0113-KDIPT2-1.4011.518.2026.1.KD

Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

5 lipca 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie kosztów uzyskania przychodów.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawczyni prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą. W ramach tej działalności użytkuje samochód osobowy na podstawie umowy leasingu operacyjnego. Samochód jest wykorzystywany zarówno do celów związanych z działalnością gospodarczą, jak i do celów prywatnych (użytek mieszany).

Wnioskodawczyni nie złożyła informacji VAT-26, co oznacza, że nie stosuje pełnego odliczenia VAT od wydatków samochodowych.

Na prywatnym budynku mieszkalnym Wnioskodawczyni zainstalowana jest instalacja fotowoltaiczna, będąca Jej prywatną własnością (niepowiązaną z ewidencją środków trwałych firmy). Instalacja wytwarza energię elektryczną na potrzeby gospodarstwa domowego oraz w zakresie opisanym poniżej również na potrzeby ładowania samochodu elektrycznego. W miejscu parkowania samochodu zamontowany jest dedykowany punkt ładowania (wallbox/ładowarka), wyposażony w podlicznik energii elektrycznej. Podlicznik rejestruje wyłącznie energię pobraną w celu naładowania akumulatora samochodu elektrycznego. Dzięki temu Wnioskodawczyni dysponuje precyzyjnymi, miesięcznymi danymi o ilości kilowatogodzin (kWh) zużytych do ładowania samochodu.

Wnioskodawca zamierza ustalać wartość kosztu energii elektrycznej zużytej do ładowania samochodu firmowego w oparciu o:

1.    ilość kWh odczytaną z podlicznika w danym miesiącu,

2.    cenę jednostkową energii elektrycznej odpowiadającą aktualnej cenie rynkowej (taryfowej) energii elektrycznej obowiązującej w miejscu zamieszkania Wnioskodawczyni, tj. cenie, jaką Wnioskodawczyni płaci za 1 kWh pobraną z sieci energetycznej w danym miesiącu zgodnie z fakturą od sprzedawcy energii,

3.    zastosowaniem limitu 75% wynikającego z art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: „ustawa o PIT”) - samochód w używaniu mieszanym.

Tak obliczona kwota będzie dokumentowana dowodem wewnętrznym sporządzanym przez Wnioskodawcę, zawierającym: datę, wskazanie podlicznika (ilość kWh), zastosowaną cenę jednostkową wraz ze źródłem jej ustalenia (faktura od sprzedawcy energii), wartość wyliczonego kosztu oraz jego 75% uwzględniane w kosztach uzyskania przychodów.

Pytanie

Czy Wnioskodawczyni jest uprawniona do zaliczania do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej 75% wartości energii elektrycznej zużytej do ładowania firmowego samochodu elektrycznego (użytkowanego w celach mieszanych), ustalonej jako iloczyn ilości kWh odczytanej z podlicznika oraz aktualnej rynkowej ceny jednostkowej energii elektrycznej wynikającej z faktury od sprzedawcy energii, udokumentowanej dowodem wewnętrznym?

Pani stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawczyni, opisany wydatek spełnia warunki uznania go za koszt uzyskania przychodu na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o PIT, z uwzględnieniem limitu wynikającego z art. 23 ust. 1 pkt 46a tej ustawy.

Uzasadnienie:

1. Związek kosztu z działalnością gospodarczą – energia elektryczna zużywana do ładowania akumulatora samochodu elektrycznego jest funkcjonalnym odpowiednikiem paliwa w samochodzie spalinowym. Koszt naładowania samochodu pozostaje w bezpośrednim i oczywistym związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, ponieważ samochód służy do wykonywania czynności firmowych (użytek mieszany).

2. Poniesienie kosztu i jego wartość - fakt, że energia pochodzi w części z własnej instalacji fotowoltaicznej, a nie tylko z zakupu od zewnętrznego dostawcy, nie eliminuje ekonomicznego charakteru wydatku. Wnioskodawczyni poniosła nakłady inwestycyjne na instalację fotowoltaiczną i rezygnuje z potencjalnej korzyści (sprzedaży lub wykorzystania tej energii na inne cele). Wartość energii zużytej na ładowanie samochodu powinna być wyceniona według ceny rynkowej - tj. ceny, jaką Wnioskodawczyni musiałaby zapłacić za tę samą ilość energii pobranej z sieci. Takie podejście jest zgodne z zasadą rynkową wyceny świadczeń i nie prowadzi do uszczuplenia podatku.

3. Precyzja pomiaru i dokumentacja - zastosowanie dedykowanego podlicznika na ładowarce umożliwia precyzyjne wyodrębnienie ilości energii zużytej wyłącznie do ładowania samochodu firmowego. Dowód wewnętrzny sporządzany przez Wnioskodawczynię spełnia wymogi dokumentowania kosztów na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o PIT oraz § 12-14 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 grudnia 2019 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów.

