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego między poniesieniem kosztu, a powstaniem przychodów lub realną szansą powstania przychodów podatkowych bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.

Warunkiem uznania wydatku poniesionego przez podatnika za koszt uzyskania przychodów jest łączne spełnienie następujących przesłanek:

·         został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztów uzyskania przychodów podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

·         jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

·         pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

·         poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

·         został właściwie udokumentowany,

·         nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 ust. 1 ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

O tym, co jest celowe i potrzebne w prowadzonej działalności, decyduje podmiot prowadzący działalność gospodarczą, a nie organ podatkowy. Do podatnika należy obowiązek wykazania związku poniesionych kosztów z działalnością gospodarczą, w tym okoliczności, że ich poniesienie ma wpływ na wysokość osiągniętych przychodów, zwłaszcza w sytuacji wystąpienia sporu w tej kwestii.

Opisany przez Pana we wniosku wydatek nie został wprost wymieniony w art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w katalogu wydatków wyłączonych z kosztów uzyskania przychodów. Jednak fakt, że dany wydatek nie został ujęty w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie uprawnia do automatycznego przyjęcia domniemania, że wszystkie pozostałe koszty, które nie są wymienione w tym przepisie, mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów.

Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 kwietnia 2017 r., sygn. akt II FSK 3526/16: „Niezmiennie trzeba mieć na uwadze zasadniczy kwalifikator, jakim jest wpływ wydatku na wielkość osiągniętego przychodu, zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu. Wystąpienie tego wpływu (związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy wydatkiem a przychodem) należy oceniać (badać) ad casum”.

Do wskazanego związku przyczynowo-skutkowego Naczelny Sąd Administracyjny odniósł się także w wyroku z 8 sierpnia 2017 r., sygn. akt II FSK 1859/15, gdzie stwierdził, że „Kryterium celowości nie wyznacza w sposób ostry granicy pozwalającej odróżnić wydatki, które można uznać za koszty uzyskania przychodów, od tych, które już nimi nie są. Niemniej jednak kryterium to nie może służyć rekomendowaniu otwartego ciągu zdarzeń, tworząc w ten sposób niekończący się związek skutkowo-przyczynowy”.

Ponadto w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że: (...) zwrot „w celu” oznacza, że nie każdy wydatek poniesiony przez podatnika w związku z prowadzoną działalnością podlega odliczeniu od podstawy opodatkowania, lecz tylko ten wydatek, który pozostaje w takim związku przyczynowo-skutkowym. Poniesienie wydatku ma lub może mieć wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodów. Wydatek należy oceniać mając na uwadze racjonalność określonego działania dla osiągnięcia przychodu. Poniesienie wydatku musi zatem być powiązane z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, ukierunkowaną na uzyskanie przychodów; wydatek powinien, przynajmniej potencjalnie, wpływać na wielkość uzyskiwanych lub spodziewanych przychodów z tej działalności. Kosztowa kwalifikacja konkretnego wydatku u konkretnego podatnika musi więc uwzględniać charakter i profil prowadzonej działalności gospodarczej oraz ekonomiczną racjonalność poniesionego wydatku – wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 października 2012 r., sygn. akt II FSK 430/11 oraz z 17 stycznia 2017 r., sygn. akt II FSK 3813/14.

Skoro jednym z warunków zaliczenia danego wydatku do kosztów uzyskania przychodu jest poniesienie go w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu, kryterium uznania danego wydatku za koszt uzyskania przychodu sprowadza się w istocie do ustalenia, czy mógł się on potencjalnie przyczynić do osiągnięcia przychodów, bez względu na to, czy ów skutek się ziści. Wykazywany związek przyczynowo-skutkowy powinien mieć charakter obiektywny.

Działalność gospodarcza podlega określonym regułom ekonomicznym i musi opierać się o zasadę racjonalności działań w dążeniu do realizacji postawionego celu. Ryzyko prowadzonej działalności gospodarczej ponosi podatnik. W związku z tym decyzje skutkujące powstaniem kosztów związanych z tą działalnością, nie może rekompensować przy pomocy przepisów podatkowych, gdyż oznaczałoby to w praktyce przerzucenie na Skarb Państwa ryzyka związanego z określonym przedsięwzięciem gospodarczym podejmowanym przez podmiot.

Możliwość zaliczenia przedmiotowych wydatków do kosztów uzyskania przychodów wiązałaby się z przywilejem uzyskiwania przez podatnika korzyści w postaci prawa zmniejszenia podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym o wartość poniesionych kosztów. Z oczywistych więc względów, tego rodzaju wydatki nie mogą pozostawać w jakimkolwiek związku z przesłankami działania, które można by uznać za ukierunkowane na osiągnięcie przychodów lub zachowanie albo zabezpieczenie ich źródła.

