0113-KDIPT2-1.4011.573.2026.1.MZ

Interpretacja indywidualna
– stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 lipca 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie możliwości kontynuowania amortyzacji lokali mieszkalnych nabytych przed 1 stycznia 2022 r.

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą pod firmą …. Zakres działalności gospodarczej ujawniony w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej obejmuje świadczenie usług krótkotrwałego zakwaterowania. Wnioskodawca posiada właściwy kod działalności dotyczący tego rodzaju usług. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca jest właścicielem dwóch lokali mieszkalnych, które zostały nabyte przed 1 stycznia 2022 r. i wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych prowadzonego przedsiębiorstwa.

Lokal Nr 1

Pierwszy lokal mieszkalny położony jest w X. Lokal został zakupiony 5 października 2021 r. na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej. Został zaliczony do środków trwałych przedsiębiorstwa, a dokonywanie odpisów amortyzacyjnych rozpoczęto od listopada 2021 r. przy zastosowaniu indywidualnej stawki amortyzacyjnej wynoszącej 10%.

Lokal nr 2

Drugi lokal mieszkalny położony jest w Y i został zakupiony 12 lipca 2019 r. na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej i wprowadzony do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych 1 sierpnia 2019 r. Lokal był amortyzowany według stawki 2,5%.

Oba lokale zostały nabyte i wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych przed 1 stycznia 2022 r. Amortyzacja obu lokali została rozpoczęta zgodnie z przepisami obowiązującymi w chwili ich nabycia i wprowadzenia do ewidencji środków trwałych. Lokale zostały przeznaczone wyłącznie do wykonywania działalności gospodarczej polegającej na świadczeniu usług krótkotrwałego zakwaterowania, oferowanych w szczególności za pośrednictwem platformy …

Lokale:

·         nie są wykorzystywane do zaspokajania prywatnych potrzeb mieszkaniowych Wnioskodawcy, ani członków jego rodziny,

·         nie są przedmiotem najmu prywatnego,

·         nie są przeznaczone do najmu długoterminowego,

·         są wykorzystywane wyłącznie w celu osiągania przychodów z prowadzonej działalności gospodarczej.

Świadczenie usług odbywa się w sposób zorganizowany, ciągły i zarobkowy. Wnioskodawca zajmuje się obsługą rezerwacji, przygotowaniem lokali dla gości, ich sprzątaniem, wymianą pościeli, bieżącym wyposażeniem, kontaktem z klientami oraz utrzymaniem odpowiedniego standardu świadczonych usług. Przychody uzyskiwane z udostępniania lokali rozpoznawane są jako przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej.

Podejmując decyzję o zakupie lokali i przeznaczeniu ich do działalności gospodarczej, Wnioskodawca działał na podstawie obowiązujących wówczas przepisów. Przepisy te pozwalały na dokonywanie odpisów amortyzacyjnych od lokali mieszkalnych będących środkami trwałymi przedsiębiorstwa oraz na zaliczanie tych odpisów do kosztów uzyskania przychodów. Możliwość rozliczania odpisów amortyzacyjnych była jednym z elementów kalkulacji ekonomicznej dokonanych inwestycji. Wnioskodawca miał uzasadnione podstawy, aby zakładać, że rozpoczęta zgodnie z prawem amortyzacja będzie mogła być kontynuowana aż do pełnego zamortyzowania środków trwałych.

Na skutek zmiany art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz zastosowania art. 71 ust. 2 ustawy zmieniającej, Wnioskodawca zaprzestał zaliczania odpisów amortyzacyjnych od opisanych lokali do kosztów uzyskania przychodów po zakończeniu okresu przejściowego.

W związku z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 stycznia 2026 r. sygn. akt II FSK 490/23 oraz interpretacją indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 3 lipca 2026 r. Nr 0114-KDIP2-1.4011.339.2022.8.S.KW, Wnioskodawca powziął wątpliwość, czy ma prawo kontynuować dokonywanie odpisów amortyzacyjnych od opisanych lokali i zaliczać te odpisy do kosztów uzyskania przychodów na zasadach obowiązujących 31 grudnia 2021 r.

