0113-KDIPT2-1.4011.467.2026.2.MZ

Interpretacja indywidualna
– stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

9 czerwca 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z diagnostyką stomatologiczną, leczeniem implantologicznym, wykonaniem implantów oraz odbudową protetyczną w postaci koron na implantach. Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismem, które wpłynęło 1 lipca 2026 r.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego (przedstawiony ostatecznie w uzupełnieniu wniosku)

Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą pod firmą X S.C., NIP … oraz jest wspólnikiem Spółki cywilnej Y., która rozpoczęła działalność …  2024 r. Spółka prowadzi działalność w zakresie sprzedaży ekspresów do kawy marki Z., serwisu ekspresów, sprzedaży kawy, akcesoriów oraz doradztwa i obsługi klientów. Przychody osiągane w ramach Spółki cywilnej są rozliczane przez wspólników proporcjonalnie do ich udziału w zysku. Wnioskodawca posiada 50% udziału w zyskach i stratach Spółki, opodatkowuje dochody według skali podatkowej, a dla działalności prowadzona jest podatkowa księga przychodów i rozchodów.

Działalność Spółki opiera się przede wszystkim na osobistej obsłudze klientów, doradztwie, prezentacji produktów oraz budowaniu długotrwałych relacji z klientami. Wnioskodawca codziennie prowadzi około 30 rozmów z klientami, zarówno stacjonarnie, jak i telefonicznie. Sprzedaje ekspresy, doradza klientom, prezentuje urządzenia, przyjmuje i wydaje urządzenia serwisowe oraz szkoli klientów z obsługi ekspresów po zakupie i instalacji. Wnioskodawca jest jednym z głównych przedstawicieli przedsiębiorstwa. Klienci znają Go z imienia i nazwiska, a wielu z nich prosi o kontakt właśnie z Nim ze względu na wieloletnie doświadczenie, fachowość i profesjonalizm.

Przed rozpoczęciem działalności w ramach Spółki cywilnej przez ponad 10 lat zarządzał On działalnością zajmującą się sprzedażą i serwisem ekspresów marki Z., dzięki czemu jest rozpoznawalny w branży ekspresów premium, szczególnie na terenie …. Model działalności przedsiębiorstwa od początku opiera się na osobach wspólników, ich wiedzy, doświadczeniu oraz bezpośrednich relacjach z klientami. Wnioskodawca bierze również czynny udział w działaniach marketingowych. Jego wizerunek jest wykorzystywany na stronie internetowej przedsiębiorstwa oraz w mediach społecznościowych (.....). Występuje w zdjęciach, filmach i rolkach prezentujących produkty oraz sposób ich użytkowania, a część tych materiałów jest odpłatnie promowana jako reklama. Spółka planuje również rozwój kanału .... z udziałem Wnioskodawcy. Wnioskodawca reprezentuje przedsiębiorstwo wobec kontrahentów, producentów i dostawców, uczestniczy w spotkaniach biznesowych oraz konferencjach branżowych, w tym m.in. w konferencji Z. w …

Wnioskodawca posiada braki w uzębieniu obejmujące zęby 4, 5, 6 i 7 w górnej prawej części jamy ustnej. Lekarz zalecił leczenie implantologiczne ze względów zdrowotnych oraz funkcjonalnych. Braki te wpływają na wymowę, komfort prowadzenia rozmów, uśmiech oraz pewność siebie podczas codziennej obsługi klientów i wystąpień w materiałach marketingowych. Leczenie obejmuje diagnostykę stomatologiczną, tomografię komputerową, leczenie przygotowawcze, wykonanie implantów oraz odbudowę protetyczną w postaci koron. Tomografia została wykonana 19 maja 2026 r., zabieg wszczepienia implantów 2 czerwca 2026 r., natomiast kontrola wraz z kolejną tomografią planowana jest na koniec sierpnia 2026 r. W przypadku prawidłowego przebiegu leczenia montaż koron planowany jest na wrzesień lub październik 2026 r.