4. Limit 75% - z uwagi na mieszany charakter użytkowania samochodu, Wnioskodawczyni stosuje ograniczenie wynikające z art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy o PIT, zaliczając do kosztów uzyskania przychodów jedynie 75% ustalonej wartości kosztu energii elektrycznej.

Takie postępowanie jest zgodne z utrwaloną praktyką interpretacyjną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej dotyczącą kosztów eksploatacyjnych samochodów osobowych używanych w celach mieszanych, w tym kosztów energii elektrycznej (por. interpretacja indywidualna z 24 stycznia 2025 r. Nr 0111-KDIB1-1.4010.701.2024.4.KM; interpretacja z 20 kwietnia 2025 r. Nr 0113-KDIPT2-2.4012.112.2025.2.AM). Wnioskodawczyni wnosi o potwierdzenie prawidłowości przedstawionego stanowiska.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania, przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami. Kosztami uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.

Aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodów, muszą zostać spełnione następujące warunki, tzn. dany wydatek:

• został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),
• jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
• pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
• poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
• został właściwie udokumentowany,
• nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 wskazanej ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Kosztami uzyskania przychodów prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z tą działalnością, których celem jest osiągnięcie przychodów, bądź też zabezpieczenie lub zachowanie tego źródła przychodów, o ile w myśl przepisów wskazanej ustawy nie podlegają wyłączeniu z tych kosztów. Przy czym związek przyczynowy między poniesieniem wydatku a osiągnięciem przychodu, bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodu, bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów.

W kontekście tych wątpliwości wyjaśniam, że decydującym czynnikiem pozwalającym zaliczyć dany wydatek do kosztów uzyskania przychodów jest poniesienie go w celu osiągnięcia przychodów, przy czym każdy wydatek, poza wyraźnie wskazanym w ustawie, wymaga indywidualnej oceny pod kątem adekwatnego związku z przychodami i racjonalności działania dla osiągnięcia przychodów. Przy kwalifikowaniu poniesionych wydatków należy wziąć pod uwagę ich celowość oraz potencjalną możliwość przyczynienia się wydatku do osiągnięcia przychodów, a także racjonalność wydatków, to znaczy ich adekwatność do rzeczywistych potrzeb i zakresu prowadzonej działalności oraz konieczność ich poniesienia dla osiągnięcia przychodów.

Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie ograniczają możliwości wykorzystywania na potrzeby działalności gospodarczej różnych środków transportu, w tym także samochodów osobowych. Warunkiem koniecznym dla uznania wydatków poniesionych na określony składnik majątku, w tym przypadku samochodu osobowego, za koszt uzyskania przychodów jest jego wykorzystywanie na potrzeby i w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

Podkreślam, że wykazanie związku przyczynowo-skutkowego między kosztem uzyskania przychodu, a osiągniętym przychodem spoczywa na Pani. To Pani będzie osiągać korzyści polegające na możliwości zaliczenia wydatków poniesionych w związku z zakupem energii elektrycznej do ładowania samochodu osobowego o napędzie elektrycznym wykorzystywanego w działalności gospodarczej do kosztów uzyskania przychodów i tym samym obniżeniu podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym.

Zgodnie z treścią art. 23 ust. 1 pkt 46 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Przepis ten, jak wprost wynika z jego treści, dotyczy wydatków z tytułu eksploatacji samochodu osobowego wykorzystywanego w prowadzonej działalności gospodarczej stanowiącego własność podatnika.

Stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Zatem 25% poniesionych wydatków na samochód osobowy z tytułu kosztów jego użytkowania, jeżeli taki samochód jest wykorzystywany także do celów innych niż działalność gospodarcza (np. do celów prywatnych), nie stanowi kosztów podatkowych.

Tym samym wszelkie wydatki związane z korzystaniem z samochodu osobowego będącego przedmiotem umowy leasingu operacyjnego służącego podatnikowi także do innych celów niż działalność gospodarcza będą podlegać zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów w wysokości 75% tych wydatków. Stosownie do art. 23 ust. 5a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Jednocześnie, zgodnie z art. 5a pkt 19a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Przedmiotem Pani wątpliwości jest możliwość zaliczenia przez Panią do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej 75% wartości energii elektrycznej zużytej do ładowania firmowego samochodu elektrycznego (użytkowanego w celach mieszanych), ustalonej jako iloczyn ilości kWh odczytanej z podlicznika oraz aktualnej rynkowej ceny jednostkowej energii elektrycznej wynikającej z faktury od sprzedawcy energii, udokumentowanej dowodem wewnętrznym.

Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiują pojęcia „wydatków z tytułu używania samochodów”, o których mowa w art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy.