W powołanej interpretacji, wydanej po wyroku NSA, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej zaakceptował możliwość dokonywania odpisów od lokali mieszkalnych nabytych przed 1 stycznia 2022 r. i zaliczania ich do kosztów aż do pełnego zamortyzowania środków trwałych. Należy jednak zaznaczyć, że interpretacja ta została wydana w indywidualnej sprawie podatnika, po przeprowadzeniu postępowania sądowo-administracyjnego.

Pytanie

Czy Wnioskodawca ma prawo kontynuować dokonywanie odpisów amortyzacyjnych od opisanych dwóch lokali mieszkalnych, nabytych i wprowadzonych do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych przed 1 stycznia 2022 r., wykorzystywanych wyłącznie w prowadzonej działalności gospodarczej oraz zaliczać te odpisy do kosztów uzyskania przychodów na zasadach obowiązujących 31 grudnia 2021 r. - aż do pełnego zamortyzowania tych środków trwałych - pomimo wejścia w życie art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i art. 71 ust. 2 ustawy zmieniającej?

Pana stanowisko w sprawie

Wnioskodawca ma prawo kontynuować dokonywanie odpisów amortyzacyjnych od obu opisanych lokali mieszkalnych oraz zaliczać te odpisy do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej na zasadach obowiązujących 31 grudnia 2021 r., aż do pełnego zamortyzowania tych środków trwałych.

Spełnienie warunków amortyzacji przed zmianą przepisów:

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów albo zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wskazanych przez ustawodawcę jako niestanowiące kosztów podatkowych.

Stosownie do art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, amortyzacji podlegały stanowiące własność lub współwłasność podatnika, kompletne i zdatne do użytku budynki oraz lokale, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie wskazanych w ustawie umów.

Oba lokale spełniały te warunki. Stanowiły własność Wnioskodawcy, były kompletne i zdatne do użytku, miały przewidywany okres używania dłuższy niż rok i były wykorzystywane wyłącznie na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej.

Lokal nabyty w 2019 r. został wprowadzony do ewidencji środków trwałych 1 sierpnia 2019 r. i rozpoczęto jego amortyzację według stawki 2,5%.

Lokal nabyty 5 października 2021 r. został zaliczony do środków trwałych przedsiębiorstwa, a jego amortyzację rozpoczęto od listopada 2021 r. według indywidualnej stawki 10%.

Prawo do dokonywania odpisów amortyzacyjnych powstało zatem i było wykonywane jeszcze przed uchwaleniem oraz wejściem w życie przepisów wprowadzających zakaz amortyzacji lokali mieszkalnych.

Amortyzacja jako proces wieloletni:

Amortyzacja jest procesem rozłożonym w czasie. Zgodnie z art. 22h ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, odpisów amortyzacyjnych dokonuje się co do zasady od miesiąca następującego po miesiącu wprowadzenia środka trwałego do ewidencji aż do miesiąca, w którym suma odpisów zrówna się z jego wartością początkową, albo do miesiąca, w którym środek trwały zostanie zlikwidowany, zbyty lub stwierdzony zostanie jego niedobór.

W chwili rozpoczęcia amortyzacji Wnioskodawca uzyskał możliwość rozliczania w czasie kosztu nabycia środków trwałych. Nie chodzi więc o oczekiwanie na przyznanie nowej ulgi podatkowej, lecz o kontynuowanie procesu rozpoczętego zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Decyzje inwestycyjne zostały podjęte z uwzględnieniem obowiązującego stanu prawnego. Możliwość rozłożonego w czasie zaliczania wartości lokali do kosztów uzyskania przychodów była istotnym elementem kalkulacji ekonomicznej działalności.