Do kosztów uzyskania przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej spełniających powyższe kryteria nie można zaliczyć wydatków osobistych osoby prowadzącej działalność gospodarczą.

Z opisu sprawy wynika, że jest Pan lekarzem dentystą prowadzącym pozarolniczą działalność gospodarczą, w ramach której świadczy Pan usługi stomatologiczne. Wykonuje Pan zabiegi stomatologiczne wymagające pracy z dużą precyzją oraz wykorzystuje w tym celu mikroskop zabiegowy. Posiada Pan wadę wzroku wymagającą korekcji. W indywidualnych warunkach pracy korzystanie z okularów korekcyjnych podczas wykonywania zabiegów z użyciem mikroskopu nie pozwala Panu na prawidłowe korzystanie z mikroskopu zabiegowego i w celu prawidłowego wykonywania takich zabiegów musi Pan stosować soczewki kontaktowe zamiast okularów korekcyjnych. Bez zastosowania soczewek kontaktowych nie jest Pan w stanie prawidłowo wykonywać zabiegów stomatologicznych wymagających pracy przy użyciu mikroskopu. Podczas wykonywania zabiegów stomatologicznych, w szczególności podczas opracowywania twardych tkanek zębów oraz materiałów stomatologicznych przy użyciu instrumentów obrotowych, powstaje aerozol oraz drobne cząstki materiału - wykonuje Pan zatem pracę w środowisku zawodowym, w którym występuje ekspozycja oczu na aerozol oraz drobne cząstki powstające podczas wykonywania zabiegów. Ponosi Pan wydatki na zakup soczewek kontaktowych wykorzystywanych w opisany sposób podczas prowadzenia działalności gospodarczej i wykonywania zabiegów stomatologicznych z wykorzystaniem mikroskopu. Przyszłe zakupy soczewek będą związane z dalszym wykonywaniem przez Pana działalności gospodarczej w zakresie usług stomatologicznych.

Odnosząc się do przedstawionego przez Pana opisu sprawy stwierdzić należy, że wydatki na zakup soczewek kontaktowych mają na celu przede wszystkim ochronę Pana zdrowia (oczu). Wydatki uwarunkowane stanem zdrowia osoby prowadzącej działalność gospodarczą należą do wydatków o charakterze osobistym. W sytuacji zaistnienia wady wzroku, czy też pogłębiania się wady wzroku, osoba fizyczna jest zmuszona do zakupu soczewek kontaktowych niezależnie od tego, czy prowadzi działalność gospodarczą, czy też działalności takiej nie prowadzi. Tak więc celem, jaki jest związany z ponoszeniem tego rodzaju wydatków, jest ochrona wzroku, a nie osiągnięcie przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej. Pomimo wskazania, że  będzie Pan używał zakupionych soczewek do pracy w gabinecie stomatologicznym, powyższy zakup jest uwarunkowany przede wszystkim stanem Pana zdrowia, tzn. wadą wzroku, która wymaga korekcji, a więc jest wydatkiem o charakterze osobistym, niezależnym od prowadzenia działalności gospodarczej.

Wobec tego stwierdzam, że bezpośrednim celem, jakim jest poniesienie wydatków na zakup soczewek kontaktowych, jest ochrona wzroku, a nie osiągnięcie przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej. Zakup soczewek kontaktowych jest wydatkiem o charakterze osobistym i brak jest związku przyczynowo-skutkowego z przychodami osiąganymi z Pana działalności gospodarczej.

Reasumując, ponoszone wydatki na zakup soczewek kontaktowych, które są i będą wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie usług stomatologicznych w sposób opisany w stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym, jako wydatki o charakterze osobistym nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów w prowadzonej działalności gospodarczej na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Stanowisko Pana uznano za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy:

·         zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Pana i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia,

·         zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Pana i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Przy wydawaniu interpretacji dokonałem wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) jest zgodny ze stanem rzeczywistym. W ramach postępowania o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego nie przeprowadzam postępowania dowodowego, lecz opieram się jedynie na stanie faktycznym (zdarzeniu przyszłym)  przedstawionym we wniosku. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.

W odniesieniu do powołanej przez Pana interpretacji należy stwierdzić, że zapadła ona w indywidualnej sprawie innego podmiotu i nie ma zastosowania do sprawy będącej przedmiotem Pana wniosku.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·         Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.