Zgodnie z definicją zawartą w Uniwersalnym słowniku języka polskiego pod redakcją S. Dubisza (Warszawa 2008, t. IV, s. 322–323), czasownik „używać” oznacza: „posługiwać się, stosować coś, korzystać, brać, przyjmować, robić z czegoś użytek, wykorzystywać”.

W konsekwencji, wydatki związane z używaniem samochodu osobowego należy rozumieć jako wydatki ponoszone na posługiwanie się tym pojazdem, jego eksploatację i wykorzystywanie.

Co wymaga podkreślenia w kontekście tej sprawy, jednym z warunków zaliczenia danego wydatku do kosztów uzyskania przychodów jest jego właściwe udokumentowanie.

Przy czym, to na Pani, jako podatniku, spoczywa dodatkowo ciężar udowodnienia, że określony wydatek jest kosztem uzyskania przychodów. Ma Pani bowiem obowiązek nie tylko prawidłowo udokumentować, że wydatek został poniesiony, ale wykazać także, że poniesiony został w celu osiągnięcia przychodów.

Wydatki związane z zakupem energii zużytej do ładowania samochodu – są bezsprzecznie związane z uzyskiwaniem przez Panią przychodów z działalności gospodarczej i jednocześnie nie znajdują się w katalogu wydatków niestanowiących kosztów podatkowych. O ile zatem jej zakup jest prawidłowo udokumentowany, stanowią (co do zasady) koszty uzyskania przychodów prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej.

Z przedstawionego opisu stanu faktycznego wynika, że jest Pani w stanie ustalić koszt energii elektrycznej zużytej na ładowanie pojazdu. Na Pani prywatnym budynku mieszkalnym zainstalowana jest instalacja fotowoltaiczna, będąca Pani prywatną własnością (niepowiązaną z ewidencją środków trwałych firmy). Instalacja wytwarza energię elektryczną na potrzeby gospodarstwa domowego oraz również na potrzeby ładowania samochodu elektrycznego. W miejscu parkowania samochodu zamontowany jest dedykowany punkt ładowania (wallbox/ładowarka), wyposażony w podlicznik energii elektrycznej. Podlicznik rejestruje wyłącznie energię pobraną w celu naładowania akumulatora samochodu elektrycznego. Dzięki temu dysponuje Pani precyzyjnymi, miesięcznymi danymi o ilości kilowatogodzin (kWh) zużytych do ładowania samochodu.

Zamierza Pani ustalać wartość kosztu energii elektrycznej zużytej do ładowania samochodu firmowego w oparciu o:

·         ilość kWh odczytaną z podlicznika w danym miesiącu,

·         cenę jednostkową energii elektrycznej odpowiadającą aktualnej cenie rynkowej (taryfowej) energii elektrycznej obowiązującej w miejscu Pani zamieszkania, tj. cenie, jaką płaci Pani za 1 kWh pobraną z sieci energetycznej w danym miesiącu zgodnie z fakturą od sprzedawcy energii.

Biorąc pod uwagę powyższe należy uznać, koszt energii elektrycznej pobranej do ładowania opisanego samochodu osobowego, wykorzystywanego w prowadzonej działalności gospodarczej, udokumentowany na podstawie dowodu wewnętrznego (stosownie do przepisów rozporządzenia Ministra Finansów i Gospodarki z dnia 6 września 2025 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1299), stanowi koszt uzyskania przychodów na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W związku z wykorzystywaniem pojazdu do celów mieszanych do kosztów uzyskania przychodów zalicza się 75% tak ustalonego kosztu energii, zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 46a w zw. z art. 23 ust. 5a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Biorąc pod uwagę powyższe, Pani stanowisko, zgodnie z którym jest Pani uprawniona do zaliczania do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej 75% wartości energii elektrycznej zużytej do ładowania firmowego samochodu elektrycznego (użytkowanego w celach mieszanych), ustalonej jako iloczyn ilości kWh odczytanej z podlicznika oraz aktualnej rynkowej ceny jednostkowej energii elektrycznej wynikającej z faktury od sprzedawcy energii, udokumentowanej dowodem wewnętrznym, gdyż wydatek spełnia warunki uznania go za koszt uzyskania przychodu na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o PIT, z uwzględnieniem limitu wynikającego z art. 23 ust. 1 pkt 46a tej ustawy, uznaję za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Odnosząc się do powołanych interpretacji indywidualnych należy zauważyć, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.

Interpretacja dotyczy tylko i wyłącznie sprawy będącej przedmiotem zapytania, inne kwestie nie podlegały ocenie.

Przy wydawaniu niniejszej interpretacji dokonałem wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny jest zgodny ze stanem rzeczywistym. W ramach postępowania o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego nie przeprowadzam postępowania dowodowego, lecz opieram się jedynie na stanie faktycznym przedstawionym we wniosku. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·         Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.