Skutki zmiany art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

W wyniku zmian wprowadzonych ustawą z 29 października 2021 r. - art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wyłączył możliwość amortyzacji budynków i lokali mieszkalnych oraz określonych praw do nieruchomości mieszkalnych.

Jednocześnie art. 71 ust. 2 ustawy zmieniającej pozwolił podatnikom zaliczać do kosztów odpisy amortyzacyjne od nieruchomości mieszkalnych nabytych lub wytworzonych przed 1 stycznia 2022 r. jedynie do 31 grudnia 2022 r.

Literalne zastosowanie tych regulacji prowadziłoby do przerwania rozpoczętego wcześniej procesu amortyzacji, mimo że Wnioskodawca nabył nieruchomości, wprowadził je do ewidencji i rozpoczął amortyzację zgodnie z obowiązującym prawem.

Ochrona praw nabytych i interesów w toku:

Zdaniem Wnioskodawcy, art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz art. 71 ust. 2 ustawy zmieniającej nie powinny być stosowane w sposób prowadzący do odebrania prawa do kontynuowania amortyzacji rozpoczętej przed 1 stycznia 2022 r.

Z art. 2 Konstytucji RP wynika zasada demokratycznego państwa prawnego, a wraz z nią zasada ochrony praw słusznie nabytych, ochrona interesów w toku oraz zasada zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa.

Wnioskodawca, nabywając lokale i przeznaczając je wyłącznie na potrzeby działalności gospodarczej, działał w zaufaniu do obowiązujących regulacji. Rozpoczął wieloletni proces amortyzacji i miał uzasadnione oczekiwanie, że będzie mógł zakończyć ten proces według reguł obowiązujących w chwili rozpoczęcia inwestycji.

Zmiana zasad po nabyciu lokali i rozpoczęciu ich amortyzacji wpływa bezpośrednio na warunki ekonomiczne wcześniej podjętych przedsięwzięć. Wnioskodawca nie miał możliwości cofnięcia dokonanych zakupów ani odpowiedniego dostosowania decyzji inwestycyjnej do regulacji, które zostały wprowadzone później.

Odpisy amortyzacyjne nie są szczególną ulgą.

Odpisy amortyzacyjne nie stanowią szczególnej ulgi przyznawanej podatnikowi uznaniowo. Są sposobem rozliczenia w czasie wydatku poniesionego na nabycie środka trwałego, którego zużycie następuje w wielu okresach rozliczeniowych.

Lokale są intensywnie wykorzystywane do świadczenia usług krótkotrwałego zakwaterowania i podlegają faktycznemu zużyciu ekonomicznemu. Stanowią podstawowe narzędzia służące osiąganiu przychodów przez Wnioskodawcę. Pozbawienie Wnioskodawcy możliwości rozpoznania tego kosztu prowadziłoby do opodatkowania wyniku nieuwzględniającego pełnych kosztów związanych z wykorzystaniem majątku w działalności gospodarczej.

Charakter wykorzystania lokali.

Opisane lokale nie służą zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych Wnioskodawcy, ani członków Jego rodziny. Nie są też elementem majątku prywatnego udostępnianego okazjonalnie. Zostały nabyte, wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych i są wykorzystywane wyłącznie w prowadzonej działalności gospodarczej. Ich jedynym przeznaczeniem jest świadczenie usług krótkotrwałego zakwaterowania.

Okoliczność ta potwierdza rzeczywisty i bezpośredni związek lokali z osiąganymi przychodami. Nie stanowi jednak samodzielnej podstawy wyłączenia art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Podstawą stanowiska Wnioskodawcy jest przede wszystkim fakt nabycia lokali, ich wprowadzenia do ewidencji oraz rozpoczęcia amortyzacji przed 1 stycznia 2022 r.

Wyrok NSA z 14 stycznia 2026 r.