Wydatki związane z diagnostyką, leczeniem implantologicznym, wykonaniem implantów oraz odbudową protetyczną są i będą dokumentowane fakturami wystawionymi na Wnioskodawcę, jako przedsiębiorcę prowadzącego działalność gospodarczą. Wnioskodawca zamierza zaliczyć je do kosztów uzyskania przychodów wyłącznie w części odpowiadającej Jego udziałowi w zysku Spółki cywilnej, tj. w wysokości 50%, zgodnie z art. 8 ust. 1 i ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Pytanie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)

Czy Wnioskodawca, jako wspólnik Spółki cywilnej posiadający 50% udziału w zysku tej Spółki, może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej, na podstawie art. 22 ust. 1 w związku z art. 8 ust. 1 i ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wydatki związane z diagnostyką stomatologiczną, leczeniem implantologicznym, wykonaniem implantów oraz odbudową protetyczną w postaci koron na implantach, proporcjonalnie do posiadanego udziału w Spółce cywilnej, tj. w wysokości 50%, pod warunkiem ich prawidłowego udokumentowania fakturami?

Pana stanowisko w sprawie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)

Zdaniem Wnioskodawcy, wydatki związane z diagnostyką stomatologiczną, leczeniem implantologicznym, wykonaniem implantów oraz odbudową protetyczną w postaci koron na implantach mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej, proporcjonalnie do posiadanego przez Wnioskodawcę udziału w zysku Spółki cywilnej, tj. w wysokości 50%.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów albo zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 tej ustawy.

Z kolei, zgodnie z art. 8 ust. 1 i ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przychody oraz koszty uzyskania przychodów związane z udziałem w spółce niebędącej osobą prawną rozlicza się u wspólnika proporcjonalnie do jego prawa do udziału w zysku.

W ocenie Wnioskodawcy, w opisanej sprawie istnieje racjonalny i gospodarczo uzasadniony związek pomiędzy wskazanymi wydatkami a prowadzoną działalnością gospodarczą. Działalność Wnioskodawcy w ramach Spółki cywilnej nie polega wyłącznie na biernym posiadaniu udziału w przedsiębiorstwie. Wnioskodawca osobiście i codziennie wykonuje czynności sprzedażowe, doradcze, prezentacyjne, szkoleniowe i marketingowe. Prowadzi bezpośrednie rozmowy z klientami, występuje w materiałach promocyjnych, buduje zaufanie do marki oraz reprezentuje przedsiębiorstwo wobec klientów, kontrahentów i producentów.

W realiach tej konkretnej działalności gospodarczej wizerunek, sposób komunikacji, swoboda wypowiedzi i pewność siebie Wnioskodawcy nie mają charakteru wyłącznie osobistego. Są one elementem wykonywania działalności gospodarczej, ponieważ przedsiębiorstwo opiera się na osobistym doradztwie, zaufaniu klientów, rozpoznawalności zawodowej wspólników oraz bezpośrednich relacjach handlowych. Wnioskodawca jest osobą rozpoznawalną w branży ekspresów premium, ma ponad 10-letnie doświadczenie w sprzedaży i obsłudze urządzeń, a część klientów wybiera kontakt właśnie z Nim ze względu na Jego doświadczenie i fachowość.

Braki w uzębieniu Wnioskodawcy wpływają na wymowę, komfort mówienia, pewność siebie, sposób uśmiechania się oraz swobodę występowania przed klientami i kamerą. Nie chodzi więc wyłącznie o poprawę wyglądu jako takiego. Leczenie implantologiczne ma charakter zdrowotny i funkcjonalny, a w kontekście prowadzonej działalności gospodarczej służy również utrzymaniu i zabezpieczeniu zdolności Wnioskodawcy do wykonywania codziennych czynności gospodarczych, które wymagają intensywnej komunikacji, występowania przed klientami, prezentacji produktów i udziału w działaniach marketingowych.