Stanowisko Wnioskodawcy znajduje potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 stycznia 2026 r. sygn. akt II FSK 490/23. NSA uwzględnił skargę kasacyjną podatnika, uchylił wyrok Sądu pierwszej instancji oraz zaskarżoną interpretację. Sprawa dotyczyła możliwości kontynuowania amortyzacji lokali mieszkalnych nabytych i wprowadzonych do ewidencji przed 1 stycznia 2022 r. Sąd zwrócił uwagę na wieloletni charakter amortyzacji oraz potrzebę ochrony praw nabytych, interesów w toku i zaufania podatnika do państwa.

Stan faktyczny Wnioskodawcy odpowiada zasadniczym elementom sprawy rozpoznawanej przez NSA:

·         lokale zostały nabyte przed 1 stycznia 2022 r.,

·         przed tą datą zostały zaliczone do środków trwałych,

·         rozpoczęto dokonywanie odpisów amortyzacyjnych,

·         lokale były wykorzystywane w działalności gospodarczej,

·         podatnik zamierza kontynuować amortyzację na zasadach obowiązujących 31 grudnia 2021 r.

Interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 3 lipca 2026 r.

Po wydaniu wskazanego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej ponownie rozpatrzył sprawę i 3 lipca 2026 r. wydał interpretację Nr 0114-KDIP2-1.4011.339.2022.8.S.KW. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał w niej za prawidłowe stanowisko, zgodnie z którym podatnik może dokonywać odpisów amortyzacyjnych od lokali mieszkalnych nabytych przed 1 stycznia 2022 r. i zaliczać je do kosztów uzyskania przychodów na zasadach obowiązujących 31 grudnia 2021 r. do momentu pełnego zamortyzowania tych środków trwałych.

Wnioskodawca ma świadomość, że interpretacja wydana w sprawie innego podatnika nie zapewnia Mu ochrony prawnej. Stanowi ona jednak istotny argument wskazujący, w jaki sposób przepisy zostały ostatecznie zastosowane przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej po uwzględnieniu oceny prawnej wyrażonej przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Konkluzja

Uwzględniając:

·         nabycie obu lokali przed 1 stycznia 2022 r.,

·         wprowadzenie ich do ewidencji środków trwałych przed tą datą,

·         rozpoczęcie amortyzacji na podstawie obowiązujących wówczas przepisów,

·         wyłączne wykorzystywanie lokali w działalności gospodarczej,

·         wieloletni charakter amortyzacji,

·         zasady ochrony praw nabytych, interesów w toku i zaufania obywatela do państwa,

·         wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 stycznia 2026 r. sygn. akt II FSK 490/23;

·         interpretację Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 3 lipca 2026 r. Nr 0114-KDIP2-1.4011.339.2022.8.S.KW,

Wnioskodawca stoi na stanowisku, że ma prawo kontynuować dokonywanie odpisów amortyzacyjnych od obu opisanych lokali mieszkalnych i zaliczać te odpisy do kosztów uzyskania przychodów na zasadach obowiązujących 31 grudnia 2021 r., aż do pełnego zamortyzowania środków trwałych.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami.

Kosztami uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.

Aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą zostać spełnione następujące warunki, tzn. dany wydatek:

·      został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

·      jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

·      pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

·      poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

·      został właściwie udokumentowany,

– nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 wskazanej ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Kosztami uzyskania przychodów prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z tą działalnością, których celem jest osiągnięcie przychodów, bądź też zabezpieczenie lub zachowanie tego źródła przychodów, o ile w myśl przepisów wskazanej ustawy nie podlegają wyłączeniu z tych kosztów.

Przy czym związek przyczynowy między poniesieniem wydatku a osiągnięciem przychodu, bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodu bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów.

Zgodnie z art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Z przytoczonych przepisów wynika, że środki trwałe podlegają amortyzacji, o ile spełniają następujące warunki:

·      stanowią własność lub współwłasność podatnika,

·      są kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania,

·      przewidywany okres ich używania jest dłuższy niż rok,

·      są wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą.

W myśl art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Zgodnie z art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Taka treść tego przepisu obowiązuje od 1 stycznia 2022 r. Przepis ten został bowiem zmieniony przez art. 1 pkt 16 ustawy z 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o  podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2105; dalej: „ustawa zmieniająca”).

Jednocześnie z art. 71 ust. 2 ustawy zmieniającej wynika, że:

Tym samym, na podstawie przepisu przejściowego, który jest przepisem szczególnym, podatnicy tylko do końca 2022 r. mogli stosować przepisy dotyczące amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych obowiązujące na 31 grudnia 2021 r., w odniesieniu do budynków i lokali mieszkalnych nabytych lub wytworzonych przed 1 stycznia 2022 r.

Innymi słowy – na podstawie przepisu przejściowego – podatnicy mogli do końca 2022 r. zaliczać do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne od budynków i lokali mieszkalnych nabytych lub wytworzonych przed 1 stycznia 2022 r.

Z literalnego brzmienia przepisu art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i art. 71 ust. 2 ustawy zmieniającej jednoznacznie wynika, że ustawodawca celowo zdecydował się na dokonanie ograniczenia, zgodnie z którym podatnicy tylko do końca 2022 r. mogli stosować przepisy dotyczące amortyzacji budynków oraz lokali mieszkalnych obowiązujące na dzień 31 grudnia 2021 r.

Powyższe wynika wprost z językowej wykładni zacytowanych powyżej przepisów, a skoro w wyniku zastosowania wykładni językowej możliwe jest ustalenie w sposób precyzyjny i jednoznaczny normy zawartej w interpretowanym przepisie ustawy podatkowej, nie jest konieczne sięganie do innych reguł wykładni. Dominującą pozycję wśród innych typów wykładni przy dokonywaniu analizy przepisów prawa ma bowiem bezsprzecznie wykładnia językowa. Do wykładni celowościowej oraz systemowej można sięgać, aby potwierdzić uzupełnić lub przełamać (skorygować) rezultat wykładni językowej (por. B. Brzeziński, Podstawy wykładni prawa podatkowego, Gdańsk 2008, str. 93) – w szczególności w sytuacji, gdy wykładnia językowa nie prowadzi do jednoznacznych rezultatów. Jeżeli zatem, po przeprowadzeniu analizy treści przepisu, możliwe jest dojście do jasnego rezultatu – tzn. jeżeli przepis jednoznacznie w danym języku formułuje określoną normę postępowania, to zgodnie z zasadą interpretatio cessat in clarin – tak należy dany przepis rozumieć. Dopiero, jeżeli brak jest tego rodzaju jednoznaczności – konieczne jest sięgnięcie do dalszych dyrektyw interpretacyjnych w celu wyjaśnienia zaistniałych wątpliwości. Warto jednak podkreślić, że wykładnia tego rodzaju pełni rolę jedynie subsydiarną w stosunku do wykładni językowej.

Niemniej w rozpatrywanej sprawie zastosowanie reguł wykładni celowościowej potwierdza dokonane w wyniku wykładni językowej rozumienie powołanych przepisów.

W uzasadnieniu do ustawy zmieniającej (druk sejmowy nr 1532) wskazano bowiem, że:

Podkreślić również należy, że żaden z przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy nowelizującej nie gwarantował podatnikowi prawa do ujmowania w kosztach uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od lokali mieszkalnych aż do końca przewidywanego okresu amortyzacji. Podatnicy muszą liczyć się ze zmieniającym się prawem w związku ze zmianą warunków społecznych i gospodarczych. Dodatkowo powołany przepis przejściowy (art. 71 ust. 2 ustawy nowelizującej) pozwalał na zachowanie prawa do amortyzacji budynków i lokali mieszkalnych jeszcze przez rok, co umożliwiło podatnikom przygotowanie się do zmian w zasadach amortyzowania budynków i lokali mieszkalnych.