Wydatki te nie mają charakteru reprezentacji w rozumieniu art. 23 ust. 1 pkt 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ponieważ ich celem nie jest stworzenie wystawnego lub okazałego wizerunku przedsiębiorstwa, ani budowanie prestiżu poprzez działania reprezentacyjne. Celem wydatków jest przywrócenie prawidłowej funkcji uzębienia oraz poprawa możliwości wykonywania konkretnych czynności gospodarczych przez Wnioskodawcę, takich jak prowadzenie rozmów handlowych, doradztwo, prezentacje produktów, szkolenia klientów oraz występowanie w materiałach marketingowych.

Wydatki te nie zostały również wymienione w katalogu wyłączeń określonym w art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zostaną udokumentowane fakturami wystawionymi na Wnioskodawcę jako przedsiębiorcę. Będą miały charakter definitywny i nie zostaną Wnioskodawcy zwrócone.

Wnioskodawca zamierza zaliczyć je do kosztów uzyskania przychodów wyłącznie w zakresie, w jakim odpowiadają Jego udziałowi w zysku Spółki cywilnej, tj. w wysokości 50%.

W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawcy, wydatki opisane we wniosku spełniają przesłanki uznania ich za koszty uzyskania przychodów na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w związku z art. 8 ust. 1 i ust. 2 tej ustawy, proporcjonalnie do udziału Wnioskodawcy w Spółce cywilnej.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera wykazu wydatków, który przesądzałby o ich zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, dlatego przyjmuje się, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów.

W takim ujęciu kosztami tymi są zarówno koszty pozostające w bezpośrednim związku z uzyskanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów (w tym dla zagwarantowania funkcjonowania źródła przychodów), nawet wówczas, gdyby z obiektywnych powodów przychód nie został osiągnięty.

Jednak, aby dany wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, podatnik musi wykazać jego związek z prowadzoną działalnością oraz to, że jego poniesienie miało lub mogło mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu. Ustawodawca wiąże bowiem koszty uzyskania przychodów z celem ich poniesienia, jakim jest osiągnięcie przychodów, ewentualnie zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów.

Na podatniku spoczywa obowiązek wykazania związku poniesionych kosztów nie tyle co z działalnością gospodarczą, ale przede wszystkim okoliczności, że ich poniesienie ma wpływ na wysokość osiągniętych przychodów.

W złożonej rzeczywistości życia gospodarczego istnieje obiektywna i zasadnicza trudność w precyzyjnym wyznaczeniu linii rozgraniczającej poszczególne przejawy aktywności gospodarczej, wykazywanej przez przedsiębiorców. Chodzi tu o ich podstawową działalność (produkcję, handel, usługi) i towarzyszące tej działalności przedsięwzięcia o charakterze marketingowym, promocyjnym, reklamowym, reprezentacyjnym - dotyczące sprzedaży towarów i usług oraz relacji z aktualnymi i potencjalnymi kontrahentami.

Zatem kosztem uzyskania przychodów nie są wszystkie wydatki, ale tylko takie, które nie są wymienione w art. 23 ww. ustawy i których poniesienie pozostaje w związku  przyczynowo-skutkowym z uzyskaniem (zwiększeniem) przychodu z danego źródła, bądź też zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów. Jednak ciężar wykazania owego związku spoczywa na podatniku, który wywodzi z tego określone skutki prawne.

Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodu, winien, w myśl powołanego na wstępie przepisu, spełniać łącznie następujące warunki:

• pozostawać w związku przyczynowo-skutkowym z przychodem lub źródłem przychodu i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu,
• nie znajdować się na liście wydatków nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, enumeratywnie wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
• być właściwie udokumentowany.