Reasumując, od 2023 r. obowiązuje bezwzględnie i w odniesieniu do wszystkich nieruchomości mieszkalnych, niezależnie od sposobu ich wykorzystania, zasada zapisana w art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którą nie podlegają amortyzacji budynki mieszkalne wraz ze znajdującymi się w nich dźwigami, lokale mieszkalne stanowiące odrębną nieruchomość, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, służące prowadzonej działalności gospodarczej lub wydzierżawiane albo wynajmowane na podstawie umowy.

W opisie sprawy wskazał Pan, że prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą. Zakres działalności gospodarczej obejmuje świadczenie usług krótkotrwałego zakwaterowania. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej jest Pan właścicielem dwóch lokali mieszkalnych, które zostały nabyte przed 1 stycznia 2022 r. i wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych prowadzonego przedsiębiorstwa. Pierwszy lokal mieszkalny został zakupiony 5 października 2021 r. na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej. Został zaliczony do środków trwałych przedsiębiorstwa, a dokonywanie odpisów amortyzacyjnych rozpoczęto od listopada 2021 r. przy zastosowaniu indywidualnej stawki amortyzacyjnej wynoszącej 10%. Drugi lokal mieszkalny został zakupiony 12 lipca 2019 r. na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej i wprowadzony do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych 1 sierpnia 2019 r. Lokal był amortyzowany według stawki 2,5%. Oba lokale zostały nabyte i wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych przed
1 stycznia 2022 r. Amortyzacja obu lokali została rozpoczęta zgodnie z przepisami obowiązującymi w chwili ich nabycia i wprowadzenia do ewidencji środków trwałych. Lokale zostały przeznaczone wyłącznie do wykonywania działalności gospodarczej polegającej na świadczeniu usług krótkotrwałego zakwaterowania, oferowanych w szczególności za pośrednictwem platformy .... Wskazał Pan, że lokale:

·         nie są wykorzystywane do zaspokajania Pana prywatnych potrzeb mieszkaniowych, ani członków Pana rodziny,

·         nie są przedmiotem najmu prywatnego,

·         nie są przeznaczone do najmu długoterminowego,

·         są wykorzystywane wyłącznie w celu osiągania przychodów z prowadzonej działalności gospodarczej.

Świadczenie usług odbywa się w sposób zorganizowany, ciągły i zarobkowy. Zajmuje się Pan obsługą rezerwacji, przygotowaniem lokali dla gości, ich sprzątaniem, wymianą pościeli, bieżącym wyposażeniem, kontaktem z klientami oraz utrzymaniem odpowiedniego standardu świadczonych usług. Przychody uzyskiwane z udostępniania lokali rozpoznawane są jako przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej.

Pana pytanie dotyczy możliwości kontynuacji dokonywania odpisów amortyzacyjnych od opisanych dwóch lokali mieszkalnych, nabytych i wprowadzonych do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych przed 1 stycznia 2022 r., wykorzystywanych wyłącznie w prowadzonej działalności gospodarczej oraz zaliczania tych odpisów do kosztów uzyskania przychodów na zasadach obowiązujących 31 grudnia 2021 r. - aż do pełnego zamortyzowania tych środków trwałych - pomimo wejścia w życie art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i art. 71 ust. 2 ustawy zmieniającej.

W tej kwestii wskazuję, że z art. 22c ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wprost wynika, że lokale mieszkalne nie podlegają amortyzacji.

Reasumując powyższe, od 2023 r. obowiązuje bezwzględnie i w odniesieniu do wszystkich nieruchomości mieszkalnych, bez względu na sposób ich wykorzystania, zasada zapisana w art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którą nie podlegają amortyzacji budynki i lokale mieszkalne, służące prowadzonej działalności gospodarczej lub wydzierżawiane albo wynajmowane na podstawie umowy.