Dokonując powyższej kwalifikacji należy mieć również na uwadze negatywny katalog kosztów zawarty w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W myśl przepisu art. 23 ust. 1 pkt 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Ustawodawca nie zdefiniował pojęcia reprezentacji, reklamy oraz promocji, zatem przy wykładni powyższych pojęć, należy odnieść się do ich wykładni językowej.

Reprezentacja odnosi się do dobrego reprezentowania firmy. W konsekwencji o reprezentacji należy mówić w odniesieniu do całokształtu działań mających na celu stworzenie i utrwalenie jak najkorzystniejszego wizerunku firmy na zewnątrz, to jest w relacji z kontrahentami (ich przedstawicielami), gośćmi i potencjalnymi klientami.

Właściwy wizerunek to taki, który może sprawić, że kształtowany dzięki reprezentacji „obraz przedsiębiorcy” przełoży się na nabywanie jego produktów lub usług. Świadome kształtowanie więc właściwego wizerunku przez przedsiębiorcę ma na celu stworzenie o nim takiego wyobrażenia, które spowoduje pozytywne postrzeganie tegoż przedsiębiorcy przez osoby zewnętrzne, które z kolei będzie zachętą do podjęcia rozmów, współpracy, zakupów jego produktów, czy usług.

Reprezentacja dotyczy działań zmierzających do kształtowania, rozpowszechniania wizerunku podatnika jako podmiotu gospodarczego, natomiast reklama dotyczy działań zmierzających do kształtowania, rozpowszechniania wizerunku nie samego podatnika, lecz jego produktów (towarów i usług). Podnosi się także, że reklama polega na przedstawianiu towarów i usług oraz nakłanianiu do ich nabycia w sposób bezpośredni, zaś reprezentacja pośrednio promuje podmiot gospodarczy poprzez stworzenie dobrego wizerunku firmy (J. Marciniuk, Podatek dochodowy od osób prawnych, rok 2007, Komentarz, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2007, teza 438 do art. 16, s. 568).

Z kolei reklama to działania podmiotu gospodarczego kształtującego popyt na dane towary, usługi lub markę, poprzez poszerzenie wiedzy o nich, zachwalanie, mające na celu skłonienie jak największej liczby potencjalnych klientów do zakupu towarów lub usług tego przedmiotu gospodarczego.

Pojęcie „reklamy” należy rozumieć jako wszelkie celowe działania podatnika mające na celu rozpowszechnienie wiedzy o oferowanych przez niego produktach lub usługach, działania, których celem jest kształtowanie popytu, poprzez poszerzenie wiedzy przyszłych nabywców o towarach bądź usługach, ich cechach i przeznaczeniu, w celu zachęcenia do nabywania towarów, bądź usług od tego właśnie a nie innego podmiotu gospodarczego (B. Brzeziński, M. Kalinowski, Podatek dochodowy od osób prawnych, Komentarz, Warszawa 1997, s. 159; zob. też wyrok NSA z 10 listopada 1999 r. sygn. akt I SA/Lu 1030/98, Lex nr 46935).

Istotne zatem jest rozróżnienie między nakładami ukierunkowanymi na reprezentowanie firmy oraz budowanie jej prestiżu (reprezentacja), a wydatkami mającymi na celu zachęcanie potencjalnych klientów do nawiązania, bądź utrzymania kontaktów z przedsiębiorcą oraz nabywania towarów lub usług danej firmy (reklama). Ocena charakteru wydatku możliwa jest na podstawie całokształtu działalności prowadzonej przez podatnika. Ocena ta powinna być dokonywana każdorazowo przez podatnika, który prowadząc działalność gospodarczą może najlepiej dokonać właściwej kwalifikacji danego wydatku pod kątem funkcji, jaką będzie spełniać w firmie.

Jednocześnie należy podkreślić, że nie każdy wydatek, choćby jego poniesienie – z punktu widzenia podatnika – posiadało racjonalne i ekonomiczne uzasadnienie, może stanowić koszt uzyskania przychodów w działalności gospodarczej. Prowadząc działalność gospodarczą podatnik ponosi szereg wydatków, zarówno takich, których poniesienie w sposób bezpośredni związane jest z działaniami firmy (np. zakup towarów i usług mających na celu zabezpieczenie podstawowej działalności), jak również i takich, których cechy – po przedstawieniu odpowiedniej argumentacji – uzasadniałyby ich związek z potencjalnym uzyskaniem przychodów, utrzymaniem źródła przychodów, bądź jego zabezpieczeniem.

Jak wskazano w wyroku NSA z 16 października 2012 r. sygn. akt II FSK 430/11 oraz wyroku NSA z 17 stycznia 2017 r. sygn. akt II FSK 3813/14:

Natomiast w wyroku WSA we Wrocławiu z 17 października 2013 r. sygn. akt I SA/Wr 1291/13 wyjaśniono, że:

Kryterium celowości nie wyznacza w sposób ostry granicy pozwalającej odróżnić wydatki, które można uznać za koszy uzyskania przychodów, od tych które już nimi nie są. Niemniej jednak kryterium to nie może służyć rekomendowaniu otwartego ciągu zdarzeń, tworząc w ten sposób niekończący się związek skutkowo-przyczynowy (wyrok NSA z 8 sierpnia 2017 r. sygn. akt II FSK 1859/15).

Zauważyć należy również, że aby wydatki mogły stanowić koszt uzyskania przychodu prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej, muszą być poniesione wyłącznie na potrzeby wykonywanej działalności gospodarczej. Oznacza to, że wydatki nie mogą mieć charakteru osobistego, bowiem wydatki osobiste nie mają na celu uzyskania przychodu z działalności gospodarczej, czy też zachowania lub zabezpieczenia tego źródła przychodu. W konsekwencji, wydatki ponoszone w celach prywatnych (osobistych) nie mogą stanowić kosztu uzyskania przychodu prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej.

O tym co jest celowe i potrzebne w prowadzonej działalności, decyduje podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Na podatniku bowiem spoczywa obowiązek wykazania obiektywnego związku poniesionych kosztów z działalnością gospodarczą, w tym okoliczności, że ich poniesienie ma wpływ na wysokość osiągniętych przychodów, zwłaszcza w sytuacji wystąpienia sporu w tej kwestii.

Zwracam także uwagę, że zgodnie z art. 8 ust. 1 oraz ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

W świetle cytowanych przepisów wielkość przychodów przypadających na podatnika (wspólnika spółki niebędącej osobą prawną) określa się proporcjonalnie do jego prawa w udziale w zysku. Taką samą zasadę należy zastosować przy określaniu m.in. kosztów uzyskania przychodów.