Biorąc pod uwagę powyższe uregulowania prawne w kontekście przedstawionego stanu faktycznego stwierdzić należy, że nie ma Pan prawa do kontynuowania dokonywania odpisów amortyzacyjnych od opisanych dwóch lokali mieszkalnych, nabytych i wprowadzonych do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych przed 1 stycznia 2022 r., wykorzystywanych wyłącznie w prowadzonej działalności gospodarczej oraz zaliczania tych odpisów do kosztów uzyskania przychodów na zasadach obowiązujących 31 grudnia 2021 r. – aż do pełnego zamortyzowania tych środków trwałych.

Zatem, Pana stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

W odniesieniu do Pana stanowiska w zakresie niezgodności art. 71 ust. 2 ustawy zmieniającej z ustawą z 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 78 poz. 483 ze zm.) wskazuję, że postępowanie w sprawie wydawania interpretacji indywidualnych, z uwagi na przedmiot i charakter wydawanych w jego toku rozstrzygnięć, jest postępowaniem szczególnym, odrębnym, do którego nie mają bezpośredniego zastosowania inne (poza wskazanymi w ustawie) przepisy Ordynacji podatkowej.

Dlatego też ta interpretacja indywidualna ogranicza się wyłącznie do udzielenia informacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w okolicznościach stanu faktycznego przez Pana podanego oraz w zakresie postawionego przez Pana pytania, które wyznacza zakres Pana żądania.

Kontrola norm (abstrakcyjna i konkretna; a posteriori i a priori), której istota polega na orzekaniu o hierarchicznej (pionowej) zgodności aktów normatywnych (norm prawnych) niższego rzędu z aktami normatywnymi (normami prawnymi) wyższego rzędu i na eliminowaniu tych pierwszych z systemu obowiązującego prawa w razie stwierdzenia braku zgodności, należy natomiast do kompetencji Trybunału Konstytucyjnego.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Pana i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Ponadto wskazuję, że powołane we wniosku orzeczenia sądów administracyjnych nie mogą wpłynąć na ocenę prawidłowości tej kwestii. Nie negując tych orzeczeń, jako cennego źródła w zakresie wskazywania kierunków wykładni norm prawa podatkowego, stwierdzam, że tezy badanych rozstrzygnięć nie mają zastosowania w tym postępowaniu. Ponadto, wymienił Pan wyrok, w którym Sąd zajął stanowisko korzystne dla podatnika, jednak należy wskazać, że istnieje wiele orzeczeń, w których Sąd zaprezentował stanowisko odmienne, np. wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 lipca 2023 r. sygn. akt II FSK 119/23; z 4 marca 2025 r. sygn. akt II FSK 6/25; WSA w Gliwicach z 27 kwietnia 2023 r., sygn. akt I SA/Gl 1066/22; WSA w Krakowie z 16 września 2022 r., sygn. akt I SA/Kr 488/22 oraz 26 stycznia 2023 r., sygn. akt I SA/Kr 1160/22; WSA w Olsztynie z 14 września 2022 r., sygn. akt I SA/OI 325/22; WSA w Łodzi z 19 września 2022 r., sygn. akt I SA/Łd 439/22 oraz 20 września 2020 r. sygn. akt I SA/Łd 482/22; WSA w Gliwicach z 28 września 2022 r., sygn. akt I SA/GI 856/22; z 17 stycznia 2023 r., sygn. Akt I SA/GI 1067/22, WSA w Opolu z 26 października 2022 r., sygn. akt I SA/Op 230/22; WSA w Warszawie z 22 listopada 2022 r. sygn. akt III SA/Wa 1059/22; czy też WSA w Poznaniu z 11 stycznia 2023 r., sygn. akt I SA/Po 494/22.

W tej interpretacji dokonałem wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku opis stanu faktycznego jest zgodny ze stanem rzeczywistym. W ramach postępowania o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego nie przeprowadzam postępowania dowodowego, lecz opieram się jedynie na  stanie faktycznym przedstawionym we wniosku. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·         Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.