W przedstawionym we wniosku opisie stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego wskazał Pan, że jest wspólnikiem Spółki cywilnej. Posiada Pan 50% udziału w zyskach i stratach Spółki, opodatkowuje dochody według skali podatkowej, a dla działalności prowadzona jest podatkowa księga przychodów i rozchodów. Spółka prowadzi działalność w zakresie sprzedaży ekspresów do kawy, serwisu ekspresów, sprzedaży kawy, akcesoriów oraz doradztwa i obsługi klientów. Działalność Spółki opiera się przede wszystkim na osobistej obsłudze klientów, doradztwie, prezentacji produktów oraz budowaniu długotrwałych relacji z klientami. Codziennie prowadzi Pan około 30 rozmów z klientami, zarówno stacjonarnie, jak i telefonicznie. Sprzedaje ekspresy, doradza klientom, prezentuje urządzenia, przyjmuje i wydaje urządzenia serwisowe oraz szkoli klientów z obsługi ekspresów po zakupie i instalacji. Jest Pan jednym z głównych przedstawicieli przedsiębiorstwa. Klienci znają Pana z imienia i nazwiska, a wielu z nich prosi o kontakt właśnie z Panem ze względu na wieloletnie doświadczenie, fachowość i profesjonalizm. Przed rozpoczęciem działalności w ramach Spółki cywilnej przez ponad 10 lat zarządzał Pan działalnością zajmującą się sprzedażą i serwisem ekspresów, dzięki czemu jest rozpoznawalny w branży ekspresów premium. Model działalności przedsiębiorstwa od początku opiera się na osobach wspólników, ich wiedzy, doświadczeniu oraz bezpośrednich relacjach z klientami. Bierze Pan również czynny udział w działaniach marketingowych. Pana wizerunek jest wykorzystywany na stronie internetowej przedsiębiorstwa oraz w mediach społecznościowych (....). Występuje Pan w zdjęciach, filmach i rolkach prezentujących produkty oraz sposób ich użytkowania, a część tych materiałów jest odpłatnie promowana jako reklama. Spółka planuje również rozwój kanału ..... z Pana udziałem. Reprezentuje Pan przedsiębiorstwo wobec kontrahentów, producentów i dostawców, uczestniczy w spotkaniach biznesowych oraz konferencjach branżowych. Posiada Pan braki w uzębieniu obejmujące zęby 4, 5, 6 i 7 w górnej prawej części jamy ustnej. Lekarz zalecił leczenie implantologiczne ze względów zdrowotnych oraz funkcjonalnych. Braki te wpływają na wymowę, komfort prowadzenia rozmów, uśmiech oraz pewność siebie podczas codziennej obsługi klientów i wystąpień w materiałach marketingowych. Leczenie obejmuje diagnostykę stomatologiczną, tomografię komputerową, leczenie przygotowawcze, wykonanie implantów oraz odbudowę protetyczną w postaci koron. Tomografia została wykonana 19 maja 2026 r., zabieg wszczepienia implantów 2 czerwca 2026 r., natomiast kontrola wraz z kolejną tomografią planowana jest na koniec sierpnia 2026 r. W przypadku prawidłowego przebiegu leczenia montaż koron planowany jest na wrzesień lub październik 2026 r. Wydatki związane z diagnostyką, leczeniem implantologicznym, wykonaniem implantów oraz odbudową protetyczną są i będą dokumentowane fakturami wystawionymi na Pana, jako przedsiębiorcę prowadzącego działalność gospodarczą.

Odnosząc się do przedstawionych przez Pana okoliczności wyjaśniam, że wydatki związane z diagnostyką stomatologiczną, leczeniem implantologicznym, wykonaniem implantów oraz odbudową protetyczną w postaci koron na implantach, stanowią spełnienie potrzeb osoby, której stan uzębienia tego wymaga, niezależnie od tego, czy osoba ta prowadzi działalność gospodarczą.

Pamiętać trzeba też, że wydatki dotyczące np. diagnostyki stomatologicznej, leczenia implantologicznego, podobnie jak i usług kosmetycznych, fryzjerskich, mogą stanowić wydatki związane z faktem funkcjonowania osoby w życiu społecznym (stan uzębienia ma kluczowe znaczenie dla wizerunku).

Jak podnosi Pan we własnym stanowisku, braki w uzębieniu wpływają na wymowę, komfort mówienia, pewność siebie, sposób uśmiechania się oraz swobodę występowania przed klientami i kamerą. Wskazał Pan, że nie chodzi więc wyłącznie o poprawę wyglądu jako takiego. Leczenie implantologiczne ma charakter zdrowotny i funkcjonalny, a w kontekście prowadzonej działalności gospodarczej służy również utrzymaniu i zabezpieczeniu Pana zdolności do wykonywania codziennych czynności gospodarczych, które wymagają intensywnej komunikacji, występowania przed klientami, prezentacji produktów i udziału w działaniach marketingowych.

Tymczasem obowiązujące zasady współżycia społecznego wymagają, aby osoby np. prowadzące działalność gospodarczą posiadały wygląd adekwatny do wykonywanego zawodu. Niewątpliwie w wykonywanym przez Pana zawodzie dbałość o wygląd zewnętrzny (wizerunek) jest bardzo istotna, jednakże w zakresie kosztów opisanych we wniosku nie można mówić o sytuacji znacząco odbiegającej od sytuacji innych osób prowadzących działalność gospodarczą i wymagającymi pełnego leczenia stomatologicznego.

Niezależnie od rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej, każda osoba musi dbać o zdrowe. Z tej też przyczyny koszty leczenia stomatologicznego, czy implantologicznego stanowią co do zasady spełnienie zwykłych, normalnych potrzeb danej osoby fizycznej.

Podkreślić należy, że uzupełnienie braków w uzębieniu jest istotne z uwagi na aspekty zdrowotne, jak również czynione dla celów estetycznych, niezależnie od tego, czy ktoś prowadzi działalność gospodarczą, czy też działalności takiej nie prowadzi.

Nie wykazał Pan również bliżej bezpośredniego związku tego typu kosztów z możliwością uzyskiwania konkretnych przychodów. Sama eliminacja czynnika, który utrudnia Panu zdobywanie nowych kontraktów i utrzymanie obecnych, poprawa dykcji i profesjonalnego wizerunku zwiększająca Pana wiarygodność i efektywność komunikacji nie świadczą jeszcze o bezpośrednim związku z uzyskiwanymi przychodami, natomiast wskazują na reprezentacyjny charakter tego typu kosztów.

Biorąc pod uwagę opis okoliczności przedstawionych we wniosku oraz przedstawioną uprzednio argumentację stwierdzić należy, że koszty związane z diagnostyką stomatologiczną, leczeniem implantologicznym, wykonaniem implantów oraz odbudową protetyczną w postaci koron na implantach, noszą przede wszystkim znamiona wydatków o charakterze osobistym, a te nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów. Ich związek z możliwością uzyskania przez Pana przychodów jest czysto teoretyczny.

Pomimo więc wskazania we wniosku, że wydatki na leczenie implantologiczne mają charakter zdrowotny i funkcjonalny, a w kontekście prowadzonej działalności gospodarczej służą również utrzymaniu i zabezpieczeniu Pana zdolności do wykonywania codziennych czynności gospodarczych, które wymagają intensywnej komunikacji, występowania przed klientami, prezentacji produktów i udziału w działaniach marketingowych, stwierdzić należy, że wydatki z tego tytułu są uwarunkowane Pana stanem zdrowia, a więc są wydatkami o charakterze osobistym.

Powyższe oznacza, że nie jest spełniona, w stosunku do tego wydatku, podstawowa przesłanka zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodu zawarta w treści art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, co oznacza, że wydatku tego nie może Pan zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów proporcjonalnie do posiadanego udziału w Spółce cywilnej.

Końcowo wskazuję, że gdybym nawet przyjął, że koszty związane z diagnostyką stomatologiczną, leczeniem implantologicznym, wykonaniem implantów oraz odbudową protetyczną w postaci koron na implantach, spełniają przesłanki wskazane w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, to zważywszy, że poniesienie wskazanych we wniosku wydatków służy zapewnieniu odpowiedniego profesjonalnego wizerunku, zasadne jest wskazanie na reprezentacyjny charakter tego typu kosztów, który tym samym przesądza, że nie mogą one stanowić kosztów podatkowych na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W związku z powyższym, Pana stanowisko należy uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy:

• stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia;
• zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Przy wydawaniu niniejszej interpretacji dokonałem wyłącznie analizy okoliczności podanych we  wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny/zdarzenie przyszłe jest/będzie zgodne ze stanem rzeczywistym. W ramach postępowania o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego nie przeprowadzam postępowania dowodowego, lecz opieram się jedynie na stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym przedstawionych we wniosku. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA),

albo

• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.